အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀)

ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မည်လား

ရွှီပေါ်အန်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မြို့ပြ၏ ရောင်စုံမီးများဖြင့် လင်းထိန်နေသော ညရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီပေါ်အန်း၏ စစိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်မှုအချို့ ရှိနေခဲ့လေသည်။

မည်သည့်ကိစ္စမဆို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ဟူသည် မရှိသင့်ချေ။ ပထမအကြိမ် စတင်ပြုလုပ်ပြီးသည်နှင့် ဒုတိယ အကြိမ်နှင့် ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်မိသွားတတ်ကြပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ရုံးခန်းသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော် လည်း ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ တိုတောင်းလှသော ကာလအတွင်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာရသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

အဓိက ကိစ္စရပ်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တူညီလှသော နစ်နာသူများအဖြစ် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော အကြိမ်ကမူ သူ၏ ဇနီးဟောင်း ချီရှောင်ရွှယ်သည် သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ဧကရာဇ်စိမ်း ကျောက်မျက် ရတနာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှေးဟောင်းဂူ တူးဖော်ခိုးယူသူများသည် သူပိုင်ဆိုင်သော ရွှေတုံးများနှင့် တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းဂူကို လိုချင်သဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းနှင့် အသေးစိတ် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းများကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားခဲ့ရလေသည်။

ပထမအချက်မှာ သူ့အား ပစ်မှတ်ထားနေသော လူများမှာ ရှေးဟောင်းဂူများကို တူးဖော်ခိုးယူရုံသာမက တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်များကိုပါ ခိုးယူဖမ်းဆီးနေကြသော ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းဝင်များ ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ထိုသူများ၏ လက်ထဲတွင် လူသတ်မှုများလည်း ရှိနေခဲ့သဖြင့် အလွန်တရာ အန္တရာယ်ရှိလှသော ရာဇဝတ်ကောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေသည်။

တတိယအချက်မှာ ဤဂိုဏ်း၏ အဓိက ခေါင်းဆောင်မှာ ဖမ်းဆီးရမိခြင်း မရှိသေးချေ။ ထိုသူသည် အလွန်တရာ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားပြီး တောတောင်များကြား ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အလွန် မြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆို ကြပေသည်။

စတုတ္ထအချက်မှာ ထိုခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ချန်ထားခဲ့သော သဲလွန်စများအတိုင်း လိုက်လံစုံစမ်းရင်း သူ့အား လာရောက် ရှာဖွေနိုင်သဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့် အထူး သတိပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အတော်ပင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရလေသည်။ သူသည် မည်သည့်မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်မိခဲ့သဖြင့် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားလှသော သတင်းဆိုးများကို ကြားနေရသနည်း။

တစ်ခုတည်းသော သတင်းကောင်းမှာ ပိုင်ရှန်းရှန်းက သူ့အတွက် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလွှာ တင်ပြပေးထားကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆုကြေးငွေ ယွမ်နှစ်ထောင်ခန့်လည်း ရရှိလိမ့်မည်ဟု ကြားသိရပေသည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသော ကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ အပြန်လမ်းခရီးတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် အကြံအစည်များစွာကို တွေးတောနေခဲ့မိ၏။

ကျောက်ယွန်းထောင် ပြောပြခဲ့သော အကြောင်းအရင်းများအပေါ် အခြေခံ၍ ရွှီပေါ်အန်းသည် အခြေအနေတစ်ခု လုံးကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ရွှေတုံးများကို ကျောက်ယွန်းထောင်ဆီသို့ ရောင်းချခဲ့ပြီးနောက် ကျောက်ယွန်းထောင်သည်လည်း လည် ပတ်ငွေ အမြန်ရရှိစေရန်အတွက် တစ်ဦးတည်းသော ဝယ်ယူသူကို ရှာမတွေ့သဖြင့် အခြားသော လုပ်ဖော် ကိုင် ဖက်များကို ရှာဖွေကာ မျှဝေရောင်းချရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း အနီးနားရှိ မြို့မှ ပြိုင်ဘက် တစ်ဦးသည် မကောင်းသော အကြံစည်များဖြင့် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဦးဆောင်ခေါ်ယူကာ ယခုကဲ့သို့ အခြေ အနေကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းအား ပိုမို စိတ်ပျက်သွားစေသည်မှာ ဝက်ဝံညိုကြီးအား နှစ်ကြိမ်ဆင့်ခေါ်ခဲ့ရသဖြင့် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု နှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအား ခြောက်စုံခန့်အထိ အသုံးပြုလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းမွန်သော အချက်မှာ ဝက်ဝံညိုကြီးအား ဆင့်ခေါ်ရန် စွမ်းအား တစ်စုံနှင့် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် စွမ်းအား နှစ်စုံဟူသော စည်းမျဉ်းအတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ တိုးပွားလာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဆိုးရွားလှသော အချက်မှာ ဤပမာဏသည် ရွှီပေါ်အန်း၏ တစ်ရက်ခွဲစာ စုဆောင်းမှု ဖြစ်ပေသည်။ ရာဇဝတ် ကောင် နှစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် ဤမျှအထိ ဖြုန်းတီးလိုက်ရသည်မှာ တကယ့်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤမျှလောက်သော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုပြီး ပိုမို တန်ဖိုးရှိလှသော ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ပါက ပိုမို သင့်လျော်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍...၊

သူ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မတွေးတောရသေးမီမှာပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“အဘိုး...၊ မြေးလေးက ဖုန်းခေါ်နေပြန်ပြီ...။”

ထိုဆန်းကြယ်လှသော ဖုန်းမြည်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ပြုံးလိုက်မိ၏။ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤ ဖုန်းမြည်သံအား အချို့သော လူအနည်းစုအတွက်သာ သီးသန့် သတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ သူ၏ တက္ကသိုလ်တုန်းက အဆောင်နေ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က အတန်းဖော်အများစုမှာလည်း ပြန့်ကျဲထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း အဆောင်နေ သူငယ်ချင်း လေးဦးမှာမူ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်များအတွင်း တစိုက်မတ်မတ် ကြိုးပမ်းလုပ်ကိုင်နေကြဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များမှာလည်း သိပ်ပြီး ထူးချွန်ခြင်းမရှိဘဲ မိသားစု နောက်ခံအခြေ အနေများမှာလည်း ဆင်းရဲလှသဖြင့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကောင်းမျှ မရရှိခဲ့ကြချေ။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အစားအသောက်နှင့် နေထိုင်စရိတ် အလကားရရှိလျက် သာမန်မျှသာ ဝင်ငွေ ရရှိနေရသော ဘဝမှာပင် သူတို့အတွက် ကျေနပ်စရာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရလေသည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုသူမှာ သူ၏ အဆောင်နေ သူငယ်ချင်းဟောင်း မာလု ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဖခင်မှာ မာမျိုးရိုးဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ လုမျိုးရိုး ဖြစ်သဖြင့် “မာလု” ဟူ၍ ရိုးရှင်းလှသော အမည်နာမကို ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟေး...၊ မစ္စတာမာ...။ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို သတိရနေရတာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် ကား၏ ဘလူးတုသ်စနစ်ကို ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဖုန်းဖြေကြားရင်း ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ အားရပါးရ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မစ္စတာရွှီ...၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ...၊ ငါက မင်းကို အမြဲတမ်း သတိရနေတာပါ...။ စောစောက အရက် နည်းနည်း သောက်လိုက်မိလို့ ကျောင်းသားဘဝကို သတိရသွားတာနဲ့ မင်း ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ လှမ်းပြီး မေးလိုက်တာပါ...။”

“စကားအပိုတွေ ပြောမနေစမ်းနဲ့...။ နှုတ်ကပတ်တော်တွေနဲ့ ဂရုစိုက်မယ့်အစား ငါ့ကို ပိုက်ဆံအများကြီးပဲ ပေး လိုက်စမ်းပါ...၊ ငါတို့ ပိုပြီး အကျိုးရှိမယ့် အကြောင်းအရာတွေကို ဆွေးနွေးကြရအောင်...။”

“သူဌေး...၊ ငါလည်း စကားအပိုတွေ မပြောတော့ပါဘူး...။ လိုရင်းကိုပဲ ပြောရရင်...၊ ငါ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ...။ ငါ့မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် မင်း လမ်းစလေးတစ်ခုလောက် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မလား...။”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ပေါင်ကို ချက်ချင်းပင် ပုတ်လိုက်မိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “တကယ်လား...” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...။ ဘယ်သူက ဒီလိုကိစ္စကို စနောက်နေမှာလဲ...၊ လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲဟာကို...။”

မာလုက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

“တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ...၊ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ...။ အရမ်းကို ဝမ်းသာဖို့ ကောင်းတာပဲ...။”

“သူဌေး...၊ မင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား...။ ငါက ဒုက္ခရောက်နေလို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေတာကို မင်းက လှောင်ပြောင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ...။”

မာလုက အရက်ရှိန်ဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“မင်း ဘာမှမသိပါဘူး...။ ငါ့ဆီမှာ ဝန်ထမ်းတွေ လိုအပ်နေလို့ပါ...၊ အကောင်းဆုံး ရာထူးတွေကို မင်း စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်တယ်...။ မင်းရဲ့ နေရပ်ကနေ ထွက်ခွာပြီး ငါ့ဆီကို လာချင်ရဲ့လားဆိုတာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...။”

“မဟုတ်ပါဘူး...၊ သူငယ်ချင်း...။ မင်း တကယ်ပြောနေတာလား...၊ ဘာရာထူးတွေ ရနိုင်လို့လဲ...။”

မာလုသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“သေချာတာပေါ့...၊ မင်း လိုချင်တဲ့ ရာထူးကို ယူနိုင်တယ်...။ စီမံကိန်း တာဝန်ခံကနေစပြီး ရုံးခန်းအတွင်းပိုင်း နည်းပညာဝန်ထမ်းအထိ ရှိတယ်... ။မင်းဆီမှာ ပထမအဆင့် ဆောက်လုပ်ရေးအင်ဂျင်နီယာ လက်မှတ် နှစ်စောင် ရှိနေတာ ငါမှတ်မိသေးတယ်...။ အဲ့ဒါက ငါတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံကိန်းအများစုကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်...။ ဒါနဲ့...၊ မင်း လာမှာလား...၊ မလာဘူးလား...။”

“မဟုတ်ဘူး...၊ ငါ နည်းနည်း မျက်စိလည်သွားပြီ သူဌေး...၊ မင်း တရားမဝင်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုထဲ ရောက်သွားပြီး ငါ့ကို လာပြီး လိမ်ညာနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား...။ ဒီလိုမျိုး ကံကောင်းမှုကြီးက ငါ့ကို လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ် သွားစေတယ်နော်...။” မာလုက ကျီစယ်လိုက်၏။

“သွားစမ်းပါ...၊ မင်းကိုယ်တိုင် အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်လိုက်ဦး...။ တုန်းကျန်း ဆောက်လုပ်ရေးအုပ်စုရဲ့ လက်အောက်ခံဖြစ်တဲ့ တုန်းကျန်း ဒုတိယဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီပဲ...။ နောက်ဆုံး စီမံကိန်းသတင်း အချက် အလက်အများစုက ကုမ္ပဏီရဲ့ တရားဝင် ဝဘ်ဆိုက်ပေါ်မှာ ရှိတယ်...။ သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချ ပြီးတာနဲ့ ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လိုက်ပါ...။ မင်းရဲ့ ဇနီးသည်ကိုလည်း ကြိုတင်ပြောထားဦးနော်...။ မဟုတ်ရင် နေရပ်ခွဲခွာနေထိုင်ရလို့ မင်းတို့ အိမ်ထောင်ရေး ထိခိုက်သွားရင် ငါ့ကို လာပြီး အပြစ်မတင်နဲ့ဦး...။”

ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် တိုးညင်းလေးနက်သော လေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။

“သူဌေး...၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်...၊ ငါ ဒီနေ့ပဲ ကွာရှင်းလိုက်ပြီ...။ အလုပ်ကနေလည်း ကိုယ်တိုင် နှုတ်ထွက်ခဲ့ တာ...။ မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ...၊ ငါတို့က ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတာမလို့ နေ့တိုင်း ဆုံတွေ့ နေရတာက တကယ့်ကို ပင်ပန်းလွန်းလို့ပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။ ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မည်လား...။

ထိုစဉ်က ဆောက်လုပ်ရေး အင်ဂျင်နီယာဘာသာရပ်ရှိ အတန်းသုံးတန်းလုံးတွင် သူတို့၏ အတန်းမှာ တစ်ဦး တည်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမျှ မရှိသည့် အတန်းဖြစ်သဖြင့် “လူပျိုကြီးအတန်း” ဟူ၍ပင် ကျီစယ်ခေါ်ဆိုခြင်း ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။

ကျောင်းမပြီးမီ အချိန်က သူ၏ အဆောင်နေ သူငယ်ချင်း လေးဦးသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ထင်ရှားကျော်ကြားသူများ ဖြစ်လာစေရန်၊ ဘဝတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိရန်နှင့် တင့်တယ်လှပသော ဇနီးသည် များကို ရရှိကာ ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် စသည့် စကားလုံးကြီးများကို ပြောဆိုခဲ့ကြဖူးလေသည်။

ထိုသုံးပါးသော မဏ္ဍိုင်နှင့် ငါးပါးသော ကျင့်ဝတ်များကိုမူ ညီအစ်ကိုများအနေဖြင့် အများစု ပြီးမြောက်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ လူပျိုကြီးဟူသော အမည်နာမကိုမူ လွတ်မြောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြသေး သနည်း။ ၎င်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် မသိစိတ်အရ လက်ချောင်းများကို ချိုးတွက်လိုက်ပြီး “ဖူတယ်ပုစွမ်ကျမ်း” စာအုပ်အတွင်းရှိ တွက်ချက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ မာလုအတွက် တွက်ချက်ပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

*ဟာ...၊ သူက မွေးရာပါ ကလေးမရနိုင်သည့် ရောဂါ ရှိနေပေမဲ့ နောင်အနာဂတ်တွင်မှာ သားသမီး မြေးမြစ်များ စွာဖြင့် စည်ကားနေလိမ့်မည်တဲ့လား...။*

*ဒါက ဘယ်လောက်အထိ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးလဲ...။ မစနောက်စမ်းပါနဲ့...။*

ဤတွက်ချက်မှုစနစ်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရစေပေသည်။