အခန်း ၃၀၀

အခန်း ၃၀၀ - သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိတာ မကောင်းဘူးလား

သခင်မလီက ဘေးနားရှိ အစေခံမလေးအား မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီကလေးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား...”

အစေခံမလေးသည် သူ ခုနကမှ တွေ့ခဲ့ရသော ချစ်စရာကောင်းသည့် ကလေးမလေးကို သေချာစွာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“မျက်ခုံးတွေက ရှန့်ကုန်းကတော်နဲ့ နည်းနည်းဆင်သလိုပဲ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများထံမှ အတည်ပြုစကားကို ရရှိပြီးနောက် သခင်မလီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

ပျော်ရွှင်နေသော သခင်မသည် ဘာပဲပြောပြော မျက်နှာပြောင်းသွားသည်ကို အစေခံမလေးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပေသည်။

သခင်မလီသည် လူအချို့ လမ်းဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ အေးစက်သော အကြည့်ကို အမြဲခံစားနေရပြီး အလွန်ကြောက်လန့်သွားကာ အားလင်၏ အနောက်တွင် ပုန်းနေလေသည်။

အားလင်က မေးလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အေးနေလို့လား...”

ထို့နောက် သူ၏အစေခံမလေး လှမ်းပေးသော ဝတ်ရုံကို ယူကာ နျိုနျိုလေးကို ခြုံပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အားလင်၏ ဝတ်ရုံဖြစ်ပြီး နျိုနျိုလေးက ဝတ်ဆင်ထားရာ မြေကြီးပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ဆွဲနေသဖြင့် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေပေသည်။

အကြည့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရုတ်တရက် အေးသွားတာ... ပြီးတော့ ထပ်အေးသွားတယ်...”

စကားပြောနေစဉ် ကလေးမလေးက သူမ၏ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်လေ၏။

အားလင်သည် နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် အကဲခတ်ပြီး အမှန်တကယ် အဆင်ပြေကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သူ၏အစေခံမလေးအား ဝတ်ရုံကို ပြန်သိမ်းခိုင်းလိုက်တော့သည်။

အားလင်က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ငါတို့က အေးလည်း မအေးသလို ပူလည်း မပူပါဘူး...”

စကားပြောနေစဉ် သူတို့အဖွဲ့သည် အဝေးမှနေ၍ အရှေ့ဘက်တွင် လူအချို့ ဝိုင်းရံနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့သည် ပျိုနီပန်းနှစ်ပင်ကို ကြည့်နေကြပုံရသည်။

နျိုနျိုလေးကလည်း ကျန်းယွင်နန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး မေမေ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်သွားတော့၏။

ကျန်းယွင်နန်သည် အားလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“သမီးလေး လိမ္မာရဲ့လား... အစ်မလင်ကို ဒုက္ခပေးသေးလား...”

နျိုနျိုလေး မဖြေနိုင်မီ အားလင်က အရင်ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေးက အရမ်းလိမ္မာတာ... ကျွန်မကို ဘယ်လိုလုပ် ဒုက္ခပေးမှာလဲ...”

ကျန်းယွင်နန် ကြားသောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး အားလင်၏ နားထင်မှ ဆံပင်စလေးများကို ကူညီသပ်တင်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝကျကျပင် ရင်းနှီးနေပေသည်။

နျိုနျိုလေးသည် ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီကာ ချွဲနွဲ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... သမီး ဒီနေ့ အစ်မလီနဲ့လည်း တွေ့ခဲ့တယ်... အစ်မလီက အရမ်းလှပြီး စကားပြောတာလည်း အရမ်းနူးညံ့တယ်...”

အားလင်က ဘေးနားမှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေးက ကြီးလာလေလေ ကုကတော်နဲ့ ပိုတူလာလေလေပဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား... တစ်ခါတလေ ကြည့်ရတာတော့ ဒီကလေးက သူ့ဖေဖေနဲ့ ပိုတူတယ်လို့ ခံစားရတယ်...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက ဖေဖေ၊မေမေတို့ရဲ့ ကလေးဆိုတော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေနဲ့ တူတာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန် ကြားပြီးနောက် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ မပြောပြလျှင် နျိုနျိုလေးသည် မွေးစားကလေးဖြစ်ကြောင်းကို သူ မှတ်မိမည်ပင် မဟုတ်ပေ။

ဘေးနားရှိ သခင်မကျန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ကုကတော်မှာ သားသမီးတွေ ရှိတာ... သားက ပိုင်ယွင်ကျောင်းတော်ကို ဝင်နိုင်တယ်... သမီးကလည်း လိမ္မာပြီး သိတတ်တယ်... တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ...”

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးကို ကြည့်နေသော သခင်မကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ကျန်းယွင်နန်နှင့် သခင်မကျန်းတို့သည် ယခင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြပေသည်။

သခင်မကျန်း၏ ယောက်မမှာ ကလေးမွေးပြီးနောက် နာမည်ကြီးလာကာ ကျန်းယွင်နန်၏ ဖောက်သည်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းယွင်နန်သည်လည်း သခင်မကျန်း၏ ရင်တွင်းဝေဒနာကို သိရှိထားပြီး အတိတ်က လီမိသားစုနှင့် ဆင်တူလေသည်။

အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း သားသမီး မထွန်းကားခဲ့ပေ။

သူမသည် သခင်မလီထက်ပင် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဤအကြောင်းကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော် အချို့ကို ယူခဲ့ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်များတွင် သားသမီးများ ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏ ရင်ခွင်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေရလေ၏။

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မက သဘောကောင်းပါတယ်... မကြာခင်မှာ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝလာမှာပါလို့ ပြောရမှာပေါ့...”

သခင်မကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသီးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ကံဆိုးပါတယ်... သားသမီးလေး တစ်ယောက်လောက် ရဖို့ မျှော်လင့်နေတာပါ... ဒါဆိုရင် ရင်ထဲမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိလာနိုင်တာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ရုတ်တရက် သူ့ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို မသိဖြစ်သွားတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက သခင်မကျန်း၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်... ပိုပြုံးသင့်တယ်... အဒေါ်ပျော်နေမှ ကလေးလေးက အဒေါ်ဆီ လာမှာလေ...”

သခင်မကျန်း ကြားသောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ကလေးလေး တစ်ယောက် ငါ့ဆီ လာမှာလား...”

သူ ဤသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ အမူအရာပျက်ယွင်းသွားမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိကာ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းချင်သွားလေ၏။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက သူမ၏လက်ကို ပြန်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်က သဘောကောင်းတယ်... သေချာပေါက် ရှိလာမှာပါ...”

ကလေး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားလေးများပင်လျှင် ကလေးလိုချင်လွန်းနေသော သခင်မကျန်းအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပျော်ရွှင်လာတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးလေးကလည်း သူ့မေမေကို အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေစေချင်မှာပဲ...”

သခင်မကျန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... သမီးပြောတာ မှန်တယ်... စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့သူကို ဘယ်သူက သဘောကျမှာလဲ...”

သခင်မကျန်းက ကတိပေးနေသော်လည်း တခြားသူများ၏ ကလေးများ ၎င်းတို့၏ ဒူးခေါင်းကို ဖက်တွယ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကို မထိန်းနိုင်သေးချေ။

ကျန်းယွင်နန်က လက်လှမ်းကာ သမီးဖြစ်သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလေး... အချိန်တန်လို့ ကလေးမရလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

နျိုနျိုလေးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးလေးတွေက ကောင်းကင်ဘုံကနေ မိဘတွေကို ရွေးနေကြတာလေ... သူတို့လည်း လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးတွေ ဖြစ်ချင်ကြတာပဲ... သူတို့မေမေက ပျော်နေတယ်ဆိုရင် သူတို့ကလည်း သူ့ကလေးဖြစ်ဖို့ အလုအယက် ဆင်းလာကြမှာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန်က နျိုနျိုလေး၏ ထူးခြားချက်များကို တွေးမိသောအခါ ဤစကားမှာ အမှန်လား အမှားလားဆိုတာကို တစ်ခဏမျှ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ခပ်ဝဝ အရာရှိကတော်တစ်ဦးက သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားအနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မှတ်မိပြီ... ဒီကလေးက ဆရာကြီးစွန်းကတော်ရဲ့ မွေးစားသမီးလေး မဟုတ်လား...”

ကျန်းယွင်နန်က ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

ခပ်ဝဝ အရာရှိကတော်က ချက်ချင်း လက်ခုပ်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ... ဒါက ကံကောင်းစေတဲ့ ကလေးလေးပဲ...”

သူက သခင်မကျန်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးလေး ပြောတာကို နားထောင်လိုက်... အဲဒါ အမှန်ပဲ...”

သခင်မကျန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ခပ်ဝဝ သခင်မက ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါ့ညီမရဲ့ ခင်ပွန်းက ဆရာကြီးစွန်းနဲ့ ဇာတိတစ်ခုတည်းလေ... ငါ့ညီမနဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက အခု သူတို့ဇာတိမှာ မိဘဝတ္တရား ကျေပွန်နေကြတာ... အရင်က သူတို့ ငါ့ဆီ စာရေးပြီး ဆရာကြီးစွန်းရဲ့ မွေးစားသမီးလေးက ဘယ်သူကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလဲ ဆိုတာကို ညွှန်ပြနိုင်တဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကလေးလေးလို့ ပြောကြတယ်...”

သခင်မကျန်းမှာ ရုတ်တရက် တက်ကြွသွားပြန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကြီးလား... အဲဒါ တကယ်ပဲလား...”

ခပ်ဝဝ သခင်မက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးစွန်းကတော်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုယ်ဝန်မရှိခဲ့ဘူးလေ... ဆရာကြီးစွန်း စာမေးပွဲသွားဖြေတော့ သူပါ မြို့တော်ကို လိုက်လာရင်း လမ်းမှာ ကံကောင်းစေတဲ့ ကလေးလေးနဲ့ တွေ့တာပဲ... ကလေးလေးက သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်လေ... ဘာဖြစ်သွားလဲ ခန့်မှန်းကြည့်... တကယ်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားတာ... နောက်တော့ ဝဝကစ်ကစ် သားလေးတစ်ယောက် မွေးလာတယ်...”

သခင်မကျန်းက နျိုနျိုလေးကို ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများမှာ ရွှေတုံးကြီးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

ခပ်ဝဝ သခင်မက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ပိုင်း စွန်းမိသားစုမှာ စားသောက်ပွဲလုပ်တော့ ချမ်းသာတဲ့ သခင်မတွေက ကလေးလေးကို ဝိုင်းပြီး ဆုတောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုကြတာ... ဘာဖြစ်သွားလဲ ခန့်မှန်းကြည့်... အို... သခင်မတွေ အများကြီး ပြန်သွားပြီး ကိုယ်ဝန်ရသွားကြတယ်... နင်ပြောကြည့်... ထူးဆန်းတယ်မလ...”

သခင်မကျန်းက နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး...”

စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ခါးမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ဖြုတ်ကာ နျိုနျိုလေး၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။

နျိုနျိုလေးက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်... အဒေါ်ပျော်နေသရွေ့ သမီးကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ တကယ် မလိုပါဘူး...”

သခင်မကျန်းက နျိုနျိုလေးကို ယူရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ဆွဲငင်နေကြရာ အသံအနည်းငယ် ကျယ်သွားသဖြင့် အခြားသခင်မများက ဤဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း မေးလိုက်လေသည်။

ခပ်ဝဝ သခင်မမှာ အကူအညီပေးတတ်သူဖြစ်ပြီး နျိုနျိုလေးအကြောင်းများကို အနည်းငယ် ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ထိုအကြောင်းကိုကြားသော လူတချို့၏ စိတ်နှလုံးများ လှုပ်ရှားသွားပေသည်။

သခင်မကျန်းကဲ့သို့ အခက်အခဲရှိသော သခင်မများမှာ မနည်းလှချေ။

သမီးငါးယောက်ကို တဆက်တည်း မွေးဖွားခဲ့သော အရာရှိကတော်တစ်ဦးက ရွှေတစ်တုံးကို ယူကာ ပြေးလာပြီး နျိုနျိုလေးအား ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သမီးက ကံကောင်းစေတဲ့သူဆိုတော့ အဒေါ် ဘယ်တော့ သားလေးမွေးမလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား... ဟင်...”

ကြားပြီးနောက် နျိုနျိုလေး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“အဒေါ်က သားလေးပဲ မွေးရမှာလား... သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိတာ မကောင်းဘူးလား...”