အခန်း ၂၈၂

အခန်း ၂၈၂ - ချွေးမကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း

ခဏအကြာတွင် ရုံအန်းခရိုင်သခင်မက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းကာ လူတွေက တူတတ်တာပဲဟု ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်လေ၏။

ရှန်လင်သည် ရုံအန်းခရိုင်သခင်မက အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အဒေါ်... ဘာအဆင်မပြေတာ ရှိလို့လဲ..."

ရုံအန်းခရိုင်သခင်မက မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

"ဘာအဆင်မပြေတာ ရှိရမှာလဲ... ဒီလောက်လှတဲ့ ကြွေရုပ်လေးကို မြင်ရတာ ရှားလို့ပါ... ဒီကောင်မလေးက မင်းအမေ အချစ်ဆုံးလို့ ကြားတယ်... အရင်တုန်းက မင်းအမေ ပန်းကြည့်ပွဲလုပ်တုန်းက ငါ နေမကောင်းဖြစ်သွားတာ နှမြောစရာပဲ... မဟုတ်ရင် ဒီကလေးကို အစောကြီးကတည်းက တွေ့ရမှာ..."

ရှန်လင်က ခေါင်းညိတ်ကာ တမင်သက်သက် ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေးက လိမ္မာပြီး အသိဉာဏ်ရှိတယ်လေ... အမေက သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ... အမေ့မျက်လုံးထဲမှာ နျိုနျိုလေးပဲ ရှိတော့တယ်... ကျွန်မကိုတောင် မမြင်တော့သလိုပဲ..."

ရှန်လင်က ဤသို့ပြောရခြင်းမှာ ယနေ့ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲတွင် ရုံကျားခရိုင်သခင်မကဲ့သို့ နျိုနျိုလေးကို အနိုင်ကျင့်မည့်သူများနှင့် ဆုံတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

ရုံအန်းခရိုင်သခင်မသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်လင်ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူမ၏ တူမလေး၏ စိတ်ကူးသေးသေးလေးများကို သူမ သဘာဝကျကျပင် နားလည်နိုင်လေ၏။

သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်မှ သန္တာကျောက်လက်ကောက် တစ်ကုံးကို ချွတ်ကာ နျိုနျိုလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ငြင်းဆန်ခွင့်မပေးဘဲ စွပ်ပေးလိုက်တော့သည်။

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်းပင် ရှန်လင်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရှန်လင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ရုံအန်းက သမီးကို သဘောကျလို့ပေးတာ... သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

နျိုနျိုလေးသည် အနီရောင် သန္တာကျောက်လက်ကောက် တစ်ကုံးကို ရရှိလိုက်သဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဘေးရှိ ချင်ကျင့်ရှုကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့က အတူတူ ဝင်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကိုသာ တွေ့ဆုံလက်ဆောင် ပေးခဲ့သဖြင့် နျိုနျိုလေးမှာ ချင်ကျင့်ရှု စိတ်ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိလေ၏။

သို့သော် ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက် ရုံအန်းခရိုင်သခင်မကို အရိုအသေပေးလိုက်တော့သည်။

"သမီးက အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးတာပဲနော်... သမီးအမေရော အခုတလော ဘယ်လိုနေလဲ..."

ရုံအန်းခရိုင်သခင်မက ပြုံးကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ခရိုင်သခင်မ စိတ်ပူပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အမေက အခုတလော နေကောင်းပါတယ်... ခရိုင်သခင်မကိုလည်း နှုတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်..."

ရုံအန်းခရိုင်သခင်မက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"သမီးအမေက ဂရုစိုက်တတ်သားပဲ..."

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဧည့်သည်သစ်များ ထပ်မံရောက်ရှိလာသဖြင့် ရုံအန်းခရိုင်သခင်မနှင့် အမြဲတမ်း အတူမနေခဲ့ကြတော့ချေ။ အစေခံမလေးတစ်ဦးက သူတို့ကို နေရာတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

နျိုနျိုလေးနှင့် ချင်ကျင့်ရှုတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်နေကြပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးအား သူမကို ကြည့်ရန် တောင်းဆိုရုံသာမက ရက်ရောစွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"သခင်မလေးကု... ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

"ခြောက်နှစ်... နင်ရော..."

နျိုနျိုလေးက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း ခြောက်နှစ်ပဲ... နင့်မွေးနေ့က ဘယ်လလဲ..."

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက နေ့ရက်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏မွေးနေ့မှာ အမှန်တကယ် မွေးနေ့မဟုတ်ပေ။ အရင်က ကျန်းမိသားစုတွင် နေစဉ်က မွေးနေ့တစ်ခုသာ ဖြစ်လေ၏။ ကုမိသားစုက သူမ၏မွေးနေ့ကို ကျင်းပပေးသောအခါ ၎င်းမှာ အဖွားကု၏ မွေးနေ့ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဒါဆို ငါက နင့်ထက် ကြီးတာပေါ့... နင့်ကို ညီမလေးလို့ ခေါ်လို့ရမလား..."

ချင်ကျင့်ရှုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးသည် အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အိန္ဒြေရှိကာ မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို မလှုပ်ခတ်စေနိုင်သည့်အလား ထင်ရသော ချင်ကျင့်ရှုကဲ့သို့သော ရွယ်တူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"နင် ခုနက ငါ့ကို ခိုးကြည့်နေတာလေ... ငါ့ကို တစ်ခုခု မေးချင်လို့လား..."

ချင်ကျင့်ရှုက အစပြုကာ မေးလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးသည် ဤအထက်တန်းလွှာများ၏ စည်းမျဉ်းများကို မသိချင်ပေ။ သူမက ဘယ်ညာကို ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်ပြီး မေးလိုက်လေ၏။

"ရုံအန်းခရိုင်သခင်မက နင့်ကို ဘာလို့ တွေ့ဆုံလက်ဆောင် မပေးတာလဲ... ကလေးတိုင်းကို ပေးရမယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးကို အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ရိုးရှင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးစမ်းချင်စိတ်များသာ အပြည့်ရှိနေပေသည်။ ဤမေးခွန်းကြောင့် ဒေါသမထွက်ဘဲ သူမက သဘောကောင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။

"ရုံအန်းခရိုင်သခင်မနဲ့ ငါ တွေ့ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ... ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မှပဲ တွေ့ဆုံလက်ဆောင် ပေးလေ့ရှိတယ်လေ..."

နျိုနျိုလေး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါ ဟာသတစ်ခု လုပ်မိတော့မလို့..."

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်သည်။

"နင်က ပွဲတွေ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲတွေကို သိပ်မတက်ဖူးဘူးလား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ မြို့တော်ကို ရောက်ကတည်းက ဒီနှစ်ခါပဲ တက်ဖူးသေးတာ..."

နျိုနျိုလေးသည် ချင်းရွှေရွာတွင် ကြီးကျယ်သော ပွဲအချို့ကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က ထမင်းစားပွဲရှိ လူတိုင်းသည် အစားအသောက်များကို လုယက်စားသောက်နေကြပြီး သူမထက်ပင် အသံပိုကျယ်နေကြလေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးမှာ မြို့တော်ရှိ ပွဲများနှင့် သိသာစွာ ကွာခြားလှပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ပန်းကြည့်ပွဲဖြစ်စေ၊ ဤကဗျာရွတ်ဆိုပွဲဖြစ်စေ တက်ရောက်လာသူ အားလုံးမှာ ပိုးသားအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာများဖြင့် အမြဲတမ်း ညင်သာစွာ စကားပြောဆိုကြလေ၏။

ဘဝ၏ လိုက်လံနှောင့်ယှက်ခြင်း မခံရသော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုမှာ ချင်းရွှေရွာရှိ လူများနှင့် သဘာဝကျကျပင် ကွာခြားလှပေသည်။

နျိုနျိုလေးသည် အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ထိုခံစားချက်ကို မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း ချင်းရွှေရွာမှ ရွာသူရွာသားများ ဤကဲ့သို့ နေထိုင်နိုင်ပါက အလွန်ကောင်းမည်ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မြို့တော်မှာ စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... မမှတ်မိရင် လူတွေက ဟာသလုပ်ကြလိမ့်မယ်... နင် သင်ချင်ရင် ငါ သင်ပေးနိုင်တယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်တိုင်အတွက် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ဖခင်နှင့် အစ်ကိုများအတွက် ချက်ချင်း တွေးပူသွားတော့သည်။

ဘေးခန်းတွင် ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ တက်ရောက်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းလုပ်မိပါက တကယ်ပဲ လှောင်ပြောင်ခံရမည်လား။

သူမ ဤသို့တွေးမိပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ယောကျာ်းလေးနဲ့ မိန်းကလေးက မတူဘူးလေ... ယောကျာ်းလေးတွေက အမှားနည်းနည်းလုပ်မိပြီး စည်းမျဉ်းတချို့ ချိုးဖောက်မိရင်တောင် တခြားသူတွေက လှောင်ပြောင်ကြပေမယ့် ခဏပဲလေ... နောင်ကျရင် အောင်မြင်မှုတချို့ ရလာရင် တခြားသူတွေရဲ့ လေးစားမှုကို ရနိုင်ပါသေးတယ်..."

"ငါတို့ မိန်းကလေးတွေကျတော့ လုံးဝ အမှားလုပ်လို့ မရဘူးလေ..."

ချင်ကျင့်ရှု ဤသို့ပြောသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းနေပုံရပေ၏။

နျိုနျိုလေးမှာမူ နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့... ငါ့အဖေ လှောင်ပြောင်ခံရမှာကို ငါ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေး၏ ရိုးရှင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ အားမကျဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ တစ်ခါတစ်ရံ နည်းနည်းပဲသိတာကလည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပုံရလေ၏။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ လက်ခုံကို ရုတ်တရက် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မိန်းကလေးတွေက အမှားလုပ်လို့ မရတာလဲ... ငါ့မိဘတွေက ပြောတယ်... သဘာဝတရားကို ထိခိုက်စေတဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်သရွေ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲတဲ့..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးကို သူမ၏ မိဘများက ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ပေးထားသည်ကို အားကျမိသော်လည်း သူမ၏ မိခင်က အိမ်တွင် သင်ပေးသော စည်းမျဉ်းများကို နျိုနျိုလေးအား စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြလိုက်လေ၏။

"မြို့တော်က မိသားစုကြီးတွေက မိန်းကလေးတွေ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ဒါမှမဟုတ် လှုပ်ရှားတိုင်း သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ရှိတယ်လေ... သေချာမလုပ်ဘဲ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မသင့်တော်တာတွေ လုပ်မိရင် ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေက မြင်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားကြလိမ့်မယ်... နောင်ကျရင် သူတို့အချင်းချင်း တွေ့တဲ့အခါ ဖော်ကောင်လုပ်ခံရနိုင်ပြီး အိမ်ထောင်ရေးကိုပါ ထိခိုက်နိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် နျိုနျိုလေး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုအတွက်ပဲ မွေးဖွားလာတာမှ မဟုတ်တာ..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

နျိုနျိုလေးက ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"လူတွေက မွေးလာကတည်းက အမှားမကင်းနိုင်ဘူးလေ... ပြင်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားတာပဲဟာ... အပြစ်လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ... တစ်ခါလောက် ဟာသဖြစ်သွားရုံနဲ့ ဘယ်သူကများ တစ်သက်လုံး လှန်မကြည့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားမှာလဲ..."

ချင်ကျင့်ရှုက သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်လေ၏။

သူမသည် စောစီးစွာ ရင့်ကျက်ပြီး လူကြီးတစ်ယောက်လို မကြာခဏ ပြုမူတတ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမသည် အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပေသည်။

အမှန်တရားများစွာကို ရှန့်ကုန်းကတော်က သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ရိုက်သွင်းပေးထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သူမက ဤအကြောင်းကို တွေးတောရန် အချိန်ပင် မရခဲ့ချေ။

သို့မဟုတ် ရှန့်ကုန်းကတော်က သူမကို တွေးတောခွင့် မပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့အမေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပြောတယ်... ငါသာ အမှားလုပ်မိရင်... အဲဒီနေ့ကျရင် ငါ လက်ထပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့... ခင်ပွန်းကောင်းကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့..."

ချင်ကျင့်ရှုက ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်လေ၏။

"နင့်အမေက နင့်ကို ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ မဖြစ်စေချင်ဘူးလား... သူ့သမီးလေးကို မပျော်စေချင်ဘူးလား..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးကို သေချာသော အဖြေတစ်ခု ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ဤမေးခွန်း၏ အဖြေကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် သေချာစွာ မတွေးရဲခဲ့ချေ။

နျိုနျိုလေးက ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"မြို့တော်က အမေတိုင်း ဒီလိုပဲလားတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ နင့်အမေရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းတယ်... သမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေတာနဲ့ မတူဘူး... တခြားသူရဲ့ ချွေးမကို ပြုစုပျိုးထောင်နေတာနဲ့ ပိုတူတယ်..."