အခန်း ၂၈၄

အခန်း ၂၈၄ - ပွေ့ဖက်ခြင်း

မိမိ၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော မိသားစုအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရသင့်သော သခင်မလေးက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အားကျနေရသနည်းဆိုသည်ကို နျိုနျိုလေး နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် မချိတင်ကဲ ပြုံးလိုက်ကာ ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဖက်ဖူးမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုက ကြီးလာပြီဆိုတော့ အဆင်မပြေတော့လို့ နေမှာပါ..."

နျိုနျိုလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့၏။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အခုထိ ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာလေ..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထပ်မံငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

နျိုနျိုလေး အဂရုစိုက်ဆုံးအရာမှာ မိသားစု၏ ဂရုစိုက်မှုဖြစ်လေ၏။ သူမက ချင်ကျင့်ရှုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် သနားသွားပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဝဝကစ်ကစ် လက်လေးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ချင်ကျင့်ရှုကို ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ငါ နင့်ကို ဖက်ထားပေးမယ်..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုက ဤပွေ့ဖက်ခြင်းကို အထူးတလည် လိုချင်နေသည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ဤမျှ နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်ခြင်းကို သူမ လုံးဝ အရှုံးမပေးချင်ခဲ့သလို အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မခွာချင်ခဲ့ချေ။

"နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ပုန်းပြီး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

ရှန်လင်၏အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူမက ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကျောက်တောင်တုထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးထံမှ အလျင်အမြန် ခွာလိုက်တော့သည်။

"ငါ..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်း မသိဖြစ်နေလေ၏။

နျိုနျိုလေးက လှည့်လိုက်ပြီး မရှင်းပြတော့ဘဲ ရှန်လင်ကို မေးလိုက်တော့သည်။

"အစ်မလင်... သမီးကို ဖက်ချင်လား... လူတိုင်းက သမီးရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုကို အရမ်းသဘောကျကြတယ်..."

ရှန်လင်သည် ချင်ကျင့်ရှု၏ ထူးဆန်းသော ပုံစံကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြုံးလျက် လာရောက်ကာ နျိုနျိုလေးကို ပွေ့ချီလိုက်လေ၏။

"အို... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လေးလိုက်တာ..."

ရှန်လင်က ပြုံးကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီရက်ပိုင်း ထမင်းကောင်းကောင်း စားထားလို့ လေးတာပေါ့..."

ရှန်လင်သည် နျိုနျိုလေးကို အောက်ချပေးပြီးနောက် ဘေးရှိ ချင်ကျင့်ရှုကို ပွေ့ချီလိုက်တော့သည်။

ရှန်လင် သူမကို ပွေ့ချီလိမ့်မည်ဟု ချင်ကျင့်ရှု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရှန်လင်နှင့် နျိုနျိုလေးမှာ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သဖြင့် နျိုနျိုလေးကို ပွေ့ချီခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့လေ၏။

"ကျင့်ရှုနဲ့ ညီမလေးက ခြောက်နှစ်အရွယ် တူတူပဲ... သူက နျိုနျိုလေးထက် အများကြီး ပေါ့တယ်..."

ရှန်လင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသမထွက်ဘဲ ချင်ကျင့်ရှုကို ပြုံးကာ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် သူမ၏ ပိန်သွယ်သော ပုံစံကို မနှစ်သက်သော်လည်း ဤခေတ်တွင်မူ ပိန်သွယ်ခြင်းက အလှတရားဖြစ်လေသည်။ သူမ အစားအနည်းငယ် ပိုစားချင်တိုင်း သူမကို အလုပ်အကျွေးပြုနေသော သူတစ်ဦးဦးက အမြဲတမ်း ထွက်လာပြီး တားဆီးလေ့ရှိပေ၏။

ဤလူများအားလုံးမှာ မိခင်၏ လူများဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေလေသည်။ မိခင်က သူမ ဝလာပြီး မင်းမျိုးမင်းနွယ်များ၏ အလှတရား စံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်လင်က ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီမှာ ကစားလို့ဝပြီလား... အပြင်မှာ သမီးတို့ကြိုက်တဲ့ မုန့်တွေရှိတယ်... အရင်သွားစားမလား..."

နျိုနျိုလေးက ချင်ကျင့်ရှုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အပြင်ထွက်ရမည်ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပြန်လည် တင်းမာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"အစ်မလင်... သမီးတို့က ကျောက်တောင်တုထဲမှာ ဆော့ရတာ ကြိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ... အစ်မနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး စားစရာနည်းနည်း သွားယူပြီးရင် ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်လင်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကျောက်တောင်တုကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဘာဆော့စရာရှိလို့လဲ..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် ထိုအမေးကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး နှုတ်ကျွံသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားတော့သည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက သမီးနဲ့ အစ်မချင်တို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေ..."

ရှန်လင်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နျိုနျိုလေး၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက အစ်မနောက်ကို မလိုက်တော့ဘူး... အစ်မကိုတောင် လျှို့ဝှက်ချက်လေး ဖုံးကွယ်ထားသေးတယ်..."

နျိုနျိုလေးက ရှေ့သို့တိုးကာ ရှန်လင်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်လေ၏။

"အစ်မလင်နဲ့ သမီးမှာလည်း တခြား လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်လေ... သမီးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... အစ်မ... သမီးကို အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး..."

ရှန်လင်က အရင်းအမြစ်ကို ထပ်မရှာတော့ဘဲ နျိုနျိုလေး၏ နူးညံ့သော လက်လေးကို ကိုင်ကာ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲသို့ ပြန်သွားတော့၏။ ထို့နောက် သူမက ပန်းကန်တစ်ခုကို ယူကာ နျိုနျိုလေးအား မုန့်များ ရွေးချယ်ရန် ခေါ်သွားလေသည်။

မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးတစ်စုသည် နှင်းလုံးလေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော နျိုနျိုလေးကို ကြည့်နေကြတော့၏။

ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ကြီးမားပြီး တောက်ပနေကာ စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်များကို အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ဟု သူတို့ ခံစားရလေသည်။

"ဒါလေး... ပန်းမုန့်ကြွပ်... သူ့ကို နှစ်ခု ညှပ်ပေးလိုက်... အရမ်းစားကောင်းတယ်..."

"ဒါလေး... ဒါလေး... ငါ့ရဲ့မုန့်ကလည်း စားကောင်းတယ်..."

မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးများအားလုံးက သူတို့ရှေ့ရှိ မုန့်များကို နျိုနျိုလေးထံသို့ ပေးချင်နေကြတော့၏။ ကလေးများကို အစာကျွေးရသည်မှာ ဤမျှ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းကြောင်း သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားကြလေသည်။

နျိုနျိုလေးသည် မုန့်များ အပြည့်ပါသော ပန်းကန်တစ်ခုဖြင့် ကျောက်တောင်တုဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့၏။

"မြန်မြန်စား... အစ်မတွေက ငါ့ကို ပေးလိုက်တာ..."

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ ရတနာများကို ပြသသကဲ့သို့ မုန့်ပန်းကန်ကို ချင်ကျင့်ရှုထံသို့ ပေးလိုက်လေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုက တံတွေးမျိုချလိုက်သော်လည်း ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်တော့၏။

"အမေက ငါ့ကို အများကြီးစားတာ သဘောမတူဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေသည်။

"နင့်အမေက နင့်ရှေ့မှာရှိနေရင် နည်းနည်းပဲစားပေါ့... နင့်အမေက နင့်ရှေ့မှာမှ မရှိတာ... သူက ထိန်းချုပ်လို့မရဘူးလေ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... စားလိုက်ပါ..."

နျိုနျိုလေးက စကားပြောပြီးနောက် မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ စားလိုက်တော့၏။

"အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ... ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ... အရင်က ငါစားဖူးတဲ့ မုန့်ထက်တောင် ပိုစားကောင်းသေးတယ်..."

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ လက်ချောင်းများကိုပါ အတူတူ မျိုချချင်နေတော့သည်။

ချင်ကျင့်ရှုက ပန်းကန်ပေါ်ရှိ မုန့်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ပိုင်ဝေ့ဖန်းက မုန့်ဖြစ်ရမယ်... သူတို့မုန့်တွေက အရမ်းသေသပ်ပြီး နန်းတွင်းစားသောက်ဆိုင်က ဟာတွေထက်တောင် အရသာပိုကောင်းသေးတယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးကို ဗဟုသုတများ ရှင်းပြချင်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် သူမ၏ တံတွေးများ ပိုထွက်လာတော့၏။

သူမသည် ဤမုန့်၏ အံ့ဖွယ်အရသာကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး လက်ကိုင်ပုဝါမှတစ်ဆင့် တစ်ခု ယူရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တော့၏။

"နင့်လက်ကိုင်ပုဝါက မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ... မုန့်စားရင် ငန်တယ်လို့ မခံစားရဘူးလား..."

ချင်ကျင့်ရှုမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

သို့သော် ချင်ကျင့်ရှုအား နျိုနျိုလေးကဲ့သို့ မုန့်များကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ယူခိုင်းပါက သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အတားအဆီးကို သူမ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ချေ။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ လက်ကိုင်ပုဝါကို တိုက်ရိုက် ယူသွားပြီး ချင်ကျင့်ရှု၏ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"လက်နဲ့ပဲ ကိုင်လိုက်..."

ချင်ကျင့်ရှုက ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လက်ထဲမှာ တစ်ခုခုကိုင်ပြီး စားလို့မရဘူး..."

နျိုနျိုလေးက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို သစ်သီးစားရင်ရော... နင် သစ်သီးကို လက်နဲ့မစားဘူးလား... မကိုင်ဘူးလား..."

ချင်ကျင့်ရှုက သဘာဝကျသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က သစ်သီးကို သေချာလှီးပေးပြီး ခက်ရင်းနဲ့ စားရတာလေ... ပြီးတော့ ငါ သစ်သီးတွေ အများကြီး စားလို့မရဘူး..."

နျိုနျိုလေးမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားတော့၏။

ချင်ကျင့်ရှုက မျက်နှာတွင် အနေရခက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့အတွက်က လွန်လွန်းတယ်ဆိုပေမယ့် အိမ်မှာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ သင်ပေးထားတာ..."

နျိုနျိုလေးက မျက်လုံးလှန်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။

"သခင်မလေးတိုင်းက လက်နဲ့ မစားနိုင်ဘူးဆိုပေမယ့် အခု ငါတို့က ကျောက်တောင်တုထဲမှာ ရှိနေတာလေ... မတူဘူးပေါ့... နင်က အခု သခင်မလေးချင် မဟုတ်ဘဲ အစ်မချင် ဖြစ်နေတာ... လက်နဲ့စားလို့ ရပါတယ်..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသူများသည် ခုခံရန် အခွင့်အရေးရရှိသောအခါ အသက်ငယ်ရွယ်လွန်းလျှင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

"မုန့်တစ်တုံးလေး စားရုံပဲဟာ... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့..."

နျိုနျိုလေးက သတိပေးလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုက သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏မိခင် သင်ပေးခဲ့သော အရာများကို သူမ တွေးတောနေဆဲပင်။ တိုင်တောင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ကျင့်ရှု ရုတ်တရက် မတည်ငြိမ်ချင်တော့သဖြင့် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ မုန့်ကိုယူပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့၏။

"အရသာရှိတယ်... အရသာရှိတယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုက စားရင်းနှင့်ပင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

"စားရင် စကားမပြောရဘူး... အိပ်ရင် စကားမပြောရဘူး... ဘယ်သူက နင့်ကို ဒီလောက် ပြုံးခိုင်းတာလဲ... မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးက ပြုံးရင်တောင် နှုတ်ခမ်းထောင့်က အရမ်းကျယ်မနေရဘူး... ဖွဖွလေး ပြုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

ရှန့်ကုန်းကတော်၏ စကားများက ချင်ကျင့်ရှု၏ နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ချင်ကျင့်ရှု ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ခဏအကြာတွင် မုန့်ကို မြိုချလိုက်ကာ နျိုနျိုလေးအား ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

"နျိုနျိုလေး... ငါ နောက်ထပ်တစ်တုံး စားလို့ရမလား..."

ချင်ကျင့်ရှုက အကျင့်ပါနေသဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။

"အစ်မချင်... ငါ ယူလာတုန်းက နင့်ကို ဝေပေးထားပြီးသားလေ... သေချာပေါက် နင် ကြိုက်သလောက် စားလို့ရတာပေါ့..."