အခန်း ၂၈၅

အခန်း ၂၈၅ - ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးခြင်း

ချင်ကျင့်ရှုမှာ တောင့်တင်းသွားတော့၏။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မချင်... ရယ်ချင်ရင် ရယ်လိုက်... မရယ်ချင်ရင် မရယ်နဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနေရမခက်စေနဲ့..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် ရယ်မောချင်နေခဲ့ပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ မရယ်လျှင် မိခင်ကို ခုခံနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ ရင်တွင်းမှနေ၍ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ပြောနေလေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် ဒေါသထွက်နေသည့်အလား မုန့်အများအပြားကို တစ်ထိုင်တည်း စားလိုက်တော့သည်။ သေချာရေတွက်ကြည့်လျှင် သူမက နျိုနျိုလေးထက်ပင် ပိုစားခဲ့သေး၏။

နျိုနျိုလေးသည် ပါးစပ်သေးသေးလေးဖြင့် စားနေသော်လည်း သူမကို မတားဆီးခဲ့ချေ။ သူမက ချင်ကျင့်ရှုအား ဖြည်းဖြည်းစားရန်နှင့် မြိုချရာတွင် မသီးစေရန်သာ သတိပေးနေလေသည်။

"ငါ... ဒီလောက်ပျော်ပျော်ပါးပါး မစားရတာ အကြာကြီးရှိပြီ... အိမ်က ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို အများကြီး စားစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်သည်။

"ငါ မိသားစုကြီးတစ်စုဆီ အလည်သွားတုန်းက စားပွဲပေါ်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မုန့်တွေ တင်ထားတာ တွေ့ခဲ့တယ်... နင့်အမေက နင့်ကို စားခွင့်မပြုဘူးဆိုတော့... ဒီမုန့်တွေကို ဘယ်သူစားဖို့ တင်ထားတာလဲ..."

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အိမ်က တခြားလူတွေ စားတယ်... အစေခံတွေ စားတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ စားလို့မရဘူး... အများကြီးစားရင် ဝသွားမှာကို ငါ့အမေက ကြောက်လို့လေ..."

"ထမင်းကိုရော ဗိုက်ဝအောင် စားလို့မရဘူးလား..."

နျိုနျိုလေးက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချင်ကျင့်ရှုက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ငါက ဝလွယ်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဝရင် ကြည့်ရဆိုးတယ်လို့ အမေက ပြောတယ်..."

နျိုနျိုလေးက ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါဆို နင် ပုံမှန်ဆို ဗိုက်မဝဘူးပေါ့..."

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"တကယ်တော့ ကျင့်သားရသွားရင် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးက သူမကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

နျိုနျိုလေး၏ အမြင်တွင် သူမ၏မိသားစုအတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားရန်ဖြစ်လေ၏။ ချင်ကျင့်ရှုက တကယ်သနားစရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

သူမ၏မိသားစုက သူမအပေါ် ဆက်ဆံပုံမကောင်းသလို သူမ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် မစားနိုင်ပေ။ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်တွင် ထောင်ကျနေသည်နှင့် အတူတူပင်။

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်လေ၏။

"နင့်အမေက နင်ဝသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ့အမေက ပြောတယ်... မိန်းကလေးတွေ ဝဝကစ်ကစ်လေးဖြစ်တာက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတဲ့..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အလွန်အားကျသွားတော့၏။ ပိန်သွယ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူမ ကြီးပြင်းလာသောအခါ စဉ်းစားသင့်သည့် အရာဖြစ်လေသည်။ ဤအရွယ် ကလေးအများစုမှာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် လောဘကြီးတတ်ကြပေသည်။

"ဒါဆို နင့်အမေ မရှိတဲ့အချိန် အပြင်ထွက်ပြီး ပိုစားပေါ့..."

နျိုနျိုလေးက အကြံပြုလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ပြောလိုက်တော့သည်။

"လုပ်လို့မရပါဘူး... အမေ လွှတ်ထားတဲ့ လူတွေက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သတိပေးနေမှာပဲ..."

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ကျင့်ရှု၏ အစေခံမလေး၏ အသံက ကျောက်တောင်တု အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"သခင်မလေး... အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ... သခင်မလေး အထဲမှာ နေတာ အတော်ကြာပြီ... တခြား သခင်မလေးတွေနဲ့လည်း စကားပြောရဦးမယ်လေ... တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖက်ပြီး စကားပြောနေလို့ မရဘူးလေ..."

ချင်ကျင့်ရှု၏ အစေခံမလေးသည် သူမကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတိပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ရှန်လင်၏ အစေခံမလေးက တားဆီးထားခဲ့လေ၏။ ဤမျှကြာသွားပြီးနောက် သူမ မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။

"ငါ အပြင်ထွက်တော့မယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေး၏ လက်ထဲရှိ မုန့်ပန်းကန်ကို မလွှတ်ချင်လွှတ်ချင်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တောင်တုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

"အစေခံတွေက သခင်မလေးရဲ့ စကားကို နားထောင်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သူပြောတာကို နင်က နားထောင်နေရတာလဲ..."

"ငါ့အစေခံမလေးက ငါ တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိရင် ငါ့အမေဆီ တိုင်လိမ့်မယ်လေ..."

ချင်ကျင့်ရှုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို သူက နင့်ရဲ့ အစေခံမလေးလား... နင့်အမေရဲ့ အစေခံမလေးလား..."

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်သည်။

ချင်ကျင့်ရှုမှာ ခဏမျှ အဖြေမပေးနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ဘဝသည် ဤမျှလောက် မွန်းကြပ်စရာကောင်းနေကြောင်းကို သူမ တစ်ခါမှ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

"နင့်ရဲ့ အစေခံမလေးတွေက နင့်စကားကို နားထောင်ကြလား..."

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်လေ၏။

"ငါ့အစေခံမလေးကတော့ သေချာပေါက် ငါ့စကား နားထောင်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အစေခံမလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... သူက ငါ့ထက် နှစ်နှစ်ကြီးတယ်... ငါ သူ့ကို ခဏခဏ အလုပ်မခိုင်းပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးသည် အရူးမလေးကို သူမ၏အစ်မအဖြစ် တိတ်တဆိတ် သဘောထားထားသဖြင့် သူမ၏ အစေခံမလေးမှာ ချီကတော်၏ သမီးဖြစ်သူ ချီယာထုံ တစ်ယောက်သာ ရှိလေ၏။ ချီယာထုံမှာ အသက်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးပေသည်။ သူမသည် နျိုနျိုလေးကို အလုပ်အကျွေးပြုသော အစေခံမလေးနှင့် မတူဘဲ ကစားဖော်တစ်ယောက်နှင့် ပိုတူလေ၏။

"သူက နင့်အတွက် ကောင်းစေချင်လို့ နေမှာပါ..."

နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ကျင့်ရှုက မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

"သူက ငါ့အတွက် ကောင်းစေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... သူက မိသားစုအတွက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် အိမ်ထောင်ရေးကောင်းဖို့အတွက် မိသားစု ဂုဏ်ကျက်သရေကို တောက်ပစေဖို့ လုပ်နေတာ..."

နျိုနျိုလေး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချင်ကျင့်ရှု ပြောနေသောသူမှာ အပြင်ဘက်ရှိ အစေခံမလေးကို ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ နျိုနျိုလေးက သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစု ဂုဏ်ကျက်သရေကို တောက်ပစေဖို့က... ကိုကိုချင်ကျင့်က ကျင်ရှီစာမေးပွဲ အောင်တော့မှာဆိုတော့ မိသားစု ဂုဏ်ကျက်သရေကို တောက်ပစေပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ... နင် နည်းနည်းလောက် သက်သောင့်သက်သာ နေလို့ရပါတယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုက သူမ၏မျက်နှာတွင် မသေချာမရေရာသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခါရမ်းလိုက်လေ၏။

ကျောက်တောင်တု အပြင်ဘက်ရှိ အစေခံမလေးမှာ အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းနေဆဲပင်။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ အိတ်ကိုယူကာ မုန့်အနည်းငယ် ထည့်ပေးပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။

"သူက နင့်ကို ခဏခဏ ခေါ်နေတာ... နင် တိတ်တိတ်လေး စားလိုက်နော်..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေး၏ စေတနာကို နားလည်သော်လည်း သူမ လက်မခံချင်တော့ချေ။ သူမသည် အစေခံမလေး၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို အချိန်တိုင်း ခံနေရမည်လား။ အစေခံမလေး၏ အသံကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ကြားရသောအခါ သူမသည် အစေခံမလေးထက်ပင် ခေါင်းငုံ့ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တက်စီးနေမည့်အစား သူမကိုယ်တိုင်က သခင်ဖြစ်သင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ချင်ကျင့်ရှု ထရပ်ကာ ကျောက်တောင်တုထဲမှ ထွက်လာရာ ရှန်လင်၏ အစေခံမလေးက သူမ၏ အစေခံမလေးအပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

"သခင်မလေးတွေက အထဲမှာ ကစားနေတာကို နင်က ဘာလို့ အချိန်ဖြုန်းနေရတာလဲ..."

ရှန်လင်၏ အစေခံမလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

သို့သော် ချင်ကျင့်ရှု ခေါ်လာသော အစေခံမလေးမှာ အလွန် ဇွဲကောင်းပေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုက ရှန်လင်၏ အစေခံမလေးကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီက အစ်မ... ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အစေခံမလေး စကားပြောစရာလေး ရှိလို့ အစ်မကို အနှောင့်အယှက်ပေးပါရစေ..."

ရှန်လင်၏ အစေခံမလေးက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဝေးသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားတော့သည်။

ပြင်ပလူများ မရှိတော့သောအခါ ချင်ကျင့်ရှု၏ အစေခံမလေးက ချက်ချင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်မလေး... ဒီနေ့ သခင်မလေးက အရမ်း အလိုလိုက်လွန်းနေပြီ... သခင်မကြီးသာ သိသွားရင်..."

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

အစေခံမလေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

ချင်ကျင့်ရှုက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကိစ္စ... နင် ဝင်ပြောစရာ မလိုဘူး..."

အစေခံမလေးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးက ကျွန်မကို သခင်မလေးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာလေ... သခင်မလေးရဲ့ အပြောအဆို အပြုအမူတွေကို သတိထားဖို့နဲ့ အများပြည်သူရှေ့မှာ အရှက်ရစေမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်ဖို့ သတိပေးချင်လို့ပါ... သခင်မကြီးက သခင်မလေးရဲ့ အမေလေ... သူက သခင်မလေးကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်နေရခက်လွန်းသဖြင့် ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။ ထပ်ပြီး ဒီစကားတွေပဲလား။ သူမကိုသာ ဘယ်သူမှ မစောင့်ကြည့်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ မညီတဲ့ အလုပ်မျိုးတွေ လုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ သူမက အသက်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ... ဘယ်လို အရှက်ရစရာ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်မှာလဲ။

ထို့ပြင် သူမရှေ့ရှိ အစေခံမလေးမှာ စကားလုံးတိုင်းတွင် သခင်မကြီးကိုသာ အသုံးချနေပြီး တကယ်တမ်းတွင်မူ သခင်ကို ဖိနှိပ်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

ချင်ကျင့်ရှုက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

အစေခံမလေးသည် ချင်ကျင့်ရှု ယနေ့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရင်ကလောက် မကောင်းတော့ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ချင်ကျင့်ရှုကို ကျော်လွန်၍ ကျောက်တောင်တု အထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ နျိုနျိုလေးနှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားတော့သည်။

"သခင်မလေး... တစ်ယောက်ယောက်က သခင်မလေးကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်လို့လား... သခင်မကြီးသာ သိသွားရင်... သခင်မလေးက အပြင်က လူတွေရဲ့ စကားကို နားယောင်ပြီး..."

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ နင့်ကို ရပ်ခိုင်းနေတာလေ... နင် နားမလည်ဘူးလား..."

အစေခံမလေးသည် ပါးစပ်ပိတ်သွားရတော့သည်။

ချင်ကျင့်ရှုက ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်မလေးကုက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ... နင် သူ့အကြောင်း မကောင်းပြောခွင့် မရှိဘူး..."

အစေခံမလေးသည် စကားမပြောသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။

ချင်ကျင့်ရှုသည် ပါးနပ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ နျိုနျိုလေး၏ စကားများကြောင့် သူမ သတိဝင်သွားလေ၏။

အကယ်၍ သူမဘေးရှိ လူများက သူမ၏စကားကို နားမထောင်ပါက နောင်တွင် သူမသည် ခါးသက်သော ရေထဲတွင် ဆက်လက်စိမ်ခံနေရမည်ဖြစ်ပြီး သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် စောင့်ကြည့်ခံနေရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဤဘဝက နောက်ထပ် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။

"နင် ပိုင်ဝေ့ဖန်းကို သွားပြီး မုန့်အမျိုးအစားစုံ တစ်ခုစီ ဝယ်ခဲ့... ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးချင်လို့..."

ချင်ကျင့်ရှုက သူမ၏ အစေခံမလေးကို လွှတ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှာလိုက်လေ၏။

အစေခံမလေးက မပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ပိုင်ဝေ့ဖန်းက အဝေးကြီးမှာလေ... ကျွန်မ မုန့်သွားဝယ်ရင် သခင်မလေးကို ဘယ်သူ အလုပ်အကျွေးပြုမှာလဲ... ဒီနေ့မှ သခင်မလေးက ကျွန်မကိုပဲ ခေါ်လာတာကို..."