အခန်း ၂၈၆

အခန်း ၂၈၆ - အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်

"နင်နဲ့ စကားပြောရတာ ငါ့အတွက် အဆင်မပြေဘူး... နင့်လို အစေခံမလေးမျိုးကို ငါ မငှားနိုင်တော့ဘူး..."

အစေခံမလေးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ မလိုလားသော်ငြားလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ရလေ၏။

ထိုသူကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာရသွားဟန် ပေါ်လာတော့၏။ သူမသည် လှည့်ကာ ကျောက်တောင်တုထဲသို့ ထပ်မံဝင်သွားပြီး နျိုနျိုလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီ... ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်ကစားကြမယ်..."

ကျောက်တောင်တု၏ အတွင်းပိုင်းမှာ နေရာအလွန်နည်းသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ သူမ၏စကားပြောဆိုမှုများကို ဘယ်သူမှ စိုက်ကြည့်မနေတော့သဖြင့် သူမ အသက်ပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏သူငယ်ချင်း ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်မှုအပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"နင် ဘာကစားချင်လဲ... ငါတို့ အကွက်ရွှေ့တမ်းကစားမလား... ကြိုးခုန်မလား... လက်ခုပ်တီးမလား... ဇယ်တောက်မလား..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

"ဒါတွေက ကစားနည်းတွေလား... ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"နင်နဲ့အတူ ဘယ်သူမှ မကစားပေးဘူးလား..."

ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အနေရခက်သော အမူအရာ ပေါ်လာတော့၏။ နျိုနျိုလေးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူမကိုယ်သူမ တောသူမတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ငါ သင်ပေးမယ်... ငါက လူတွေကို သင်ပေးတတ်တယ်... နင်က တအားတော်တဲ့သူမို့လို့ သေချာပေါက် သင်လို့ရမှာပါ..."

ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် ရင့်ကျက်နေပါစေ ကစားရတာကို မနှစ်သက်သူ ရှိပါမည်နည်း။ ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများက နျိုနျိုလေးကို တောက်ပစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

အားလင် ဒုတိယအကြိမ် ရောက်လာသောအခါ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကျောက်တောင်တုထဲတွင် ပုန်းနေပြီး ဇယ်တောက် ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူတို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... ငါတော့ အပြင်မှာ ကဗျာဘယ်လိုရေးရမလဲလို့ တွေးရင်း နားရွက်တွေတောင် ပူနေပြီ... နင်တို့ကတော့ အထဲမှာ ပျော်နေကြတာပဲ..."

အားလင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း တောင်းပန်ချင်စိတ် ပေါ်လာတော့၏။

နျိုနျိုလေးမှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မလင်... ပွဲက စပြီလား..."

အားလင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်... အစ်မ ညီမလေးတို့ကို ထမင်းစားဖို့ လာခေါ်တာ..."

နျိုနျိုလေးသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အားလင်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

"ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေတာပဲ..."

အားလင်က နျိုနျိုလေး၏ ဆံပင်များကို ဖြီးပေးရင်း ငြီးတွားလိုက်လေ၏။

သူမက ချင်ကျင့်ရှုကိုလည်း ဆွဲခေါ်ကာ သပ်ရပ်အောင် ကူညီပေးလိုက်တော့၏။

"အပြင်ထွက်လို့ ရပြီ..."

အားလင် ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ကျင့်ရှု... နင်ခေါ်လာတဲ့ အစေခံမလေး ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ခုနက အပြင်မှာ မမြင်လိုက်မိဘူး..."

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်လေ၏။

"ညီမ သူ့ကို အလုပ်တစ်ခုခိုင်းလိုက်လို့... ခဏနေရင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

"အစေခံမလေး တစ်ယောက်ပဲဟာ..."

အားလင်က မေးပြီးနောက် နောက်ထပ် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖျာခင်းထားသည့်နေရာသို့ လျှောက်သွားတော့၏။

စားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ သူမက သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူမဘေးတွင် ထိုင်စေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်လေ၏။ အားလင် နောက်မှသာ သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"သမီးတို့နှစ်ယောက်က ဟင်းထည့်စားတတ်ကြလား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မလင်က လူတွေကို အထင်သေးတာပဲ... သမီး အဝတ်တောင် လျှော်တတ်တာ... ဘယ်လိုလုပ် ဟင်းမထည့်တတ်ဘဲ နေမလဲ..."

အားလင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ကိုကိုက နျိုနျိုလေးကို အဝတ်လျှော်နည်း သင်ပေးတာ အစ်မ ဘာလို့ မေ့သွားရတာလဲ... နျိုနျိုလေးက တကယ်တော်တာပဲ..."

အားလင်က ချင်ကျင့်ရှုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မရှန်... စိတ်မပူပါနဲ့... ညီမ ထည့်စားတတ်ပါတယ်..."

ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆက်တိုက် တင်ပေးလာသောအခါ အားလင်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သခင်မလေးကျောက်၏ သမီးကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဟင်းနှစ်လုပ်မျှပင် မစားရသေးဘဲ သူမ၏ လူဆိုးမလေး ညီမဖြစ်သူအတွက် ဟင်းထည့်ပေးရသည်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေလေ၏။

သို့သော် ထိုလူဆိုးမလေးက တစ်ခါတည်းနဲ့ ဒါလိုချင် ဟိုဟာလိုချင် လုပ်နေသဖြင့် သခင်မလေးကျောက်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများပင် ထောင်နေတော့၏။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရင် နောက်တစ်ခါ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲမှာ နင့်ကို ခေါ်မလာတော့ဘူး..."

သခင်မလေးကျောက်က သူမ၏ညီမကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

သို့သော် ထိုလူဆိုးမလေးက သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လက်ညှိုးထိုးနေဆဲပင်။

အားလင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် သူမဘေးရှိ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် အကုန်လုံး လိမ္မာစွာ စားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမသည်လည်း ကလေးထိန်းရာတွင် ပိုတော်လာသည်ဟု တွေးမိလိုက်တော့၏။

"ဒီအသားက တကယ်စားလို့ကောင်းတယ်... ပါးစပ်ထဲရောက်တာနဲ့ အရည်ပျော်သွားတာပဲ... ထူးချွန်တဲ့ စားတော်ကဲက အထူးချက်ထားတာတဲ့..."

နျိုနျိုလေးက စားပွဲပေါ်ရှိ ဝက်သားနှပ်ဟင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ချင်ကျင့်ရှုကို ပြောလိုက်လေ၏။

ဤစားပွဲကို ဂရုစိုက်ပေးသည့် မိန်းကလေးများက ဝက်သားနှပ်ဟင်းကို ပုံမှန်ထက် ပိုသေးအောင် လှီးဖြတ်ပေးထားသော်လည်း မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေး အများစုမှာ ဤဟင်းကို ထိတွေ့ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ရှိနေလေ၏။ မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးများက မိမိတို့ ကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းလျာများကို ပြောလျှင်ပင် ဈေးကြီးပြီး ပေါ့ပါးသော ဟင်းလျာများကိုသာ ပြောဆိုလေ့ရှိကြ၏။

ဘယ်သူမှ ဝက်သားနှပ်ဟင်းအကြောင်း ပြောဆိုနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ချင်ကျင့်ရှုသည် သူမ၏တုတ်ကို ဆန့်ထုတ်ရမလား တုံ့ဆိုင်းနေလေ၏။

နျိုနျိုလေးမှာမူ ထိုမျှလောက် အားနာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူမသည် ကိုယ့်အတွက်သာမကဘဲ အများသုံးတူဖြင့် အားလင်နှင့် ချင်ကျင့်ရှုတို့အတွက် တစ်ခုစီ ခွံ့ပေးလိုက်လေ၏။

"မြည်းကြည့်ရမယ်နော်... တကယ် အရသာရှိတာ..."

အားလင် အမှန်တကယ်ပင် မြည်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ကောင်းမွန်နေသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ မလိုလားသောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မက အဆီများတဲ့ ဟင်းကို သိပ်မကြိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ညီမလေးက အတင်းတိုက်တွန်းနေတော့လည်း စားပေးရမှာပေါ့..."

စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြား မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးများသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားကြလေ၏။

အားလင်သည် ဝက်သားနှပ်ဟင်းကို စားရုံသာမက နျိုနျိုလေး၏ ဘေးသို့ တစ်လက်မချင်း တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အစ်မ ထမင်းကို ဟင်းရည်နဲ့ နယ်စားချင်တယ်... ဝက်သားနှပ်ဟင်းရည်နဲ့ ထမင်းနယ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အစ်မ တကယ်ပဲ ဘာမှလုပ်လို့ မရပါလားဟူသော အမူအရာ ပေါ်လာသော်လည်း သူမသည် ဟင်းတစ်ဇွန်းနှင့် ဟင်းရည်ကို ခပ်ပေးလိုက်ရတော့၏။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အစ်မမှာ လက်ရှိပါတယ်... ဘာလို့ အစ်မအတွက် ထည့်ပေးနေတာလဲ... အစ်မ ဗိုက်မဝမှာကို အရမ်း စိုးရိမ်နေတာလား..."

နျိုနျိုလေးက မချိတင်ကဲဖြင့် နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ချင်ကျင့်ရှုနှင့် သူမအတွက် ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းစီ ထပ်ခပ်ပေးလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် ဤသို့ စားသောက်နည်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ ယခုအခါ ထမင်းမှာ ဝက်သားနှပ်ဟင်းရည်ကြောင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားသဖြင့် လူတွေကို အစားအသောက် အလွန်စားချင်စိတ် ပေါ်လာစေတော့၏။ ထို့ကြောင့် သူမ စားကြည့်လိုက်လေသည်။

အရသာရှိလိုက်တာ…။

ချင်ကျင့်ရှုသည် ပျော်ရွှင်မှုကို စားသုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထိုအရသာက သူမကို အလွန် ကျေနပ်သွားစေတော့၏။

နျိုနျိုလေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရသာရှိတယ်မလား... ငါ ဒီကိုလာတိုင်း ဒီလိုပဲ စားတာ... ဝက်သားနှပ်ဟင်း ချက်တဲ့ စားတော်ကဲက ဒီဟင်းတစ်မျိုးပဲ ချက်တတ်တာ... သူက အစက ပေကျင်းမြို့စွန်က တောသူမတစ်ယောက်လေ... သခင်လေးလော်က သူ့ရဲ့ အသားချက်နိုင်စွမ်းအကြောင်း ကြားတော့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဟင်းချက်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ..."

ချင်ကျင့်ရှု၏ အိမ်တွင်လည်း စားတော်ကဲ ရှိသော်လည်း ဤဟင်းနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ဤတောသူမလောက် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံရတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

အခြား မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးများသည် အစပိုင်းတွင် အသားစားနေသော အားလင်ကို အနည်းငယ်သာ ကြည့်ခဲ့ကြသော်လည်း နျိုနျိုလေး စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ နျိုနျိုလေးထံသို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာတော့၏။

နျိုနျိုလေး စားနေပုံမှာ အလွန်ပင် စားချင်စိတ် ပေါ်လာစေလေသည်။

ထမင်းတစ်ဇွန်းလုံးဝ စားလိုက်သော ကောင်မလေး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အပြည့်အဝ ဖြစ်သွားတော့၏။

ကောင်မလေး၏ ပါးများမှာ အလွန်ဖောင်းကားနေပြီး စားပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မှေးကျသွားလေ၏။

ထိုပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေနပ်မှုမှာ မည်သူ့ကိုမျှ မလိမ်ညာနိုင်ပေ။

စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြား မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးများ ကြည့်လေလေ သူတို့ တံတွေးကို တိတ်တဆိတ် မြိုချမိလေလေ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ထိုဆီပြန်နေသော ဝက်သားနှပ်ဟင်းမှာ တကယ်ပဲ အရသာရှိသလားဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ရှန်းယွဲ့အဆောင်၏ ထူးခြားသော ဟင်းလျာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဝက်သားသာ ဖြစ်လေ၏။ သာမန်လူတို့၏ အိမ်တွင် ဝက်သားကို လွန်ခဲ့သည့်လကပင် မစားရသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အထက်တန်းစားတို့၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ သိုးသားထက်ပင် အဆင့်နိမ့်သော အသားသာ ဖြစ်ပေ၏။

နျိုနျိုလေးသည် ထမင်းကို ဟင်းရည်နဲ့ ထပ်နယ်စားပြန်၏။

စားပွဲဝိုင်းရှိ အခြား မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးများသည် နျိုနျိုလေး၏ ထမင်းပန်းကန်မှ လတ်ဆတ်သော ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"တစ်တုံးလောက် မြည်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား..."

သူတို့ ထိုသို့ တွေးလိုက်ကြလေသည်။

ဘယ်သူက ပထမဆုံး တူကိုင်လိုက်မှန်း မသိသော်လည်း တစ်ခါ စတင်လိုက်သည်နှင့် ရပ်တန့်၍ မရတော့ချေ။

မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးများ၏ နောက်ဘက်မှ ချောင်းဆိုးသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သို့သော် သူတို့ ခေါ်လာသည့် အစေခံများက ထိုအဆီများသော ဟင်းလျာကို အများကြီး မစားရန် တားမြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်နေကြသဖြင့် အားလုံးက နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို မကြားယောင် ဆောင်လိုက်ကြလေ၏။

ဤမျှ အရသာရှိသော ဟင်းလျာကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် သခင်မလေးကျောက်ပင်လျှင် ကျေနပ်သွားပုံပေါ်၏။ သူမ၏ အလိုမကျသော ညီမဖြစ်သူမှာ ဤအချိန်တွင် ဟင်းရည်နှင့် ထမင်းနယ်စားရင်း ထိုအရသာတွင် နစ်မွန်းနေပြီး သူမ၏အစ်မကို ဒုက္ခပေးရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

သူတို့သည် တူဖြင့် တစ်တုံးပြီး တစ်တုံး ယူစားနေကြပြီး အလွန်အမင်း စားသုံးမိသွားကြသဖြင့် ဝက်သားနှပ်ဟင်းပန်းကန်မှာ အလွတ်ဖြစ်သွားတော့၏။

မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးများနှင့် မည်သူမျှ စကားမပြောသော်လည်း သူတို့၏အကြည့်များ ဆုံမိချိန်တွင် သူတို့၏စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိနေ၏။

"အရသာရှိလိုက်တာ... တကယ်ကို အရသာရှိတာ... ရှန်းယွဲ့အဆောင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဟင်းလျာတစ်ခု ဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး..."