အခန်း ၂၈၉

အခန်း ၂၈၉ - နောင်တ

ရှန့်ကုန်းစံအိမ်တွင် ရှန့်ကုန်းကတော်သည် ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲမှ ပြန်လာသော အစေခံမလေး၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ယင်ကောင်များကိုပင် သတ်နိုင်လောက်သည်အထိ ဖြစ်နေတော့၏။

"အခြေအနေကို မသိတတ်လိုက်တာ..."

ရှန့်ကုန်းကတော်က ယပ်တောင်ဖြင့် ချင်ကျင့်ရှုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်လေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး လုံးဝ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယပ်တောင်မှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း ယပ်တောင်ရိုးမှာ အလွန်မာကျောပြီး ချင်ကျင့်ရှု၏ ပခုံးတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားလေ၏။ ချင်ကျင့်ရှုမှာ အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးရာ အလွန်နာကျင်သွားသဖြင့် အသံတိတ် ညည်းတွားလိုက်မိတော့သည်။

"ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ... နင့်မျက်နှာကို ရိုက်တာမှ မဟုတ်တာ..."

ရှန့်ကုန်းကတော်က ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် မိခင်၏ ခွေးတစ်ကောင်လို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခြင်းကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ အစေခံများပင် မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ဒူးထောက်နေရလေ၏။

ချင်ကျင့်ရှု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။ မိခင်က သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားပြီး သူမ၏ အနာဂတ်မှာ မပြောနိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်မည်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိပြီး အပြင်ထွက်သည့်အခါ စကားအပြောအဆို အပြုအမူများကို သတိထားရန် အမြဲပြောဆိုလေ့ရှိပေသည်။ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် သူမကို ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း အရှက်ခွဲနေရသနည်း။

ရှန့်ကုန်းကတော်သည် အနာဂတ် မိဖုရားခေါင်ကြီး ဒူးထောက်နေသည်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါက ဘာလို့ နင့်ကို ဒီလိုဆက်ဆံနေရလဲဆိုတာ နင် တွေးနေတာလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းမော့ကာ ရှန့်ကုန်းကတော်ကို ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ရှန့်ကုန်းကတော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေ၏။

"အကြီးအကဲဖြစ်လာမယ့် သူတစ်ယောက်က သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ သာမန်လူတွေ မခံစားနိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေကို မခံစားခဲ့ရဘူးလား... နင် အခု ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခခံနေရလို့လဲ... နေ့တိုင်း နင့်ကို အဆော့ကိုလျှော့ပြီး အသုံးဝင်တဲ့ အလုပ်တွေ ပိုလုပ်ခိုင်းတာပဲလေ... နင့်ကိုယ်နင် ပြန်ကြည့်စမ်း... ဒီလောက်လေးတောင် သည်းမခံနိုင်တာ... နောင်ကျရင် လူသောင်းချီကို ဘယ်လိုလုပ် ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာလဲ..."

ချင်ကျင့်ရှု ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

အဆုံးစွန်ပြောရလျှင် သူမသည် အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး မူလကတည်းက ရှန့်ကုန်းစံအိမ်၏ သခင်မလေး ဖြစ်ကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သူမ အမှန်တကယ် မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။

"နန်းတော်ထဲက ကိုယ်လုပ်တော်လီက နင့်အဒေါ်ရဲ့ ညီမလေ... သူသာ အဲဒီနှစ်က နန်းတော်ထဲ အရွေးခံရပြီး နန်းတွင်းအစေခံ မဖြစ်ခဲ့ရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရပြီး နန်းတော်ကို အုပ်စိုးတဲ့ မိဖုရား ဖြစ်လာမှာလား..."

"သူက ဒီလောကမှာ မိခင်မေတ္တာကိုတောင် မရခဲ့ရသေးဘူး... အခုတော့ သူ့မိသားစုကို ထောက်ပံ့နေနိုင်ပြီလေ... သူ့ညီမက ငါတို့စံအိမ်ကို လက်ထပ်လာပြီး သူ့မောင်ကလည်း အရာရှိဘဝမှာ ကံကောင်းနေတယ်... အခု တတိယအဆင့်တောင် ရောက်နေပြီ..."

"သူ့မောင်က ဘာကောင်လဲ... စာပေရော သိုင်းပညာပါ ဘာမှမတတ်တဲ့ကောင်... အစ်မဖြစ်သူရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် အခု နင့်ရဲ့ အဘိုးနဲ့အတူ ရုံးတော်မှာ အရာရှိလုပ်ဖို့ ထိုက်တန်နေတာပေါ့..."

"သူက မူလက ဘာလဲ... ကွမ်လင်မြို့က သာမန်ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးလေ... ငါတို့ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်တံခါးရှေ့ လာတောင်းဆိုရင်တောင် သူတို့ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်ချင်မှာလဲ... နန်းတော်ထဲမှာ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားဘဲ ဒီလိုလူမျိုးကိုမှ သဘောကျနေတာလေ... ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကလာတဲ့ နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်တွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရတယ်..."

ရှန့်ကုန်းကတော်က ဤအကြောင်းကို ပြောသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မုန်းတီးမှုများဖြင့် နီရဲနေပြီး နန်းတော်ထဲရှိ ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမ၏ မိဖုရားနေရာကို လုယူသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မေမေ... သူက အဒေါ်ပဲဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်ထဲက ကိုယ်လုပ်တော်ပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးတို့အပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်..."

ရှန့်ကုန်းကတော်က သူမ၏သမီးကို စူးရဲစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား... သူ့ရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုသာ မရခဲ့ရင် ငါတို့ကို ဂရုစိုက်နိုင်ပါ့မလား... ငါ့အဖေက အမတ်ကြီးအဖွဲ့က ဝါရင့်အမတ်ကြီး... ငါ့အမေက မိသားစုကြီးက လာတာ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အဘိုးက ဘိုးဘေးကျောင်းဆောင်မှာ ပူဇော်ခံဖို့ ထိုက်တန်တယ်... အခွင့်အရေးသာ မလွဲခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်နေပြီ... ငါက ဘာလို့ သူ့ရှေ့မှာ အမြီးနှံ့ပြီး မျက်နှာသာပေးဖို့ တောင်းဆိုနေရမှာလဲ..."

ချင်ကျင့်ရှုက သူမ၏မိခင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေတော့၏။

ရှန့်ကုန်းကတော်သည် ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏သမီးမှာ ပါးစပ်လုံသဖြင့် ဤယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိသော စကားများကို ပြောမိသည့်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

"မေမေက မိဖုရားခေါင်ကြီး မဖြစ်ခဲ့လို့... သမီးကို ဒီလမ်းကို လျှောက်ခိုင်းတာပေါ့..."

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်လေ၏။

ရှန့်ကုန်းကတော်က ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ငါ့သမီးလေ... နင်က ငါ့လောက် မတော်သလို ငါ့လောက်လည်း မလှပေမယ့်... နင် လောကကြီးရဲ့ မိခင်ဖြစ်လာဖို့ ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ထောက်ပံ့ပေးမှာပါ..."

"ရှန့်ကုန်းစံအိမ်က နင့်ကို အချိန်တစ်ခုအထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်... နောင်ကျရင် နင့်အဖေနဲ့ ကိုကိုတွေကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ သဘာဝကျကျ မျှော်လင့်ထားတာပေါ့... ပြီးတော့ နင့်အဖေနဲ့ ကိုကိုတွေကလည်း အလှည့်ကျရင် နင့်အတွက် အထောက်အပံ့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ချင်ကျင့်ရှုသည် သူမ၏မိခင်၏ စကားများကို ဆက်လက်နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ ရွှဲနစ်နေတော့၏။ သူမသည် လူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ မိခင်၏ နောင်တများကို အစားထိုးရန်နှင့် အာဏာရရှိရန်အတွက် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေကြောင်းကို သူမ တစ်ခါမှ ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ မသိခဲ့ဖူးချေ။

သူမ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလာပြီး ချင်ကျင့်ရှုသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အန်ချင်စိတ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

"အော့..."

ချင်ကျင့်ရှုက ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ကာ အန်ဖတ်ထည့်ရန် ခွက်တစ်ခုကို ကြိုးစားရှာဖွေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ မတွေ့ရသဖြင့် သူမက ယိမ်းယိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ခါးကိုကိုင်းကာ အန်ချလိုက်တော့၏။

အညစ်အကြေးများ မြေပြင်တစ်ခွင် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

ခြံတံခါးဝတွင် အခုမှ ရောက်လာပြီး အစေခံများနှင့် အဒေါ်ကြီးများ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံထားရသော ချင်ကျင့်သည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလွန်စိုးရိမ်သွားသဖြင့် ယခင်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုများ လုံးဝမရှိတော့ချေ။ သူ့ကို တားဆီးနေသော အဒေါ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ အပြေးအလွှား ဝင်လာတော့၏။

"ကျင့်ရှု..."

ချင်ကျင့်ရှု ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုကိုကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်လုံးများကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။

အခန်းထဲရှိ ရှန့်ကုန်းကတော်သည်လည်း ဤကိစ္စကို မြင်သောအခါ အလွန်စိုးရိမ်သွားကာ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာတော့၏။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အန်ဖတ်များကို မြင်ပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများကို ရလိုက်သောအခါ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို ဒီအဆီများတဲ့ အစားအစာတွေ စားခွင့်ပြုတာလဲ... မုန့်တွေ အများကြီး စားခဲ့တာလား... ငါလွှတ်လိုက်တဲ့ အစေခံမလေးကို လှည့်စားပြီး... နင် တအား အလိုလိုက်လွန်းနေပြီ..."

ချင်ကျင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မိခင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညီမဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် နားထဲရှိ ဆူပူသံများကို ဆက်လက်မကြားနိုင်တော့ဘဲ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ဗိုက်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို အန်ထုတ်ပစ်ရန်သာ တွေးတောနေတော့သည်။

"နေမကောင်းသေးဘူးလား... ထပ်အန်ချင်သေးလား..."

ချင်ကျင့်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေ၏။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ။ ချင်ကျင့်ရှု နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူမ၏ ကိုကိုကြီးကို အနေရခက်စွာ ကြည့်ရင်း တောင်းပန်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့၏။

ချင်ကျင့်က ချက်ချင်းပင် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

ရှန့်ကုန်းကတော်က အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်၏။

"သူ့မှာ အညစ်အကြေးတွေ ပေနေတာလေ... နင့်အဝတ်အစားတွေ ညစ်ပတ်ကုန်လိမ့်မယ်... အဒေါ်ကြီးကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ရှန့်ကုန်းကတော်၏ စကားများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ကျင့်သည် ဤအချိန်တွင် သူမ၏မိခင်ကို အလွန်သူစိမ်းဆန်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"အဝတ်အစားတစ်ထည်က ညီမလေးတစ်ယောက်ထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား..."

ချင်ကျင့် ထိုစကားပြောပြီးနောက် သူ၏ညီမကို ပွေ့ချီကာ အဓိကခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

ရှန့်ကုန်းကတော်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ လိုက်သွားသော်လည်း ချင်ကျင့်ရှု အန်ထားသော အညစ်အကြေးများကို မတော်တဆ နင်းမိသွားလေသည်။

"အို... ညစ်ပတ်လိုက်တာ... မြန်မြန်လာပြီး ဒီနေရာကို ရှင်းကြစမ်း..."

သခင်မကြီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ဘေးနားရှိ အစေခံများ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြတော့၏။

ရှန့်ကုန်းကတော်က ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးကြီးက ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ... ဘယ်သူက သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ..."

မနက်ပိုင်း နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မနက်ပိုင်းတွင်သာ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ချင်ကျင့်သည် ဤအချိန်တွင် အဓိကခြံဝင်းသို့ လာလေ့မရှိချေ။

ချင်ကျင့်ရှု၏ အစေခံမလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်မကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်... အိမ်ပြန်လာတဲ့ ဝေါယာဉ်ပေါ်မှာ သခင်မလေးက သူ့ကို ပင်မခြံဝင်းကို လာခေါ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာကို ကျွန်မ တိတ်တဆိတ် ကြားလိုက်ရပါတယ်..."

ရှန့်ကုန်းကတော်က အစေခံမလေး၏ မျက်နှာကို လက်ပြန်ဖြင့် ရိုက်လိုက်လေ၏။

"ကြာပြီကို ဘာလို့ အခုမှ လာပြောနေတာလဲ..."

အစေခံမလေးမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းကိုကြမ်းပြင်နှင့်ဆောင့်၍ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်မ... လာကြစမ်း... သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး ရောင်းစားလိုက်..."

ရှန့်ကုန်းကတော်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် ချင်ကျင့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေပြီး သူက အပြင်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။ လမ်းတွင် ဒုတိယသခင်မလီနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်လေ၏။

သခင်မလီသည် ချင်ကျင့်ရှု၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အလွန်သနားသွားသဖြင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား... ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲကနေ အခုမှ ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချင်ကျင့်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မသိကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်ကျင့်၏ အစေခံက အသက်ငါးဆယ်အရွယ် သမားတော်ကြီးတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ကာ အပြေးအလွှား ဝင်လာတော့၏။

"သမားတော်ကြီး... ကျွန်မ သမီးကို သေချာကြည့်ပေးပါဦး... ကျွန်မ…. ကောင်မလေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

သခင်မလီသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ထားလိုက်ပြီး စကားမှားသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ချင်ကျင့်က သခင်မလီကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။