အခန်း ၂၇၈

အခန်း ၂၇၈ - စစ်သူကြီး၏ ဟန်ပန်

ပညာသင်စာမေးပွဲတွင် အောင်စာရင်းထွက်ပြီးနောက် နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ဆက်လက်ကျင်းပလေ့ရှိပေသည်။ စာမေးပွဲနှစ်ခုကြား အချိန်ကွာဟချက်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှ၏။ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီးမှသာ ကျင်ရှီအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အရာရှိရွေးချယ်ပွဲအတွက် အမှန်တကယ် အရည်အချင်းပြည့်မီမည် ဖြစ်လေသည်။

နန်းတွင်းစာမေးပွဲသည် အစိုးရအရာရှိစာမေးပွဲနှင့် မတူပေ။ နန်းတွင်းစာမေးပွဲသည် ဖြေဆိုသူများကို ဖယ်ရှားလေ့ မရှိသလောက်ပင်။ ဤစာမေးပွဲမှတစ်ဆင့် အဆင့်များကို ပြန်လည်စီစဉ်ပေးပြီး ဖြေဆိုသူအားလုံးကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မျက်မှောက်သို့ ရောက်ရှိစေကာ ၎င်းတို့အား 'ဧကရာဇ်၏ တပည့်' ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထပ်တိုးပေးခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် အစိုးရအရာရှိစာမေးပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနန်းတွင်းစာမေးပွဲအတွင်း ဖြေဆိုသူအားလုံး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိကြပေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ခြင်းတောင်းကို လွယ်ကာ တန်းစီနေသော လမ်းပြနေသည့် လူလတ်ပိုင်း နန်းတွင်းအစေခံ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေ၏။

မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် နန်းတွင်းအစေခံက ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟွီယွမ်လန်း... နှစ်တိုင်း ဒီလိုပါပဲ... ဟွီယွမ်က အမြဲတမ်း ဦးဆောင်ရတာလေ..."

ကုမင်တာ့က ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် သူ့ကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

လူလတ်ပိုင်း နန်းတွင်းအစေခံသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်းကွပ်ခံထားရသူဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းစာမေးပွဲအတွက် လမ်းပြအလုပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူက မိန်းမစိုးတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတွေ့ဖူးသမျှ ဖြေဆိုသူများထဲတွင် သူ့ကို ကြည့်ချင်သူ ခပ်ရှားရှားပင်။

ဤအနာဂတ်ရှိသော ပညာတတ်များ၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံရရန် သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ကုမင်တာ့၏ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများအပြင် သူ၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုအမူများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလိုက်ရလေ၏။

လူလတ်ပိုင်း နန်းတွင်းအစေခံသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်လက်၍ လမ်းပြသွားတော့သည်။ သူသည် စာမေးပွဲတွင် ဒုတိယရသူအား ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်လေ၏။

ထိုသူမှာ သူ့အားကြည့်ရင်း မျက်လုံးများမှုန်ကုပ်နေလေ၏။

ထို့နောက် လူလတ်ပိုင်း နန်းတွင်းအစေခံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ဖယ်သွားတော့၏။

လူလတ်ပိုင်း နန်းတွင်းအစေခံသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ထုံပေပေဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကုမင်တာ့အား လှမ်းမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကုမင်တာ့ကဲ့သို့သော သူများမှာ အလွန်နည်းပါးကြောင်း ထင်ရှားနေပေ၏။

တန်းစီပြီးနောက် ဤအသစ်စက်စက် ဖြေဆိုသူများသည် နန်းတော်ထဲသို့ ငါးများရေထဲဝင်သကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး လမ်းပြသူများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် တိုင်ချီခန်းမသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

ပေါင်ဟဲခန်းမတွင် လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်ပေ၏။

အမတ်ကြီးခုနစ်ဦးအနက် လေးဦး ရောက်ရှိနေပြီး အခမ်းအနားရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများအားလုံးလည်း ရောက်ရှိနေကြလေသည်။

အမတ်ကြီးလီက ဘေးရှိ အမတ်ကြီးလျူအား တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှစ် ဖြေဆိုသူတွေထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးပါလာတာ... ဒါပေမဲ့ အမတ်ကြီးချန် မမြင်ရတာ နှမြောစရာပဲနော်..."

အမတ်ကြီးလျူက ပြောလိုက်လေ၏။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ... အမတ်ကြီးချန်ရဲ့ မြေးလည်း ဒီထဲမှာ ပါနေတော့ သူက သံသယကင်းအောင် နေရမှာပေါ့..."

အမတ်ကြီးလီ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျမှုများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ကတော့ ကံကောင်းတာပဲ... အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ဖြေဆိုသူက မကြာခင်မှာ အရာရှိသစ်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံသခင်လေး ဖြစ်လာတော့မှာ... နောက်ဆိုရင် သူ့မှာ ရာထူးဂုဏ်သိမ်တွေလည်း ရှိလာတော့မှာ... ဒီနှစ် မြို့တော်က လူတွေက သူ့ကို လုယူကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ဒီလိုရွှေလိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ သမက်မျိုးကို ဘယ်မိသားစုက ရသွားမလဲ မသိဘူးနော်..."

အမတ်ကြီးလျူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမှမပြောတော့ချေ။

အမတ်ကြီးလီက ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပြူးကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုလျူတို့ မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့များ စီစဉ်ထားလို့လား..."

အမတ်ကြီးလျူက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ငါ့ကလေးတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်မယ်ဆိုရင်တောင် ငါလည်း သံသယကင်းအောင် နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အမတ်ကြီးလီက မေးလိုက်လေ၏။

"အဲဒါ ဘယ်မိသားစုလဲ..."

အမတ်ကြီးလျူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ကြီးစုန်လေ..."

အမတ်ကြီးစုန်မှာ အမတ်ကြီးအဖွဲ့၏ ဒုတိယအမတ်ကြီး ဖြစ်လေ၏။ လုပ်သက်အရဆိုလျှင် နောက်ထပ် ပထမအမတ်ကြီးနေရာကို သူ ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ အမတ်ကြီးလီသည် အမတ်ကြီးစုန် ယနေ့ သံသယကင်းအောင် နေသည့်အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် မလာသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်သွားတော့၏။

ဤအချိန်တွင် သူ မနာလိုမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မူလက သူ၏ မြေးမလေး၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြားသူများနှင့် အမှန်တကယ် ယှဉ်ကြည့်ချင်လာလေ၏။

ကျင့်အန်းစံအိမ်၏ သားကြီးက ရှန့်ကုန်းစံအိမ်၏ သခင်လေးနှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ဤမင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများသည် သူတို့၏မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမသွားပါက သူတို့ကဲ့သို့သော အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့် လက်ထပ်မည်မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ၏ရင်ထဲတွင် သိနေပေသည်။ သို့သော် ယခု ချင်ကျင့်က အစိုးရအရာရှိစာမေးပွဲကို အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှာ ပြန်လည်ကြီးပွားလာတော့မည် ဖြစ်လေ၏။

အမတ်ကြီးလီသည် ယခုအိမ်တွင်ရှိနေသော သူ၏ မြေးမလေးကို သတိရသွားပြီး စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုက်သွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် အမတ်ကြီးလျူသည် ဘေးရှိ အမတ်ကြီးကျန်နှင့် စကားပြောနေပြီဖြစ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အမတ်ကြီးကျန်းရဲ့ ပြဇာတ်ရုံမှာ ပြတဲ့ ပြဇာတ်ကို ငါ အရမ်းသဘောကျတာ... ဖူဝမ် နှပ်ဟင်းကို ငါ့ထမင်းဝိုင်းပေါ်မှာ ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် စားဖြစ်တယ်လေ..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အမတ်ကြီးကျန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှပ်ဟင်း အရသာက တကယ်ကို ကောင်းတာ... ငါလည်း အရမ်းကြိုက်တယ်... ရှီးဝမ်ကျီက လူတွေက လိုချင်တပ်မက်စိတ် ဖြစ်လာတာ မဆန်းပါဘူး..."

အမတ်ကြီးလျူက နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ကာ အရသာခံနေသကဲ့သို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း သူသည် ဗဟုသုတကြွယ်ဝသူဖြစ်ရာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီနှပ်ဟင်း အရသာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ကွမ်အန်းမြို့နယ်မှာ စားဖူးသလိုမျိုး ငါ မှတ်မိနေတယ်..."

အမတ်ကြီးကျန်းသည်လည်း သူ့ကို အတိတ်အကြောင်း ပြောပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အရသာမျိုး ရှိတာ နှမြောစရာပဲ... အခုမှ မြည်းကြည့်ရတယ်..."

အမတ်ကြီးလျူက ပြောလိုက်လေ၏။

"စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာလေ... သူက နန်းတွင်းစားတော်ကဲရဲ့ မျိုးဆက်လို့ ပြောကြတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက အဲဒီစားသောက်ဆိုင်က လီမိသားစုနဲ့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာတက်ခဲ့တာ... နောက်ပိုင်း လီမိသားစုက အာဏာရလာတော့ ငါ အဲဒီစားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်သွားရှာကြည့်ပေမယ့် ပိုင်ရှင် ပြောင်းသွားပြီ..."

အမတ်ကြီးကျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားတော့၏။

လီမိသားစုသည် မူလက သာမန်ကုန်သည်များသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ မျက်နှာသာပေးခံရသဖြင့် သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး ကံကောင်းသွားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ညီမအရင်းက ရှန့်ကုန်းစံအိမ်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားရုံသာမက ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မောင်ဖြစ်သူပင်လျှင် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သမီးနှင့် လက်ထပ်ကာ အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့် မင်းမျိုးမင်းနွယ်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အထင်မကြီးကြသော်လည်း ဆွေမျိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ သူတို့၏ သဘောထားမှာ တူညီကြပြီး အထက်သို့ တက်လှမ်းချင်ကြပေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သားသမီးမရှိသော ကိုယ်လုပ်တော်လီကိုသာ အလိုလိုက်ထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူမသည် မနေ့က ပန်းပွင့်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည့်နေ့ ရောက်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

အမတ်ကြီးနှစ်ဦးစလုံး ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်မဆွေးနွေးကြတော့ချေ။

အမတ်ကြီးလျူက စကားအကြောင်းအရာ ပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစာမေးပွဲမှာ ချင်ကျင့်အပြင် တကယ်တော်တဲ့လူ အနည်းငယ် ရှိသေးတယ်... ဟွီယွမ်လန်း ကုမင်တာ့က စာစီစာကုံးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ရေးထားတာ... အမတ်ကြီးကျန်း အရင်တုန်းက ရေးခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ တော်တော်လေး တူတယ်..."

အမတ်ကြီးကျန်းထိုစကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သူနှင့် ကုမင်တာ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို မပြောပြဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

"တကယ်တော့ ငါက တတိယနေရာရတဲ့ စာစီစာကုံးကို ပိုသဘောကျတယ်... စကားလုံးတွေက လှပပြီး တော်တော်လေး ကောင်းတယ်..."

အမတ်ကြီးလျူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... ဒီတတိယနေရာက လူရုပ်မပေါက်ဘူးလေ... ငါ ထင်တယ်... သူ့ကို တတိယနေရာ ပေးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အမတ်ကြီးကျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် လည်ချောင်းဆို့သွားတော့၏။

တတိယနေရာရသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှပေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖားပြုတ်တစ်ကောင်နှင့် တူနေလေ၏။

အမတ်ကြီးကျန်းချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ထိုစာစီစာကုံးကိုပင် သဘောမကျနိုင်တော့ချေ။

အထက်မှ အရာရှိကြီးများ စကားများနေကြသည်ကို မသိသော ကုမင်တာ့သည် အရှေ့ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မရောက်လာမီ ခန်းမထဲတွင် တီးတိုးစကားပြောသံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ယေဘုယျလေထုမှာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေဆဲပင်။

ကုမင်တာ့သည် ယနေ့ သူ၏ခရီးစဉ်မှာ အခက်အခဲမရှိ ချောမွေ့ခဲ့သည်ဟု တွေးကာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာတော့၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြွလာပါပြီ..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နန်းတော်တွင်းရှိ ဖြေဆိုသူများမှာ မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကုမင်တာ့မှာလည်း ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းကိုဆန့်ကာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ချင်သွားလေ၏။

သို့သော် ယခင်က လမ်းပြပေးခဲ့သော လူလတ်ပိုင်း နန်းတွင်းအစေခံက ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဘူးနော်... ဟွီယွမ်လန်း ထိုင်နေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်..."

ကုမင်တာ့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအချို့မှာ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် သွားရောက် ဒူးထောက်ချင်ကြပြီး လူအချို့မှာလည်း ကုလားထိုင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြလေ၏။ ခန်းမထဲရှိ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် နေရာမှာ ရုတ်တရက် ဈေးထဲကဲ့သို့ ဆူညံသွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် အခြားသူများ၏ ဆူညံနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကုမင်တာ့ထံသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားလေ၏။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ထိုင်ပြီးနောက် အစေခံက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဖြေဆိုသူသစ်များ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို အရိုအသေပေးပါ..."

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ ထရပ်ကာ အထက်တွင်ရှိနေသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်တော့၏။

အရိုအသေပေးပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် ချက်ချင်း မထဘဲ ခဏစောင့်နေလိုက်လေသည်။

အစေခံက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပါပြီ... စတင်ပါ..."

ထိုအခါမှသာ ကုမင်တာ့ ထရပ်လိုက်တော့၏။

သို့သော် သူ၏နောက်တွင်ရှိသော အခမ်းအနားကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ရောက်ဖူးသည့် ဖြေဆိုသူများစွာ၏ မျက်နှာများမှာ ဤအချိန်တွင် စိမ်းကားနေကြပြီး သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့် မရခဲ့ဖူးချေ။ မည်သူကမျှလည်း အကြံဉာဏ် မပေးခဲ့သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အခမ်းအနားကြီးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူတို့ ထိုင်ပြီး စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများ ဝေငှချိန်အထိ နန်းတော်ရှေ့တွင် အခမ်းအနားပျက်ယွင်းခဲ့မှုအကြောင်းကိုသာ သူတို့၏ရင်ထဲတွင် တွေးတောနေကြသဖြင့် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရာတွင် မလွှဲမရှောင်သာ စိတ်လေလွင့်နေကြတော့၏။

သို့သော် ကုမင်တာ့၏ အစမှအဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်များမှာကား အခမ်းအနားထုံးစံများနှင့် ကိုက်ညီနေပေသည်။ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏ရင်ထဲတွင် သူ့ရှေ့ရှိ မေးခွန်းလွှာကိုသာ အာရုံစိုက်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဖြေဆိုနေလေ၏။

အရင်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ စကားဝိုင်းတွင် မပါဝင်ခဲ့သော အမတ်ချုပ်ကြီးကျန်သည် ဤအချိန်တွင် နန်းတော်တွင်းရှိ ဖြေဆိုသူအားလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟွီယွမ်လန်းက တိုက်ပွဲမစခင်မှာ တည်ငြိမ်နေတာ... တကယ့်ကို စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်ပဲ..."