အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) ယွင်ဟွား ထွက်ခွာခြင်း

အခန်းအတွင်းရှိ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ ငိုကြွေးသံများသည် ယွင်ဟွား၏ စိတ်အေးချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

“အော်ဟစ်နေတာကို ရပ်လိုက်စမ်း…”

ယွင်ဟွားက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူမ၏ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှ စိမ့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ယွင်အိမ်တော်အထက်ရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးသည် မှောင်မိုက်ကာ မှုန်မှိုင်းနေပြီး ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ကောင်းကင်တာအိုက ချက်ချင်းပင် အာရုံခံမိသွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားကြလေသည်။

"ဒါက... ဒါက ညီမလေး ပြောခဲ့တဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးများလား..."

ယွင်ယာသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားနည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပါပဲ..."

ယွင်ချင်းမော့သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"အဖေ... ယွင်မိသားစု ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံးကို အရင်ဆုံး ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးပါ... မဟုတ်ရင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်တဲ့အခါ အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့လောက်မကဘူး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ အရင်ကတောင် ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်တွေနဲ့ ဒဏ္ဍာရီစာအုပ်တွေကို သေချာ ရှာဖတ်ကြည့်ခဲ့သေးတယ်... မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေ ပိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်တဲ့အခါ ဖြတ်သန်းရမယ့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ..."

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ကြီးမားလွန်းလို့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... မြို့တော်လေးကတော့ သူ့အတွက် လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မော့အာ... ငါတို့ ခွဲပြီး လုပ်ကြရအောင်... မြို့တော်က လူတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ဖို့ မင်း လုပ်နိုင်တာ အကုန်လုပ်ပါ... ငါ အခုချက်ချင်း အရှင်မင်းကြီးဆီ သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် ယွင်ချင်းမော့တို့သည် အိမ်တော်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ဆုတောင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ချမှု နောက်ကျစေရန်သာဖြစ်၏။

ယွင်ဝေသည် ကောင်းကင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီမလေးကို ငါ ယုံကြည်တယ်... သူမရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာအရ မြို့တော်ကို ဘာအန္တရာယ်မှ ကျရောက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... ဤနေရာတွင် သူမ ကာကွယ်ပေးချင်သောသူများ အမြဲတမ်း ရှိနေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကောင်းကင်ယံမှ ဖိနှိပ်ထားသော စွမ်းအားကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရလေသည်။ အကယ်၍ သူမက ၎င်းကို မဖိနှိပ်နိုင်လျှင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်ရပေမည်။

“ဝါး... မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ မရှိရတာလဲ…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် စိုးရိမ်ပူပန်ကာ ငိုကြွေးနေလေသည်။ ၎င်းသည် သိုလှောင်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ရှာဖွေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ခုခံနိုင်သည့် အရာများရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းကလေး ဘာတွေးနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်ရာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ကုတ်နေလေသည်။

အကယ်၍ သူမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်လျှင် အနာဂတ်တွင် ပန်းကလေးသည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သေမျိုးများအတွက် နောက်ဘဝဟူသည် မရှိတော့ပေ။

ဘာကြောင့်... ဘာကြောင့် ခုလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအနည်းငယ် စီးကျလာလေသည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမသည် လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်ကာ သူမ၏ ယင်စွမ်းအင် အားလုံးကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး…”

“ပန်းကလေး…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့သည် ပြိုလဲသွားကာ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးကြလေသည်။

ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ငရဲလကျောက်သည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ ယွမ်နှစ်မြုပ်ပုလဲကို ယွင်ဟွား၏ ဒန်တျန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင်... ထိုထိန်းချုပ်မရသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များက အောက်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားလေသည်။

ယွင်ဟွားနှင့် ကလေးငယ်သုံးဦးတို့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်လေသည်။ ကောင်းကင်တာအိုသည် မည်သည့် အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း အငွေ့အသက်ကိုမျှ အာရုံမခံမိတော့သဖြင့် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

အခုလေးတင် ထွက်ခွာသွားကြသော ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် ယွင်ချင်းမော့…

“ရှောင်ယိုယို... ငါ နင့်ကို သေမတတ် ချစ်တာပဲ…”

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ငရဲလကျောက်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အဆက်မပြတ် အနမ်းပေးလေတော့သည်။

“အစ်မရှူးလည်း နင့်ကို ချစ်တယ်…”

ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ငိုကြွေးကာ ကျောက်တုံးကျိုးလေးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ဟွားဟွားကို အတုခိုးကာ အနမ်းနှစ်ချက် အမြန်ပေးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်မရှူး နင့်ကို နောက်ဘယ်တော့မှ အနိုင်မကျင့်တော့ဘူး…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် အနည်းငယ်မျှပင် မနာလိုမဖြစ်တော့ချေ။ တင်းမာနေသော ကြိုးတစ်ချောင်း လုံးဝ လျော့ရဲသွားသည်နှင့် ၎င်းက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ရှောင်ယိုယို... စုတ်တံလည်း နင့်ကို အချစ်တွေနဲ့ အနမ်းပေးချင်တယ်…”

နီးကပ်လွန်းလှသည်၊ နည်းနည်းလေးသာ လိုတော့သည်။ သူတို့၏ ပန်းကလေးတွင် အနာဂတ် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

“ငါ့အနားကနေ ဝေးဝေးနေစမ်း…”

ငရဲလကျောက်က ရွံရှာသွားလေသည်။ စုတ်တံလေး၏ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ချေးများက ၎င်းအတွက် အလွန် ရွံစရာကောင်းလှပေသည်။

၎င်းသည် ပန်းကလေး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သဖြင့်သာ၊ မဟုတ်လျှင် ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်သည် ငယ်ရွယ်စဉ် သေဆုံးသွားသော ဇနီးငယ်လေးတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

“ပန်းကလေး... နင် မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေနဲ့ ရှောင်ယွမ်ယွမ်က နင့်နာမည်နဲ့ လုပ်ပေးနေတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက လူများစွာရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး နေ့စဉ်နဲ့အမျှ နင့်ရဲ့ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေကို တိုးပွားလာစေလို့ နင့်ကို အချိန်မတိုင်ခင် အဆင့်တက်လှမ်းဖို့ ဖြစ်စေခဲ့တာပဲ…”

ငရဲလကျောက်သည် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ရာ ၎င်းတို့ထက် ပိုသိသောအရာအချို့ ရှိနေလေသည်။

“ပန်းကလေး... ငါ အရှေ့ပိုင်းတစ္ဆေဧကရာဇ်ဆီကနေ ယွမ်နှစ်မြုပ်ပုလဲကို ခိုးလာတာ... အဲ... ငှားလာတာ...

သူက စွမ်းအင်တွေကို အများဆုံး ဆယ်ရက်လောက်ပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လိမ့်မယ်... ငါတို့ မြန်မြန် နေရာလွတ်တစ်ခု သွားရှာကြရအောင်…”

ယွင်ဟွားသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ…”

တံခါးပွင့်လာပြီး လူတိုင်း ဝိုင်းအုံလာကြလေသည်။

"ဟွားအာ... သမီး အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်များစွာကတည်းက စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ သွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား... သမီး ဘာမှမစားရတာ ခုနစ်ရက်တောင် ရှိပြီ... ဗိုက်ဆာနေပြီလား... အမေ သမီးစားဖို့ တစ်ခုခု သွားယူပေးမယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ... သမီး အိမ်ကနေ ခဏလောက် ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်..."

“စိတ်မပူပါနဲ့... သမီး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို သွားဖြတ်ကျော်မှာပါ... သီတင်းနှစ်ပတ်လောက်ဆိုရင် သမီး ပြန်လာမယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်…”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် မလိုလားသော်လည်း ၎င်းတွင် ပါဝင်နေသော အန္တရာယ်များကိုလည်း သိရှိထားလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"ဒါဆိုရင် အမေ သမီး ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ်နော်..."

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖုံးကွယ်ကာ ခေါင်းလွှဲသွားကြလေသည်။

"ညီမလေး... နင့်ရဲ့ တတိယအစ်မလည်း နင် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေမယ်... အချိန်တန်ရင် ငါတို့ မြို့တော်ကို အတူတူ လွှမ်းမိုးကြတာပေါ့..."

ယွင်ဝေက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။ မိုးကြိုးက အလွန် စွမ်းအားကြီးပုံရသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

"နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်မလည်း နင့်ကို စောင့်နေမယ်... သူမက နင့်အတွက် အရသာရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် နောက်ပြောင်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမယ့် သမီးက အဒေါ်လီရဲ့ ဗုဒ္ဓနံရံကျော်ကိုပဲ ပိုစားချင်တာ..."

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

အဒေါ်လီသည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ အရည်ပျော်သွားလေသည်။ သူမသည် စတုတ္ထသခင်မလေး ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သမီးထက်ပင် ပို၍ အလိုလိုက်ထားလေသည်။

"စတုတ္ထသခင်မလေး... ခဏစောင့်ပါဦး... အဒေါ် သမီး လမ်းမှာ စားဖို့အတွက် အစားအသောက်ကောင်းတွေ သွားပြင်ဆင်ပေးမယ်..."

ယွင်ဟွားမှာ မျက်ရည်ကျလုမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ယွင်ဝေ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာမူ ထိန်းမရဘဲ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မိခင်ဖြစ်သော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ အလွန် သိသာလွန်းလှသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ယွင်မိသားစုမှ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏ သမီးငယ်လေး၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ စကတ်ကိုမကာ ငရဲခန်းမဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

ဟွားအာ၏ အတွေးများအရ ယမမင်းသည် မည်သို့နည်းဖြင့်မဆို သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားသဖြင့် သူသည် သူမကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် လေးစားစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး နံ့သာတိုင်များ ပူဇော်ကာ ငွေစက္ကူများကို မီးရှို့လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မရဲ့ သမီး ယွင်ဟွားက မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ရတော့မှာပါ... ကျွန်မမှာ အခြား တောင်းဆိုစရာ မရှိပါဘူး... သူမကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဤကပ်ဘေးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့ ကူညီပေးပါ... ကျွန်မကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ ဆုတောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ယွင်ဟွားအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားလေသည်။

နံ့သာပေါင်းငွေ့များ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များသည် ငရဲပြည်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ တက်သွားလေသည်။

"ကျစ်..."

ယမမင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ ချွေ့ကျွယ်မှာ လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ..."

"ပုလဲ... ပုလဲလေးက မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ရတော့မယ်..."

"ဤလောက် မြန်မြန်ကြီးလား..." ချွေ့ကျွယ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ထိုကောင်မလေးက သူမရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အပြည့်အဝ မပေါင်းစပ်ရသေးခင်မှာပဲ ကျင့်ကြံဖို့ စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ ငါ မှတ်မိနေတယ်..."

ယမမင်းသည် လေးနက်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် တွက်ချက်နေလေသည်။ "ထိုကောင်မလေးက လူ့ပြည်မှာ ယင်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေရုံတင်မကဘဲ ကုသိုလ်စွမ်းအားတွေကိုပါ စုဆောင်းနေတာပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကုသိုလ်စွမ်းအားရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ငါ့ကို မျက်စိကန်းလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တာကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမယ့်..."

"သူမ ဤလောက် မြန်မြန် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး... တစ်ခုခုတော့ သိပ်မမှန်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်..."

ယမမင်းသည် သူ၏ တွက်ချက်မှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ချွေ့ကျွယ်သည်လည်း ယမမင်း၏ အမူအရာကြောင့် လန့်သွားပြီး အမြန်မေးလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်လိုနေလဲ..."

"တစ်ခုခု မှားနေပြီ... တစ်ခုခု အရမ်း မှားယွင်းနေပြီ..."

ယမမင်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ထပ်မံတွက်ချက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်တိုင်း ကျရှုံးနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေလေသည်။ "ရှောင်ကျွယ့်ကျွယ့်... ပုလဲလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါ တွက်ချက်လို့မရအောင် တားဆီးနေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေတယ်..."