အခန်း ၂၇၆

အခန်း ၂၇၆ - ဟွီယွမ်

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ထိုစကားကို နားထောင်ရင်း သူသာ တကယ်တမ်း ကိုယ့်အိမ်တွင် ရှိနေပါက ဘယ်တော့မှ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည်မဟုတ်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ အိမ်မှ ထွက်လာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း မိသားစုက သူ့ကို ရှာဖွေရန် မည်သူ့ကိုမျှ မလွှတ်ခဲ့ပေ။

အဘိုးကုသည် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

နျိုနျိုလေးက ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို သူမ၏ အဘိုးထံသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ကြည်လင်သောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဒါက ကိုကိုရှင်းချွမ်းလေ... နောင်ကျရင် သူကလည်း အဘိုးရဲ့ မြေးဖြစ်လာတော့မှာ..."

အဘိုးကုသည် ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ရှဲ့ရှင်းချွမ်းမှာ အရပ်ရှည်လွန်းနေပေ၏။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ခါးကို ကိုင်းညွတ်ပေးလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုသည် သူ၏ဆံပင်များကို အောင်မြင်စွာ ပွတ်သပ်နိုင်သွားတော့သည်။

"လိမ္မာတဲ့ မြေးလေး..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်လေ၏။ အခြားသူများ၏ လက်ခံမှုကို ရရှိခြင်းက အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ပင်။

အဘိုးကုက ရုတ်တရက် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဗွေနှစ်ခု..."

ကျန်းယွင်နန်နှင့် ကုမင်တာ့တို့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

သူတို့၏ ဒုတိယသားလေး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဗွေနှစ်ခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်ရည်များ ကျလာမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အဘိုးကုကို အတင်းအကျပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ရှင်းချွမ်းလေ... သူက သားလတ်နဲ့ တူချင်တူနေလိမ့်မယ်... သူ့ခေါင်းပေါ်မှာလည်း ဗွေနှစ်ခု ရှိတယ်လေ..."

အဘိုးကု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပြောလိုက်လေ၏။

"အရက်ချက်နည်း..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အဖွားကုကို ကြည့်လိုက်တော့သည်။

အဖွားကုက မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဲဒီတုန်းက နင့်အဖေနဲ့ သားလတ်က ရယ်စရာကောင်းတယ်... သားလတ်က အသက်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ... နင့်အဖေက သူ့ကို အရက်ကြိုက်လားလို့ မေးတယ်... သားလတ်က ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတော့ နင့်အဖေက နောင်ကျရင် သူ့ကို ဆန်အရက်ချက်နည်း ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ... ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာပြီးတာတောင် နင့်အဖေက ဒီကိစ္စကို မှတ်မိနေသေးတယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး..."

ကုမိသားစုက သူ နားမလည်သော ကိစ္စများကို ပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ဤအချိန်တွင် အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုက ကုမိသားစု၏ ဝမ်းနည်းမှုများကို နိုးဆွပေးမည်ကိုလည်း သူ ကြောက်ရွံ့မိပေသည်။

နျိုနျိုလေးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကိုရှဲ့မှာ ကိုကိုလတ်လိုပဲ ဆံပင်အထုံးနှစ်ခု ရှိတယ်... ကိုကိုရှဲ့ ရောက်လာတော့ အဘိုးလည်း အများကြီး သတိပြန်ရလာတယ်... ကိုကိုရှဲ့က သမီးတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးပြန်ပြီ..."

နျိုနျိုလေးသည် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို တမင်သက်သက် စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ တွေးထင်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ကျန်ရှိသော ကုမိသားစုဝင်များသည် အဘိုးကုက ပုံမှန်ထက် ပို၍သတိရနေသည်ကို မမြင်ခဲ့ကြသော်လည်း နျိုနျိုလေးက သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ခုနက လုပ်ရပ်များက ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို နေရခက်စေခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

စကားအကြောင်းအရာမှာ ရှဲ့ရှင်းချွမ်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာလေ၏။ အဖွားကုသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းချွမ်းက ဒီကို ပြောင်းလာတော့ သူ့အိမ်သစ်ကြီးက အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့... အထဲက ပစ္စည်းတွေအကုန်လုံး အသစ်ဝယ်ထားတာတွေချည်းပဲ... အလကားထားရင် နှမြောစရာကောင်းတယ်... အိမ်ကို ငှားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

အဖွားကုသည် ဤမိသားစုတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိုက်ဆံကျနေလျှင်ပင် ကောက်ယူရန် ဂရုမစိုက်သူ ဖြစ်လေသည်။ အိမ်ငှားရန် သူမက ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ မဆန်းပေ။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ကုမိသားစုအိမ်တွင် ကြာကြာနေမည်မဟုတ်ဟု အမြဲခံစားနေရသောကြောင့် သူ သဘောမတူလိုချင်ပေ။

သို့သော် အဖွားကု၏ စိတ်ကူးများမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"အချိန်အကြာကြီး ငှားရင် ပိုက်ဆံပိုရမယ်... အချိန်တိုတို ငှားရင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းရမယ်... မငှားရင် ဘာမှမရဘူး... ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိရှိ အပိုမဖြစ်ပါဘူး... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အဖွားပြောတာ နားထောင်... အဖွားက မင်းကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် မူလက ငြင်းဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း အဖွားကုက သူမကိုယ်သူမ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို လုံးဝသဘောထားကာ သူ၏အကျိုးကို ကြည့်ပေးနေသည်ကို နားထောင်ရင်း သူ ငြင်းဆိုမည့်စကားများမှာ ပြောထွက်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေတော့၏။

နျိုနျိုလေးကလည်း ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကို... အဖွားပြောတာ မှန်တယ်... အလွတ်ကြီးထားရင် နှမြောစရာကောင်းတယ်... ပိုက်ဆံလေးနည်းနည်းရရင် အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ ဝယ်စားလို့ရတယ်လေ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံးဝ မငြင်းဆိုနိုင်တော့ချေ။ ယခုအခါ သူ၏လက်ထဲတွင် ငွေများများစားစား မရှိတော့ပေ။ သူသည် နျိုနျိုလေး၏ အစ်ကိုဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ ညီမငယ်အတွက် သရေစာများ ဝယ်ပေးရန် ငွေအမြဲတမ်း လိုအပ်နေတော့မည်။

ကုမိသားစု အိမ်ထဲတွင် စကားပြောနေစဉ် အိမ်တံခါးမှာ ရုတ်တရက် အခေါက်ခံလိုက်ရလေ၏။

ရှန်ချန်ဖုန်း အပြေးအလွှား ဝင်လာတော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာ... အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေရာမှာ ဆုံမယ်ပြောပြီး ဘာလို့ မသွားတာလဲ..."

ကုမင်တာ့မှာ တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရပေ။ မနက်ထလာသောအခါ မြိုချရန် အလွန်ခက်ခဲသော မနက်စာကို စားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ဦးနှောက်မှာ မှုန်မှိုင်းနေလေ၏။ သူသည် ဤကိစ္စကို မေ့လျော့နေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ရှန်ချန်ဖုန်းကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဆရာ့အမှားပါ... ဆရာ အလုပ်များနေလို့ မေ့သွားတာ... ဆရာ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး..."

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ရိုးသားသော တောင်းပန်စကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရတော့၏။ သူ၏ဖခင် ရှန်ဖူရှန်းကို သူ သတိရသွားလေသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ မှားနေပါစေ၊ လည်ပင်းကို တင်းထားပြီး အမှားကို ဝန်မခံခဲ့ပေ။ သူ ငယ်စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူသည် အမှားများအားလုံးကို သူ၏အပေါ်သို့ ပုံချခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေး၏။

ပုံမှန် လူကြီးများသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းလုပ်မိပါက သူတို့၏အမှားကို ဝန်ခံတတ်ကြောင်း သူ ယခုအချိန်ရောက်မှသာ သိရှိသွားတော့သည်။

ရှန်ဖူရှန်းသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နေမကောင်းဖြစ်နေပြီး ရှန်ချန်းကျွင့်မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ အတွေ့မခံချေ။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည်လည်း ရှန်ဖူရှန်းကို သွားတွေ့ရန် အနှောင့်အယှက်မခံချင်ဘဲ သားအဖနှစ်ယောက် ဤကဲ့သို့ မတွေ့ရခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးမိလေ၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး ဆရာ... တပည့်က ဆရာ့ကို သတင်းကောင်း လာပြောတာ... ဆရာ စာမေးပွဲမှာ ပထမရတယ်... ဟွီယွမ် ဖြစ်သွားပြီ..."

ရှန်ချန်ဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားလည်း ထွက်လာရော ကုမိသားစုဝင်အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြတော့၏။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ယနေ့က ရလဒ်များထွက်မည့်နေ့ဖြစ်ကြောင်း နောက်ကျမှသာ သိရှိသွားလေသည်။ ကုမင်တာ့သည် မနေ့ညက သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော ကိစ္စကြီးကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ်လား... ချန်ဖုန်း... မင်း တကယ် သေချာမြင်ခဲ့တာလား... ငါ့သားက တကယ်ပဲ စာမေးပွဲမှာ ပထမရတာလား..."

အဖွားကုက ရှန်ချန်ဖုန်းကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဖွားကု... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် တကယ် သေချာမြင်ခဲ့တာပါ... ဘေးနားက ဖတ်ရခက်တဲ့ စာလုံးတွေကို ကျွန်တော် မသိချင် မသိနိုင်ပေမယ့် ဆရာ့နာမည်ကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မှားဖတ်မိမှာလဲ... အဲဒီမှာ ကွမ်အန်းမြို့နယ် ချင်းရွှေရွာက လူကြီးမင်း ကုမင်တာ့လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတာ..."

အဖွားကုသည် ဤမျှ သေချာသော စကားများကို ကြားရသောအခါ အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ခုနကမှ ရပ်တန့်သွားသော မျက်ရည်များ ပြန်လည်ကျဆင်းလာတော့၏။

"ဘိုးဘေးတွေ ကောင်းချီးပေးတာပဲ... ငါ့သားလေး နောက်ဆုံးတော့ စာမေးပွဲအောင်ပြီ... ငါ့သားက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမို့ စာမေးပွဲသေချာပေါက် အောင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ..."

ကျန်းယွင်နန်လည်း ငိုချလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့၏ ရင်တွင်းမှ နာကျင်မှုကို မည်သူ့ထက်မဆို သူတို့က ပို၍နားလည်ကြပေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ပညာစသင်ကတည်းက ကလေးပါရမီရှင်အဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့လေ၏။

ဆရာတိုင်းက သူ့ကို စာပေမျိုးစေ့အဖြစ် ချီးကျူးခဲ့ကြသော်လည်း ပညာသင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရာတွင် ဆယ်နှစ်ကျော် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရပြီး အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပေသည်။

ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားရတော့၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စာမေးပွဲအတွက် အကြိမ်များစွာ ပြင်ဆင်ခဲ့လေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုမှုမှာ ပြီးပြည့်စုံမှုမရှိဟု သူ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း စာမေးပွဲတွင် ပထမရရှိခဲ့ပေသည်။

သူသည် ပေးဆပ်မှု နည်းပါးခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရလေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် သတင်းကောင်းလာပို့သော အရာရှိများက တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အိမ်အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဟဲကွေ့ဖူနယ်မြေက လူကြီးမင်းကု စာမေးပွဲမှာ ပထမဆု ရပါတယ်..."

သတင်းပို့သော အရာရှိက သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

ဘယ်ညာမှ အိမ်နီးချင်းများ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပြီး လမ်းကြားတစ်ခုလုံးရှိ အိမ်နီးချင်းများ ထွက်ပြေးလာကြတော့သည်။

ကုမင်တာ့၏ နောက်လိုက်ခေါင်းဆောင် ချီတာရှန်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသော ဗြောက်အိုးများကို ထုတ်ယူကာ ဖောက်လိုက်လေ၏။

ကျန်းယွင်နန်က တစ်စုံတစ်ယောက်အား ထူထဲသော ငွေထုပ်တစ်ခု ထုပ်ပိုးခိုင်းပြီး အရာရှိကို ဆုချလိုက်သည်။ ထိုအရာရှိသည် အထူကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခမဲ့ရသော ငွေများကဲ့သို့ သဘောကျဟန်ဆောင်လိုက်တော့၏။

အိမ်နီးချင်းများကလည်း မင်္ဂလာစကားများ လာရောက်ပြောဆိုကြလေသည်။

"ကုကတော်ကတော့ ကံကောင်းတာပဲ... အစတုန်းက ငွေအမြောက်အမြား မပြတ်လပ်ခဲ့ဘူး... အခု လူကြီးမင်းကုက စာမေးပွဲမှာ ဟွီယွမ်အဖြစ် အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ မကြာခင် အရာရှိကတော် ဖြစ်တော့မှာပေါ့..."

အိမ်နီးချင်းများအားလုံးမှာ သာမန်လူများဖြစ်ကြပြီး အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ခက်ခဲသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုကြတော့၏။

အဖွားကုသည်လည်း ဤအချိန်တွင် လမ်းကြားထဲမှ အဘွားကြီးတစ်ယောက်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"နောက်ဆို ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို အစ်မကြီးလို့ ခေါ်လို့မရတော့ဘူး... သခင်မကုလို့ပဲ ခေါ်ရတော့မယ်... သခင်မက အရာရှိမိခင်ကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ... နောက်ဆိုရင် အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီဆီ သွားပြီး ကူညီပေးဦးမှာလား..."