အခန်း ၂၈၈

အခန်း (၂၈၈) အင်ပါယာစာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးမှ အောင်မြင်ခြင်း

ယွင်ယာသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်သွားလေသည်။

အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ရောက်သွားသောအခါ ခွန်အားများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလား ကျောက်တောင်တုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မှီထားလျက် အမောတကော အသက်ရှူနေလေသည်။

သူမ၏ ညီမငယ်လေးသည် အချိန်အတန်ကြာ အလွန်ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"ဒုတိယအစ်မ... ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"အား..."

ယွင်ဝေက သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သောအခါ ယွင်ယာသည် လန့်သွားလေသည်။

"ဒုတိယအစ်မ... ဘာလို့ အဲ့လောက်ကျယ်ကျယ် အော်ရတာလဲ..."

ယွင်ဝေက သူမလည်း လန့်သွားကြောင်း ပြသလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင် သိလား..."

ယွင်ယာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ ဖော်ထုတ်တော့မည့် အမှန်တရားကို ပြန်မြိုချလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ကြောင်ကလေးနှစ်ကောင် စကားပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရုံပါ..."

ယွင်ယာသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ သူမသည် ထိုကြီးမားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပထမဆုံး သိရှိရသူဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဝေသည် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မ၏ ကျောပြင်ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

"ကြောင်ကလေးက စကားပြောနေတယ်ပေါ့..."

"ဒုတိယအစ်မက... သူမ ဒီည အရက်တွေ သောက်လွန်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ယွင်ဝေသည် သူမကိုယ်သူမ ခါရမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်။

မယ်တော်ကြီး၏ အမှတ်အသားကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ယွင်ဟွားသည် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲသို့ ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများ လှမ်းဝင်သွားရာ မည်သည့် အစောင့်ကမျှ သူမကို မတားဆီးရဲကြပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ဟွားကို ဘေးသို့ခေါ်သွားပြီး အလေးအနက် မှာကြားလိုက်လေသည်။

"ကောင်မလေး... ဒီနေ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ကျင်းပနေစဉ်အတွင်းမှာ မင်း ဘာပြဿနာမှ မရှာရဘူး... မင်း စကားပြောခွင့်မရှိသလို ဘာမှလည်း စားခွင့်မရှိဘူး..."

"ဒါနဲ့... မင်း စိတ်ကူးယဉ်ပြီး လျှောက်မတွေးရဘူး... ပြီးတော့ စိတ်မလွင့်စေနဲ့... နားလည်လား... နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ပြီးသွားရင် ငါကိုယ်တော် မင်းကို ရွှေနည်းနည်း ပေးမယ်..."

အကယ်၍ သူမက အသံတစ်သံ ထွက်လိုက်လျှင် ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယွင်ဟွားသည် ခေါင်းကို အားကြိုးမာန်တက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်မျိုးမ ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး…”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း…

ယင်အချိန် အလွန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အား ရှာဖွေစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် လုချန်ယွမ်သည် များပြားလှသော စာဖြေသူများကို တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဧကရာဇ်အာဏာစက်မှာ အောက်ဘက်ရှိ စာဖြေသူများအပေါ် လွှမ်းမိုးသွားရာ သူတို့အား အသက်အောင့်ထားမိစေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ပေကျန်းနိုင်ငံက အရှေ့ပိုင်းဒေသနဲ့ အနှစ်ငါးဆယ် စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုထားတယ်... ဒါပေမယ့် အနောက်ပိုင်းဒေသကတော့ သူတို့ရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နှစ်စဉ်နယ်စပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်နေသလို ပြည်သူတွေဆီက ရိက္ခာတွေကိုလည်း မကြာခဏ ခိုးယူနေတယ်..."

"မင်းတို့သာဆိုရင် ကြိုတင်တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်မလား... ကာကွယ်ရေးကို အားဖြည့်မလား... ဒါမှမဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရှာဖွေမလား..."

"ဒါတွေက ဒီနေ့အတွက် စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေပဲ... အဖြေစရေးကြတော့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အသံမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး စာဖြေသူများ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် စုတ်တံများကို ကောက်ကိုင်ကာ မှင်တို့လိုက်ကြလေသည်။

လူတိုင်းသည် စာရေးရာတွင် အလွန်နစ်မြုပ်နေကြသဖြင့် ခန်းမထဲတွင် စာရွက်ပေါ်သို့ စုတ်တံများ ညင်သာစွာ ခြစ်ဆွဲနေသည့် အသံသာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံဟူသော ပုံရိပ်ငယ်လေးနှစ်ခုလည်း ပျံသန်းနေကြလေသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်စကားများတတ်သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ခြေသည်းများဖြင့် ရုတ်တရက် အုပ်ထားလိုက်လေသည်။ ဤစာဖြေသူများအားလုံးသည် ဟွားဟွား၏ စစ်ဆေးမှုကို ခံထားရပြီးဖြစ်ရာ သူတို့၏ အတွေးအားလုံးနီးပါးကို သူမ ကြားနိုင်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ကျန်းမင်ကျန်းထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားလိုက်ပြီး သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ လက်ငယ်လေးဖြင့် လူတစ်ဦးအား လက်ညှိုးထိုးပြလျက် သူမ၏ လက်များဖြင့် အပြန်အလှန် အမူအရာ လုပ်ပြနေလေသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းများကို အသံမထွက်ဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။

"သူက ကျန်းပင်းကျစ်... အမတ်မင်းရဲ့ သွေးသားရင်း သားလေးပါ... ကျွန်မ အမတ်မင်းအတွက် သူ့ကို ရှာတွေ့ထားပြီ..."

ထို့နောက် သူမသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော အိတ်ကပ်ကို ဖွင့်ကာ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းမင်ကျန်း…

*မင်းသမီး... မင်း သူ့ကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး... သူ့ရဲ့ သွေးသားရင်း သားလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူ သိပြီးသားပါ... သူတို့ အသိအမှတ်မပြုရသေးရုံလေးပါ…*

*လုံလောက်ပါပြီ... လုံလောက်ပါပြီ…*

ကျန်းမင်ကျန်းသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ရွှေဖရုံစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ယွင်ဟွား၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူမသည် စကားလည်းမပြော ဘာမှလည်း မစားသော်လည်း ရွှေလေးများကိုတော့ တောင်းခံနိုင်လေသည်။

မတ်တတ်ရပ်ရလွန်းသဖြင့် ယွင်ဟွား၏ ခြေထောက်များ နာကျင်တော့မည့်အချိန်တွင် အထိန်းတော်ချောင်က သူ၏ စူးရှသော အသံဖြင့် မောင်းနှင့် ဗုံကို တီးခတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အချိန်ပြည့်ပြီ... စာရေးတာကို ရပ်လိုက်ကြစမ်း..."

အင်ပါယာစာမေးပွဲကား အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

ယွင်ဟွားသည် နန်းတော်ထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဒေါသထွက်သွားကာ တော်ဝင်ဘိုးဘေးခန်းမသို့ သွား၍ တိုင်တန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

"ဧကရာဇ်အိုကြီး... စောင့်နေလိုက်စမ်း..."

"အတင်းအဖျင်းတွေ တူးဖော်စရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါ နင့်ကို သေတဲ့အထိ တိုင်တန်းပြီး ဘိုးဘေးတွေရဲ့ လိုက်လံရိုက်နှက်တာကို ခံရတဲ့ အရသာက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ နင့်ကို ခံစားခိုင်းလိုက်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် နောက်ဆုံးရလဒ်ကို သိရှိထားသော်လည်း ကျန်ရှိသော ယွင်မိသားစုဝင်များကမူ မသိကြသဖြင့် သုံးရက်တိုင်တိုင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြလေသည်။

ရလဒ်များ ကြေညာမည့်နေ့ မိုးမလင်းမီတွင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယွင်ဟွားကို အိပ်ရာထဲမှ ဆွဲထုတ်လာကာ မြို့တော်ရှိ နံပါတ်တစ်စားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

နေရာက မြင်ကွင်းကျယ်ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူမသည် ၎င်းကို နှစ်ပတ် ကြိုတင်၍ ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမေ... ခယ်မ... ကြင်ယာတော်စု... သခင်မကျန်း... သခင်မချန်... မင်းသမီးတန်ရှား... အားလုံးပဲ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ရောက်နေကြတာလဲ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏ သမီးသုံးယောက်ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆွေမျိုးများအနီးသို့ စုဝေးသွားလေသည်။

"ခုလို ဝမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ အချိန်အခါမျိုးမှာ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် မလာဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

သခင်မကျန်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူမ၏ သားမက်သည် စာရင်းထဲတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်မည်ဖြစ်ပြီး သူမအတွက် ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည်ကို သူမ သိထားလေသည်။

"စီကျင်း... ယွင်မိသားစုက ကောင်မလေးတွေနဲ့ သွားနေလိုက်..."

ဤဆွေမျိုးများအနေဖြင့် အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေမည်။

ကျန်းစီကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားနှင့် အခြားသူများကို ဘေးခန်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေသည်။

အောက်ထပ်ဧရိယာမှာ လူများဖြင့် အမြဲလိုလို ပြည့်ကျပ်နေပြီး လူတိုင်းနီးပါး ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြလေသည်။

"အနာဂတ်ယောင်းမ...ဒါကို ယူထားလိုက်... ခဏနေရင် အစ်ကိုကြီး လမ်းမတွေပေါ် မြင်းစီးပြီး ရောက်လာတဲ့အခါ အစ်မရဲ့ ဩဇာကို ပြသဖို့ ဒါကို သူ့ဆီ ပစ်ပေးလိုက်..."

ယွင်ဟွားက ပန်းစည်းတစ်စည်းကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

အင်ပါယာစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းရှာခြင်းနှင့် လက်မထပ်ရသေးသော မိန်းကလေးများက ပဝါများ ပစ်ပေါက်ခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို သူမ ကြားဖူးထားလေသည်။

"မင်းသမီး... သခင်မလေးက ပဝါတစ်ထည် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ... အထဲမှာ သေချာရွေးချယ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး တစ်ကုံးရှိပါတယ်..."

ကျန်းစီကျင်း၏ အစေခံမလေး ချောင်အာက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ယုံအန်းမင်းသမီး... ဒုတိယသခင်မလေးယွင်... တတိယသခင်မလေးယွင်... ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေး ဒီမနက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သရေစာတချို့ပါ... သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

အရသာရှိသော အစားအစာများရှိကြောင်း ကြားသောအခါ ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေသည်။

"အနာဂတ်ယောင်းမ... ကျွန်မ အစ်မကို အရမ်းသဘောကျတာပဲ..."

စကားသံ အဆုံးတွင်။

ယွင်ဟွားသည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သတင်းကောင်းများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ယွင်မိသားစုရဲ့ သခင်လေးကြီး ယွင်ချင်းမော့က အင်ပါယာစာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းပညာရှိ ဖြစ်လာပြီဟေ့..."

"ဒုတိယအဆင့် ရတဲ့သူက ချင်းကျိုးက ကျန်းပင်းကျစ်တဲ့... သူက တကယ့်ကို ချောမောတာပဲ..."

"တတိယအဆင့်ရတဲ့ ပညာရှိက ချွေ့မိသားစုက ချွေ့ကျင်းချူတဲ့... ယုံအန်းမင်းသမီးရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပဲ..."

လူအုပ်ကြီးသည် အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး ချွေ့မိသားစုနှင့် ယွင်မိသားစုတို့ထံ ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောကြားကြလေသည်။

ရုတ်တရက် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် လောင်းထားတဲ့ အလောင်းအစားဒိုင်က ထွက်ပြေးနေပြီ... နင့်ရဲ့ ရှောင်ထောင်ဟွာကို မြန်မြန် ပြန်ခေါ်လိုက်…”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်ထောင်ဟွာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“မြန်မြန်... ငါ့ရဲ့ လောင်းကြေးငွေတွေကို ပြန်ယူလာခဲ့စမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး..."

ရှောင်ထောင်ဟွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်း၏ အဆုံးမှ မြင်းခွာသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး မောင်းတီးသံများနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီး၏ သြဘာပေးသံများက လိုက်ပါလာလေသည်။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ... ထိပ်တန်းပညာရှိနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖွဲ့တွေက လမ်းမတွေပေါ်မှာ လှည့်လည်နေကြပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ သရေစာများကို အမြန်ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျန်းစီကျင်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးသည် ထိပ်တန်းပညာရှိ၏ အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဧကရာဇ်မင်းကြီး ချီးမြှင့်ထားသော မြင်းဖြူတစ်ကောင်ပေါ်တွင် စီးနှင်းလာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ချွေ့ကျင်းချူ၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ မရေမတွက်နိုင်သော မိန်းကလေးများအား သူ၏ ထံသို့ ပဝါများ ပစ်ပေါက်လာစေရန် ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

"ထိပ်တန်းပညာရှိ... တတိယအဆင့်ပညာရှိ... ဒီဘက်ကို ကြည့်ပါဦး..."

"ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး... ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန် ဖမ်းလိုက်ပါ..."

"ဟွန့်... နင့်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို နင် ပြန်မကြည့်ဘူးလား... တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးမယ်ဆိုရင် ငါ့ဟာကို ရွေးမှာပေါ့..."

"နင်... နင် ထပ်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

မိန်းကလေးများမှာ အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများကို ပစ်ပေါက်နေကြရာ ရန်ပွဲပင် ဖြစ်လုနီးပါး ရှိနေလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... ဒီဘက်မှာ... ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး..."

ယွင်ဟွားသည် ယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပါဝင်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ယွင်ချင်းမော့၏ အကြည့်မှာမူ လူအုပ်ကြီးကို ကျော်လွန်သွားပြီး လူတစ်ဦးအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ကျန်းစီကျင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။ သူမသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အောက်ဘက်ရှိ ချောမောသော လူငယ်လေးအား ငုံ့ကြည့်နေရင်း အနည်းငယ် စိတ်လွင့်သွားမိလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူတို့နှစ်ဦးအား နောက်ပြောင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပစ်ချလိုက်တော့လေ... အနာဂတ်ယောင်းမရဲ့..."

ကျန်းစီကျင်းသည် ယွင်ချင်းမော့ထံသို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။

ယွင်ချင်းမော့သည် ထိုပဝါကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းစီကျင်း... မင်းကို လာလက်ထပ်မယ့် အချိန်အထိ စောင့်နေပါ..."

သူ၏ ရဲတင်းသော စကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများမှာ အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချမိသွားကြလေသည်။

ကျန်းစီကျင်းမှာ အလွန်အမင်း မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ၏ ဝန်ခံမှုကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်..."

ပရိသတ်တစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းသည် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများစွာ၏ နှလုံးသားများကိုလည်း ကြေကွဲသွားစေခဲ့သည်။

လှည့်လည်ပွဲကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် အခြားသူများ နန်းတော်မှ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကာ ပြန်လာ၍ အောင်ပွဲခံမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် နယ်စပ်မှ အရေးပေါ် သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာလေသည်။

ရှီဆိုင်နိုင်ငံမှာ နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိနေပြန်ပြီ။