အခန်း ၂၈၀

အခန်း ၂၈၀ - ရင်ကွဲလုမတတ်

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ စကားများကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိသော ကျန်းယွင်နန်သည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို တုံ့ဆိုင်းနေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ဤအတိတ်အကြောင်းများကို ပြောပြသောအခါ ပါဝင်ပတ်သက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့လောက် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

"မိဘတွေရဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ ဆုံးမသွန်သင်မှုကြောင့်ပဲ ဒီနေ့ ငါဆိုတာ ဖြစ်လာတာပါ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်။

သူ ဤစကားများကို ပြောသောအခါ သူ၏မိဘများကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ကြောင်း တွေ့နိုင်ပေ၏။

သို့သော် ကုမင်တာ့နှင့် ကျန်းယွင်နန်တို့မှာ ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ မိဘများအပေါ် နာကြည်းချက်များကို ခံစားနေရဆဲပင်။ ထိုနာကြည်းချက်၏ အကြောင်းရင်းမှာ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဟုသာ သူတို့ ဆိုနိုင်လေသည်။

"မနက်စာ စားကြမယ်..."

အဖွားကု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် ထိုနေရာရှိ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့၏။

ကုမင်တာ့က ရှန်ချန်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်က နျိုနျိုလေးကို ပွေ့ချီကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

မည်သည့်ကလေးမျှ ဤအပြုအမူမှ လွတ်ကျန်မရစ်ခဲ့ချေ။

"ဆရာ... မနက်ဖြန် ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲကို တပည့်တွေရော သွားရမှာလား..."

ရှန်ချန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"သွားချင်ရင် သွားလေ... ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါ..."

ကုမင်တာ့က အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဆရာရော နျိုနျိုလေးရော သွားမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်... ဆရာ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းလေး ရေလေး ငှဲ့ပေးရတာလည်း ကောင်းပါတယ်..."

ကုမင်တာ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကဗျာရေးတာလည်း မဆိုးပါဘူး... အရမ်း နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ရှန်ချန်ဖုန်းသည် အခြားသူ၏ ရိုးသားသော ချီးကျူးစကားကို ကြားရတိုင်း ပျားရည်သောက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားရလေ၏။

"ကိုကို... ကိုကိုလည်း သမီးတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား... နော်..."

နျိုနျိုလေးက ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ကလည်း သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ပေ၏။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ကိုကို့မှာ လုပ်စရာရှိတယ်... ညီမျလးတို့ကို အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် အစ်ကိုသစ်ကို အသိအမှတ်ပြုထားသည်မှာ မကြာသေးပေ။ ယခုအချိန်က အသစ်လွင်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ရာ သူမသည် အချိန်တိုင်း အတူရှိနေချင်လေ၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်မလေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ကောင်မလေး ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကိုကို့အလုပ်ပြီးရင် ညီမလေးတို့ကို လာခေါ်မယ်လေ..."

နျိုနျိုလေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

"ကိုကို... နျိုနျိုလေးမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်... မနက်ဖြန်ည ရှန်းယွဲ့အဆောင်မှာ ကိုကို့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးမယ်နော်..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးမည်ဟု ဘယ်မှာမျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကိုကိုချန်ဖုန်း ကျွေးတာလေ... ဒီတစ်ခေါက် သမီးကျွေးမယ်... ပြီးရင် နောက်တစ်ခေါက်ကျ ကိုကိုကျွေးပေါ့... ကောင်းလား..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက ဘေးရှိ ကုမင်တာ့ကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ကုမင်တာ့က သူတို့ကို ပြုံးကာ ကြည့်နေပြီး တားဆီးမည့် အရိပ်အယောင်မရှိချေ။

နျိုနျိုလေးသည် သူ အချိန်အတော်ကြာအောင် မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုလာတော့၏။

"ကောင်းလားလို့... ကိုကို... သမီးကို အခွင့်အရေးလေး ပေးပါနော်... နျိုနျိုလေးမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်... လူကြီးတွေလို လူတွေကို ကျွေးနိုင်တယ်..."

ကုမင်တာ့က ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် သဘောတူကာ ပြောလိုက်တော့၏။

"နောက်တစ်ခါကျရင် ကိုကို ကျွေးမယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် ခွင့်ပြုချက်ရပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

အခြားလူ မရှိတော့သောအခါ ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှန်းယွဲ့အဆောင်က နျိုနျိုလေးရဲ့ ဦးလေးပိုင်တဲ့ နေရာလေ... ပိုက်ဆံ သိပ်မကုန်ပါဘူး... နျိုနျိုလေးက အသက်ငယ်ပေမယ့် မိသားစုထဲမှာ သူဌေးမလေးလေ..."

ခြောက်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာနိုင်မလဲဆိုတာ ရှဲ့ရှင်းချွမ်း တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ကုမိသားစု၏ နှပ်ဟင်းရုံမှ နေ့စဉ် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ဝင်ငွေရရှိနေပြီး နျိုနျိုလေးက ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ရရှိထားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားရတော့၏။

ကုမင်တာ့က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိဘဆိုတာ ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ မိဘတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်တဲ့ ကလေးတွေရှိရင်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လက်ခံပေးလိုက်လို့ ရပါတယ်..."

သူက နျိုနျိုလေး၏ ထမင်းကျွေးမည့်ကိစ္စကို ဘာကြောင့် လက်ခံခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ရှင်းပြနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"မင်းက နျိုနျိုလေးအပေါ် အမြဲတမ်း အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတော့ သူက မင်းကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ဝယ်ကျွေးတာကလည်း လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ... မင်း အများကြီး တွေးနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ကုမင်တာ့က ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဦးလေးဆီမှာ ကလေးတွေ အများကြီးရှိတာ... ဦးလေး အချစ်ဆုံးက အောင်မြင်သွားတဲ့ တစ်ယောက်လား..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ ဆွံ့အသွားပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်တယ်ဆိုတာ သဘာဝကျကျပဲ ကလေးတိုင်းကို အောင်မြင်စေချင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ တကယ်ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုရတဲ့သူ အနည်းငယ်တော့ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တယ်... သူတို့ ဘာအမှားမှ မလုပ်ဘဲ ဘေးကင်းလုံခြုံနေသရွေ့ ဦးလေး စိတ်အေးရပါတယ်..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး အခုထိ မပြောရသေးဘူးလေ... ဘယ်ကလေးကို အချစ်ဆုံးလဲဆိုတာ..."

ကုမင်တာ့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီလိုအချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ ကိစ္စက လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောလို့မရဘူးလေ... ပြောလိုက်ရင် တခြားကလေးတွေက မလွဲမသွေ ဝမ်းနည်းကြမှာပေါ့... ဦးလေးအတွက်တော့ ကလေးတိုင်းက တုနှိုင်းမရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆက်မေးနေတော့လည်း ဦးလေး ပြောပြရတာပေါ့... အခု မင်းက ဦးလေးရှေ့မှာ ရှိနေတော့ မင်းက ဦးလေး အချစ်ဆုံးကလေးပါပဲ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရပြီး သူသည် ကုမင်တာ့၏ အချစ်ဆုံးကလေး မဖြစ်သင့်ကြောင်းကို သူ သဘာဝကျကျပင် သိနေပေသည်။

ဒီမေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကုမင်တာ့က သူ့ကိုပါ ထည့်တွက်လိမ့်မယ်လို့ သူ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ပေ။

"သားက မွေးစားသားပါ..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

ကုမင်တာ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မွေးစားသားကလည်း သားပါပဲ..."

ကုမင်တာ့၏ နူးညံ့ပြီး သည်းခံတတ်သော မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စကားများများမပြောတတ်သော ရှဲ့ရှင်းချွမ်းမှာ သူ၏ရင်တွင်းရှိ မေးခွန်းများအားလုံးကို ရုတ်တရက် မေးချင်သွားတော့၏။

"ဒီလောကကြီးမှာ မီးဖွားရခက်လို့ ကိုယ့်သားကို မုန်းတဲ့ အမေတွေ တကယ်ရှိလား..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သင်္ဘောပေါ်တွင် သမားတော်ကြီး ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။ ရှဲ့ရှင်းချွမ်းကို မွေးဖွားစဉ်က သူ၏မိခင်မှာ မီးဖွားရခက်ခဲခဲ့သည်။ သမားတော်ကြီး၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ အံ့ဖွယ်လက်ရာကြောင့်သာ မိခင်ရော ကလေးပါ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကျိန်းပေါ်မင်းသားက သွမ့်မြို့စားကို အနိုင်ယူတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ဖူးလား..."

ကုမင်တာ့က မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းက အလွယ်တကူပင် ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။

"သားက စာသင်ဖို့ ပါရမီမပါဘူး... အဲဒါကြောင့် အိမ်မှာ ဆရာခေါ်ပြီး အခြေခံလောက်ပဲ သင်ခဲ့တာ... စာအများကြီး မဖတ်ခဲ့ရဘူး..."

ကုမင်တာ့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီးနောက် ထိုဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်တော့၏။

သူ စတင်ပြောဆိုရုံသာ ရှိသေးသည်၊ ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် နျိုနျိုလေးတို့မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရောက်လာကြလေသည်။

"ဖေဖေနဲ့ ကိုကို ဘာအကြောင်းပြောနေကြတာလဲ... သမီးလည်း နားထောင်ချင်တယ်..."

နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏သမီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီကာ ရှန်ချန်ဖုန်းကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ဖေဖေက ရှင်းချွမ်းကို ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြမလို့... သမီးတို့လည်း အတူတူ နားထောင်ကြပေါ့..."

ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် နျိုနျိုလေးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကြတော့သည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းမှာမူ ကုမင်တာ့က သူ၏သမီးကို တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ပွေ့ချီထားသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို ကြည့်ကာ ကုမင်တာ့၏ အချစ်ဆုံးကလေးမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေ၏။

"ကျိန်းပေါ်မင်းသားက သွမ့်မြို့စားကို အနိုင်ယူတဲ့ ဇာတ်လမ်းက နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦးခေတ်က အကြောင်းကို ပြောတာ..."

ကုမင်တာ့သည် ပုံပြင်ပြောရာတွင် အလွန်တော်သူဖြစ်ပြီး သမိုင်းစာအုပ်များတွင် စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ပါရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကုမင်တာ့က ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အသေးစိတ်ကျစွာ ပြောပြနိုင်လေ၏။

"သူတို့အားလုံးက သားအရင်းတွေချည်းပဲလေ... မိဖုရားဝူကျန်းက အဲဒီအကြောင်းပြချက်လေးတစ်ခုတည်းနဲ့ သားငယ်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး သားကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ဖိနှိပ်နိုင်ရတာလဲ... သူက သားငယ်အတွက်နဲ့ သားကြီးရဲ့ တိုင်းပြည်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့တာ... ဒါက လွန်လွန်းတယ်... အမေတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ကို လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူး..."

ရှန်ချန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မိဖုရားဝူကျန်းထံမှ ရှန်ဖူရှန်းကို မြင်ယောင်လာပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံရသော သားကြီးကျိန်းပေါ်မင်းသား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ကုမင်တာ့က သူ၏တပည့်ဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လက်ချောင်းငါးချောင်းတောင် အတိုအရှည် မညီဘူးလေ... လောကကြီးမှာ မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာလိုက်မှုတွေက အဆုံးမရှိပါဘူး... တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေတောင် အများကြီး ရှိသေးတယ်... ဒါက သမိုင်းစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာသက်သက်ပါပဲ... ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်တဲ့အထိ ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့..."

ရှန်ချန်ဖုန်းက မချိတင်ကဲဖြင့် စိတ်သက်သာရာရအောင် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ အတွေးများမှာကား ကွဲပြားလေသည်။ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"မီးဖွားရခက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက သူတို့ရဲ့ သားတွေအပေါ် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အမုန်းတရားတွေ ရှိနေတတ်တာလား..."

နျိုနျိုလေးက နားထောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မွေးစားဖေဖေစွန်းရဲ့ အမေကလည်း သူ့ကိုမွေးတုန်းက မီးဖွားရခက်ခဲ့ပုံရတယ်... အဲဒါကြောင့် မွေးစားဖေဖေစွန်းရဲ့ အမေက သူ့ရဲ့ ညီနှစ်ယောက်ကို ပိုချစ်တာတဲ့..."

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားတော့၏။

ကုမင်တာ့က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မီးဖွားခြင်းက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရမ်းထိခိုက်စေတယ်... ဒါကြောင့် မွေးလမ်းကြောင်းကို ငရဲတံခါးလို့လည်း ခေါ်ကြတာပေါ့… အမျိုးသမီးဘယ်လောက်များများက အဲဒီအပေါ်မှာ အသက်စွန့်ခဲ့ရလဲ..."

ကုမင်တာ့ ထိုသို့ပြောသောအခါ မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျန်းယွင်နန်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ မူလက ကုယန်တစ်ယောက်တည်း ရှိလျှင် လုံလောက်ပြီဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ဇနီးမှာ သမီးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်ခဲ့ပြီး သားသမီးနှစ်ယောက်စလုံး ရှိချင်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် သားသုံးယောက် ဆက်တိုက် မွေးဖွားခဲ့လေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ထိုနှစ်များအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ကံကြမ္မာက ကလေးများထံသို့ ပြောင်းသွား၍ဖြစ်မည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်တော့၏။

ကျန်းယွင်နန် ကိုယ်ဝန်သုံးကြိမ်ဆောင်ပြီးနောက် ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းချီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်း၏ အိမ်အခြေအနေကို သူ မသိသဖြင့် ဤသို့သာ ပြောနိုင်လေ၏။

"မီးဖွားရခက်တဲ့ နာကျင်မှုက ဆူးတစ်ချောင်းလို စူးရှတယ်... သတိမထားမိရင် မိခင်ရော ကလေးပါ သေဆုံးနိုင်တယ်လေ..."