အခန်း ၂၉၈

အခန်း ၂၉၈ - ထွက်ပေါက်

ချင်အာက လက်ဆန့်ကာ သူ၏မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချောမွေ့နေပြီဖြစ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အဖုအပိမ့် အနည်းငယ် ပိုလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကို... ဘာလို့ အဖုတွေ ထပ်ထွက်လာတာလဲ... အရင်တစ်ခေါက်ကထက် ပိုဆိုးနေသလိုပဲ...”

အဖုအပိမ့်များကြောင့် ချင်အာသည် အချိန်အတော်ကြာ အပြင်မထွက်ခဲ့ရပေ။ ယခု ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... ဘာလို့ ထပ်ထွက်လာရတာလဲ... ငါ ဘာမှမစားရဲတာတောင်... ဘာလို့လဲ...”

ချင်အာ စကားမဆုံးမီ မလှမ်းမကမ်းရှိ နျိုနျိုလေးနှင့် အားလင်တို့အားလုံးက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ကြာကြာမနေရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

လင်ဗန်းကိုင်ထားသော လှပသည့် အစေခံမလေးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

“ရပါတယ်... အစ်မကျစ်စု... သွားပြီး အလုပ်လုပ်တော့လေ...”

ချင်ကျင့်ရှုသည် ထိုအစေခံမလေးမှာ သူ၏အစ်ကိုကြီးခြံဝင်းထဲမှ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလေသည်။

ဒီနေ့ ဧည့်သည်တွေ အရမ်းများပြီး အလုပ်အကျွေးပြုမယ့်သူ မလုံလောက်လို့ ဖြစ်မှာပါ။ သူမခြံဝင်းထဲက လူတွေကိုတောင် ယာယီ ခေါ်သုံးထားရတာပဲလေ။

ချင်ကျင့်ရှု ပြန်ရောက်လာသောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဆွဲတင်ကာ လမ်းဆက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ရေကန်ဆောင်ကို လူအများကြီး လာကြတယ်... ရုံကျား ခရိုင်သခင်မလည်း လာတယ်... ဒုတိယအစ်ကိုက ခုနက ရုံကျား ခရိုင်သခင်မကို လာရှာတာနေမှာပါ...”

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ အားလင်နှင့် နျိုနျိုလေးတို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြတော့သည်။

ရေကန်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရုံကျား ခရိုင်သခင်မ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိန်းကလေးတစ်အုပ် ဝိုင်းရံနေသည်ကို အဝေးမှပင် မြင်နိုင်ပေသည်။

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မသည် ချင်အာကို မနှစ်သက်သည်မှာ သဘာဝပင်။ ချင်ကျင့်တစ်ယောက်သာလျှင် သူ၏မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်နိုင်သော်လည်း သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ ချင်အာဖြစ်နေလေ၏။ ထို့ကြောင့် ဤစေ့စပ်မှုကို လက်ခံရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများအရ ချင်အာမှာ အောင်မြင်မှုမရနိုင်သော်လည်း ရှန့်ကုန်းစံအိမ်မှာမူ တိုးတက်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု ဆိုပေသည်။ ချင်ကျင့်တွင် သူ၏မိခင်ဘက်မှ အဘိုးဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါရှိပြီး နောက်ခံအဖြစ် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်နှင့် အမတ်ကြီးနှစ်ဦးရှိရာ ချင်ကျင့် ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ အချိန်သာ လိုလေသည်။

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မနှင့် ချင်အာတို့ စေ့စပ်ခြင်းသည် ချီမင်းသားအား ၎င်းတို့နှင့် ဆက်သွယ်ပေးခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏မောင်လေးဖြစ်သူက ထီးနန်းလုရာတွင် ဤလူများက ကူညီနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

စေ့စပ်ခြင်းတွင် စေ့စပ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိပြီး ရုံကျား ခရိုင်သခင်မသည် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မ စဉ်းစားမိပြီးနောက် သူသည် မာနကြီးပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အမြင်ရှိသည့် ခရိုင်သခင်မ ဖြစ်လာတော့သည်။ လူမှုရေးအရ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရန်နှင့် ကြယ်များက လကို ဝိုင်းရံထားသကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းကိုလည်း နှစ်သက်လာပေသည်။

ဘေးနားရှိ ကျိုချန် ခရိုင်သခင်မက ပြုံးကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“အားလင်... နင်နောက်ကျသွားပြီ... ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ခုနက ဒုတိယသခင်လေးချင်က ရုံကျားအပေါ် ဘယ်လောက် ဂရုစိုက်ပြနေလဲဆိုတာကို နင်မတွေ့လိုက်ရဘူး... တစ်ယောက်က အစားအသောက်တွေပေးပြီး နောက်တစ်ယောက်က သောက်စရာတွေ ပေးနေတာ... ရုံကျား ရေငတ်မှာကိုတောင် သူက စိုးရိမ်နေသလိုပဲ...”

အားလင်က ဤစကားကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြောသည်ဟု အမြဲခံစားရပြီး ၎င်းမှာ တကယ့်နောက်ပြောင်မှုလား သို့မဟုတ် ချင်အာက ဤတန်ဖိုးမရှိသော အရာများကိုသာ လုပ်နိုင်သည်ဟု သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုခြင်းလားဆိုတာကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ရုံကျား ခရိုင်သခင်မမှာ သေချာစဉ်းစားရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူကသာ ဂရုမစိုက်ပြဘူးဆိုရင် ငါလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဖို့ ပျင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မက ချင်အာ၏ အချစ်မှာ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသည်ဟု ထင်နေကြောင်း အားလင် မြင်တွေ့ရသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် သူမြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို မပြောပြခဲ့ပေ။

၎င်းတို့၏ စေ့စပ်မှုသည် ရေထဲကျသွားရာမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သခင်မလီကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ စေ့စပ်မှု ဖျက်သိမ်း၍ မရနိုင်ချေ။

စကားပြောနေစဉ် အားလင်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ စင်္ကြံကို မှီကာ ပျင်းရိနေသော မျက်နှာဖြင့် ရေထဲသို့ ငါးစာပစ်ကျွေးနေသည့် လီရှူးယွင်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရလေသည်။

အားလင်သည် နျိုနျိုလေးနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော်လည်း စားသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အချိန်ပြည့် အတူနေရန် မကောင်းလှပေ။

ရုံကျား ခရိုင်သခင်မက နျိုနျိုလေးကို ဆက်လက်၍ အရှက်မခွဲတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး ဝတ်ရုံစကိုမကာ လီရှူးယွင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့၏။

အားလင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလီ... ဖြည်းဖြည်းကျွေးပါ... ငါးတွေ ဗိုက်ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ...”

လီရှူးယွင်က ရေကန်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်းထဲတွင် ဗိုက်ကားနေသည့် ငါးနှစ်ကောင်ရှိပြီး အခြားငါးများထံမှ အစာကို လုယူရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လီရှူးယွင်က သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ခဏလောက် သတိမထားမိလိုက်လို့ သူတို့ကို ဒုက္ခပေးမိတော့မလို့ပဲ... အကုသိုလ်ပါပဲ...”

အားလင်က သူ၏ဘေးသို့လာကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“အစ်မလီ... အစ်မရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ကိစ္စ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ...”

လီရှူးယွင်၏ မျက်လုံးများတွင် ကြေကွဲမှုများ တလက်လက်တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မက စေ့စပ်တာကို ဖျက်လိုက်ရင် တခြားညီမတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ထိခိုက်မှာကို အဘိုးက စိုးရိမ်နေတာ...”

လီမိသားစုမှာ အမတ်ကြီးလီ၏ မျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေသည်။ သူမပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အားလင်လည်း သူနှင့်အတူ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အားလင်က မေးလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူးလား...”

လီရှူးယွင်က ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားပြီ... ဘာနည်းလမ်းမှ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး...”

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ ရေကန်ထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးများကို ကြည့်နေကြလေ၏။

ဤအချိန်တွင် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးနှင့် သခင်မလီတို့သည် ရှန့်ကုန်းကတော် အမျိုးသမီးဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံသည့် ပန်းခန်းမတွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြပေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်မက သမီးလိမ္မာလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားတာပဲ... ရှူးယွင်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ငါတကယ်သဘောကျတယ်... အိမ်ထောင်ကျဖူးလား...”

သခင်မလီ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ အဘွားအိုလီမှာ ယနေ့ အနည်းငယ် နေမကောင်းဖြစ်နေသဖြင့် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရှိ စားသောက်ပွဲသို့ မတက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သခင်မလီသည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ နေရခဲလှသည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူသည် ထိတ်လန့်ခြင်းကို မအောင့်အည်းနိုင်တော့ချေ။

သခင်မလီက ဖြေလိုက်သည်။

“မင်းသမီးကြီးက သဘောကျပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှူးယွင်က တခြားတစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ထားပြီးပါပြီ... သူက ကျင့်အန်းစံအိမ်က သခင်လေး ဆွေ့ယွမ်ပါ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး ကြားသောအခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရှင်းလင်းမှုမရှိသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျင့်အန်းစံအိမ်တဲ့လား... နှမြောစရာပဲ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးနှင့် ဧကရာဇ်မင်းတို့သည် နိုင်ငံတစ်ခုတည်းမှ မောင်နှမအရင်းများ ဖြစ်ကြပြီး မည်သူက ဧကရာဇ်မင်းကို အသိဆုံးလဲဆိုလျှင် သူသည် ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်စာရင်းတွင် ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

သခင်မလီသည် ဤအချိန်တွင် တစ်ခုခုမှားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရပြီး ဧကရာဇ်မင်းအနေဖြင့် ကျင့်အန်းစံအိမ်အပေါ် အမြင်တစ်မျိုးရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သွားလေ၏။

သခင်မလီက မေးလိုက်သည်။

“မင်းသမီးကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာလေး ရှင်းပြပေးပါ... ကျင့်အန်းစံအိမ်မှာ တစ်ခုခုများ မှားယွင်းနေတာ ရှိလို့လား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့များ သမီးလေးက ဝံပုလွေတွင်းထဲကို ဝင်တော့မလို ဖြစ်နေရတာလဲ... ကျင့်အန်းစံအိမ်က အရမ်းရှုပ်ထွေးပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း မတူကြဘူး... ဧကရာဇ်ညီတော်တွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ မိသားစုအစဉ်အလာတွေ ပျက်စီးနေပြီလို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညည်းတွားနေကြတာ... ဘာလို့ သခင်မက ကြိုတင်ပြီး သေချာမမေးမြန်းခဲ့ရတာလဲ...”

သခင်မလီ ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ဖြူရော်သွားတော့သည်။ သူမ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“မင်းသမီးကြီး... ဒါက တကယ်ပဲလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အားလင်က သခင်မရဲ့ ရှူးယွင်နဲ့ အဆင်ပြေနေတာကို မမြင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါက ဒီလို လူဆိုးလုပ်ပြီး ဒီစကားတွေကို ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ဘူး... စေ့စပ်ပွဲက ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါ့စကားတွေကို မကြားလိုက်ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ...”

သခင်မလီမှာ ယိမ်းယိုင်နေသော အနေအထားဖြစ်သွားပြီး တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး လိမ်လည်နေသည်ဟု သဘာဝကျကျပင် မသင်္ကာမှု မရှိခဲ့ချေ။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ငါတကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်... သခင်မတို့ မိသားစုအစဉ်အလာက ဖြောင့်မတ်ပြီး သခင်ကြီးတွေရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံလေ့မရှိဘူးလေ... ဘာလို့ ရှူးယွင်အတွက် ဒီစေ့စပ်မှုကို ရုတ်တရက်ကြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတာလဲ...”

ယခင်စကားများ၏ ကြိုတင်အရိပ်အမြွက်ပြမှုကြောင့် သခင်မလီသည် ယခုအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးအပေါ် သတိထားမှု သိပ်မရှိတော့ပေ။ သူက ဖြေလိုက်သည်။

“မင်းသမီးကြီး ဘာမှမသိပါဘူး... ကျွန်မလည်း အဲဒီအကြောင်း မတွေးခဲ့မိပါဘူး... တစ်နေ့တော့ ကျွန်မရဲ့ယောက္ခမက အပြင်မှာ အရက်သောက်ပြီး ပြန်လာတော့ ကျောက်စိမ်းပြားလေး တစ်ခုကို ကတိသက်သေအဖြစ် ယူလာပြီး ရှူးယွင်အတွက် အိမ်ကောင်း တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလို့ ပြောတယ်...”

သခင်မလီ ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်ရည်များမှာ ကျဆင်းလုမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။ သူမသည် အလွန်မြတ်နိုးရသော သမီးဖြစ်သူအား အရက်ဝိုင်းတွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် စေ့စပ်ပေးလိုက်သည်ကို တွေးမိပြီး ဝမ်းနည်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ထပ်မံ၍ နောင်တရသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အစကတော့ ငါ့မှာ အိပ်မက်လေးတွေ ရှိသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါမပြောလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... နှမြောစရာကောင်းတာပဲ...”

သခင်မလီသည် အသက်ကယ်ကောက်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသမီးကြီး... တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါတော့...”

ထိုအခါမှသာ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့သား ချန်ဖုန်းက အရင်က အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူပါ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တိုးတက်မှုတချို့ ရှိလာပါပြီ... သူ့ဆရာက လူကြီးမင်းကုလေ... သူက စာမေးပွဲမှာ ပထမဆုရခဲ့တာကို သခင်မလည်း သိမှာပါ...”

သခင်မလီက ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။ သူမ အိမ်မှာကတည်းက ရှန်ချန်ဖုန်း၏ ကံကောင်းမှုအတွက် အံ့သြချီးကျူးမိပြီး ကုမင်တာ့ကို ဆရာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး တစ်လအတွင်းတွင် သူသည် စာမေးပွဲ၌ ပထမဆုရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ လောကကြီးတွင် ဤသို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မည်နည်း။

“သူ့ဆရာမှာ ချန်ဖုန်းဆိုတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... အစက ချန်ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်ဝမလာမှာကို ငါစိုးရိမ်ခဲ့တယ်... အဲဒါက ဆရာကုကို ဒေါသထွက်စေမှာလေ... ဒါပေမဲ့ ဆရာကုက ချန်ဖုန်းကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ ငါလုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ချန်ဖုန်းက အရင်က လမ်းမှန်ကို မရှာတွေ့ခဲ့ဘူးလို့ အမြဲပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ချန်ဖုန်းကလည်း တိုးတက်လာပြီ... သူ့ဆရာက သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ချီးကျူးခဲ့တယ်လေ...”

သခင်မလီမှာ အားကျသွားပြီး မိဘတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမတောင်းဆိုသည်မှာ သားသမီးများအတွက် လက်နက်တစ်ခုထက် မပိုပေ။ လီမိသားစုသည် စာမေးပွဲကို လက်ဆင့်ကမ်းပြီး ပညာရှင်များကို အလေးစားဆုံး ဖြစ်လေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အခြေအနေကို အကဲခတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါက သခင်မ လှောင်ပြောင်မှာကို မကြောက်ပါဘူး... ရှူးယွင်ကို ငါအရမ်းချစ်တာ... ချန်ဖုန်းကသာ နည်းနည်းလေး မျှော်လင့်ချက်ရှိမယ်ဆိုရင် သူ့အတွက် လက်ထပ်ခွင့် လာတောင်းမလို့ စဉ်းစားထားတာ... သူက ရှူးယွင်နဲ့ မထိုက်တန်မှာကိုတော့ ငါစိုးရိမ်မိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခုက ပုလဲတွေလို ပြန့်ကျဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက မျှော်လင့်ထားမှာလဲ... ဒါကို တွေးမိတိုင်း ညဘက်တောင် အိပ်မပျော်ဘူး...”

သခင်မလီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာတော့သည်။