အခန်း ၂၉၇

အခန်း ၂၉၇ - ထူးဆန်းသောအကြည့်များ

ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရှိ စားသောက်ပွဲသည် အစကတည်းက ချင်ကျင့် တတိယနေရာရရှိခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ပထမဆုရှင် ရွှေရန် ကုမင်တာ့ ရောက်လာသောအခါ ဧည့်သည်များ နေရာလုမည်ကို သံသယဖြစ်စရာ ရှိလာတော့၏။ ရှန့်ကုန်းနှင့် ရှန့်ကုန်းကတော်တို့က အစက ကုမင်တာ့အား မဖိတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ချင်ကျင့်၏ ဖိတ်ကြားမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်ကျင့် ဤသို့လုပ်ရပ်က စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝခြင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း ပြသနေချေသည်။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ဇနီးနှင့် သမီးလေးတို့နှင့်အတူ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဧည့်သည်အများစုမှာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

တံခါးထဲသို့ ဝင်ပြီးမကြာမီပင် ကုမင်တာ့သည် ဇနီးနှင့် သမီးလေးတို့နှင့် ခွဲထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် နျိုနျိုလေးအား အမျိုးသမီးဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် အထူးစီစဉ်ထားသော ပန်းခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ကုမိသားစုသည် မြို့တံခါးဝက ကိစ္စကြောင့် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှ လက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း နျိုနျိုလေးကမူ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခြင်းပင်။

မြို့တော်၏ စည်းမျဉ်းများအရ ရှန့်ကုန်းကတော်သည် နျိုနျိုလေးအား တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်တစ်ခု ပေးသင့်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးသည် စည်းမျဉ်းများနှင့်အညီ လိမ္မာစွာ အရိုအသေပေးလေသည်။

ရှန့်ကုန်းကတော်သည် သူ၏သမီးဆိုးလေး ခေါ်ဆောင်လာသော ဤကစားဖော်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း လူများစွာရှေ့တွင် လက်ကာပြကာ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ပုံမှန်တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်တစ်ခုကို ပေးခိုင်းလိုက်ချေသည်။

ဤကဲ့သို့ ပြီးဆုံးသွားမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ရှန့်ကုန်းကတော်၏ ညီမအရင်းဖြစ်သူ သခင်မလျူက ဘေးနားမှ ရုတ်တရက် ဝင်၍ ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လာခဲ့... အဒေါ် ကြည့်ပါရစေဦး...”

နျိုနျိုလေးက လိမ္မာစွာဖြင့် လျှောက်သွားလေ၏။

သခင်မလျူက ကြင်နာယုယသောအမူအရာဖြင့် နျိုနျိုလေး၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကလေးလေးက ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူနဲ့တူလဲဆိုတာ ခဏလောက် စဉ်းစားလို့မရဖြစ်နေတယ်...”

ရှန့်ကုန်းကတော် ကြားသောအခါ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“လင်နန်မှာတုန်းက နင့်သူငယ်ချင်းနဲ့ တူနေလို့ဖြစ်မှာပါ...”

သခင်မလျူ၏ ယောက္ခမမှာ တစ်ချိန်က လင်နန်သို့ ရာထူးချခံခဲ့ရပြီး ထိုမိသားစုမှာ အလွန်ခက်ခဲသောအချိန်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလေသည်။ ယခုအခါ ရှန့်ကုန်းကတော် ဤသို့ပြောခြင်းမှာ တမင် အထိနာအောင် ဆွပေးခြင်းပင်။

သခင်မလျူသည် သူ၏အစ်မဖြစ်သူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နျိုနျိုလေးကို အထက်အောက် သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် ရှန့်ကုန်းကတော်အား ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ရှန့်ကုန်းကတော်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ညီမလေး... ဒီကလေးက သာမန်ရုပ်ရည်လေးပါ... ဒါကို ဆက်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့တော့...”

ရှန့်ကုန်းကတော်က ဤသို့ပြောခြင်းမှာ အလွန်ဘက်လိုက်လွန်းလှပေသည်။ နျိုနျိုလေးသည် နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားထဲမှ ကလေးရုပ်လေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော နှင်းပွင့်လေးလို မွေးဖွားလာသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာလေးမှာ သာမန်ရုပ်ရည်မျိုး မဟုတ်ချေ။

သခင်မလျူသည် ဧည့်သည်အများအပြားကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အစ်မဖြစ်သူမှာ ဆွံ့အသွားရပြီး သူက အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်လေ၏။ အစ်မဖြစ်သူကို အနေရခက်အောင် မလုပ်တော့ဘဲ သူက ပြောလိုက်သည်။

“ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ... ကြည့်ရတာနဲ့တင် ပျော်စရာကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေ ဒီမှာရှိနေရင် ချုပ်ချယ်ခံနေရသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... သွား... တခြားကလေးတွေနဲ့ သွားကစားချေ...”

သခင်မလျူသည် စကားပြောနေရင်း ရွှေလော့ကတ်သီးတစ်ခုကို ယူကာ နျိုနျိုလေး၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“တန်ဖိုးမကြီးပါဘူး... ယူထားပြီး ဆွဲကစားဖို့ ဝတ်ထားလိုက်...”

နျိုနျိုလေးက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဘေးနားရှိ မေမေ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ နျိုနျိုလေးသည် ဝတ်ရုံစကို မကာ သခင်မလျူအား အရိုအသေပေးလိုက်တော့၏။

ချင်ကျင့်ရှုသည် ရှန့်ကုန်းကတော်၏ ဘေးတွင်ရပ်နေကာ နျိုနျိုလေးကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ပေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် နျိုနျိုလေးကို ခေါ်၍ ကစားရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

လူတိုင်းရှေ့တွင် ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... သမီး ညီမလေးကုကို ရေကန်ဆောင်စင်္ကြံက အစ်မတွေနဲ့ သွားတွေ့ပေးလိုက်မယ်...”

ရှန့်ကုန်းကတော်က မဲ့ပြုံးပြုံးကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သွားလေ... ဧည့်သည်ကို ပစ်မထားနဲ့ဦး...”

သူ ဤစကားကို ပြောချိန်တွင် အံကြိတ်ထားမိလုမတတ်ပင်။

ယခုရက်ပိုင်းများတွင် ရှန့်ကုန်းကတော်မှာ အလွန်ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့လေသည်။ သူ၏သားကြီးမှာ စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ပြီး သားလတ်က ရုံကျား ခရိုင်သခင်မနှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခဲ့ပေသည်။ ချင်ကျင့်ရှု တစ်ယောက်သာလျှင် စကားနားမထောင်ဘဲ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် သားဖြစ်သူမှတစ်ဆင့် အဘွားအို၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရလေ၏။

ဤမကျေနပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုတည်းကြောင့် ရှန့်ကုန်းကတော်သည် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မျက်လုံးများက ပို၍ပို၍ မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်လာတော့သည်။

“တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး ကြွလာပါပြီ...”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြေညာသံနှင့်အတူ ရှန့်ကုန်းကတော်သည် သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ဖိနှိပ်ကာ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးကို ကြိုဆိုရန် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးနှင့် ချင်ကျင့်ရှုတို့သည်လည်း ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလင် သူတို့နှင့်အတူ ရှိလာမည့်အချိန်ကို ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြတော့၏။

အားလင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်တို့နှစ်ယောက်က ပိုရင်းနှီးသွားတာပဲ...”

နျိုနျိုလေးသည် မျက်နှာလေး မော့လာပြီး အားလင်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလင်နဲ့ သမီးကလည်း ရင်းနှီးပါတယ်...”

ချင်းရွှေရွာတွင် ရှိစဉ်က ကုတာ့ယာနှင့် ကုရှောင်ယာတို့၏ ဆွဲငင်ခြင်းခံရပြီး မည်သူနှင့် အခင်ဆုံးလဲဟု မေးခံရသော နာကျင်စရာ အတိတ်ကို နျိုနျိုလေး မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်ချေ။ ဤအဖြစ်ဆိုးမျိုး ထပ်ဖြစ်မည်ကို နျိုနျိုလေး အမှန်တကယ် မလိုလားပေ။

အားလင်သည် နျိုနျိုလေး၏ ခေါင်းသေးသေးလေးထဲတွင် ဤအရာများကို တွေးနေမည်ကို မသိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“နင်က သေးသေးလေးနဲ့ လူတွေကို ချော့တဲ့နေရာမှာ အတော်ဆုံးပဲ...”

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးကို အားကျစွာ ကြည့်နေလေ၏။ နျိုနျိုလေးတွင် မှော်အစွမ်းတစ်ခုရှိနေသကဲ့သို့ လူတိုင်းကို အနားကပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု သူ ခံစားရပေသည်။ လူတိုင်းက နျိုနျိုလေးကို အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။ နျိုနျိုလေး အလိုလိုက်ခံချင်လာချိန်တွင် မည်သူမျှ သူ့ကို မလွန်ဆန်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

“သန်ဘက်ခါက ချွမ်းလု အခမ်းအနားပဲ... အခမ်းအနား ပြီးသွားရင် ချုံလင် စားသောက်ပွဲနဲ့ ရွှေရန်စီတန်းလှည့်လည်ပွဲတွေအတွက် အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါကြောင့် ကိုကိုက သန်ဘက်ခါ ရက်သတ်မှတ်ပြီး တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ကို သွားမယ်တဲ့... အချိန်ကျရင် ညီမလေးကို လာခေါ်မယ်...”

အားလင်က ချင်ကျင့်ရှုကို ခေါ်သွားရန် အစက ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သော်လည်း ကလေးမလေးနှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ထားသည်ကို ကြည့်ပြီး အတူတကွ ပြောလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူပိုများများ ခေါ်သွားရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

နျိုနျိုလေး ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ကိုယ်လုံး နှင်းလိုဖြူနေတဲ့ သမင်လေးလေ... ပြီးတော့ အဖြူနဲ့အမည်း ဝက်ဝံကြီးကော... သင်္ဘောပေါ်မှာတုန်းက ကိုကိုရှန်က သမီးကို သွားကြည့်ရအောင် ခေါ်သွားမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ... သူ မှတ်မိသေးတာပဲ...”

အားလင်က သူ အပျော်ပြောနေသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအကြောင်းအရင်းများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေး စိတ်မပူနဲ့... ကိုကိုက တခြားကိစ္စတွေကို မေ့သွားရင်တောင် ညီမလေးကိစ္စဆိုရင် အမြဲတမ်း မှတ်ထားတတ်တယ်...”

နျိုနျိုလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုရှန်က အကောင်းဆုံးပဲ...”

အားလင်က နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်ပါးစပ်ထဲမှာ လူဆိုးဆိုတာ မရှိဘူးပဲ...”

နျိုနျိုလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

သို့သော် သူတို့သုံးယောက် လမ်းတစ်လျှောက် ကွေ့လိုက်သည်နှင့် လူကောင်းမဟုတ်သော သူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ အကြောလျှော့ထားသော နျိုနျိုလေး၏ မျက်ခုံးများမှာ မပင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချင်အာသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကာ ငယ်ရွယ်သော အစေခံမလေးတစ်ဦးအား ဘာတွေပြောနေမှန်းမသိဘဲ သူ၏လက်များက သူတို့၏မျက်နှာများကို ထိလုမတတ် ဖြစ်နေပေသည်။

အစေခံမလေးက ရှောင်ဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်အာက တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖိအားပေးနေလေ၏။

ဤအချိန်တွင် ချင်ကျင့်ရှုမှာ အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ပုန်းချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။

သူမက နျိုနျိုလေးနှင့် အားလင်ကို ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေရန် ပြောပြီး သူကိုယ်တိုင် ပြေးသွားလေသည်။

“ဒုတိယအစ်ကို...”

ချင်အာက သူ၏ညီမကို မြင်သောအခါ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ လာရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်ရာ အားလင်နှင့် နျိုနျိုလေးကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့သွားတော့သည်။

သူက နျိုနျိုလေးကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပန်းနှင့် လရောင်ကဲ့သို့ လှပသော အားလင်အပေါ်သို့ သူ၏အကြည့်များ စွဲကပ်သွားလေ၏။

ချင်အာက မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါ ဘယ်မိသားစုက သခင်မလေးလဲ... ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးသလိုပဲ... အရင်က မြင်ဖူးသလိုပဲ...”

ချင်ကျင့်ရှုမှာ ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း သူ၏စကားများတွင် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို အလိုလို သိလိုက်သဖြင့် အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးရဲ့ သမီး သခင်မလေးရှန်လေ...”

ချင်အာက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ ရင်းနှီးနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက သမီးမှမဟုတ်တာ... ဒါကြောင့် ငါမှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ချင်ကျင့်ရှုသည် သူ၏ ဟန်ဆောင်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကို... ဒီလမ်းက ရေကန်ဆောင်စင်္ကြံနဲ့ အရမ်းနီးတယ်... ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေ အများကြီး အဝင်အထွက်ရှိတယ်... တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် မကောင်းဘူးထင်တယ်...”

ချင်အာ ကြားသောအခါ ချက်ချင်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ငါက ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းခါပြရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် ချင်အာအား အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချင်အာ၏ မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ချင်အာက မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ အဲဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ... ငါ့မျက်နှာက ဘာဖြစ်လို့လဲ...”