အခန်း ၁၈၈

အခန်း (၁၈၈)

ဝက်ဝံကို မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ သေချာလား

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည်လည်း ထိုပြောင်းတိုသေနတ်၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကို သိရှိထားသည်မှာ ထင်ရှားလှပေ သည်။ ရွှီပေါ်အန်းသည် သေနတ်၏ ရှေ့တွင် ဘာဒဏ်ရာမှ မရရှိဘဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ရုံသာမက သေနတ်ကိုပါ ပြန်လည်လုယူနိုင်ခဲ့သည်ဟူသည်ကို သူမအနေဖြင့် ယုံကြည်ရန် အလွန်တရာ ခက်ခဲနေခဲ့ရလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်၊

“ကံကောင်းသွားလို့ပါ...။ ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လေ့ရှိလို့ ကြွက်သားတွေက တောင့်တင်းနေတုန်းပဲ... ။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်...။”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေကနေ ကံကောင်းထောက်မစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ရတာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပါပဲ...။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်...၊ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတုံ့ပြန်မှုက ငါ့ကို ကယ်တင်လိုက်တယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့...။”

လေ့ကျင့်ခန်းအကြောင်း ပြောရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကွေးပြ လိုက်ရာ သန်မာထွားကြိုင်းလှသော လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် ဖုထွက်လာခဲ့သဖြင့် ပိုင်ရှန်းရှန်းအား အားကျသွားစေခဲ့ရလေသည်။

သူမအနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အလှအပကို လိုလားတောင့်တနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သန်မာသော ကြွက်သားများကိုသာ အားကျနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျှအထိ စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင် ခြင်းမရှိသည်မှာ နှမြောစရာကောင်းလှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့စဉ်ကပင် သူ၏ စွမ်းအားနှင့် စွမ်းဆောင် ရည်များကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် အလွန်တရာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှ ပြီး သူမ၏ တစ်သက်တာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသမျှသော လူများထဲ၌ အတော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

“အဲဒီတော့...၊ ရှင်က သေနတ်အရှေ့မှာ တကယ်ပဲ ဘာဒဏ်ရာမှ မရရှိခဲ့ဘူးပေါ့...။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံကို ကျွန်မကို အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် အဖြစ်မှန်အချို့ကို အခြေခံ၍ ဆက်လက်လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည်။

“သူက ငါ့ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ထားခဲ့တာ...။ အဲဒီနောက် သူ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး အာရုံလွင့်သွား ခဲ့တယ်...၊ အဲဒါက အခွင့်ကောင်းတစ်ခုပဲလို့ ငါခံစားမိတာနဲ့ နံရံကို တွန်းကန်ပြီး ဘေးစောင်း ခုန်ချလိုက်တယ်...။ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ သေနတ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်တာပဲ...၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပုံက ဒီလောက်ပါပဲ...။”

“ဒါပဲလား....”

သူမသည် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဖြစ်စဉ်မှာ အလွန်တရာ တိုတောင်းပြီး ရိုးရှင်းလွန်းနေခဲ့ရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ၊

“ဟုတ်ပါတယ်...၊ဒီလောက်ပါပဲ...။ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးမားလှတဲ့ အခြေအနေပါ...။ မင်းက ငါ့ကို စူပါမန်း လိုမျိုး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကျည်ဆန်ကို ခုခံပြီး တစ်ဖက်လူကို သေလုမတတ် ရိုက်နှက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာ တော့ မဟုတ်ဘူးမလား...။”

၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် ယုတ္တိတန်လှပေသည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲဒီနောက်ကော ဘာဆက်ဖြစ်လဲ...။”

“နောက်ပိုင်းမှာတော့...၊ ဒီလူပြက်က အတော်လေး ကံဆိုးသွားခဲ့ရတယ်...။ သူက ရှေ့တံခါးဝမှာ လဲကျနေချိန်မှာ မင်းတို့ ဖမ်းဆီးလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ ကြံရာပါ ထွားကြိုင်းတဲ့လူက တံခါးကို ဆောင့်ကန်ပြီး ဝင်လာခဲ့တာ...၊ ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှုကြောင့် အဲ့ဒီလူပြက်မှာ ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရတယ်...။ သူ့ မျက်နှာဖုံး ကွဲအက်သွားတာကို မြင်တော့ သူက အရမ်း ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတာလားဆိုပြီး ငါ စပ်စုလိုစိတ်နဲ့ သွားကြည့်မိသေးတယ်...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် ဘောပင်ကို မတတ်သာဘဲ ချထားလိုက်ပြီး ၊

“ကောင်းပါပြီ...၊ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောကြတော့ဘူး...။ အဲဒီထွားကြိုင်းတဲ့လူအကြောင်းနဲ့ သူ့ကို ရှင် ဘယ်လို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာကိုပဲ ပြောပြပါဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း၊

“မင်း မေ့သွားပြီလား...၊ ငါ လူပြက်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ကောင်ကို လှဲချလိုက်ပြီးတဲ့နောက်...၊ သေနတ်က ငါ့လက်ထဲကို ရောက်နေခဲ့ပြီလေ...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောဆိုနေမှုကို မြင်ရသဖြင့် ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် မတတ်သာဘဲ အတင်း အကြပ် ပြုံးလိုက်ရလေသည်။

*အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ...၊ သေနတ်က ရှင့်လက်ထဲမှာ ရှိနေမှတော့ သူက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ယူနိုင်ပါ့မ လဲ...။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားရတာလဲ...။*

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ ဘောပင်အဖုံးဖြင့် စားပွဲအား အလေ့အကျင့်အတိုင်း ခေါက်လိုက်ရင်း၊

“အဲဒီထွားကြိုင်းတဲ့လူရဲ့ ဦးခေါင်းပေါ်က ဧရာမ ဖူးရောင်နေတဲ့ ဒဏ်ရာကြီးက ဘာလဲ...။ ရှင့်လက်ထဲမှာ လက်နက် ရှိနေပြီး သူက ပြန်မခုခံရဲတာကို ရှင်က ရိုက်နှက်လိုက်တာလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ၊

“အဲဒါက သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူးလား...။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ တကယ်ကို စိတ်မထိန်းနိုင်ခဲ့လို့ပါ...။ မင်း မသိပါဘူး...၊ ငါ အဲဒီကို မသွားခင်က သူတို့က ငါ့ရဲ့ မိဘတွေကို သုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြတာ...။ ဒါက တကယ့်ကို သည်းခံနိုင်စရာ မရှိတဲ့ ကိစ္စပဲလေ...။”

“ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရှင့်လက်ထဲမှာ သေနတ်ရှိနေပြီး အခြားတစ်ယောက်ကလည်း ပြန်မခုခံနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမှာ...၊ ဘာဖြစ်လို့ ရှင်က...။”

“ဪ...၊ ဟုတ်သားပဲ...။ ငါ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားပြန်ပြီ.... ငါ အဲဒီထွားကြိုင်းတဲ့လူကို တမင် ရိုက်နှက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး...။ သူက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျောက်ယွန်းထောင်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေး ဖို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လို့ ကျောက်ယွန်းထောင်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ရတာ...။ ဒါနဲ့ ကျောက်ယွန်း ထောင်က အသက်ရှင်သေးရဲ့လား...။ အဲဒီထွားကြိုင်းတဲ့လူက သူ့ကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်လိုက်လို့ မျက်လုံး တွေတောင် လည်ထွက်သွားတာ ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်...။”

သူမ ၏ ကျေးဇူးရှင်၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် ခွင့်ပြုထားသော အတိုင်းအတာအတွင်းမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရွှီပေါ်အန်းအား မတတ်သာဘဲ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ရလေသည်။

“သူ သတိရနေပါပြီ...။ စိတ်မပူပါနဲ့...၊ အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး... ။ ခေတ္တလောက် သတိမေ့သွားရုံတင်ပါ...၊ ဦးနှောက် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားတာတော့ ရှိတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို သာသာလေး ပုတ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုပြင်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

“ဟူး... အဲဒါဆိုရင်တော့ ငါ စိတ်အေးသွားပါပြီ...။ ဒါနဲ့...၊ ကျောက်ယွန်းထောင်က ဆေးရုံမှာလား...၊ ဒါမှ မဟုတ် ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတာလား...။ ငါ့မှာ အဲဒီကောင်လေးကို မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိနေသေးလို့ပါ...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ ဘောပင်ဖြင့် စားပွဲအား အနည်းငယ် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ခေါက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေ သည်။

“မစ္စတာရွှီ...၊ အခု ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို မေးခွန်းမေးနေတာပါ...။ ကျေးဇူးပြုပြီး အကြောင်းအရာကို တခြားဆီ မလွှဲပါနဲ့ဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပျာပျာသလဲ လက်ကာပြလိုက်ရင်း၊

“စိတ်မကောင်းပါဘူး...၊ ငါ စကားလမ်းကြောင်း လွဲသွားပြန်ပြီ...။ ဒီကိစ္စက ငါ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားတွေ အများကြီး ပေးလိုက်ပုံရတယ်...၊ အဲဒါကြောင့် စကားတွေ များနေမိတာပါ...။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါက အရင်တုန်းက ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး...။ အခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးပြီး ထိတ်လန့် နေတုန်းပဲ...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက စာနာနားလည်ပေးသည့် လေသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်၏။

“အမှန်ပါပဲ...၊ ရှင်က သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာမလို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေ ရှိနေ တာက သဘာဝကျပါတယ်...။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ သီးသန့် စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အကြံပေးဌာန ရှိတယ်...။ ဒါပေမဲ့ အခု က ပိတ်ထားပြီမလို့...။ တကယ်လို့ မင်း လိုအပ်မယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် လာရောက် ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပိုင်...၊ ဒါနဲ့...၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပိုင်က ဒီနှစ်မှာ အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ...၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရတာ လဲ....။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် ထပ်မံ၍ မတတ်သာဟန်ဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊

“ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မျှသာပါ...။ ပြောပလောက်စရာ မရှိပါဘူး...။ ကျွန်မတို့ ပင်မအကြောင်းအရာဆီ ပြန်သွားကြရအောင်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယခင်စကားအတိုင်းပင်၊

“စိတ်မကောင်းပါဘူး...၊ ဆက်လက် ပြောပေးပါဦး...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ နားထင်များကို အားစိုက်၍ နှိပ်နယ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်၊

“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး...။ ကျွန်မတို့ စကားပြောလက်စ ဘယ်နေရာ ရောက်သွားလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး မယ်...။”

ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့် ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်ရှိ စာကြောင်းအချို့ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်၏။

“သူတို့က ကျောက်ယွန်းထောင်ကို ဖမ်းဆီးထားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ အမူအရာတွေက ဘယ်လို မျိုးလဲ...။ အဲဒီနေရာက အခြေအနေတွေကကော ဘယ်လိုရှိလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲမှုများကြောင့် သူမ၏ အတွေးများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်ကို ကြည့်ရှုရင်းသာ မေးမြန်းနိုင်ပေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်း မဖြေကြားမီမှာပင် ဘေးဘက်ရှိ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လူငယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးသည် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

“ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပိုင်...၊ ခွင့်ပြုပါဦး...၊ သတင်းကောင်းပါ...။ ဒုတိယ သံသယရှိသူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ အဝါရောင်သန်းနေတဲ့ အနက်ရောင် အမွေးတစ်ပင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်...။ ပဏာမ ဆန်းစစ်ချက်အရ ဒါက ဝက်ဝံမွှေး အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...။”

ထိုသူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီပေါ်အန်းမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။

တကယ့်ကို မှားယွင်းတွက်ချက်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်...။ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးပွေလီလှပေ၏...။

ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း တိရစ္ဆာန်များနှင့် ပတ်သက်လာပါက မလွယ်ကူလှပေ...။

ဤကဲ့သို့သော မွေးပွသတ္တဝါများမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အမြဲတစေ ပေးစွမ်းလေ့ရှိကြ ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူမ သည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းအား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မစ္စတာရွှီ...၊ မင်းကော သံသယရှိသူတွေ ပြောတဲ့ ဝက်ဝံကို မမြင်ခဲ့ရဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ သေချာလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မမြင်မိပါဘူး...။”

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်တစ်ခုသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ပုံတူအသေးစားလေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သေးငယ်လှသော်လည်း အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးပွေလီလှပေသည်။

၎င်းတွင် အကျိုးစီးပွားအုပ်စုများကြား အငြင်းပွားမှုများ၊ အာဏာလုပွဲများ၊ အထက်လူကြီးနှင့် အောက်ခြေ ဝန်ထမ်းများကြား အာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုများ၊ တာဝန်လွှဲချမှုများ၊ ရုံးတွင်းနိုင်ငံရေးများနှင့် မိသားစုရေးရာ ကတောက် ကဆဖြစ်မှုများကဲ့သို့သော လူသားတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို စမ်းသပ်သည့် အခြေအနေအမျိုးမျိုး ပါဝင်နေခဲ့ ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် မိမိ၏ရှေ့တွင် ထိုက်ရှန်းတောင်ကြီး ပြိုကျလာပါစေဦးတော့ စိုးရိမ်တုန် လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်များကို ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်သင်ယူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေ သည်။

ယခုအချိန်၌ ကျွမ်းကျင်လှသော ပိုင်ရှန်းရှန်းပင်လျှင် ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှသော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လူငယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးက ရယ်မောလိုက်ရင်း၊

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပိုင်...၊ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ...။ ဒီနေရာမျိုးမှာ တကယ်ပဲ ဝက်ဝံတွေ ရှိနေနိုင်ပါ့မလား...။”

“အကယ်၍ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဒရုန်းကင်မရာတွေက ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးသား ဖြစ်မှာပေါ့...။ အဲဒီလူတွေက တောတောင်တွေကြားထဲကနေ ထွက်ပြေးလာကြတာမလား...။ အရာရှိဝမ်လည်း ဒီလိုမျိုးပဲ စဉ်းစားနေတာ...။”

“အဲဒီလူတွေက တောရိုင်းထဲမှာ ဝက်ဝံတိုက်ခိုက်တာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်မှု တွေ ရှိနေပြီး စိတ်အာရုံချောက်ခြားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...။”

“ဒါပေမဲ့...၊ အခု ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အမွေးအကြောင်းကိုကော ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက စိတ်မလျှော့သေးဘဲ ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

လူငယ်အဖွဲ့ဝင်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း ၊

“ဟို... တောထဲတောင်ထဲ သွားလာတဲ့အခါ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အမွေးအမျှင်တွေက ကိုယ်ပေါ်မှာ ကပ်ပါလာ တာက သဘာဝကျပါတယ်...။ အထူးဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့်၊

“အဲဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သတင်းကောင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။”

လူငယ်အဖွဲ့ဝင်က မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“သေချာတာပေါ့...၊ တကယ်လို့ ငါတို့က ဒီအမွေးတွေရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို စမ်းသပ်နိုင်ရင် သူတို့တွေ ကျန်းကျိုးကို လာခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မယ်...။”

“ငါတို့ သိထားတဲ့အတိုင်းပဲ...၊ ကျန်းကျိုးမှာ ဝက်ဝံတွေ မရှိဘူး...။ မြောက်ဘက် အိမ်နီးနားချင်းပြည်နယ်ရဲ့ မြောက်ဘက်တောင်တန်းတွေမှာ ဝက်ဝံနက်တွေ ရှိပြီး အရှေ့ဘက် အိမ်နီးနားချင်းပြည်နယ်ရဲ့ ဂွီယွန်း တောင်တန်းတွေမှာတော့ ဝက်ဝံညိုကြီးတွေ ရှိတတ်ကြတယ်...။”

“ငါတို့က ဒီအမွှေးရဲ့ နောက်ခံအရင်းအမြစ်ကို သိရှိသွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းကို အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မယ်...၊ အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးလုပ်ငန်းတွေကို ပိုပြီး ချဲ့ထွင်နိုင်လိမ့်မယ်..။ တကယ်လို့ သူတို့က တိရစ္ဆာန်ရုံကနေ ဝက်ဝံမွှေး ရရှိခဲ့တာဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့...။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းကတော့ မဖြစ် နိုင်သလောက်ပါပဲ...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ၊

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...၊ သူတို့က လူပုံအလယ်မှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေမယ့်လူတွေ မဟုတ်ဘူး...။ အဲဒီလူတွေက ကြွက်တွေလိုမျိုး အရမ်း သတိကြီးကြတာ...။ ဟွန့်... တစ်နေ့ကျရင်တော့ သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ရ မယ်...။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ခိုးယူဖမ်းဆီးတာနဲ့ ရှေးဟောင်းဂူတွေကို တူးဖော်ခိုးယူတာတွေက တကယ့်ကို ရက်စက်ယုတ်မာလွန်းလို့ပါ...။”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့ပြီး လူပြက်မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူနှင့် သူ၏ ကြံရာပါများ၏ နောက်ခံအထောက်အထားကို ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့လေသည်။

ဤလူများက ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခများကို ဖန်တီးနေကြလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ဝက်ဝံညိုကြီးနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များအပေါ် စိတ်အေးသွားပြီးနောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုလုပ်ငန်းများမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် လုပ်ငန်းစဉ်များအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံး သွားခဲ့လေ၏။ မကြာမီ ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ လုပ်ငန်းများကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်အား ပိတ် လိုက်လေသည်။

“မစ္စတာရွှီ...၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက ရွှီပေါ်အန်းဆီသို့ သူမ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

“မလိုပါဘူး...၊ ဒါက နိုင်ငံသားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ...။ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် ပိုင်ရှန်းရှန်း၏လက်ကို နှုတ်ဆက်ဖျစ်ညှစ်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် နှမြောတသမှုကို ခံစားလိုက်ရ ပြန်သည်။ သူမ ၏ ရုပ်သွင်ပြင်နှင့် လက်ကို ကိုင်တွယ်ရသော ခံစားချက်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ထားခဲ့ရသဖြင့် ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ လက်ဖဝါးများမှာ အတော်လေး ကြမ်း တမ်းနေခဲ့ပြီး အရေပြားများမှာလည်း မာကြောနေခဲ့ရလေသည်။

ဤမျှအထိ သိမ်မွေ့လှပသော လက်ကလေးများမှာ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေရသည်မှာနှမြောစရာကောင်းလှပေ စွ...။

ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသော အရေပြားကို ကုသနိုင်သည့် ဆေးနည်းစနစ်တစ်ခုကို မသိစိတ်အရ သတိရသွားခဲ့လေ၏။ ကျန်းမိသားစု၏ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ဆေးနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ကျန်းမိသားစု၏ မျိုးဆက်အား ကူညီပေးခြင်းကလည်း အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း အချို့သော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေရန်မှာမူ အနည်းငယ် ခက်ခဲလှပုံရပေသည်။

“ဒါနဲ့...၊ မစ္စတာရွှီ...။ အရင်တုန်းက စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့အတွက် ကျွန်မ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ လုပ်စရာမလို တော့ ပါဘူး...။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းက စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် လွှဲပြောင်းပြောဆိုလိုက်၏။

သမီးသည် ပြောဆိုရင်း ရွှီပေါ်အန်းအား တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲကာ ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့် လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း သတိပြုမိလိုက်၏။

“အို...၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားတာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းက မတတ်သာဘဲ အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်

“အတွင်းသတင်းတွေအရ...၊ လွတ်မြောက်သွားတဲ့လူအချို့ ရှိနေသေးတယ်...။ သူတို့ရဲ့ အဓိက ခေါင်းဆောင် က တော့ ပေါ်ထွက်မလာသေးဘူး...။ ကျွန်မတို့ သိရသလောက်တော့ သူက တောရိုင်းထဲမှာ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အရမ်း မြင့်မားတယ်...။ သူက ဒီလက်အောက်ငယ်သားတွေနဲ့ လမ်းခွဲပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက မိမိကိုယ်မိမိ ညွှန်ပြလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ နားလည်ပါပြီ...။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ ကမ်းပါးအောက်မှာ မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးလို့...၊ ငါ့ကို တောတောင် တွေကြားထဲမှာ အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်တဲ့ အဲဒီနံပါတ်တစ် ပစ်မှတ်လို့ မင်း သံသယဝင်နေတာပေါ့လေ...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ အားနာစွာဖြင့်၊

“တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူး...။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကျင့် ဖြစ်နေလို့ပါ...။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေး ပါ...။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒီနေ့ညကျရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို...။”

ပိုင်ရှန်းရှန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၊

“စိတ်မကောင်းပါဘူး...၊ ငါ အရေးပေါ် အိမ်သာသွားချင်လို့ပါ...။” ဟု ပြောဆိုကာ လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေ၏။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် ပိုင်ရှန်းရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ရွှီပေါ်အန်းသည် သူရှိရာအထပ်ရှိ ဓာတ်လှေကားအနီးမှ အိမ်သာဆီသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အမှန်တကယ် ဆီးသွားချင်နေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာအတွင်းရှိ အခြေအနေများမှာ အလွန်တရာ အရေးကြီးလွန်းလှသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့် စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် အချိန်မဆွဲရဲတော့ပေ။