အခန်း ၂၈၇

အခန်း ၂၈၇ - ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းလှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"နျိုနျိုလေး... နင်က စားတတ်သားပဲ... သူတို့အားလုံးက နင့်ကို အတုခိုးနေကြပြီ..."

နျိုနျိုလေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် သူမ၏လည်ပင်းလေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ငါက အရင်က အိမ်မှာ နှပ်ဟင်းဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ဖူးတာလေ... ပြီးတော့ လူကြီးတွေကို ပစ္စည်းရောင်းပေးတာလည်း လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်... ငါ ကူညီတိုင်း ငါ့နှပ်ဟင်းတွေက မြန်မြန်ကုန်တယ်..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။ သူမသည် သူမ၏မိခင်၏ ဒုက္ခပေးမှုကြောင့် ဘဝက သေလုမတတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် သူမနှင့် အရွယ်တူ နျိုနျိုလေးက သူမ၏ မိသားစုအတွက် အများကြီး ကူညီပေးနိုင်ခဲ့လေ၏။

"နျိုနျိုလေး... အိမ်က နှပ်ဟင်းတွေက တကယ်ပဲ အရသာရှိလား..."

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်လေ၏။ သူမသည် ဤအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ အိပ်ငိုက်တော့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မြို့တော်က ဖူဝမ် နှပ်ဟင်းဆိုင်ကို သိလား... အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ဟင်းချက်နည်းနဲ့ ရောင်းတာလေ..."

နျိုနျိုလေးက စားပွဲပေါ်ရှိ အလွတ်ဖြစ်နေသော နောက်ထပ်ပန်းကန်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဲဒီပန်းကန်ထဲက နှပ်ဟင်းကလည်း တူတူပဲ..."

ဤစားပွဲပေါ်ရှိ နှပ်ဟင်းမှာ အအေးခံထားသော ဟင်းလျာများဖြစ်ကာ အပိုင်းအစလေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်ထားပြီး ပန်းကန်ပေါ်တွင် လှပစွာ တင်ထားသဖြင့် လူတစ်ဦးလျှင် တစ်ကိုက်စာခန့်သာ ရှိလေ၏။ ၎င်းမှာ အခမဲ့ ဟင်းလျာဖြစ်သဖြင့် ပန်းကန်များမှာ မြန်မြန်ပင် အလွတ်ဖြစ်သွားတော့၏။

အခြားစားပွဲများတွင် ပန်းကန်လုံးလွတ်နေလျှင် ဟင်းထပ်တောင်းရန် အော်ဟစ်လေ့ရှိသော်လည်း ဤစားပွဲတွင်မူ လက်မထပ်ရသေးသော မိန်းကလေးများ ရှိနေသဖြင့် ပန်းကန်လွတ်နေလျှင်ပင် ဟင်းထပ်တောင်းရန် ရှက်နေကြလေ၏။

ထို့ပြင် သူတို့က ဟင်းအပိုကို အမှန်တကယ် မစားချင်ကြလျှင် ပန်းကန်လုံးလွတ်မဖြစ်စေရန် အနည်းငယ် ချန်ထားလေ့ရှိကြပြီး သူတို့၏ အစားနည်းခြင်းကို ပြသတတ်ကြပေသည်။

ယခု ဝက်သားနှပ်ဟင်းကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သဖြင့် ဤစားပွဲရှိ ဟင်းလျာများသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးများ၏ အကြည့်များကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်သွားတော့၏။ သူတို့၏ စားချင်စိတ်မှာ ပွင့်သွားပြီး တခြားဟင်းလျာများ၏ အရသာကိုလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း မြည်းစမ်းလာကြတော့၏။

"မင်းသမီးက ဘာလို့ ဒီမှာ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ လုပ်ရသလဲဆိုတာ ငါ နားလည်သွားပြီ... ဒီက စားတော်ကဲရဲ့ အရသာကို သဘောကျသွားတာကိုး..."

အသက် ဆယ့်လေးငါးနှစ်အရွယ် မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက အားလင်ကို ဤသို့ ပြောလိုက်လေ၏။

အားလင်က ညင်သာစွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ နန်းတော်ထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် စားဖူးပေမယ့် ဒီက ဟင်းလျာအနည်းငယ်က နန်းတော်က ဟင်းတွေထက် ဘာမှမလျော့ဘူး..."

အားလင်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ တကယ်တော့ ဟင်းလျာများစွာရှိရာ သူမကိုယ်တိုင်က နန်းတော်က ဟင်းတွေထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ထိုသို့ ပြော၍မရပေ။

ဤစားပွဲကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဟင်းလျာအများစုမှာ ကုန်စင်သွားတော့၏။ စားပွဲရှိ သခင်မလေးများသည် ဘယ်ညာကို ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ယခုအခြေအနေတွင် မည်သူက အစားလောဘကြီးသည်ဟု ပြောဆိုကာ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ အဆုံးစွန်ပြောရလျှင် စားပွဲတစ်ခုလုံးမှာ ပူးပေါင်းကြံစည်သူများသာ ဖြစ်ကြပေ၏။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးနောက် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့မှာ ပို၍ရင်းနှီးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။ ထမင်းစားချိန်တစ်ချိန်က သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို လုံးဝ လျှော့ချသွားတော့၏။

"နောက်တစ်ခါ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ လုပ်ရင်လည်း ဒီမှာပဲ လုပ်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် နင်တို့အားလုံး လာခဲ့ရမယ်နော်..."

သခင်မလေးကျောက်က အားလင်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေ၏။

အားလင်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သခင်မလေးကျောက်က နျိုနျိုလေးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးလည်း လာခဲ့ရမယ်နော်... နင်ရှိတော့ အစားအစာတွေက ပိုတောင် မွှေးနေသလိုပဲ..."

နျိုနျိုလေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရတော့၏။ သူမသည် ဤအစ်မကို မသိသော်လည်း လိမ္မာစွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ..."

သခင်မလေးကျောက်သည် နျိုနျိုလေး၏ ကြွေအရုပ်လေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော မျက်နှာလေးကို မပွတ်သပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အရမ်းလိမ္မာတာပဲ..."

သခင်မလေးကျောက်က ကောင်မလေး၏မျက်နှာမှာ သူမ၏ညီမနှင့် တူသည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။ ယခု နျိုနျိုလေး၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးကို ထိတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ လုံးဝ မလွှတ်ချင်တော့ဘဲ သူမ၏အိမ်မှ လူဆိုးမလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထားလိုက်ပါတော့... ငါ့ညီမက လူဆိုးမလေး ဖြစ်နေတဲ့အပြင် သူ့မျက်နှာက ဒီလောက်မချောမွေ့သေးဘူးလေ... ငါ့မျက်နှာထက်တောင် ကြမ်းတမ်းနေသေးတာ… လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ပွတ်ရတာက ပိုကောင်းပါသေးတယ်...။

သို့သော် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အားလင်က သူမ၏လက်ကို မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဆွဲဖယ်လိုက်လေ၏။

"ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကို တွေ့ကရာ မပွတ်ရဘူး..."

အားလင်က မနှစ်မြို့စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

အားလင် အရမ်း ဒေါသထွက်နေလေ၏။ သူမတောင် နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှပင် မပွတ်ရသေးဘဲ သခင်မလေးကျောက်က အရင်ပွတ်ပြီး အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်သွားလေ၏။

သခင်မလေးကျောက်သည် သူမ၏လက်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့၏။

"နောက်တစ်ခါ နင့်ကို ငါ့အိမ် ဖိတ်မယ်နော်... အတူတူ ဆော့ကြမယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်နေ့တာလုံး အတူတူ ဆော့ကစားခဲ့ကြရာ ဤအချိန်တွင် ချင်ကျင့်ရှုသည် နျိုနျိုလေးကို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

နျိုနျိုလေးက ငြင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ ဤသို့သာ မေးလိုက်လေသည်။

"နင့်အမေက ငါ နင့်အိမ် လာလည်တာကို သဘောတူပါ့မလား..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ခေါင်းကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ငုံ့လိုက်လေ၏။ သူမ၏မိခင်ကို စည်းရုံးနိုင်ရန် သူမ တကယ်ပင် မသေချာချေ။

ရှန့်ကုန်းစံအိမ်က သခင်မကြီးက အမြဲတမ်း အထက်စီးကနေ နေလေ့ရှိပြီး သူ့သမီးက ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောတာကိုမဆို သူက သေချာစစ်ဆေးလေ့ရှိကာ သူတို့အဖေနဲ့ အစ်ကိုက အရာရှိတွေ ဟုတ်မဟုတ်နဲ့ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာကိုပါ စစ်ဆေးတတ်တယ်လေ...။

နျိုနျိုလေးက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... နင် ငါ့အိမ် မလာနိုင်ရင် ငါ့အိမ် လာလည်လေ... ငါ ပြောပြမယ်... ငါ့အိမ်မှာ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ လုပ်ပေးတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူက အရမ်းတော်တာ..."

ချင်ကျင့်ရှုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့၏။ သူမနှင့် အခုမှ သိကျွမ်းခဲ့သော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်က သူမကို ဤမျှ ဂရုစိုက်ပေးမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်တော့၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နျိုနျိုလေး..."

အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော အစေခံမလေးက ပြေးလွှားသွားလာရင်း နေ့လယ်စာပင် မစားရဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာတော့၏။

"ဒီမုန့်တွေကို နင့်ကို ပေးမယ်... ဒါက နင့်အတွက် ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး လက်ဆောင်ပဲ..."

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးကို အလေးအနက် ပြောလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက များလွန်းတယ်... တစ်အိတ်ပဲ ပေးပါ..."

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ နင့်ကို ပေးချင်တာ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါပြန်ယူသွားရင်လည်း အိမ်က ငါ့ကို စားခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကိုပဲ လက်ခံလိုက်ပါနော်..."

နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှုများ ပေါ်လာတော့၏။

သို့သော် ချင်ကျင့်ရှုက ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

"လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ငါ တောင်းဆိုနေတာလို့ သဘောထားပြီး လက်ခံပေးပါလား..."

နျိုနျိုလေးမှာ လက်ဆောင်လက်ခံရန် တောင်းဆိုခံရသည်မှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါဆို နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ နင့်ကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ယူလာပေးမယ်..."

နျိုနျိုလေးက ဤသို့သာ ပြောနိုင်တော့လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုမှာ သူမ လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသွားဟန် ပေါ်လာတော့၏။

"သခင်မလေး... အချိန်တော်တော်နှောင်းနေပြီ... အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ... သခင်လေးက အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်..."

တစ်နေ့တာလုံး ပြေးလွှားရပြီး ဗိုက်ဆာနေသော အစေခံမလေးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ဆွဲကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"နျိုနျိုလေး... ငါ့ကို မေ့မသွားပါနဲ့နော်... နင် ကိုကို့ဆီ စာရေးပြီး... ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုပေးနော်..."

နျိုနျိုလေးက ချင်ကျင့်ရှုမှာ အိမ်ပြန်ရသည်နှင့် မတူဘဲ သားရဲတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ အကုန်မှတ်မိပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့..."

နျိုနျိုလေးက ထပ်ခါတလဲလဲ အာမခံလိုက်တော့၏။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်မှာ လက်ချင်းချိတ်ကာ ရှန်းယွဲ့အဆောင်၏ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကြတော့၏။ ချင်ကျင့်မှာလည်း ကုမင်တာ့ကို နှုတ်ဆက်နေလေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးကု... ဦးလေးသာ မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်တော် အရက်တွေ အများကြီး သောက်မိမှာ..."

ချင်ကျင့်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေ၏။

စာမေးပွဲဖြေဆိုချိန်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူး၍ ဖြစ်မည်။ ကုမင်တာ့က ချင်ကျင့်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ့ရဲ့ တပည့်ငယ်တစ်ယောက်လို ခံစားရလေ၏။ သူက ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ကလေးရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ... မင်းကို ကြည့်လိုက်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးချင်တဲ့ စိတ်က ပေါ်လာရတာပဲ..."

ချင်ကျင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားတော့၏။

"ကျွန်တော် ဦးလေးကုကို ကြည့်ရတာ ကိုယ့်မိဘတွေလို ခံစားရလို့ပါ... ဒါကြောင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်စိတ် ပေါ်လာတာပါ..."

သူ၏အပြုံးမှာ နွေဦးရာသီတွင် ပန်းများ တစ်ပွင့်ပြီး တစ်ပွင့် ပွင့်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူများကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေတော့၏။

ရှန်းယွဲ့အဆောင်မှ ထွက်လာသော မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေး များစွာမှာ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကုဟွီယွမ်လန်းနဲ့ အစ်ကိုချင်ကျင့်တို့က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေပဲ... သူတို့ လုပ်လိုက်တာက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်တဲ့ လက်ရာတွေပဲ... ကိုယ်ကတော့ အားကျမိပါတယ်..."

ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က ချီးကျူးလိုက်လေ၏။

စားသောက်ဆိုင်ရှေ့ရှိ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးများသည် အသံကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ချင်ကျင့်မှာ ပန်းကဲ့သို့ လှပပြီး ကုမင်တာ့မှာ အသက်အရွယ်ရလာသော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားလှပေ၏။

ကုမင်တာ့ဘေးရှိ ရှန်ချန်ဖုန်းမှာ ယောကျာ်းလေး ဖြစ်သော်လည်း ပန်းချီကားထဲကကဲ့သို့ လှပသော မျက်ခုံးများဖြင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ လှပနေလေ၏။

ယခုအခါ ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုတတ်သော လုစစ်ချန်မှာ အခြားသူများရှေ့တွင် ရှားပါးစွာ ပေါ်လာတတ်သူ ဖြစ်ပေ၏။ ယခု သူ ပေါ်လာသောအခါ သူမတို့၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာတော့၏။

အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော လူငယ်လေး လေးယောက်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေသည်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။

မင်းမျိုးမင်းနွယ် သခင်မလေးတွေ ဆွံ့အသွားတာကို ထည့်မပြောနဲ့တော့... ဒီအချိန်မှာ လမ်းပေါ်က မိန်းကလေးတွေနဲ့ သခင်မလေးတွေကလည်း အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေကြတော့တာပဲ…။