အခန်း ၂၉၉
Vol. 30 Ch. 299
အခန်း ၂၉၉ - ကိစ္စဆိုးမှ ကိစ္စကောင်းဖြစ်လာခြင်း
ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“နျိုနျိုလေး... အခမ်းအနားပြီးရင် ငါ့ကို မြင်းပြိုင်ကွင်းဆီ ခေါ်သွားမယ်လို့ ကိုကိုက ပြောတယ်... အတူတူ သွားချင်လား... နင့်ကို လာခေါ်ဖို့ ဖိတ်စာပို့လိုက်မယ်လို့ ကိုကိုက ပြောတယ်...”
နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာတော့သည်။ သူမသည် မြင်းလှည်းကိုသာ စီးဖူးသော်လည်း မြင်းကို မစီးဖူးချေ။ ပြီးတော့ သူမက ချင်ကျင့်ကိုလည်း သဘောကျလေ၏။
သို့သော် နျိုနျိုလေးသည် ရုတ်တရက် ချင်အာကို သတိရသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူတွေ လိုက်ဦးမှာလဲ...”
ချင်ကျင့်ရှုကလည်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“စုန့်မိသားစုက အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မလည်း လိုက်မယ်... အစ်မစုန့်က အစ်ကို့ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူလေ...”
နျိုနျိုလေး ကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ငါတစ်ယောက်တည်း သွားရမှာလား.. ကိုကိုကြီးကို ခေါ်သွားလို့ ရမလား... ကိုကိုရှန်နဲ့ အစ်မလင်ကိုကော ခေါ်သွားလို့ ရမလား... ငါ တောင်းဆိုတာ များသွားပြီလား...”
ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ပြဿနာ မရှိပါဘူး...”
ကလေးမလေးနှစ်ယောက် ကစားနေသည်မှာ မကြာသေးမီ တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် အဘွားအိုတစ်ဦး ရောက်လာလေ၏။
အဘွားအိုက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မလေး... ဧည့်သည်တွေကို တွေ့ဖို့ ပန်းခန်းမကို လာခဲ့ပါလို့ သခင်မကြီးက ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်...”
ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။
သို့သော် အဘွားအိုက ဆက်လက် ဖိအားပေးလိုက်သည်။
“သခင်မလေး... ဒီနေ့က သခင်လေးအတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါ... သခင်မကြီးက သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေးရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ပေးတာပါ... သခင်မကြီးစကားကို သခင်မလေး နားထောင်ရပါမယ်...”
ချင်ကျင့်ရှုသည် မတတ်သာဘဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရပြီး နျိုနျိုလေးအား ပြောလိုက်သည်။
“နျိုနျိုလေး... နင့်ကို အစ်မလင်ဆီ အရင်ပို့ပေးခဲ့မယ်...”
အဘွားအိုက တစ်ခုခု ဆက်ပြော၍ တိုက်တွန်းချင်သေးသော်လည်း ချင်ကျင့်ရှုက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဧည့်သည်တွေကို ဂရုစိုက်တာက သူတို့ကို ဆက်ဆံရမယ့် နည်းလမ်းပဲလေ...”
အဘွားအိုမှာ ဘာမှပြောစရာ မရှိတော့ချေ။ ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးအား အားလင်၏ ဘေးသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်ကိုသာ သူ စောင့်ကြည့်နေရလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ အချိန်ဆွဲပြီးနောက် သူသည် အဘွားအိုနှင့်အတူ ပန်းခန်းမသို့ ပြန်သွားတော့သည်။
အားလင်က ပြုံးကာ နျိုနျိုလေးအား နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“ကျင့်ရှုက အခုဆိုရင် သခင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တကယ်တူနေပြီ...”
နျိုနျိုလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျင့်ရှုက အရမ်းတော်တာပဲ...”
နျိုနျိုလေးက ထပ်မေးလိုက်သည်။
“အစ်မလင်... ဒီအစ်မက အစ်မလင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းလား... သူက အရမ်းလှတာပဲ...”
သူတို့နှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးရမည်ကို အားလင် ယခုမှ သတိရသွားပြီး အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက လီမိသားစုက အစ်မရှူးယွင်လေ... အစ်မရှူးယွင်... ဒါက လူကြီးမင်းကုရဲ့ သမီးလေး... နာမည်အရင်းက ကုရှီတဲ့... ညီမတို့အားလုံးက သူ့ကို နျိုနျို ဒါမှမဟုတ် လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးလို့ ခေါ်ကြတယ်...”
ကလေးမလေး၏ လိမ္မာပြီး နူးညံ့သောအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ လီရှူးယွင်မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
လီရှူးယွင်က နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီနှစ် ညီမလေးအသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ...”
ကလေး၏ လက်များမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့နေပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် ကိုင်ထားရသည်မှာ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတစ်တုံးနှင့် တူနေကာ လူများကို အချိန်ပိုကြာအောင် ကိုင်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။
နျိုနျိုလေးက ပြန်မေးလိုက်သည်။
“သမီးက ခြောက်နှစ်ပါ... အစ်မကကော အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ...”
လီရှူးယွင်က ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မက ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပါ...”
နျိုနျိုလေးက ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ... အစ်မပြုံးလိုက်ရင် အရမ်းလှတာပဲ... အစ်မ ပိုပြုံးသင့်တယ်... အမြဲတမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေရင် သမီးကြည့်ရတာ စိတ်မကောင်းဘူး...”
ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးသည် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပြောလာပါက ရွံစရာကောင်းနေလိမ့်မည်။
သို့သော် အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်းကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားရစေသည်။
ဤအချိန်တွင် လီရှူးယွင်သည် လက်လှမ်းကာ နျိုနျိုလေးအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်မထားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ညီမလေးက ဒီလောက် ကြီးနေပြီကို တစ်ယောက်ယောက်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်တတ်နေပြီလား...”
နျိုနျိုလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မက လှတယ်... နျိုနျိုက အစ်မလှလှလေးတွေကို သဘောကျတယ်... အစ်မက ပျော်ပျော်နေသင့်တယ်... စိတ်ညစ်စရာ မလိုပါဘူး...”
လီရှူးယွင် ကြားသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ သနားခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“လူတစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ စိတ်ညစ်စရာတွေ အများကြီး ရှိလာမှာပဲလေ... ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ညစ်စရာ မရှိဘဲ နေမလဲ...”
နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“အစ်မက ဘဝကောင်းလေး ရနိုင်ကောင်းပါတယ်... ပြဿနာတွေ ရှိလာရင်တောင် မြန်မြန် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ...”
လီရှူးယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်မယ်ဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေမှာပါ...”
နျိုနျိုလေးက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖေဖေက သမီးကို ကဗျာတစ်ပုဒ် သင်ပေးဖူးတယ်... တောင်တွေမြစ်တွေကြောင့် ထွက်ပေါက်မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ မိုးမခပင်တွေနဲ့ တောက်ပတဲ့ ပန်းတွေရှိတဲ့ နောက်ထပ် ရွာတစ်ရွာ ရှိနေသေးတယ်တဲ့... နှစ်ရက်လောက်အတွင်းမှာ သတင်းဆိုးကနေ သတင်းကောင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူးလေ...”
လီရှူးယွင်သည် ဤဖြစ်နိုင်ချေမှာ မမြင့်မားဟု ခံစားရသော်လည်း ကလေး၏ ကြင်နာမှုကို မဖျက်ဆီးရက်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နျိုနျိုလေးရဲ့ စကားကောင်းတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကိစ္စဆိုးတစ်ခုက တကယ်ပဲ ကိစ္စကောင်း ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် နျိုနျိုလေးကို အသေအချာ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့...”
နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မက သဘောကောင်းတယ်... သေချာပေါက် အဆင်ပြေချောမွေ့မှာပါ...”
အားလင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မလီ... အစ်မက နျိုနျိုလေးအကြောင်း မသိလို့ပါ... သူ့ပါးစပ်က အချိုသာဆုံးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးက တိတိကျကျ ပြောနိုင်တယ်လေ... ကောင်းတဲ့ကိစ္စတွေ အားလုံးက တကယ်ဖြစ်လာတာပဲ... သူက ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်လေးတစ်ပွင့်ပါပဲ...”
လီရှူးယွင် ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို အစ်မ နျိုနျိုလေးကို အားကိုးရတော့မှာပေါ့...”
သူတို့သုံးဦးသည် ရေကန်ဆောင်စင်္ကြံတွင် ခဏကြာ ထိုင်နေခဲ့ကြလေသည်။ နျိုနျိုလေး ငြီးငွေ့သွားမည်ကို အားလင် စိုးရိမ်သဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ နျိုနျိုလေးကို ပန်းခြံထဲသို့ ခေါ်သွားတော့၏။
“ပထမမျိုးဆက် ရှန့်ကုန်းက တိုင်းပြည်တည်ထောင်တဲ့ နေရာမှာ မဏ္ဍိုင်ရှစ်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်ခဲ့တာ... ဒီအိမ်ကလည်း ထိုက်ကျူဧကရာဇ်က ပေးသနားထားတာလေ... အရင်မင်းဆက်တုန်းက မင်းသားရဲ့ နန်းတော်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဧရိယာကျယ်ဝန်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရဲ့ ပန်းခြံကလည်း အရမ်းကို လှပခမ်းနားတာပဲ... အဲဒီတုန်းက မေမေ ပန်းခြံတည်ဆောက်တော့ အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ လူတောင် လွှတ်ခဲ့ရသေးတယ်...”
အားလင်သည် လမ်းလျှောက်နေစဉ် နျိုနျိုလေးအတွက် ဧည့်လမ်းညွှန်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးနေလေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်၌ ရှိနေပြီး ယခင်က သူ့အိမ်ရှိ ပန်းခြံသို့ အလည်အပတ်သွားစဉ်ကထက် မပိုပေ။ ချင်အာကဲ့သို့ လူယုတ်မာများနှင့် မကြုံတွေ့ရစေရန် သူက အစေခံအချို့ကို တမင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခင်က ရေကန်ဆောင်တွင် ငါးစာကျွေးခဲ့သော်လည်း ရုံကျား ခရိုင်သခင်မကဲ့သို့ မတော်တဆ ရေထဲကျပြီး မလိုလားအပ်သော စေ့စပ်မှုမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိထားခဲ့ကြပေသည်။
နျိုနျိုလေးက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“ဒီပန်းခြံက ရင်းနှီးနေတယ်လို့ အမြဲခံစားနေရတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး... အဲဒီလိုကိုး...”
၎င်းကို ကြားပြီးနောက် အားလင်က သိပ်မတွေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရဲ့ ပန်းခြံထဲမှာ ပျိုနီပန်းပင် တစ်ပင်လည်း ရှိတယ်... အခုက ပန်းပွင့်တဲ့ရာသီလေ... မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်နဲ့ နန်းတော်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်ထင်တယ်...”
အားလင်က ဖြတ်လျှောက်သွားသော နန်းတော်မှ အစေခံမလေးတစ်ဦးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထားလိုက်ရာ အစေခံမလေးက သူ့ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးလေ၏။
သူတို့အဖွဲ့သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြပြီး သူတို့ကဲ့သို့ ပျိုနီပန်းကို ကြည့်ချင်သူ များစွာရှိလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရင်းနှီးသော အထက်တန်းစား အမျိုးသမီးများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
အားလင်နှင့် အခြားသူများမှာ တွေ့ဆုံချိန်တွင် အရိုအသေပေးရမည့် အခြေအနေဖြစ်နေသဖြင့် အချိန်များစွာ ကြန့်ကြာသွားခဲ့ပေသည်။
“သခင်မလီ...”
အားလင်သည် သခင်မတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်သွားပြီးချိန်တွင် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော သခင်မလီအား အရိုအသေပေးရန် နျိုနျိုလေးကို ဆွဲခေါ်လိုက်လေသည်။
သခင်မလီသည် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်၏ ဒုတိယသခင်၏ ဇနီးဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယနေ့ ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ရှိ စားသောက်ပွဲတွင် အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် ရေကန်ဆောင်သို့ အမြန်ပြေးသွားတော့မည် ဖြစ်လေ၏။
သခင်မလီက သူ့ကို အလောတကြီး ထားရစ်ခဲ့ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း မရည်ရွယ်ဘဲ နျိုနျိုလေးကို အကဲခတ်မိပြီးနောက် သူ၏ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
သခင်မလီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဘယ်က မိန်းကလေးလေးလဲ... အရင်က မမြင်ဖူးပါဘူး...”
နျိုနျိုလေး ရှန့်ကုန်းကတော်နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က သခင်မလီသည် ပန်းခန်းမထဲတွင် မရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ နျိုနျိုလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အားလင်၏ မိတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သခင်မလီမှာ ရုတ်တရက် ရင်ကွဲလုမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းကုလား... ရွှေရန်မိသားစုက ကလေးပဲ... ရွှေရန်က ကွမ်လင်ပြည်နယ်ကလို့ သတိရမိသလိုပဲ...”
နျိုနျိုလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။
သခင်မလီ၏ မျက်လုံးများတွင် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နောက်ကွယ်ရှိ အစေခံမလေးအား နျိုနျိုလေးထံ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံး ပေးရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးလေး... ကြည့်ရုံနဲ့တင် သဘောကျမိတယ်... အဒေါ် ပေးတဲ့လက်ဆောင်လေးမို့ မဖြစ်မနေ လက်ခံပေးပါ...”
အားလင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တွေ့ဆုံခြင်းလက်ဆောင်ကို လက်ခံရန် နျိုနျိုလေးကို အချက်ပြလိုက်လေသည်။
သခင်မလီ ဆက်၍ မေးမြန်းမည့်ပုံပေါက်နေသည်ကို အားလင် မြင်သောအခါ သူက ဦးဆောင်၍ ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မ... ကျွန်မတို့ ပျိုနီပန်းပင်ကို သွားကြည့်ချင်လို့ပါ...”
သခင်မလီသည် ယခုမှသာ လက်လျှော့လိုက်သော်လည်း သူသည် အလောတကြီး သွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ နျိုနျိုလေး၏ ကျောပြင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။