အခန်း ၂၇၅

အခန်း ၂၇၅ - ဆွေမျိုးတော်စပ်ခြင်း

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ဤအချိန်တွင် အမူးပြေသွားပြီဖြစ်ကာ ကျန်းယွင်နန်ကို အံ့အားသင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကျန်းယွင်နန်မှာ အပြင်ပန်းတွင် အလွန်အရည်အချင်းရှိပုံရပြီး အစားအသောက်များကို ဆိုးရွားစွာ ချက်ပြုတ်တတ်သူနှင့် မတူပေ။ ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ထိုအချိန်တွင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတော့သည်။

နျိုနျိုလေးမှာ ဤအချိန်တွင် မျက်နှာလေး နှာခေါင်းရှုံ့နေပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်လာသော စားလို့မကောင်းသည့် အစားအစာများကို မြိုချလိုက်လေ၏။ သူမက စားနေရင်းနှင့်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချော့မော့နေတော့သည်။

"ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နဲ့ ထမင်းတစ်လုပ်က ရဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ တွေးကြည့်ရင်..."

သူမသည် အတင်းအကျပ် မြိုချနေရသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ကြည့်ရဆိုးနေချေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် နဂိုက ထွေးထုတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ခြောက်နှစ်အရွယ် နျိုနျိုလေးက အတင်းအကျပ် မြိုချနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် ဆက်လက်မြိုချနေရတော့၏။

ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့သည် သူတို့ဘဝ၏ အခက်ခဲဆုံးအချိန်များတွင်ပင် ဤမျှ စားလို့မကောင်းသော အစားအစာမျိုးကို တစ်ခါမှ မစားခဲ့ဖူးပေ။ ကုမင်တာ့သည် ဤအချိန်ရောက်မှသာ လူလတ်ပိုင်း၏ ထူးဆန်းသော စကားများကို နားလည်သွားတော့သည်။

သာမန်ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဤမျှ စားလို့မကောင်းအောင် ချက်ပြုတ်နိုင်ရန် ဤလောကရှိ လူတစ်ယောက်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေ၏။

"မြန်မြန်စားပြီး အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့... နေ့လယ်ကျရင်တော့ ဘေးအိမ်ကနေ ဒီလိုထမင်းမျိုး ထပ်ဝယ်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး..."

ကုမင်တာ့က ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားက ကျန်းယွင်နန်၏ မကျေနပ်ချက်များကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ၎င်းမှာ ဘေးအိမ်မှ ယူလာသော အစားအစာဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားလေ၏။

အလေအလွင့်မရှိစေရဟူသော မူဝါဒကို စွဲကိုင်လျက် လူလေးယောက်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို ကုန်အောင် ကြိုးစားပမ်းစား စားလိုက်ကြတော့သည်။

ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့က ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို အတူတူ ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို အတူတူ စိုက်ကြည့်နေသောအခါ ရှင်းပြမရသော အပြစ်ရှိစိတ်ကို အမြဲခံစားရပြီး ခေါင်းငုံ့ထားချင်လာလေ၏။

"မင်း အိမ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြချင်ပုံမရဘူးလို့ မနေ့က အဖွားပြောတာ ကြားတယ်... ဒီလိုဆိုတော့လည်း ဦးလေးတို့ အများကြီး မမေးတော့ပါဘူး..."

ကုမင်တာ့က အစပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားတော့၏။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ... အဒေါ်ကျန်းနဲ့ ဦးလေးက မင်း အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး..."

ကုမင်တာ့က ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ဘာမှမပြောနိုင်မီ နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

"သမီးလည်း ပါတယ်... သမီးလည်း ပါတယ်..."

နျိုနျိုလေးက ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကို ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ရောက်လာတာကို သမီး ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး... သမီးလည်း ကိုကို့ကို ဂရုစိုက်ပေးရမယ်..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ကောင်မလေး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ နျိုနျိုလေး၏ ဆံပင်များကို မပွတ်သပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဦးလေး အဒေါ်ကျန်းနဲ့ တိုင်ပင်ထားတယ်... မင်းကို မွေးစားဖို့လေ... မင်းသာ ဆန္ဒရှိရင် ဦးလေးတို့ကို မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေလို့ ခေါ်လို့ရတယ်..."

ကုမင်တာ့သည် သူနှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့ မနေ့ညက တိုင်ပင်ထားသော ရလဒ်ကို ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ဒုတိယသားကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကုမင်တာ့သည်လည်း ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်နေပေသည်။

အကယ်၍ သူမက ရှဲ့ရှင်းချွမ်းအား သူတို့နှင့်အတူ အိမ်သို့လိုက်ခဲ့ရန် တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုပါက ရှဲ့ရှင်းချွမ်း သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်မည် မဟုတ်ပေ။

နေရာတစ်ခုရှိနေလျှင် ဤစကားများကို ပြောရလွယ်ကူပေ၏။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် သူတို့နှစ်ယောက်က ဤသို့စီစဉ်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့ဆီမှာ သားသမီး မရှားပါဘူး..."

သူသည် အခြားသူများ၏ သနားကြင်နာမှုကိုသာ လက်ခံရယူလိုခြင်း မရှိပေ။

အကယ်၍ ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာတွင် အတော်ဆုံးဖြစ်ပါက ကုမင်တာ့သည် ကလေးများကို ချော့မြှူရာတွင် အတော်ဆုံးပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဦးလေးတို့ဆီမှာ သားသမီး မရှားပေမယ့် မင်းလို စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ သားတစ်ယောက်တော့ လိုနေသေးတယ်..."

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့က ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးရဲ့ သားကြီးက စာပေသမား... သားငယ်က ဆေးပညာသင်နေတယ်... ဦးလေးက သိုင်းပညာသင်မယ့် သားတစ်ယောက်ကို လိုချင်နေတာ... အဲဒီနေ့က သင်္ဘောပေါ်မှာ ကိုကိုရှဲ့ လှံကိုင်ပြီး အားမာန်အပြည့်နဲ့ ကစားပြခဲ့တာကို ဦးလေး အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ... အဲဒါကို မြင်လိုက်ရကတည်းက ဦးလေး မမေ့နိုင်တော့ဘူး..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ဤမျှလောက်နှစ်များစွာ သိုင်းပညာသင်ယူရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားတော့၏။

"ကိုကိုရှဲ့... သမီး ကိုကို လှံကစားတာကို မမြင်ဖူးသေးဘူး... သမီးကို ကစားပြလို့ ရမလား..."

နျိုနျိုလေးက ဘေးမှနေ၍ မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"ရပါတယ်... နောက်ဆို ကိုကို ညီမလေးကို ကစားပြမယ်..."

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ... သမီးမှာ နောက်ထပ် ကိုကိုတစ်ယောက် ရပြီ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် သူက လှံကစားပြမည်ဟုသာ ကတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကုမင်တာ့၏ သားအဖြစ် နေမည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ကြောင်း ပြောချင်နေလေ၏။

သို့သော် သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ကုမင်တာ့နှင့် သူ၏ဇနီးတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို တောင်းဆိုနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သားမှာ မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေလည်း မရှိပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"နောက်ဆို ကိုကိုရှဲ့ကလည်း ကိုကိုတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ... ကိုကိုက သမီးရယ် ဖေဖေနဲ့ မေမေရယ်ကို သဘောကျမှပဲ သမီးတို့နဲ့ တစ်မိသားစုတည်း ဖြစ်မှာလေ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက ငြင်းဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်မလေး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ စကားရပ်လိုက်ရတော့၏။

ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့ကို အလွန်သဘောကျဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးကို ပျော်အောင်ထားပေးလိုက်ပါတော့မည်လေ။

နာမည်သတ်မှတ်ပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် ပူနေတုန်း သံကိုထုသည့်အနေဖြင့် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းအား ကုမိသားစုအိမ်တွင် နေထိုင်ရန် ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ ခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ခါရမ်းသွားတော့၏။

"သား အိမ်အသစ်ဝယ်ထားတာ မကြာသေးဘူး... တစ်ယောက်တည်း နေရတာလည်း မဝသေးဘူး... အဲဒီကို မပြောင်းချင်သေးဘူး..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် သူ၏မွေးစားအဖေနှင့် မွေးစားအမေကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်တွင်း၌မူ သူတို့ကို မိသားစုတစ်ခုအဖြစ် မတွေးသေးဘဲ တစ်စိမ်းများအဖြစ်သာ ရှိနေသေးလေ၏။

ကုမင်တာ့သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို အချိန်အတော်ကြာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကလေး၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းစွာ နားလည်သောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ဦးလေးတို့အိမ်နားက နေရာတွေက သိပ်ပြီးမအေးချမ်းဘူး... ဦးလေးတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ စစ်သူကြီးလေးတစ်ယောက် တကယ် လိုအပ်နေတာ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ကုမိသားစုကို ကူညီရမည်ဟု ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားတော့၏။

ကျန်းယွင်နန်က နျိုနျိုလေးကို ထပ်မံ၍ မျက်ရိပ်ပြလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးသည် ချက်ချင်းပင် ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်တော့၏။

"ကိုကို... သမီးတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါနော်... အတူတူမနေရရင် သမီး ကြောက်လို့ပါ..."

ကောင်မလေးက ဤသို့ပြောလာသဖြင့် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ပျော့သွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သား... သား ဦးလေးတို့နဲ့ ခဏပဲ နေမှာနော်... အနီးအနားမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီကို ပြန်လာနေမှာ..."

ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် အသက်မကြီးသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်တွေးတောနိုင်စွမ်းရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ကတိပေးခဲ့သော်လည်း နေထိုင်စရိတ်နှင့် စားစရိတ်ကို ပေးရန် တင်းခံနေလေ၏။

ကောင်လေးမှာ ခေါင်းမာနေသဖြင့် ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့မှာ သူ့ကို ခဏမျှ အလိုလိုက်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကိုကိုရှဲ့က သမီးတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် နေထိုင်စရိတ် ပေးရမယ့် နေရာမျိုး ဖြစ်သွားတာလဲ..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏သမီး စကားနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ရှင်းချွမ်း... မင်းက ဦးလေးတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လာတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ စားစရိတ် နေစရိတ်ကို တာဝန်ယူရမှာ ဦးလေးတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ... တကယ်ပြောရရင် မင်းကို အပိုငွေတောင် ပေးရဦးမှာ... လူတစ်ယောက်ကို အစောင့်အဖြစ် ငှားရင် စားစရိတ် နေစရိတ် အပြင် ပိုက်ဆံလည်း အများကြီး ပေးရတယ်လေ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်စိုးရိမ်သွားကာ ပြောလာရှာ၏။

"သား ပိုက်ဆံ မလိုချင်ပါဘူး... မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေလို့ အသိအမှတ်ပြုထားမှတော့ ဒီကိစ္စလေး လုပ်ပေးတာကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံ တောင်းလို့ရမှာလဲ..."

ကုမင်တာ့သည် ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်မိပြီး သူ၏စကားအတိုင်း လိုက်ပြောလိုက်လေသည်။

"မှန်တာပေါ့... မွေးစားအဖေနဲ့ မွေးစားအမေကို အသိအမှတ်ပြုထားမှတော့ စားစရိတ် နေစရိတ် ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းမှာ ခဏတာမျှ ချေပရန် အကြောင်းပြချက် ရှာမတွေ့တော့ချေ။

နျိုနျိုလေးက သူ့ကို ထပ်ဆွဲထုတ်သွားလေ၏။

"မြန်မြန်ပြန်ကြမယ်... မြန်မြန်ပြန်ကြမယ်... ကိုကို့အတွက် စားစရာတွေ ပြင်ပေးဖို့ အစ်မရှူးယင်းကို သမီး ပြောထားတယ်... သမီး ပြောမယ်... အစ်မရှူးယင်း လုပ်တဲ့ အစားအစာတွေက စားလို့ကောင်းတယ်..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရှူးယင်း... ညီမလေးမှာ အစ်မတစ်ယောက် ရှိသေးတာလား..."

နျိုနျိုလေးသည် ရှူးယင်း၏ အမည်ကို ကောင်းစွာ မပြောတတ်သဖြင့် ဤသို့သာ ပြောနိုင်လေ၏။

"သမီးရဲ့ အစ်မအရင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး... သမီးအပေါ် အရမ်းကောင်းတဲ့ တခြားအစ်မတစ်ယောက်ပါ..."

ကျန်းယွင်နန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အိမ်က အစေခံကောင်မလေးပါ..."

ထိုအခါမှ ရှဲ့ရှင်းချွမ်း နားလည်သွားတော့၏။

လူကို ပြန်ခေါ်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကုမိသားစုမှ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့ကို ထိုကိစ္စတစ်ခုလုံးအား အသိပေးလိုက်လေသည်။

အဖွားကုက လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်တော့၏။

"ကောင်းလိုက်တာ... မနေ့ကတင် ဒီကလေး တစ်ယောက်တည်း နေရတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ငါ တွေးနေတာ... နင်တို့နှစ်ယောက်က တွေးတတ်သားပဲ... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒီကိုရောက်ရင် အားမနာနဲ့နော်... ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထား..."