အခန်း ၂၇၁

အခန်း ၂၇၁ - အခိုးခံရခြင်း

သို့သော် သူက ဆိုင်ရှင်ကို လှည့်စားနိုင်ခဲ့လေ၏။ အမှန်တော့ ဒီလို ကိစ္စလေးအတွက် ရုံးတော်ကို သွားချင်တဲ့သူ အလွန်နည်းပါးပေမယ့် ဒီအဘွားကြီးက ပြဿနာရှာရတာ ကြိုက်တဲ့သူမျိုး ဆိုရင်ရောဆိုပြီး တွေးမိလေသည်။

အဖွားကုက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ငါပြောမယ်... အခု ရုံးတော်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူတွေက ငါသိတဲ့သူတွေချည်းပဲ..."

အဖွားကုသည် ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာလည်းမပူ ရင်လည်းမခုန်ဘဲ လိမ်ပြောနေသည်ဟု လုံးဝမခံစားရချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီနှင့် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းတို့သည်လည်း သူသိကျွမ်းသောသူများဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ရုံးတော်၌ အိမ်လွှဲပြောင်းခြင်းကိစ္စကို အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နေကြသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ဆိုင်ရှင်သည် အလောင်းအစားမလုပ်ရဲဘဲ အရှုံးပေါ်သွားလျှင် သူသာ တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ချေ၏။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်တွင် သူက ဆက်၍ပင် မပတ်သက်ရဲတော့ပေ။

အောင်မြင်စွာ လဲလှယ်နိုင်ခဲ့သော ကြေးဇလုံကို ကိုင်ဆောင်လျက် အဖွားကုက ကလေးသုံးယောက်နှင့်အတူ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဟန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် သူ၏အိမ်အတွက် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီးသလောက်ရှိသွားပြီးနောက် ထိုအဖွဲ့သည် ပြန်လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

ရှန်မောင်နှမများက ထိုလောဘကြီးသော ကုန်သည်များအား အကြိမ်အနည်းငယ် ဆဲဆိုနေကြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အဖွားကုက ပြောလိုက်လေသည်။

"နောက်တစ်ခါ ပစ္စည်းတစ်ခုခုရရင် အဲဒီနေရာမှာတင် သေချာစစ်ဆေးရမယ်... မဟုတ်ရင် တစ်ခုခုလွဲချော်သွားတဲ့အခါ ရှင်းပြဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်... အဖွား ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ကလေးအသေကို ပွေ့လာပြီး သမားတော်ကို ပြတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးတယ်... သမားတော်က ကလေးကို ပွေ့လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကလေးကိုအသုံးချပြီး ငွေညှစ်ကြတော့တာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်မောင်နှမများသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့၏။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အခက်အခဲများကို ကြုံတွေ့ဖူးသော်လည်း အားလင်မှာမူ ဂုဏ်သရေရှိအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကြီးပြင်းလာသူပင်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူတို့ ဘယ်မှာ ကြားဖူးကြပါမည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေကလည်း အဲဒီလိုပြောဖူးတယ်... ပစ္စည်းတစ်ခုခုရရင် စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ဖေဖေက သမီးကို သင်ပေးထားတယ်... ကိုယ့်ပစ္စည်းဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့... အရင်စာမေးပွဲတုန်းက ဖေဖေ့ရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲကို စက္ကူလုံးလေးတစ်လုံး ပစ်ထည့်ခံခဲ့ရတယ်... အချိန်မီ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် ခိုးချတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရမှာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်မောင်နှမများသည်လည်း နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြလေ၏။

စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ရှဲ့ရှင်းချွမ်း အသစ်ဝယ်ထားသော အိမ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ။

အားလင်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေ၏။

ထိုအမျိုးသားသည် အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ နေရောင်ခြည်က သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

ထို့ကြောင့် အားလင်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရတော့၏။

ထိုလူငယ်လေးသည် အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံသော်လည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရပြီး သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ဖွဖွလေး ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ အနည်းငယ် အားနည်းသော ကျန်းမာရေးအခြေအနေကြောင့် အားလင်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေပေ၏။

ထိုလူ လမ်းထောင့်မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် အဖွားကုက အသံကိုနှိမ့်ကာ ကလေးများကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ..."

နျိုနျိုလေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာကို နှမြောတာလဲ..."

အဖွားကုက နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခုနက ထွက်သွားသော လူငယ်လေးကို ရည်ညွှန်းလိုက်ပင်။

"အဖွား ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ချောင်းနှစ်ခါလောက် ဟန့်တတ်တဲ့ ဒီလိုယောကျာ်းမျိုးအကြောင်း လူတွေပြောတာ ကြားဖူးတယ်... သူက..."

အဖွားကုက တမင်သက်သက် စကားကို ရပ်ထားလိုက်တော့သည်။

အားလင်၏ ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ်ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"အဖွားကု... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

အဖွားကုက အားလင်ကို အံ့သြစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေပုံရသည်ကို အားလင် သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားလေ၏။

အဖွားကုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ချောင်းဟန့်တတ်တဲ့ ယောကျာ်းက ကလေးမရနိုင်ဘူးတဲ့..."

ထိုစကားအလှည့်အပြောင်းကို ရှန်ချန်ဖုန်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် မြေကြီးတုန်မတတ် ချောင်းဆိုးလိုက်တော့၏။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘေးနားရှိလူများ၏ အံ့သြနေသော မျက်လုံးများကြောင့် သူက ပါးစပ်ကို အမြန်အုပ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကလေးရနိုင်တယ်နော်... အဖွားပြောသလိုမျိုး ချောင်းဆိုးလိုက်တာပါ... ကျွန်တော်က ခဏခဏ ချောင်းမဆိုးပါဘူး..."

အဖွားကုက သူ့ကို အနိုင်မကျင့်တော့ဘဲ ရှန်ချန်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အေးပါ... အေးပါ... တို့တွေရဲ့ ချန်ဖုန်းလေးက ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖွားကုတို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ... ရယ်စရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီနှင့် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းတို့သည် ရုံးတော်မှ ကိစ္စများ ပြီးစီး၍ ပြန်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လမ်းကြားအဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဤမိသားစုကြီး တစ်စုလုံး ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ။

အဖွားကုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခုနက လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြတ်သွားတာ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိလို့လေ... သူ့အကြောင်းလေး ပြောဖြစ်နေတာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပသွားချေ၏။

သူက အခြားသူများကို ရှဲ့ရှင်းချွမ်း အသစ်ဝယ်ထားသော အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ သခင်လေးက ကြည့်ရတာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိတယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့... တကယ်တော့ သူက အပြင်မှာ တိတ်တိတ်လေး မယားငယ်ထားထားတာဗျ..."

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး မျက်လုံးပြူးသွားကြတော့သည်။

အဖွားကု၊ နျိုနျိုလေးနှင့် ရှန်ချန်ဖုန်းတို့ အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းပင်လျှင် နားရွက်များ ထောင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ထားလိုက်လေ၏။

အဖွားကုက စိတ်ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူက ကြည့်ရတာ အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့... ဒါပေမဲ့ သူက ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းကို စောင်းကာ နောက်ကျမှ သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီလူကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ... တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုမျိုး ခံစားရတယ်..."

သို့သော် သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နျိုနျိုလေး အပါအဝင် လူတိုင်းက မီးသီးကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း လန့်သွားတော့သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲ..."

နျိုနျိုလေးက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုကိုရှန်... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကိုကို မှတ်မိလာမယ့်အချိန်ကို သမီးတို့ စောင့်နေကြတာလေ..."

ရှန်ချန်ဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

ရှန်ချန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နဂိုက အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက ထိုသို့ ဝိုင်းကြည့်နေသောအခါ သူက လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မစောင့်ကြပါနဲ့တော့... ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး..."

လူအုပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်ကာ အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီ။

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလူငယ်က ပြီးခဲ့တဲ့လကမှ ဒီကို ပြောင်းလာတာဗျ... အိမ်ခြံမြေပွဲစားချောင်ဆီကနေ အိမ်ဝယ်ခဲ့တာပေါ့... ပြောင်းလာတဲ့နေ့က မျက်နှာဖုံးချည်ဇာပုဝါ စွပ်ထားတဲ့ မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်ကို တွဲခေါ်သွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း အဲဒီမိန်းမ အပြင်ထွက်လာတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ရတော့ဘူး..."

"ဘယ်ညာက အိမ်နီးချင်းတွေ ပြောတာကတော့ အိမ်ထဲမှာ မီးမွှေးပြီး ချက်ပြုတ်တဲ့သူ ရှိတယ်တဲ့... အစေခံတွေက နေ့တိုင်း အစားအသောက် အကောင်းစားတွေ ထွက်ဝယ်ကြတယ်... စပ်စုချင်တဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေက သွားမေးတဲ့အခါ အိမ်ထဲက အစေခံတွေက အတွင်းမှာ သခင်မရှိပါဘူးလို့ ငြင်းကြတာပဲ..."

"အဲဒီအိမ်က သာမန်လူတွေက အိမ်နီးချင်းတွေနဲ့ အငြင်းပွားစရာရှိလာရင် အကုန်လုံး အလျှော့ပေးကြတယ်... အဲဒီလို အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ပုံစံက မိသားစုကြီး တစ်စုရဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ လုံးဝမတူဘူး..."

ပွဲစားများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သတင်းဖလှယ်လေ့ ရှိကြပေသည်။ မည်သည့်အိမ်ကို ရောင်းသင့်သည်၊ မည်သည့်အိမ်ကို မရောင်းသင့်သည်ကို သူတို့အားလုံး သိထားကြချေ၏။

ပွဲစားလီတို့ကဲ့သို့သော သူများသည် နေ့တိုင်း လမ်းထောင့်များတွင် ပြေးလွှားနေရသော်လည်း အတင်းအဖျင်းစကားများမှတစ်ဆင့် အကြောင်းအရာများကို အကြမ်းဖျင်း ပေါင်းစပ်ဆက်စပ်ကြည့်နိုင်ကြပေသည်။

"ဒီသခင်လေး တိတ်တိတ်လေး ထားထားတဲ့ မယားငယ်က အပြစ်ပေးခံရတဲ့ အမတ်ကြီးရဲ့ သမီးဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်နေကြတယ်..."

သူက အသံကိုနှိမ့်ကာ ကြီးမားသော သတင်းဆိုးကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြတော့၏။

အဖွားကုက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အပြစ်ပေးခံရတဲ့ အမတ်ရဲ့ မိသားစုဝင်ကို တိတ်တိတ်လေး ဖွက်ထားရဲတာကို ကြည့်ရင် သူ့မှာ ကလေးမရနိုင်တာကလွဲလို့ ကျန်တဲ့နေရာမှာ တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲလို့ ပြောရမယ်..."

အပြစ်ပေးခံရသော အမတ်မိသားစု၏ အမျိုးသမီး မိသားစုဝင် အများစုမှာ ဖျော်ဖြေရေးဌာနသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနည်းငယ်သာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို တိတ်တဆိတ် ဝှက်ထားကြောင်း တွေ့ရှိပါက ကူညီဖုံးကွယ်ပေးသူကိုလည်း ထွက်ပြေးသူအား လက်ခံထားမှုဖြင့် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

ရှန်ချန်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူငယ်လေးက ဥပဒေကို လုံးဝဂရုမစိုက်တဲ့ ငမိုက်သားပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ် မထင်ထားဘူး..."

အားလင်က သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

အစတုန်းက ကလေးမရနိုင်ဘူးဟု ကြားခဲ့ရပြီး ယခုလည်း ဥပဒေချိုးဖောက်သူ ငမိုက်သားဟု ဆိုပြန်ချေသည်။ ထိုလူငယ်လေးအပေါ် ဖြစ်တည်လာသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အားလင်ထံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့၏။

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီသည် သတိထားတတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ သူသည်လည်း ပြဿနာဖြစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်း ထပ်မံဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ခန့်မှန်းချက်တွေ သက်သက်ပါ... ထွက်ပြေးလာတဲ့သူတွေကို လက်ခံထားသလား ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ သေချာမပြောနိုင်ဘူးလေ..."

အဖွားကုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် အသက်အရွယ်ရလာပြီး ရင့်ကျက်သူဖြစ်သောကြောင့် ပွဲစားလီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်သဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့လူတွေ အများကြီးက ပါးစပ်လုံပါတယ်... ဘာကိစ္စမှမရှိဘဲ ရုံးတော်ကိုပြေးပြီး တိုင်ကြားမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး..."

ထိုအခါမှ ပွဲစားလီသည် စိတ်အေးသွားတော့၏။

ရုတ်တရက် ရှန်ချန်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မှတ်မိသွားပြီ..."