အခန်း ၂၉၆

အခန်း ၂၉၆ - ဖိတ်စာလက်ခံခြင်း

ကုမင်တာ့ တွေးလိုက်သည်မှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူအတွက် လုပ်စရာတစ်ခုခုကို ရှာပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အဘွားအိုမှာ အင်အားတွေ ပြည့်ဝနေပြီး ဘယ်သွားရမှန်း မသိဖြစ်နေသဖြင့် သူက ပထမဆုံး ဝယ်လက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြောလိုက်သော စကားသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ကို အမှန်တကယ် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။

“အမေ... အမေက အမြဲတမ်း အားနေတာဆိုတော့ ဈေးကွက်ထဲက ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို စုံစမ်းလို့ရတာပေါ့... အရင်က လူတစ်ယောက် ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်... ဒါတွေကို စုဆောင်းထားရင် နောင်ကျရင် အများကြီး အသုံးဝင်လာလိမ့်မယ်...”

အဖွားကုသည် ယခင်က စိတ်ဓာတ်ကျနေမှုများ လွင့်စင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးပေးပေး ဒါကို ငါလုပ်မယ်... ဈေးစုံစမ်းတာပဲ မဟုတ်လား... အလုပ်ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းလုပ်ပေးနိုင်တယ်လို့ အာမခံတယ်...”

သူတို့တတွေ စကားပြောနေစဉ် ကုမိသားစု၏ ခြံတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ထပ်မံ အခေါက်ခံလိုက်ရလေ၏။

ကုမင်တာ့၏ မြို့တော်မှ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများသည် ယနေ့ အောင်စာရင်းထွက်ချိန်တွင် ဂုဏ်ပြုရန် လူလွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လာရောက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ကုမိသားစုက တစ်ခဏမျှ မသိခဲ့ချေ။

တံခါးသွားဖွင့်ပေးသော ချီတာရှန်းသည် ပြန်လာ၍ သတင်းပို့ချိန်တွင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။

ချီတာရှန်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး.. ဝမ်ဟယ့်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် လာရှာပါတယ်... သူ့ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက သိပ်တော့ အဆင်မပြေပေမဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းလို့ ပြောပါတယ်...”

ချီတာရှန်းသည် ကုမိသားစုတွင် အမှုထမ်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ကုမိသားစုနှင့် အတူသွားလာနေသော လူများကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားပေသည်။ ဝမ်ဟယ့်ကဲ့သို့ သပ်ရပ်မှုမရှိသော ဧည့်သည်မျိုးကို သူ မြင်ရခဲလှလေသည်။

ကုမင်တာ့ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို အထဲခေါ်လာခဲ့ပါ...”

ဝမ်ဟယ့် တံခါးထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်လျက် ကုမင်တာ့အား လက်ကမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းကု ဂုဏ်ယူပါတယ်... လူကြီးမင်းကု ဂုဏ်ယူပါတယ်...”

ဝမ်ဟယ့်သည် မီးခိုးရောင် အင်္ကျီကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပေါ်နေသော လက်မောင်းများမှာ နေလောင်ထားသဖြင့် မည်းညစ်နေပေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူ၏မျက်တွင်းများ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများတွင်လည်း သွေးကြောများ နီရဲနေလေ၏။ သူ၏ မကြာသေးမီက အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်ဟန်မတူချေ။

ကုမင်တာ့သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည့် အပိုင်းကို ကျော်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဒီကို ရောက်လာကတည်းက တစ်ခုခု အကူအညီတောင်းဖို့ ဖြစ်ရမယ်... တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါတော့...”

ဝမ်ဟယ့်မှာ ခါးသီးမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ မာနပြရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“အရင် သင်္ဘောပေါ်မှာ တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ကောင်းကင်ထက်တောင် မြင့်မားခဲ့တာ... ဗဟုသုတ နည်းနည်းပါးပါးရှိလို့ မြို့တော်မှာ အရည်အချင်းတွေ ပြနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ... ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးပြီး သာမန်လူတွေအတွက် ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိရင် ဒီမှာနေရတာ အရမ်းခက်ခဲမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

ကုမင်တာ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ အထက်တန်းစားတွေက တိမ်တွေလိုပဲ အများကြီး သွားလာနေကြတာ... အုတ်ကြွပ်ပြား တစ်ပြား ပြုတ်ကျလာရင်တောင် ထိမယ့်လူတွေက ခေါင်းပေါ်မှာ အရာရှိဦးထုပ် ဆောင်းထားတဲ့သူတွေချည်းပဲ... မင်းအခုလို ပြောနေမှတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြစ်မှားမိလို့လား...”

ဝမ်ဟယ့်က ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း ကျွန်တော် ဘာမှမသိပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကို တစ်အုပ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ... အစကတော့ သိုင်းနည်းနည်းတတ်လို့ သိုင်းကျောင်း ဒါမှမဟုတ် သက်တော်စောင့်အဖွဲ့ ဖွင့်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အသက်ရှူချောင်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်... နေရာတောင် မရွေးရသေးဘူး... တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး သိုင်းလာစမ်းတယ်... ကျွန်တော် ရှုံးသွားလို့ တခြားအလုပ် ပြောင်းလုပ်ရတာပါ...”

ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့လို အပြင်လူတွေက ပစ်မှတ်ထားခံနေရသလိုပဲ... ဘာအလုပ်လုပ်လုပ် ပြဿနာလာရှာခံရတာပဲ... ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ပြီး ဆိပ်ကမ်းမှာ အလုပ်ကြမ်းသွားလုပ်ရင်တောင် ကန်ထုတ်ခံရတယ်...”

ဝမ်ဟယ့် ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာတော့သည်။ ထိုကာလအတွင်း သူ အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလေ၏။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ငယ်ရွယ်မှုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ပစ်မှတ်ထားခံရတာပါ...”

ဝမ်ဟယ့်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကုမင်တာ့အား အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေတော့သည်။

ဝမ်ဟယ့်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြစ်မှားခဲ့ပါဘူး... အပြင်လူ ဖြစ်နေလို့လား... ဒါကလည်း အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူးလေ...”

သူသည် ယခင်က သင်္ဘောပေါ်တွင် ဆင်းရဲသားတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး အဆင့်မြင့်အခန်းများတွင် နေထိုင်သော အထက်တန်းစား အဘိုးကြီးများထံမှ အသားတစ်ဖဲ့ ကိုက်ဖြတ်ယူနိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူက အရာအားလုံး အလွန်ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မြို့တော်တွင် တစ်လကျော်သာ နေထိုင်ရသေးချိန်တွင် ပါလာသော ငွေများအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီး လူများ၏ စိတ်ဝမ်းကွဲပြားကာ ညီအစ်ကို အများအပြား ထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

အစပိုင်းက သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသော လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိသော်လည်း ယနေ့အချိန်ထိ ခြောက်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“သင်္ဘောပေါ်မှာ မင်းပြစ်မှားခဲ့တဲ့လူ ဖြစ်ဖို့များတယ်...”

ဝမ်ဟယ့်မှာ ရုတ်တရက် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံကိုပဲ ယူခဲ့တာလေ... တကယ်ပဲ တခြားသူတွေရဲ့ အမုန်းကို ခံရနိုင်လို့လား... ဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးက သင်္ဘောပေါ်က အဘိုးကြီးတွေအတွက် ပင်လယ်ထဲက ရေတစ်စက်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ...”

သို့သော် ကုမင်တာ့က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့က ဒီပိုက်ဆံလေးကို တကယ် ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီပိုက်ဆံရဖို့ ရန်ဖြစ်နေရသေးလဲ...”

ဝမ်ဟယ့် ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ကြင်နာမှု မရှိဘူး... ဘာလို့ ဒီလိုလူတွေ ရှိနေရတာလဲ...”

ကုမင်တာ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောကကြီးမှာ အမုန်းကို မှတ်ထားဖို့ အကြောင်းပြချက်တွေက ပိုတောင် များသေးတယ်... အခု မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိပြီလား...”

ဝမ်ဟယ့်က ခေါင်းခါပြလေ၏။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဘာမှ မသိဘူးဆိုရင် ငါလည်း ဘယ်ကနေ ကူညီပေးရမှန်း မသိဘူး...”

ဝမ်ဟယ့် ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

အဖွားကုသည် လူငယ်လေး ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထိခိုက်စေမည့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမျိုးကို မလုပ်ရဲပေ။

နျိုနျိုလေးကမူ သူတစ်ပါးကို ကူညီခြင်းသည် သူမ၏ အချစ်၊ အမုန်းများအပေါ်တွင်သာ မူတည်လေသည်။ သူက ကုမင်တာ့အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... နည်းလမ်းတစ်ခုလောက် ကူညီရှာပေးလို့ ရမလား...”

ဝမ်ဟယ့် ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ကုမင်တာ့အား ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့၏။

သို့သော် ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဘယ်သူ့ကို ပြဿနာရှာမိမှန်း မသိဘူးဆိုရင် ငါ့ဘက်က အလောတကြီး ကူညီပေးဖို့ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး...”

ဝမ်ဟယ့်မှာ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး နျိုနျိုလေးလည်း စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

ကုမင်တာ့က ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဘယ်သူ့ကို ပြဿနာရှာမိတာလဲဆိုတာကို အမြန်ဆုံးသိနိုင်ဖို့ ငါနည်းလမ်းရှာပေးပါ့မယ်...”

ဝမ်ဟယ့်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာတော့သည်။ ကုမင်တာ့၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ဟယ့်သည် ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းကုရဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေက အရမ်းကို ကြီးမားလှပါတယ်... ဝမ်ဟယ့်က ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်... နောင်ကျရင် ဘယ်သူ့ကိုပဲ လွှတ်လိုက် လွှတ်လိုက် ဝမ်ဟယ့်က မငြင်းဆန်ဘဲ မီးထဲရေထဲ သွားရောက်ပေးပါ့မယ်...”

ဝမ်ဟယ့် ထွက်သွားပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် လှည့်ကာ နျိုနျိုလေးကို ပွေ့ချီရင်း မေးလိုက်သည်။

“သမီးက ဒီအစ်ကိုကြီးကို အရမ်းသဘောကျတာလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှုအချို့ ရှိနေပေသည်။ ကုမင်တာ့ မမေးမီ နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“မေမေသိထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတော့ ဖေဖေ့ကိုလည်း ပြောပြလို့ ရလောက်ပါတယ်...”

ကုမင်တာ့မှာ နားမလည်သော အမူအရာဖြစ်သွားချေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကလေးမလေးက သူ၏နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သူက အစ်မကြီးပါ... အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူး...”

ကုမင်တာ့၏ အမူအရာမှာ တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။ သူက ခုနက ဝမ်ဟယ့်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စကားပြောဟန်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ထင်ရှားစွာပင် ယောကျ်ားစစ်စစ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။ မိန်းမတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

နျိုနျိုလေးက ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မကြီးက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ... နျိုနျိုလေးက သူ့ကို သဘောကျမှတော့ ဖေဖေ သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်...”

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း မြှောက်ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေက အကောင်းဆုံးပဲ...”

စာမေးပွဲတွင် ပထမဆုရပြီးနောက် ကုမိသားစုသည် ပွဲလမ်းသဘင် ဖိတ်စာများစွာကို လက်ခံရရှိလေသည်။ ကုမင်တာ့သည် မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ရမည့် ပွဲအနည်းငယ်ကိုသာ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး အခြားဖိတ်စာများအားလုံးကိုမူ ငြင်းပယ်ခဲ့ပေသည်။

ဖိတ်စာတစ်ခု ရှိသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ကုမင်တာ့က တုံ့ပြန်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။

ကုမင်တာ့က ဇနီးဖြစ်သူအား ဖျောင်းဖျကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှန့်ကုန်းစံအိမ်က အရင်တုန်းက ကိုယ်တို့မိသားစုနဲ့ ပြဿနာတချို့ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြပြီလေ... ချင်ကျင့်ကလည်း ခင်မင်ဖို့ကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ... သူတို့က ကိုယ်တို့ကို ဖိတ်စာပို့လာမှတော့ သွားကြည့်တာ ပိုကောင်းပါတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်မှာ စကားပြောရ လွယ်ကူပေသည်။

“စံအိမ်တော်က တခြားလူတွေက မာနကြီးပေမဲ့ ချင်ကျင့်ကတော့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ သွားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အဖွားကု၏ ခေါင်းမှာ ကလေးကစားစရာ ခေါင်းလောင်းလေးကဲ့သို့ ခါရမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါမသွားဘူး... ရှန့်ကုန်းကတော်ရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ချင်ဘူး...”

ကုမင်တာ့ကလည်း အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ချေ။ ဤဖိတ်စာမှာ ကုမိသားစု တစ်မိသားစုလုံးအတွက် ဖြစ်ပြီး နျိုနျိုလေးအတွက် သီးသန့် ဖိတ်စာတစ်စောင်လည်း ပါဝင်လေသည်။

ကုမိသားစုအတွက် ဖိတ်စာကို ချင်ကျင့်က ရေးသားထားပြီး နျိုနျိုလေးအတွက် ဖိတ်စာကိုမူ ချင်ကျင့်ရှုက ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက ဖိတ်စာကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးသွားမယ်... သမီးသွားမယ်... ချင်ကျင့်ရှုက သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းလေ...”