အခန်း ၂၉၃

အခန်း ၂၉၃ - ခန့်မှန်းရခက်သော အာဏာ

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ကုမင်တာ့ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ အမြဲတမ်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတတ်သော ရှန်ချန်ဖုန်းပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ရှဲ့ရှင်းချွမ်းသည်လည်း နျိုနျိုလေးကို မျက်စပစ်နေလေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ဤအရာအားလုံးကို မမြင်ခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

လီယုံးက ရယ်မောကာ မေးလိုက်လေသည်။

"သမီး ဒါကို တောင်းဆိုမှာလား..."

နျိုနျိုလေးလို လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ ကောင်မလေးက သူမရဲ့ ဖခင်အတွက် ဒီလိုဂုဏ်ကျက်သရေမျိုးကို သေချာပေါက် တောင်းဆိုမှာပဲလို့ သူ တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်မလေးက ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီး ဒါကို မတောင်းဆိုပါဘူး..."

ဤအချိန်တွင် လီယုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်တော့၏။

"သမီးလေး... ဘာလို့ သမီးရဲ့ ဖေဖေအတွက် မစဉ်းစားပေးတာလဲ..."

နျိုနျိုလေးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီးလည်း ဖေဖေ့အတွက် စဉ်းစားပေးချင်ပါတယ်..."

လီယုံးက မေးလိုက်သည်။

"သမီးက သမီးလိမ္မာလေး မဖြစ်ချင်ဘူးလား..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ဖွင့်ကာ အလေးအနက် ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"ဘယ်သူက စာမေးပွဲမှာ ပထမရမလဲဆိုတာ ရုံးတော်ကိစ္စလေ... သမီး အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် ဆုတောင်းမပေးရန် သူမ၏မိခင်၏ မှာကြားချက်များစွာကို မှတ်မိနေဆဲပင်။

ဖခင်ဖြစ်သူက နန်းတွင်းစာမေးပွဲသို့ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုပြီးဖြစ်သဖြင့် အရာရှိအဖြစ် သေချာနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်ကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုကြောင်းလည်း မိခင်က ပြောခဲ့လေ၏။

အဆင့်မြင့်သည်ဖြစ်စေ နိမ့်သည်ဖြစ်စေ အနာဂတ်ကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်းယွင်နန်က နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် အရာရှိများ ရှိလာမည်ဟု မပြောခဲ့ချေ။

ကျန်းယွင်နန်က နျိုနျိုလေးကို တမင်သက်သက် မရှင်းပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရုံးတော်တွင် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များ ရှိကြောင်းနှင့် သူမ၏ သမီးတွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ရှိကြောင်းကိုသာ ပြောခဲ့လေ၏။

ဤငတုံးကလေးက ၎င်းကို တွေ့ကရာ အသုံးပြုမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးမှာ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ဖခင်၏ အနာဂတ်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီဟူသော အတွေးများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

လီယုံးက ပြောလိုက်လေ၏။

"သမီးလို ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ရုံးတော်က တာဝန်ယူတယ်ဆိုတာကိုတောင် သိနေသေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကြောင့် သမီးရဲ့ ဖေဖေက ပထမနေရာကို လက်လွှတ်လိုက်ရရင်... သမီး နေရမခက်ဘူးလား..."

နျိုနျိုလေး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဖေဖေ... ဖေဖေ နေရခက်မလားဟင်..."

ကုမင်တာ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဖေဖေက စာမေးပွဲမှာ ပထမ မရတာ... ဖေဖေ အရည်အချင်းမရှိလို့လေ... သမီးလေးကို ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ..."

နျိုနျိုလေးက လီယုံးကို ချက်ချင်း ပြောလိုက်တော့၏။

"ဖေဖေ နေရမခက်ရင်... သမီးလည်း နေရမခက်ပါဘူး..."

ဖခင်၏ မေတ္တာနှင့် သမီး၏ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီယုံးသည် ထပ်မံ၍ အားကျမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"သမီးက သမီးရဲ့ ဖေဖေအတွက် နာမည်ဂုဏ်သတင်း မတောင်းဆိုဘူးဆိုရင်... သမီးက ဘာများ တောင်းဆိုမှာလဲ..."

ကုမင်တာ့၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်လေ၏။ နျိုနျိုလေးက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေမည့် အနေရခက်သော တောင်းဆိုမှုမျိုး ပြုလုပ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသော်လည်း နျိုနျိုလေးကို ဒေါသထွက်စေမည့်အစား ပူပန်မိလေ၏။

နျိုနျိုလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"သမီးက ဘာတောင်းဆိုသင့်တယ်လို့ လူကြီးမင်း ထင်လဲ..."

လီယုံးသည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရင်းနှီးသော ခံစားချက်က ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်လေ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးက အတိအကျတူညီသော စကားများကို ထပ်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ပိုင်ယွင်ဘုရားကျောင်းမှာ တွေ့ခဲ့တာတောင် တူတူပဲ...။

သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးသာ အရမ်းမငယ်ဘူးဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သူ၏ အိပ်မက်ထဲက ဇနီးသည်ဖြစ်မည်ဟု သူ လျင်မြန်စွာ သံသယဝင်မိမည်မှာ သေချာပေ၏။

သူ ထီးနန်းတက်ကတည်းက အိပ်မက်ထဲတွင် တူညီသော အမျိုးသမီးကို အချိန်အတော်ကြာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရလောက်အောင် ဝေဝါးနေသော်လည်း သူတို့သည် အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်ဘဝလုံးကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပေသည်။

လောကကြီးကို အုပ်စိုးသော မင်းတစ်ပါးဖြစ်သော်လည်း အိပ်မက်ထဲတွင်မူ သူသည် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေရခြင်း၊ အဖော်မရှိခြင်း ဟူသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို မခံစားခဲ့ရချေ။ သူ၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာ လောကတွင် အကောင်းဆုံး အမျိုးသမီး ဖြစ်လေ၏။

လင်မယားနှစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင်ရှိကြပြီး သားသမီးများလည်း ပြည့်စုံကာ ၎င်းမှာ လက်တွေ့ဘဝတွင် သူ တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဘဝတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် နေရာမှာ ပိုင်ယွင်ဘုရားကျောင်း၏ မက်မွန်တောအုပ်ထဲတွင် ဖြစ်လေ၏။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် သူ၏ဇနီးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ ဘာလိုချင်သနည်းဟု မေးလိုက်ရာ သူမက ဤသို့ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က နျိုနျိုလေးကို ဒီစကားတွေ ပြောထားတာများလား... ဒီနေ့ လူတိုင်းက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တမင်သက်သက် အကွက်ဆင်မှုကို ခံနေရတာများလား...။

လီယုံး ထိုသို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူက ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် သူ၏အိပ်မက်အကြောင်းကို အခြားသူများအား တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။

မိခင် မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးကိုပင် ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မပြောပြခဲ့ဖူးချေ။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူ့အား အကောက်ကြံမည့် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသည့် အကြံအစည်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်သင့်သည် မဟုတ်ပေ။

လီယုံးသည်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ၏အိပ်မက်ထဲမှအတိုင်းပင် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဘာလဲ... သမီး ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ သမီးမသိဘူးလား... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... သမီးမှာ ဘာတွေ လိုအပ်နေလဲဆိုတာကိုလေ... သမီး စဉ်းစားမိသရွေ့ ကိုယ်တော်က သမီးလေးကို မင်းသမီး ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်မင်းသမီးအဖြစ် ခန့်အပ်ပေးရရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်..."

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"သမီးမှာ ဘာမှမလိုဘူးလို့ ထင်တယ်... ဒါကြောင့် သမီးအတွက် ဘာမှမတောင်းဆိုပါဘူး..."

လီယုံး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"သမီးရဲ့ မိသားစုအတွက်လည်း တစ်ခုခု တောင်းဆိုလို့ ရပါတယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီး လူကြီးမင်းကို ဘာအကူအညီမှ အကြီးအကျယ် မပေးခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းက အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရလို့... လူကြီးမင်း ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝလေး ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် လီယုံးကို မြင်ရတိုင်း ဤလူမှာ အထီးကျန်နေပြီး ဝမ်းနည်းမှုအလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဟု ခံစားရလေ၏။

သူ ပြုံးနေလျှင်တောင်မှ သူ တကယ်ပျော်နေသည်ဟု လူတွေကို မထင်စေနိုင်ပေ။

သို့သော် လီယုံးမှာမူ ထိုနေရာတွင်တင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အမှန်နှင့် အမှားကြားတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

သူ့ရှေ့ရှိ နျိုနျိုလေးက သူ၏ အိပ်မက်ထဲက ကောင်မလေးနှင့် အတိအကျ တူညီသော စကားများကို ပြောနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျလာတော့သည်။

သို့သော် အရှေ့က ကောင်မလေးမှာ အရမ်း ငယ်လွန်းနေ၏။ အကယ်၍ သူမသာ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်ဆိုရင် လီယုံးက သူမကို အခု ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်သွားပြီး မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်မှာ အသေအချာပင်။

လီယုံး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိုစွတ်နေသော ဂွမ်းလုံးတစ်လုံး တစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

နျိုနျိုလေးမှာ အသစ်မွေးခါစ နွားကလေးဖြစ်ပြီး ကျားကို မကြောက်သေးပေ။ လီယုံးမှာ ယခုအခါ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး သူမနောက်ရှိ ကုမင်တာ့မှာလည်း စကားမပြောရဲလောက်အောင် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း နျိုနျိုလေးကမူ ဤလူကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသေးချေ။

"လူကြီးမင်း... သမီး ဆက်ပြီး အဲဒီလို ခေါ်လို့ရမလားဟင်..."

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်လေ၏။

လီယုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏။

"သမီးဖေဖေက အမြဲတမ်း ပြောတယ်... ဘဝဆိုတာ ရက်ပေါင်း သုံးသောင်းပဲ နေရတာတဲ့... ဘဝက တိုတောင်းလွန်းလို့ သမီးတို့က ဘဝကို အလေးအနက်ထားပြီး ကောင်းကောင်း နေထိုင်ရမယ်တဲ့..."

"သမီးက ငယ်သေးပေမယ့်... သမီးက ကြိုးစား နေထိုင်ပြီး နေ့တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျော်ရွှင်အောင် ကြိုးစားနေတယ်..."

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ချင်တာလေ... အမြဲတမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်မနေပါနဲ့... လူကြီးမင်းရဲ့ မိသားစုက စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်..."

နျိုနျိုလေးက ဤမျှ ရှည်လျားသော စကားများကို ပြောဆိုခဲလှပေ၏။

လီယုံးက သူ့ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာမှ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ မင်းစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

မူလက ခေါင်းငုံ့ထားသော ရှန်ချန်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ လီယုံးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤစကားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို နှိမ့်ချတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောနိုင်မှာလဲ။

နျိုနျိုလေးကမူ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့၏။

"အချိန်နှောင်းနေပြီ... ငါ နန်းတော်ကို ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ... ပိုင်ယွင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ မြင်ကွင်းက အခုထိ ကြည့်ကောင်းတုန်းပဲ... မင်းတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ကြပါ..."

လီယုံးသည် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေ၏။ ရှန်ချန်ဖုန်းအနီးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ၏ ကံဆိုးသော တူဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို နှစ်ချက်ခန့် ခေါက်သွားသေးသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် ခေါင်းကိုအုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ထွက်သွားတဲ့အခါ ရှန်ချန်ဖုန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက ထူးဆန်းတယ်... ငါ အရင်က မပြောခဲ့ဘူးလား... အဲဒီကောင်လေး လီရွှမ် ပြဿနာလုပ်တာနဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ပိုင်ယွင်ဘုရားကျောင်းကို လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ... ဘာလို့ သူက ထပ်ရောက်လာရတာလဲ""

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အာဏာက ခန့်မှန်းရခက်တယ်လေ... ဒီပိုင်ယွင်ဘုရားကျောင်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် ကံပါလာလို့ နေမှာပေါ့... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေမယ့် ကိစ္စတွေကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ဒီနေ့ကိစ္စကို သတင်းမဖြန့်ပါနဲ့..."

ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် ရှဲ့ရှင်းချွမ်းတို့က သဘာဝကျကျပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေ၏။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့... သမီးရဲ့ ပါးစပ်က အမြဲတမ်း အရမ်းလုံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ပြောရင်တောင် ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ သမီး ထင်တယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က စကားပြောရတာ အရမ်းလွယ်တဲ့ပုံပဲ..."

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်လေ၏။

"သမီးက ကလေးလေ... လူတိုင်းက ကလေးတွေအပေါ် အမြဲတမ်း နည်းနည်းပိုပြီး သည်းခံတတ်ကြတာပဲ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လည်း ဒီလိုပါပဲ..."

ကုမင်တာ့သည် မူလက "ဘုရင်နဲ့ အတူနေရတာ ကျားနဲ့ အတူနေရသလိုပဲ" စသော စကားအနည်းငယ်ကို ထပ်ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သေချာတွေးကြည့်သောအခါ နျိုနျိုလေးသည် လီယုံးနှင့် အမြဲတမ်း အတူရှိနေမည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်လေ၏။ အလွန်ဆုံးဖြစ်လျှင် ယခုကဲ့သို့ အပြင်တွင် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ချိန်တွင် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရုံသာ ရှိပေမည်။

နျိုနျိုလေး... အခုလို ကလေးဆန်ဆန်လေး နေရတာ ကောင်းပါတယ်... ကလေးကို အထူးတလည် လမ်းညွှန်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး...။

လီယုံး နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစေခံတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် လာရောက် သတင်းပို့လေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အမတ်ကြီးတချို့က စာရွက်ကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖတ်ရှုတော်မူပါ..."