အခန်း (၉၈၃-၉၈၄)

အခန်း (၉၈၃) တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူ

ရှေးဦးကမ္ဘာမြေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သားရဲရိုင်းအော်ရာများ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ထွက်ပေါ်နေသည့် ဤဧရာမ ခြင်္သေ့မည်းကြီးသည် ၎င်း၏ အတောင်ပံအစုံကို ခတ်လိုက်ရာ၊ ထွက်ပေါ်လာသော လေဓားလှိုင်းများသည် ထက်မြက်လှသော ဓားသွားများကဲ့သို့ ချင်းလော့ရှမ်းရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လွှမ်းခြုံအုပ်မိုးသွားတော့သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း စီးနင်းထားသည့် ဆွန်းနီ က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော တိုက်ကွက်များဖြင့် ထိုလေဓားလှိုင်းများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် ရှိနေသော ဆွန်းနီသည် ခြင်္သေ့နှင့် ကျားတစ်ကောင်မျှ ပမာဏခန့်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအင်အော်ရာမှာမူ အလွန်တရာ အားကောင်းလှသည်။ လီယန်ချူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ဆွန်းနီနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ချင်းလော့ရွှမ်းသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ရတနာပုလဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ ပစ်မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုရတနာပုလဲသည် ရွှေရောင်ထဲတွင် အနီရောင် သန်းနေပြီး ကြက်ဥတစ်လုံးခန့် ပမာဏရှိကာ၊ လေထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရောင်စုံရောင်ခြည်တန်းပေါင်းများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုရောင်စုံရောင်ခြည်တန်းများသည် ဧရာမ ခြင်္သေ့မည်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ၊ ထိုကောင်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို မီးတောက်မီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ဝုန့် ဝုန်း ဝုန်း

ဧရာမ အတောင်ပံကြီးများ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်လိုက်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေပြင်းလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုအကောင်သည် ဤမီးတောက်များကို အတော်ပင် ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး၊ မီးတောက်များ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် မိမိ၏ အင်အားများကို အသုံးချကာ မနားတမ်း တုန်ခါ၍ ခါချနေတော့သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်အော်ရာများအရ သူမသည် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်သို့ သိသိသာသာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုရတနာပုလဲသည်လည်း စွမ်းအား အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ရတနာလက်နက်တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်ကွက်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်မျှ အပြန်အလှန် လဲလှယ်ပြီးနောက်၊ ချင်းလော့ရွှမ်းသည် ထိုခြင်္သေ့မည်းကြီးကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်သည် ရိုက်ချခြင်းခံရသဖြင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး၊ အတောင်ပံကို ခတ်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်၍ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေပြီး၊ ထိုရတနာပုလဲသည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာကာ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ရုပ်ရည်ရူပကာမှာ အလွန်ပင် လှပချောမောလှသည်။ မျက်နှာကျမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီး၊ အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ၊ သူမ၏ ရှည်လျားလှပသော ခြေတံအစုံမှာ လူတို့၏ အကြည့်ကို အထူးပင် ဆွဲဆောင်နေသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာလည်း ချန်နိုင်ငံ မှ အမျိုးသမီးများနှင့် မတူညီဘဲ၊ ထူးခြားသော အနောက်ဘက်ဒေသ စတိုင်လ် ရှိနေသည်။

ထိုခြင်္သေ့မည်းကြီးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက်၊ သူမ၏ အကြည့်သည် ဤဘက်သို့ ရောက်ရှိလာရာ၊ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်လျက် ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အမှင်တက်သွားတော့သည်။

ယွမ်ရှူးကျင့်ကြံသူနှင့် ဇီရွှမ် ဆရာတပည့်နှစ်ဦးသည် ယခင်က မာန်ဟွန်းကမ္ဘာထဲတွင် ချင်းလော့ရွှမ်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးကြသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းသည် လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး -

"တာအိုဆရာ လီ..." ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးပြလိုက်၏။

ထိုစဉ်က မြေအောက်နန်းတော်တွင် ချင်းလော့ရွှမ်းသည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်မှသာ လိုက်ပါခဲ့ပြီး၊ တစ်လမ်းလုံး မည်သည့် အားထုတ်မှုမျှ မလိုဘဲ အေးဆေးစွာဖြင့် ရန်သူများကို ရှင်းလင်းကာ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် ရှမင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ကို ပြာအဖြစ် ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ယခုတဖန် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသောအခါ၊ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘဝတစ်ပါးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးမှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ခပ်ရေးရေး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤသို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရချိန်တွင် သူမက မိမိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြောပြရာ လီယန်ချူလည်း အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းသည် ဤနေရာရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို စားသုံးကာ ကျင့်စဉ်အင်အားများ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ပင် သွေးမျိုးဆက်အလွန်တရာ သန့်စင်သော ဆွန်းနီ တစ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို မိမိ၏ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ်ပဲ ကံတရားရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတဲ့သူပဲ..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ကာ အံ့သြမိသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များနှင့် မန္တန်စွမ်းအားများသည် အလွန်ပင် သန့်စင်လှပြီး၊ လက်ထဲမှ ရတနာပုလဲသည်လည်း ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ခြင်း ခံထားရသည့် နတ်လက်နက်နှင့် ညီမျှသော အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားသည့် ရတနာထူး ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းနဲ့ ရှီရှောင်မန်တို့ အစောပိုင်းက အတူတူ ရှိမနေခဲ့ကြဘူးပေါ့" လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထိုစဉ် ချင်းလော့ရွှမ်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံရပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် -

"ကျွန်မတို့ ဒီ‌ေနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ စောစောက ခြင်္သေ့မည်းကြီးဟာ တစ်ခြားကမ္ဘာက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဆင့်ခေါ်ထားတဲ့ အကောင်ပဲ။ အခု ငါက သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီဆိုတော့၊ သူကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ လာနိုင်တယ်" ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး -

"တစ်ခြားကမ္ဘာက ကျွမ်းကျင်သူ ဟုတ်လား။"

ချင်းလော့ရွှမ်းက လေးနက်စွာဖြင့် -

"ဟုတ်တယ်။ သူက မီးခိုးရောင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိပေမယ့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကတော့ အလွန်တရာ မြင့်မားတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီလိုမျိုး အင်အားမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ဟု ဆက်လက်ပြောပြသည်။

လီယန်ချူသည် ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် မိမိတို့ ရှိနေသော ဤလူ့ပြည်လောကကို ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ ဟု ခေါ်ဆိုကြောင်းနှင့် ယင်းအပြင် အခြားသော ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာများစွာ ရှိသေးကြောင်း သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ဤကဲ့သို့ တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ထိတွေ့ရခြင်းအပေါ် အလွန်အမင်း အံ့သြခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူက -

"အဲဒီလူက ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး၊ ခပ်အေးအေး လေသံဖြင့် -

"အဲဒီလူက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ထားချင်နေတာ၊ ကျွန်မက သဘောမတူဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ - "..."

ဒီကောင်က မာန်ဟွန်းကမ္ဘာအထိ လာပြီး မိန်းမခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့လေ။

ဇီရွှမ်သည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ ယခင်က သူမ၏ နောင်တော်ဖြစ်သူသည်လည်း အလှအပကို မြင်၍ ရမ္မက်ဇော ကြွခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူမက အလွန်ပင် ရွံရှာဒေါသထွက်မိကာ -

"ကျင့်စဉ်အင်အား နည်းနည်းရှိတာကို အားကိုးပြီး ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရဲတယ်၊ အမှိုက်ပဲ "

ဟု ဆဲရေးလိုက်တော့သည်။

သူမနှင့် ချင်းလေရွှမ်းတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြရာ၊ ချင်းလော့ရွှမ်း၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံသည် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ အမှိုက်ပဲ"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ အရင်ဆုံး ဒီက စမ်းရေအနည်းငယ်ကို ခပ်ယူပြီးမှ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

နုပျိုချောမောသော မျက်နှာရှိသည့် ကျိန်းဟွမ်က ပြုံး၍ -

"မှန်တယ်၊ ဒီနေရာက စမ်းရေက အလွန် ကြည်လင်အေးမြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်လည်း အကျိုးကျေးဇူး ရှိသလို လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်ရာမှာလည်း အသုံးပြုရင် အရသာက အကန့်အသတ်မရှိ ထူးကဲတယ်"

ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းကမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဤတာအိုဆရာ လီ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မြင့်မားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ထိုတစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူ၏ အော်ရာစွမ်းအင်မှာ လွန်စွာ အားကောင်းပြီး လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အားလုံး စမ်းရေတွင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြရာ၊ ဤစမ်းရေသည် အမှန်ပင် ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သိပ်သည်းစွာ ပါဝင်နေပြီး လွန်စွာ ကြည်လင်အေးမြလှသည်။

ဤနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ငြိမ်းချမ်းဆိတ်ငြိမ်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူက ဒါကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ -

"တကယ်ပဲ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ စမ်းရေပဲ" ဟု ဆို၏။

ကျိန်းဟွမ်က ရယ်မောကာ -

"အဆင့်မြင့်တဲ့ စမ်းရေမဟုတ်ရင် တာအိုမိတ်ဆွေကို ဘယ်ခေါ်ရဲပါ့မလဲ" ဟု ပြောသည်။

အားလုံးက စမ်းရေများကို အလုအယက် ခပ်ယူကြပြီး ဘူးများ၊ ခွက်များထဲသို့ ထည့်သွင်းကြတော့သည်။

ဤအရာသည် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် နိမ့်ပါးသေးသော ဇီရွှမ်အတွက်မူ အလွန်တရာ အာဟာရဖြစ်စေသည့် ရတနာထူး ဖြစ်သည်။ လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်ရုံမျှတင်မကဘဲ၊ နေ့စဉ် ခွက်ငယ်တစ်ခွက်မျှ သောက်သုံးရုံဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ကြီးမားသော အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများအတွက်မူ၊ ဤစမ်းရေသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး နတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသည့် အကျိုးကျေးဇူး ရှိပေသည်။

အတိအကျ ထိုအချိန်တွင်ပင်၊ ကောင်းကင်ယံကြီးသည် ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဝုန်း ဝုန်း ဟူသော အသံများ မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုမည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးသည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် အနက်ရောင် ခြင်္သေ့မည်းများ အုပ်စုကြီးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် စောစောက ဧရာမ ကောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားခြင်း မရှိဘဲ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိကြသော်လည်း၊ လူကို ပေးစွမ်းသည့် ဖိအားမှာမူ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုမည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ထဲမှ လူတစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပွပွယောယော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်သည် အရေပြားအရောင်မှာ အစိမ်းရောင် သန်းနေပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း အလင်းရောင် ကင်းမဲ့ကာ မှေးမှိန်နေသည်မှလွဲ၍ အခြားအရာများမှာ သာမန်လူနှင့် မခြားနားပေ။

လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အော်ရာမှာ လွန်စွာ အေးစက်ခက်ထန်လှသည်။

ထိုလူငယ်က ခြောက်ကပ်ကပ် လေသံဖြင့် -

"ငါတို့ အရှင်သခင်က မင်းကို သဘောကျတာဟာ မင်းအတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ မင်းလို တစ်ခြားကမ္ဘာက မိန်းမက တကယ်ကို အခြေအနေကို နားမလည်တာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ ပြောဆိုပုံ လေသံမှာ အလွန်ထူးဆန်းပြီး နှေးကွေးလှသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် မဆုတ်မနစ်သော အမူအရာဖြင့် -

"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့၊ တိုက်ချင်ရင်လည်း လာခဲ့"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူမ၏ ဘေးရှိ ဆွန်းနီကလည်း ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ အင်အားမှာ လွန်စွာ ကြီးမားလှသည်။

အရေပြား အစိမ်းရောင်သန်းနေသော လူငယ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးသည် အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အနက်ရောင် ခြင်ကောင်အုပ်ကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သားရဲရိုင်း အော်ရာများကို ဆောင်ယူလျက် ပါရှိလာသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ မိမိလက်ထဲမှ ရတနာပုလဲကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ရတနာပုလဲမှ ရောင်စုံရောင်ခြည်တန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုသည် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်၊ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ထဲမှ အနက်ရောင် ခြင်ကောင်တစ်ကောင်သည် ချက်ချင်းပင် ဧရာမ ပမာဏအထိ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ရာများကို ဆောင်လျက်၊ မျက်ဝန်းများ အေးစက်ကာ မီးပင်လယ်ကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွက်ပြီး ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဤအကောင်သည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် စောစောက ချင်းလော့ရွှမ်း ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်သည့် ကောင်ကြီးပင် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ဤမည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိမိ၏ မန္တန်စွမ်းအားများကို ရှေ့တွင် စုစည်းကာ ကြေးညိုရောင် ဒိုင်းကာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဤအနက်ရောင် ခြင်္သေ့မည်းကြီး၏ တိုက်ကွက်ကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဘေးမှ ဆွန်းနီကလည်း ဒေါသတကြီး

ဟိန်းဟောက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးဝင် အုပ်မိုးလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်၊ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်တစ်ခုသည် အပေါ်သို့ လောင်ကျွမ်း တက်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုဧရာမ ခြင်္သေ့မည်းကြီးသည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုတစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ စောစောက ထိုလူငယ် တာအိုဆရာသည် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက် ထိုးပြရုံမျှဖြင့် မိမိ မွေးမြူထားသော သားရဲရိုင်းကြီးကို မီးရှို့သတ်ပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးပြပြန်ရာ၊ မီးတောက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုမည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြာအဖြစ် သန့်စင်အောင် ရှို့မြှိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

အရေပြား အစိမ်းရောင်သန်းနေသော တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူက ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်ရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ အလိုကျ လိုက်မလုပ်သင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်"

ဟု ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

အရေပြား မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ထိုလူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -

"ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ သူတပါးကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ အရှင်သခင် ဒီကို ရောက်လာရင် မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

ကျိန်းဟွမ်က ဘေးမှနေ၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးကာ -

"မင်းက ဘယ်က ကမ္ဘာကလဲ၊ စကားလုံးတွေက တော်တော် အပြောကြီးတာပဲ " ဟု ဆိုသည်။

သိသာသည်မှာ၊ သူသည် ကမ္ဘာဦးပြင်ပ လောကများနှင့် ပတ်သက်၍ အချို့အချက်များကို နားလည်ထားပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပိယွန်းနတ်မိမယ်၏ တပည့် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လူငယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ငါက အနောက်ဘက် ကန္တာရကမ္ဘာ ကလာတာ" ဟု ဆိုသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်လာခြင်းကြောင့်၊ လူ့ပြည်လောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများသာမကဘဲ အချို့သော တကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများပင် လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်ပြီး ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိန်းဟွမ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်လျက်ပင် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ -

"မင်း အနောက်ဘက် ကန္တာရကမ္ဘာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိလို့လား" ဟု မေးသည်။

ကျိန်းဟွမ်က အတည်အပေါက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ -

"တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" ဟု ဖြေသည်။

တစ်ခြားကမ္ဘာမှ လူငယ် - "..."

အမှန်စင်စစ်၊ ကျိန်းဟွမ်သည် လိမ်ညာပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခပ်ရေးရေးမျှသာ သိရှိထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခြားကမ္ဘာမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် အမှန်တကယ် ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးခြင်း မရှိသေးပေ။

ထိုတစ်ခြားကမ္ဘာမှ လူငယ်သည် သုံး‌ေရာင်ခြယ်မီးတောက်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့်၊ မိမိအနေဖြင့် ဆုတ်ခွာရမည်လောဟု စဉ်းစားနေမိသည်။

အတိအကျ ထိုအချိန်တွင်ပင်၊ ဧရာမ ကော်ဇောပျံကြီးတစ်ထည်သည် လေထဲမှ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤကော်ဇောပျံသည် အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကာ၊ ၎င်း၏ အပေါ်တွင် လူအချို့ မတ်တပ်ရပ်လျက် ပါရှိလာသည်။

ဦးဆောင်လာသူမှာ မီးခိုးရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကော်ဇောပျံပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင်အိုကြီးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးရှိပြီး၊ လက်များကို ရိုသေစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် လွန်စွာ ကျိုးနွံရိုသေသော အမူအရာ ရှိကြသည်။

ထိုလူများ အပေါ်စီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးတစ်ခုကို လုပ်တာတောင်၊ ဒီလောက်တောင် အချိန်အကြာကြီး ယူရသလား"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုလူငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး -

"အရှင်သခင် ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပိတ်ဆို့ တားဆီးထားလို့ပါ"

ဟု ကပျာကယာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် လီယန်ချူကို ခပ်အေးအေးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် လေထဲတွင် ဆုံစည်းသွားကြရာ -

ဒိုင်း

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

ဤ 'အရှင်သခင်' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသူ၏ မျက်ဝန်းများသည် အလွန်တရာ ရှေးကျလှပြီး၊ လုံးဝ သာမန်လူငယ်လေးတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အသက်မသေနိုင်သော မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်နှင့် ပို၍ တူညီလှသည်။

စောစောက သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ လီယန်ချူနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ရုံမျှဖြင့် လီယန်ချူ၏ အကြည့်စွမ်းအားကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားရရှာသည်။

"ဒါ ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူလဲ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"မင်းက ဒီမိန်းမအတွက် ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးချင်တာလား" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက -

"မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးတယ်လို့တော့ မပြောသာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က လူကို အဓမ္မ လုယူသွားတာကိုတော့ မျက်စိမှိတ် ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ" ဟု ပြန်ဆို၏။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက လေးနက်သော လေသံဖြင့် -

"ဒီမိန်းမဟာ ငါနဲ့ ကံရေစက် ပါလာတဲ့သူပဲ။ ငါ သူမကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ချင်တယ်။ အကယ်၍ မိတ်ဆွေက လက်ရှောင်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ထို မီးခိုးရောင် ဝတ် လူငယ်လေး ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမင်တက်သွားကြတော့သည်။

သိသာသည်မှာ၊ ၎င်းတို့သည် အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်လှပြီး အထက်စီးတွင် ရှိနေသော အရှင်သခင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ ယဉ်ကျေးပျော့ပျောင်းစွာ ပြောဆိုနေရသည်ကို နားမလည်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင် တစ်ဖက်လူဟာလည်း ရုပ်ရည်ကို နုပျိုအောင် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရှေးဟောင်းခေတ်က ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လား။

ဤ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် လူကို ပေးစွမ်းသည့် ဖိအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည်။

မည်သည့် နတ်ဘုရား မန္တန်စွမ်းအားမျှ ထုတ်မပြရသေးသော်လည်း၊ ယွမ်ရှူး သည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ မန္တန်စွမ်းအားများပင် တောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ခစားလိုက်ရသည်။

ဇီရွှမ်အဖို့မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ သူမသည် တတိယအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့်၊ ယခုအခါ ဤလူငယ်လေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မရွှေ့နိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အော်ဂလီဆန်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"ဒီကိစ္စကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်ပြီး ငါ ပြောတာလည်း အတည်မဖြစ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် -

"ဘယ်သူက နင့်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် လုပ်မှာလဲ "

ဟု ဆိုလိုက်၏။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက ပြုံး၍ -

"ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်ရတာဟာ မင်းအတွက် သိက္ခာကျစရာ မရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -

"အရူးပဲ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"ဒီမိန်းမကို ငါ မရရအောင် ယူမယ်။ ဘယ်သူ လမ်းပိတ်ပိတ် သတ်ပစ်မယ်"

ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အသီးသီးတို့သည် နတ်ဘုရား မန္တန်စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ လီယန်ချူတို့နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သွားအနည်းငယ် နာကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် အနည်းငယ် ဆယ်ကျော်သက် စိတ်ရူးပေါက် ဆန်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ ကိုယ်ပေါ်မှ အော်ရာကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း ထိုသို့ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြန်သည်။

ဘာဖြစ်လို့ ချင်းလော့ရွှမ်းကို ဤမျှအထိ အလေးအနက် ထားနေရတာလဲ။

သူ၏ အတွေးအခေါ် ပုံစံမှာ အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ယောက်၏ ပုံစံမျိုး မရှိပေ။

အမှန်စင်စစ်၊ ဤ လူငယ်လေး၏ အဆင့်အတန်းအထိ ကျင့်ကြံထားသူတစ်ဦးသည် သာမန်လူသားများကို ဝက်၊ ခွေး သို့မဟုတ် မြက်ပင်၊ ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့သာ သတ်မှတ်ထားရုံတင်မကဘဲ၊ သာမန် ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း သူ၏ မျက်စိထဲတွင် စွမ်းအားအနည်းငယ်ရှိသော ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်သည်။

သူ ဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင်၊ စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံမျှဖြင့် ပြီးမြောက်စေရမည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်တော့သည်။

မဟုတ်ရင် သူ ဒီလောက်အထိ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့တာ ဘာအတွက်လဲ။

လောကကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး၊ လက်ဖဝါးတစ်ချက် စောင်းရုံနဲ့ တိမ်တိုက်ဖြစ်စေ၊ မိုးရွာစေ လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။

ထို့အပြင် ဤအရှင်သခင်သည် တစ်ခြားကမ္ဘာတွင် ထင်ရှားလှသော အဆင့်အတန်းရှိသူ၊ အာဏာကြီးမားသူ ဖြစ်သဖြင့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို ပို၍ပင် လက်မခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူ လိုချင်သော မိန်းမမှန်သမျှ မရဖူးတာ မရှိသဖြင့်၊ ချင်းလော့ရွှမ်း ဤကဲ့သို့ ငြင်းဆန်လေလေ၊ သူက ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးညှီနံ့များ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ လီယန်ချူအနေဖြင့် ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် အာရုံခံမိနေသည်။

"တစ်ခြားကမ္ဘာရဲ့ အင်အားဟာ လူ့ပြည်ထက် အဆမတန် သာလွန်ပုံရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အရေအတွက်ဟာ အများကြီးပဲ..."

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

လူ့ပြည်လောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည်လည်း အမှန်စင်စစ် မနည်းလှသော်လည်း၊ အလွန်ပင် ကွဲပြား ပြန့်ကျဲနေကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီးများ၊ ရှေးဟောင်း အင်အားစုများ၊ မဟာရှမင်းဆက်မှ လေကျင့်ကြံသူများ အားလုံးသည် အလွန်တရာ အားကောင်းသော အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ အကယ်၍ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုစည်းလိုပါက၊ ထိုရှေးဟောင်း အင်အားစုကြီးများမှလွဲ၍ ကျန်အဖွဲ့များအတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲလှသည်။

ဤတစ်ခြားကမ္ဘာမှ လူများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့သည် ဘေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်ကို အလွယ်တကူ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကူးယဉ် အာရုံပျံ့လွင့်နေသော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးကမူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို နတ်ဘုရား မန္တန်စွမ်းအားများ ထုတ်ဖော်၍ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။

လေပြင်းလှိုင်းများ ထန်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုလေလှိုင်းများထဲတွင် နှင်းမုန်တိုင်းများနှင့် မိုးကြိုးလျှပ်စီး မီးပွင့်များ လျှပ်လက် တောက်ပနေသည်။ ဤလူများသည် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်ပညာ ကို ကျွမ်းကျင်ကြပုံရသည်။

အပြန်အလှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့ ထိန်းချုပ်ထားသော မန္တန်အတတ်ပညာများသည် အမှန်ပင် လွန်စွာ ထူးဆန်းလှသည်။

၎င်းတို့၏ အင်အားများသည်လည်း လေကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓ၊ တာအိုကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းအားများနှင့် မတူညီဘဲ၊ အခြားသော စနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

လီယန်ချူ လက်မလှုပ်ရသေးမီမှာပင်၊ ကျိန်းဟွမ်သည် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကြီးမားလှသော အင်အားများ ပါဝင်နေသဖြင့်၊ လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း နှင်းမုန်တိုင်းများသည် ရိုက်ခွဲခြင်းခံရပြီး၊ မိုးကြိုးလျှပ်စီး မြွေနဂါးများသည်လည်း ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

စောစောက ဧရာမ ခြင်္သေ့မည်းကို မောင်းနှင်ခဲ့သော တစ်ခြားကမ္ဘာမှ လူငယ်သည်။

ကျိန်းဟွမ်၏ လက်ဖြင့် နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ ညှစ်ခြေပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ကျိန်းဟွမ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်စွမ်းအားများ ရှိနေသဖြင့်၊ ထိုလူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အမှုန့်ခြေ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေး၏ နောက်ကွယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ကွက်ကိုလည်း ကျိန်းဟွမ်က မိမိ၏ မန္တန်စွမ်းအားဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ မူလက ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ အင်အားမှာ အတောင့်တင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဘေးနားရှိ လူငယ်တစ်ယောက်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်ကြီး အက်ကွဲသွားကာ၊ အနက်ရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် မြေကြီးထဲမှ ဖောက်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း

၎င်းတို့သည် ကျိန်းဟွမ်ကို အလယ်တွင် ပိတ်ဆို့ ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။

ကျိန်းဟွမ်သည် လီယန်ချူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာခါစ ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြပြီး မိမိ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြချင်နေသည့် အချိန် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ထိုအနက်ရောင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများထဲမှ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်လွန်း လှပြီး၊ သူ၏ မူလဇာစ်မြစ်မှာလည်း ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သည့် ရောင်စုံနတ်ကြက်ဖကြီး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ပိယွန်းနတ်မိမယ်၏ လေကျင့်ကြံခြင်း မန္တန်စွမ်းအားများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည့် 'မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်' ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။

ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ သန်မာလှပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ အော်ရာစွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသည်။

သူက လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်ကာ လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး၊ လက်ကို ပြန်လည် ဝှေ့ယမ်းကာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကိုလည်း ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို သုံးဦး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စွမ်းအင်အော်ရာများသည် အားကောင်းလှသော်လည်း၊ ကျိန်းဟွမ်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသုံးဦးသည် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း တွင် မကျွမ်းကျင်ကြောင်း သိမြင်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ သန်မာလှသော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုးကာ၊ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံ၍ အနီးကပ် စီးနင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူနှစ်ယောက်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ကျောက်တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အပေါ်သို့ မနားတမ်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ဤကျောက်တံတိုင်းကြီးသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး၊ ကျိန်းဟွမ်၏ တိုက်ကွက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်ကာ သူ့ကို အပြင်ဘက်တွင် အပိတ်အဆို့ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ နောက်ထပ် ကျောက်တံတိုင်း သုံးခုသည် မြေကြီးထဲမှ ဖောက်ထွက်လာပြီး ကျိန်းဟွမ်ကို အလယ်တွင် ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။

ကျိန်းဟွမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ၊ ကိုယ်ပေါ်မှ အော်ရာများသည် အာဏာစက် ပြင်းထန်လှသည်။

တောက်ပဆန်းပြားလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး -

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသည့် ထိုကျောက်တံတိုင်းကြီး လေးခုစလုံးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

နုပျိုချောမောသော လူငယ်လေးသည် လေထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ လက်ထဲတွင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်ဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။

ဓားသွားပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ မြူခိုးများ ရှိနေပြီး၊ ဓားဆန္ဒ များသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ထားသည်။

ကျိန်းဟွမ်၏ အမည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ရည်မှာလည်း နုပျိုချောမောရုံမျှသာ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မှာမူ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်။

သူသည် လေကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ၊ ထိပ်တန်း ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျိန်းဟွမ်သည် သူ့ကို အမှန်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

ယွမ်ရှူးတို့ သုံးဦးသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ဤဖျတ်လတ်သွက်လက်သည့် လူငယ်လေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ သိထားသည်မှာ ထိုလူငယ်သည် လီယန်ချူအပေါ် အလွန်ပင် ရိုသေထက်သန်မှု ရှိသည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးလည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လက်အောက်ငယ်သားများ၏ ဝိညာဉ်များကို သူက ပြန်လည် ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ၊ တစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်သာသော ဝိညာဉ်အရိပ်များသည် သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခင်က သူ့တွင် လက်အောက်ငယ်သား လေးဦး ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်တော့သည်။

ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာမူ ဝိညာဉ်အခြေအနေ မျှသာ ရှိတော့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးက အေးစက်စွာဖြင့် -

"ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ..."

သို့သော်လည်း သူ၏ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် -

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး၊ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ထို အဘိုးအိုကို ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပျံထွက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုကျွမ်းကျင်သူ လေးဦးစလုံး၏ ဝိညာဉ်များသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်စီးသွားရတော့သည်။

'စိတ်ဓား'

ဤအရာသည် မဟာဝိညာဉ် ကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ထိပ်တန်း ဓားကျင့်စဉ် နတ်ဘုရား မန္တန်စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျွမ်းကျင်သူ လေးဦး၏ ဝိညာဉ်များကို အမှုန့်ခြေ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ရင်းနှီးလှသော မဟာတာအို အာရုံခံစားမှု ကျဆင်းလာခဲ့ရာ၊ လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ -

"တော်သေးတယ်၊ ကျိန်းဟွမ် လက်ထဲကနေ ရန်သူကို လုပြီး သတ်လိုက်နိုင်လို့" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူက လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နတ်ဘုရား မန္တန်စွမ်းအားများကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိစေခဲ့သည်။

ဒိုင်း!

ပြင်းထန်သော မြည်ဟိန်းသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ၊ လီယန်ချူ၏ အင်အားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာကို ခုခံနိုင်သည့် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ထားသော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချခြင်းကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားရရှာသည်။

ရင်ဘတ်ရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရပြီး၊ ပြင်းထန်စွာဖြင့် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။

လူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ပျက်စီးနေတဲ့ ကမ္ဘာမြေထဲမှာ၊ ဤမျှလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ ရှိနေရတာလဲ။

ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ အားလုံးက ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တာကို သဘောကျနေကြတာလဲ။

သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ဖြူဖွေးသော လေစီးကြောင်းသည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး၊ ဤအော်ရာသည် အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသဖြင့် လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ခုနစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံခန့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။

ကျိန်းဟွမ်သည် လီယန်ချူ လှုပ်ှိားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိမိလက်ထဲမှ ရွှေရောင်ဓားကို ဖြန့်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ဤဓားသည် မန္တန်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အထက်လူကြီး ရှေ့ထွက်ပြီး ပွဲကြမ်းပြ ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိအနေဖြင့် အခြေအနေကို နားလည်ရမည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ထို လူငယ်လေး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ -

လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

သူသည် သိုင်းပညာ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်လိုက်သဖြင့်၊ မည်သည့် နတ်ဘုရား ဖြစ်ရပ်ဆန်းမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အားလုံးသည် သူ၏ သိုင်းပညာ အပြင်ပန်းကမ္ဘာ ထဲတွင် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

ဧရာမ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်နှာကျမှာ သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် မျက်ဝန်းအစုံကို တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး အော်ရာစွမ်းအားမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင်၊ ထို လူငယ်လေး၏ ကာကွယ်ရေး အလွှာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

လူငယ်လေး၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ရိုက်ချမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ဤအနောက်ဘက် ကန္တာရကမ္ဘာမှ လာသော အရှင်သခင်သည် လီယန်ချူ၏ ရန်သူ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် ရုန်းကန်၍ ထရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင် ကြိုးတစ်ချောင်း ပျံထွက်လာပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

'နတ်ဘုရားချည်ကြိုး'

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ထင်ရှားလှသော ရတနာလက်နက် ဖြစ်ပြီး၊ နဂါးချုပ်တိုင် ကဲ့သို့ပင် ရန်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လူငယ်လေးသည် ခဏမျှ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်လျက် ခပ်အေးအေးဖြင့် -

"မင်းက သိပ်ကို အားနည်းလွန်းတယ်။ ဒီလောက် အားနည်းနေတာကို၊ ဒီလောက်အထိ မာနထောင်လွှားမနေသင့်ဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လူငယ်လေးသည် ဒေါသလည်းထွက် ထိတ်လန့်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ ဤနတ်ချည်ကြိုးထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဒဏ်ရာ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသဖြင့်၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အင်အားများသည် ဤနတ်ချည်ကြိုး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသောကြောင့် ခေတ္တမျှဖြင့် လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်ရှာပေ။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ရုတ်တရက် အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် ခိုးအော်ရာ မီးခိုးတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအနက်ရောင် မီးခိုးတန်းသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ မရောက်ရှိမီမှာပင်၊ လီယန်ချူ၏ အကာကွယ်အော်ရာ ဖြင့် ပိတ်ဆို့ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လျှပ်စစ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး နေလပုတီး သည် ထိုလူ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ် လူငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းသည် ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရတော့၏။

ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ခပ်ဖွဖွလေး ပျံထွက်လာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကာ၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုနုပျိုချောမောသော လူငယ်လေးသည် အလွန်ပင် အားကောင်းလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤလူငယ် တာအိုဆရာကမူ သူ့ကို ပို၍ပင် အနက်အဓိပ္ပာယ် မသိနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဒီလို လက်စွမ်းမျိုးဟာ ငါတို့ နတ်ဘုရားနန်းတော် က ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေနဲ့ပဲ နှိုင်းယှဉ်လို့ ရနိုင်လိမ့်မယ်..."

လူငယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ၊ ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အားကောင်းလှသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ မည်သည့် နတ်ဘုရား မန္တန်စွမ်းအားကိုမျှ ကျင့်ကြံထားခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာပြီးနောက်တွင် လီယန်ချူ၏ လက်ဖြင့် အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ညှစ်ခြေပစ်လိုက်သောအခါတွင်မူ -

ရုတ်တရက် သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ နတ်ဘုရား မီးတောက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ လက်ပေါ်သို့ ကူးစက်လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၉၈၄) ရှေးခေတ် ဓားနတ်ဘုရား

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သူ၌ မီးနိုင်သော နတ်ဘုရားအတတ် ရှိသော်လည်း ဤနတ်ဘုရားမီးတောက်ထံမှ ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှု အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီး ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

သုံး‌ေရာင်ခြယ်မီးနှင့် ဤဝိညာဉ်မီးတောက်တို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် လောင်ကျွမ်းသွားကြရာ ဤဝိညာဉ်မီးတောက်သည် တစ်ဖက်လူ သေဆုံးသည်အထိ အဆုံးတိုင် လိုက်လံလောင်ကျွမ်းမည့် အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။”

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားသည်။ ဤဝိညာဉ်မီးတောက်သည် ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်ပိုင်အတတ်ပညာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ သူ၌ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေပါက စောစောကတည်းက ထုတ်သုံးခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲနှင့် ပို၍ တူညီလှသည်။

“ဒါကို သူကိုယ်တိုင်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပုံမရဘူး။”

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သုံး‌ေရာင်ခြယ် မီးဖြင့် ဖိနှိပ်ထားရင်း တစ်ဖက်မှလည်း မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဤဝိညာဉ်မီးတောက်ကို စူးစမ်းလေ့လာနေမိသည်။ ရှေးယခင်က မိမိ၏ တိုက်ကွက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ လွန်စွာ မြင့်မားလှသဖြင့် အကယ်၍ သူသည် ဤဝိညာဉ်မီးတောက်ကို တကယ်အသုံးပြုလိုပါက အချိန်အလုံအလောက် ရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ ခံစားရသည်မှာ ဤဝိညာဉ်မီးတောက်သည် တစ်မျိုးသော တားမြစ်ချက် ကျိန်စာနှင့် တူညီနေသည်။ မည်သူမဆို သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက ဤကျိန်စာမီးတောက်၏ ငြိတွယ်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြာအဖြစ် မပြောင်းလဲမချင်း အဆုံးတိုင် လောင်ကျွမ်းနေမည် ဖြစ်သည်။

“ဒီအနောက်ဘက် ကန္တာရကမ္ဘာက တကယ်ကို ထူးဆန်းဆန်းပြားတာပဲ။”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ပေါ်ရှိ မီးတောက် သည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သာ၍ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ဤဝိညာဉ်မီးတောက်သည် စွမ်းအားကြီးမားလှသော်လည်း ယခုအခါ အရင်းအမြစ်မရှိသော ရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် နောက်ထပ် အင်အားဖြည့်တင်းမှု မရှိတော့ဘဲ မကြာမီမှာပင် သုံး‌ေရာက်ခြယ်မီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် စိတ်ကူးတစ်ခု ရရှိသွားပြီး မိမိ၏ နတ်ဝိညာဉ်ထဲမှ မီးနတ်ဘုရား အမိန့်တော်တံဆိပ် ကို လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။ မီးနတ်ဘုရား အမိန့်တော်တံဆိပ်သည် တစ်မျိုးသော အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အခြေခံ၍ လောက၌ ရှိသမျှသော မီးတောက်အပေါင်းကို စေခိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လီယန်ချူက မီးနတ်ဘုရား အမိန့်တော်တံဆိပ်ကို နှိုးဆွလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော စာသားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အော်ရာစွမ်းအားကို အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါသွားစေသည်။ ဤမီးနတ်ဘုရား အမိန့်တော်တံဆိပ်ကို အားကိုးလျက် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ခုကို ဤဝိညာဉ်မီးတောက်ထဲသို့ ရိုက်နှိပ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို အောင်မြင်စွာ စည်းရုံးသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တော့သည်။

ကျိန်းဟွမ်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှတာပဲ။ မီးတောက်ထဲက ဝိညာဉ်နတ် တွေတောင် ဒီလောက်အထိ မစွမ်းဆောင်နိုင်လောက်ဘူး။”

သူပြောသည်မှာ လီယန်ချူက ဤဝိညာဉ်မီးတောက်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်လိုက်သည့် အတတ်ပညာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ ဤဝိညာဉ်မီးတောက်ကို သူ လုံးဝဥဿုံ သန့်စင်ခြင်း မပြုရသေးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စေခိုင်း၍ ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက လက်ညှိုးကို ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာလက်ထဲတွင် စိမ်းပြာရောင် မီးတောက်ငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကြည့်ရသည်မှာ လွန်စွာ လှပဆန်းပြားလှသည်။ သို့သော် စောစောက ဤမီးတောက်သည် မည်မျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့ပြီး မီးနိုင်သော နတ်ဘုရားအတတ် ကို ကျင့်ကြံထားသည့် လီယန်ချူကိုပင် လွှတ်မပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

လီယန်ချူက သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ကမ္ဘာဦးပြင်ပ လောကကြီးဆီသို့ အနည်းငယ် တမ်းတစိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ကမ္ဘာပြင်ပ လောကထဲမှာကော မဟာတာအိုရဲ့ ချုပ်ချယ်မှု သံခြေကျင်းတွေ ရှိနေမလားမသိဘူး။”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ချင်းလော့ရွှမ်းသည်လည်း ဤမျှလောက်သော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်အင်အား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကမ္ဘာပြင်ပမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ချက်မျှပင် မခံနိုင်ဘဲ ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ယနေ့တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနတ်ဘုရားကို ဖိအားပေးကာ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်၍ နတ်လောက ‌သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာပြင်ပမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် အားကောင်းလှသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကမူ အလွန်တရာ ကွာခြားလှပေသည်။

ယခုအခါ မာန်ဟွန်းကမ္ဘာကြီးအတွင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ရှိနေကြပြီး ယခင်အကြိမ် ပွင့်ခဲ့စဉ်ကထက် ရောက်ရှိလာသော ကျွမ်းကျင်သူ အရေအတွက်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားလှသည်။ လူ့ပြည်လောကမှ ကျင့်ကြံသူများသာမကဘဲ အခြားသော ကမ္ဘာဦးပြင်ပမှ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် မူလက ကျိန်းဟွမ်ကို လမ်းပြခိုင်းပြီး တန်ဖိုးရှိသော ဝိညာဉ်နယ်မြေများကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ဧရာမ ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းကြီးထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ရာစွမ်းအင်တစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအော်ရာစွမ်းအင်သည် မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားကာ ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို သာ၍ ကြီးမားလာစေသည်။ ကောင်းကင်ခွေး နေဝါးမျိုလိုက်သည့်အလား မာန်ဟွန်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန်တရာ အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက သက်တမ်းကုန်ဆုံးပြီး ပိတ်တော့မှာပဲ။”

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်သည်။

ယခင်အကြိမ် မာန်ဟွန်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့စဉ်က လူတိုင်းသည် နေရာအနှံ့သို့ ကျပန်း တယ်လီပို့ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် မိမိ၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ သိုင်းပညာဆန္ဒများကို လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။ ဤအရာသည် ဤကမ္ဘာမြေကြီး၏ မဟာတာအို ဆန္ဒအစအနများ ဖြစ်ကြသည်။ အလွယ်ပြောရပါက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသော ကမ္ဘာ့အာဏာစက်နှင့် ညီမျှပေသည်။

လီယန်ချူအနေဖြင့် ၎င်းကို အသုံးချကာ သိုင်းပညာ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားကိုသာ မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ဤမာန်ဟွန်းကမ္ဘာထဲတွင် အခြားအရာများကို စေခိုင်း၍မရသော်လည်း မိမိ၏ ဘေးနားရှိ ရင်းနှီးသူများကို မိမိနှင့်အတူ နေရာတစ်ခုတည်းသို့ တယ်လီပို့သွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန်မူ တတ်နိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မည်းမှောင်သွားကာ လေပြင်းများ ထန်လာခဲ့ပြီး မာန်ဟွန်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံး စတင်တိမ်းစောင်းသွားရာ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တုန်ခါ၍ ဝေဝါးလာခဲ့တော့သည်။

ယွမ်ရှူး က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

“ဒီတစ်ခါ လမ်းခွဲလိုက်ရင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံဖို့က ဘယ်အချိန်မှန်း မသိနိုင်တော့ဘူး။”

သူမက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“တာအိုမိတ်ဆွေ လီ… ကိစ္စရှိရင် တိုက်ရွှမ်တောင်ကိုလာပြီး ကျွန်မကို ရှာနိုင်ပါတယ်။ အခွင့်အရေးရရင် တာအိုမိတ်ဆွေနဲ့ အတူတူ တာအိုတရားတွေကို ဆွေးနွေးချင်ပါသေးတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးသည် ရှည်လျားလှသဖြင့် နောင်တွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ ကံရေစက်မပါပါက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရန်မှာ မည်သည့်နှစ်၊ မည်သည့်လ ဖြစ်မည်ကို မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယွမ်ရှူး သည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ရှိနေသဖြင့် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် အနည်းငယ် မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် အချစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံနေသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ကျင့်စဉ်လမ်းတွင် အောင်မြင်မှုရရှိထားသော တာအိုကျင့်ကြံသူ တည်ငြိမ်သည့် ဝါရင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လီယန်ချူက စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လိမ်ယှက်သွားခဲ့သည်။ အားလုံး၏ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည့်အချိန်တွင်မူ သူတို့သည် စမ်းရေများ စီးဆင်းနေပြီး သာယာလှပလှသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ကောင်းပါပြီ၊ အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ယွမ်ရှူး - “………………”

ကျိန်းဟွမ်သည် နတ်ဘုရားလောကမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မာန်ဟွန်းကမ္ဘာမှ လတ်တလောမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခါစ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ တက်ကြွလန်းဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး အခြားအရာများကို သတိမထားမိပေ။ သို့သော်လည်း ချင်းလော့ရွှမ်းသည် ဉာဏ်ပညာ အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး ဇီရွှမ်သည်လည်း မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုတင် ယွမ်ရှူးက လီယန်ချူကို ပြောခဲ့သည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြုံးမိနေကြတော့သည်။

ယွမ်ရှူး ကိုယ်တိုင်လည်း မာန်ဟွန်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်တွင်ပင် လီယန်ချူတို့နှင့် နေရာတစ်ခုတည်း၌ ရှိနေသေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ စောစောက သူမ ခံစားခဲ့ရသော လမ်းခွဲရတော့မည့် ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်များသည် ယခုအခါတွင်မူ အနည်းငယ် ပိုလျှံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် လီယန်ချူက ‘ကောင်းပါပြီ’ ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ခြင်းက သူမကို သာ၍ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေတော့သည်။

အားလုံးသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး မြို့တစ်မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ဧရာမ ခြင်္သေ့ကြီးသည် ရှေးဟောင်း ဆွန်းနီ သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်နေသဖြင့် ယခင်အကောင်ထက် သာ၍ အားကောင်းလှရာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လူတိုင်းသည် ဤလှပချောမောသော အမျိုးသမီးအပေါ်သို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိနေကြတော့သည်။

သူမသည် အနောက်ဘက်ဒေသ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း ခြေဖဝါးအစုံမှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စမျှ မရှိဘဲ စင်ကြယ်လွန်းလှသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူဆိုးများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို အထူးပင် ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။ ချင်းလော့ရွှမ်းကိုယ်တိုင်ကလည်း လွန်စွာ လှပချောမောသည့် မိန်းမလှတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ယွမ်ရှူး သည်လည်း တည်ငြိမ် မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များ ရှိပြီး လှပချောမောလှသည်။

ထို့ပြင် ဇီရွှမ်သည်လည်း အသားအရေ ဖြူစင်ဝင်းပကာ လှပနုပျိုလှသဖြင့် မိမိ၏ ဆရာနှင့် ချင်းလော့ရွှမ်းတို့ကို အနည်းငယ် မမီသော်လည်း လူတို့၏ မျက်စိကို ပသာဒဖြစ်စေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့အပြင် ရုပ်ရည်ချောမောခန့်ညားလှသော လီယန်ချူပါ ပါဝင်နေသဖြင့် ဤလူစုသည် လူအများအကြားတွင် လွန်စွာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတော့သည်။

ချင်းလော့ရွှမ်း၏ ဆွန်းနီသားရဲကြီးကို ဆိုင်၏ နောက်ဖေးခြံဝန်းထဲတွင် ထားရှိခဲ့ရာ ၎င်းသည် လွန်စွာ ငြိမ်သက်လျက် ရှိနေပြီး ၎င်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။ ကျိန်းဟွမ်ကမူ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပြီး ဆိုင်အကူကို လှမ်းခေါ်ကာ အရက်များ ယူလာခိုင်းနေတော့သည်။

အားလုံး မာန်ဟွန်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက် လီယန်ချူက ဆိုင်တွင် အတူတူ အရက်သောက်ကြရန်နှင့် အားလုံး ဗိုက်ဝမှသာ လမ်းခွဲကြရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိန်းဟွမ်သည် မာန်ဟွန်းကမ္ဘာထဲတွင် နတ်ဝိညာဉ်များ အမှုန့်ခြေခြင်း ခံခဲ့ရပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့ရရာမှ ယခုအခါ လူ့ပြည်လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် အရသာရှိလှသော စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် အရက်အိုးကြီးများသည် စားပွဲပေါ်သို့ အပြည့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အားလုံးက ခွက်ချင်းတိုက်၍ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားကြရာ အငွေ့အသက်မှာ တဖြည်းဖြည်း တက်ကြွလာခဲ့ပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရတော့သည်။ နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပချောမောလှသော မိန်းမလှ သုံးဦးသည် ဤမြို့ငယ်လေးထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာခြင်းကပင် လူတို့ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ ဘေးနားရှိ လူငယ်တာအိုဆရာသည်လည်း အဆင်းအရောင်မှာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ခန့်ညားလှသဖြင့် လူတို့ကို သာ၍ပင် အံ့အားသင့်စေတော့သည်။

ကျိန်းဟွမ်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် တင်လျက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကျယ်လောင်စွာ သီဆိုနေတော့သည်။ သီချင်းသံမှာ ရဲရင့်ပြတ်သားလှပြီး သီချင်းစာသားများမှာလည်း ရှေးဆန်လှသည်။ သူ၏ အသံမှာ လွန်စွာ ကြည်လင်လှသဖြင့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး ရှိသော်လည်း အတွေ့အကြုံ အများအပြား ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ဒဏ်ရာများ ရိုးအီနေသည့် ခံစားချက်မျိုးကိုလည်း ပေးစွမ်းနေသည်။

သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆုံးသွားသောအခါ ကျိန်းဟွမ်က အရက်အိုးကို ပွေ့ချီလျက် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ လီ… ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ သီချင်းက ဘယ်လိုလဲဗျာ။”

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ စနောက်လိုက်သည်။

“တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ကချေသည်တွေ ရှိတဲ့ အရက်ဆိုင်တွေမှာ သွားဆိုရင် သေချာပေါက် နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ။”

ကျိန်းဟွမ်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“အရင်တုန်းက လူ့ပြည်လောကမှာ လှည့်လည်သွားလာစဉ်တုန်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလို နေရာမျိုးတွေမှာ သီချင်းဆိုပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့ဖူးတယ်ဗျာ။”

သူ၏ စကားကြောင့် ဘေးနားရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျိန်းဟွမ် စောစောက ပြသခဲ့သော စွမ်းအားများသည် ယခုခေတ်၏ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဆရာမှာလည်း နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်ပေရာ သူက ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် သီချင်းဆိုခဲ့ဖူးသည် တဲ့လား။ လီယန်ချူလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေ ကျိန်းက ဒါကို လုပ်ဖူးတာပေါ့။ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လို့ ဆက်မလုပ်တော့တာလဲ။”

ကျိန်းဟွမ်က ဤကိစ္စကို ပြောပြရာတွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး -

“လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ညှို့ယူနိုင်တဲ့ အချစ်သီချင်းလေးတွေကို ကျွန်တော်က မဆိုတတ်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှင်က အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်တာ”

ဟု ဆိုသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီယန်ချူပင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ မိန်းမလှ သုံးဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပြုံးယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူက အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“ညီအစ်ကို ကျိန်း… မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက နေရာမှားသွားခဲ့တာပဲ။”

ကျိန်းဟွမ်သည်လည်း လွန်စွာ ပွင့်လင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူက အရက်အနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ဆိုသည်။

“ငါ့ဆီမှာ သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိတယ်၊ မင်းကို လက်ဆောင်ပေးရမလား။”

ကျိန်းဟွမ်၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားပြီး -

“ဘာသီချင်းလဲ ”

လီယန်ချူက ခွက်ထဲမှ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို အာဇာနည်နှင့် မိန်းမလှ သီချင်းကို သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ ကျိန်းဟွမ်သည် နားထောင်ပြီးနောက် မျက်ဝန်းများ သာ၍ လင်းလက်လာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် သီချင်းစာသားထဲမှ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းဖြစ်သည့် -

“ဓားကို လက်ဝယ်ကိုင်စွဲလို့၊ လောကမှာ ဘယ်သူက သူရဲကောင်းလဲလို့ မေးလိုက်မယ်။”

ဟူသော စာသားကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရဲရင့်လှသော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက စားပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာဖြင့် -

“သီချင်းကောင်းပဲ”

“ဒါက တာအိုမိတ်ဆွေ လီ ကိုယ်တိုင် ရေးစပ်ထားတာလား။”

ကျိန်းဟွမ်သည် ဂီတကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သဖြင့် ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ ထူးခြားပြီး အဓိပ္ပာယ်နက်ရှိုင်းလှသော သီချင်းစာသားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး -

“ငါရေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ သီချင်းရေးဆရာရဲ့ မျိုးရိုးက ‘ထူ’ လို့ ခေါ်တယ် ”

ကျိန်းဟွမ်က ရယ်မောကာ -

“အခွင့်အရေးရရင် ဒီဆရာကြီး ထူနဲ့ သေချာပေါက် မူးအောင် အတူတူ သောက်ရမယ်” ဟု ဆိုသည်။

အရက်သောက်ပြီးနောက် အားလုံးသည် အသီးသီး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ချင်းလော့ရွှမ်းနှင့် ယွမ်ရှူး သူ ဆရာတပည့်တို့သည် တိုက်ရွှမ်တောင်ဆီသို့ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လီယန်ချူနှင့် ကျိန်းဟွမ်တို့ကမူ ဝေမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

………………

ဝေမြို့တော်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်…

ကျိန်းဟွမ်သည် ဆိုင်ရှင်မကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို မှောက်မှားစေနိုင်လောက်အောင် လှပချောမောရုံတင်မကဘဲ အခြားဘယ်သူမျှ လျစ်လျူရှု၍မရနိုင်သော ထူးခြားသည့် ဆွဲဆောင်မှု အငွေ့အသက်မျိုးလည်း ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ကျိန်းဟွမ်သည် ဆိုင်ရှင်မ ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရက်ရှိန်များသည် ချက်ချင်းပင် ထက်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားခဲ့ရသည်။

ဤအရာသည် ဆိုင်ရှင်မ ၏ အလှအပကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆိုင်ရှင်မ က သူ့ကို ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာ မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူ ပိယွန်းနတ်မိမယ်ထက်ပင် သာ၍ အားကောင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မူလဇာစ်မြစ်မှာ ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သည့် ရောင်စုံနတ်ကြက်ဖကြီး ဖြစ်သဖြင့် အာရုံခံစားမှု အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။

ဆိုင်ရှင်မ က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ -

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်ရွံ့နေရတာလဲ။”

ကျိန်းဟွမ်က ဘေးမှနေ၍ ရိုသေကျိုးနွံစွာဖြင့် -

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ”

ဟု ဆိုသည်။

စကားအနည်းငယ် ပြောရုံမျှဖြင့်ပင် သူသည် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံစားနေရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

“ဆရာက ကျွန်တော့်ကို တာအိုဆရာ လီရဲ့ နောက်ကို လိုက်ခိုင်းတာ၊ ဝေမြို့တော်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”

လီယန်ချူက ကျိန်းဟွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“စောစောက ကောင်းကင်ထက်မှာ သီဆိုနေတုန်းကတော့ မင်းက ဒီလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ”

ကျိန်းဟွမ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“ဒီတည်းခိုခန်းမှာ လူလိုသေးလားခင်ဗျာ။ အင်း… ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် တာအိုကျောင်းမှာ တံမြက်စည်းလှည်းတဲ့ အလုပ် လုပ်ရင်လည်း ရပါတယ်” ဟု ဆို၏။

ဆိုင်ရှင်မ က လီယန်ချူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -

“ဘယ်လိုထင်လဲ ”

လီယန်ချူက ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်သည်။

“အရာရှိဝမ်က အနားယူသွားပြီလေ။ ကျိန်းဟွမ်ကို မြို့တော်အရာရှိရုံးမှာ အရာရှိအဖြစ် သွားလုပ်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုလဲ။”

ဆိုင်ရှင်မ က အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး။”

နတ်ဘုရားများနှင့် သရဲတစ္ဆေ ကိစ္စရပ် အများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် အရာရှိဝမ်သည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း အနီးအနားတွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ယူကာ အနားယူသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အရာရှိ ရာထူးမှာ လစ်လပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရာရှိ ဝမ်သည် တစ်ခါတရံ လီယန်ချူနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ ဤကိစ္စကို ပြောပြဖူးသည်။

ကျိန်းဟွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ -

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ရုံးတော်မှာ အရာရှိအဖြစ် သွားလုပ်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အပိုင်းတွင်မူ လီယန်ချူကိုယ်တိုင် ထောက်ခံပေးထားသဖြင့် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိနိုင်ပေ။ သို့ဖြစ်၍ ဝေမြို့တော်ထဲတွင် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး အရက်သောက်ခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်းကို နှစ်သက်သော လူငယ် အရာရှိတစ်ဦး တိုးပွားလာခဲ့တော့သည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် အောင်မြင်မှုရရှိထားသော လူငယ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း ကျိန်းဟွမ်သည် လျှပ်ပေါ်လော်လီပုံ ပေါက်နေသော်လည်း အလုပ်လုပ်သည့်အခါတွင်မူ လွန်စွာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသည်။ အမှုမှန်သမျှသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အဖြေပေါ်သွားလေ့ ရှိသည်။

ပိယွန်းနတ်မိမယ်၏ တိုက်ရိုက်တပည့်၊ နတ်ဘုရားလောကမှ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဝေမြို့တော်ထဲတွင် အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေရခြင်းကို အတော်ပင် သဘောကျနှစ်ခြိုက်နေပုံရသည်။ ပြည်သူများအကြားမှ အငြင်းပွားမှုများ၊ လမ်းမထက်မှ ရန်ပွဲများကို ဖြေရှင်းပေးခြင်း သို့မဟုတ် သူခိုး၊ ဓားပြများကို ဖမ်းဆီးခြင်း အလုပ်များကို သူက အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ကိုင်နေတော့သည်။

အချိန်ကာလသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တော်ထဲတွင် နေ့စဉ် ကျမ်းစာများ ဖတ်ရွတ်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်းနှင့် သိုင်းကျင့်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေကာ ဘဝကို အလွန်ပင် အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနေမိသည်။ သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို နယ်စပ်ဒေသဆီမှ သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မြောက်ဘက် ကန္တာရဒေသမှ ရွှေရောင်တဲနန်းတော် နှင့် ချန်နိုင်ငံတို့သည် နယ်စပ်တွင် စစ်တပ်များ စုစည်းထားကြသော်လည်း စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် သုံးပွဲအနက် နှစ်ပွဲနိုင်စနစ်ဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် သာမန်စစ်သည်တော်များ၏ အသက်ပေါင်းများစွာ သေကျေပျက်စီးမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ပထမ နှစ်ပွဲတွင် တစ်ဖက်တစ်ပွဲစီ အနိုင်အရှုံး ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးပွဲတွင်မူ မြောက်ဘက် ရွှေရောင်တဲနန်းတော်၏ အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချန်နိုင်ငံမှ လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင် မိမိတို့၏ အင်အားများကို အလွန်ပင် ထိန်းချုပ်ထားကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် ရာဂဏန်းမျှသော နေရာများကို ပြာအဖြစ် မပြောင်းလဲစေခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားများမှာမူ လျော့ကျမသွားဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ရေကန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မြေကြီးထဲမှ ကြည်လင်သော စမ်းရေများ မနားတမ်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤတိုက်ပွဲကို ဘေးမှ စောင့်ကြည့်သူ မရှိခဲ့သော်လည်း သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ မြောက်ဘက် ရွှေရောင်တဲနန်းတော်သည် အညံ့ခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သက်တမ်းတစ်လျှောက် စစ်ပွဲများ လုံးဝ မဖန်တီးတော့ပါဟု ကတိပြုခဲ့တော့သည်။ ဤတိုက်ပွဲ သတင်းသည် ချန်နိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အမျိုးမျိုး ပြောဆိုစရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရှေးယခင်က လူ့ပြည်လောက စစ်ပွဲများတွင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော မဟာ‌ေခတ်ပြိုင်ပွဲကြီး ကာလတွင်မူ လောကတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ မင်းသား ချင်အိမ်‌ေတာ်၏ ပုန်ကန်မှုတွင်ပင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ပါဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွှေရောင်တဲနန်းတော်သည် တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာတစ်ခုလုံးကို ပုံအော၍ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းသည် လူတို့ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်၏ မဟာစစ်ပွဲကြီးကို ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူများ၏ အရှုံးအနိုင်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် နယ်စပ်ဒေသ၏ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်မှာလည်း ဤသို့ဖြင့် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ဤအရာသည် လီယန်ချူကို ‘သုံးပြည်ထောင် ဝတ္ထု’ ထဲမှ စစ်သူကြီးများ မြင်းစီးလျက် ရှေ့ထွက်၍ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကြသည့် အဖြစ်အပျက်ကို သတိရစေသည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ လောကတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို စဉ်းစားကြည့်ပါက နားလည်ပေးနိုင်ပေသည်။ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် လက်တစ်ချက် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် တောင်များကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ ဝိညာဉ်အဆင့် သို့မဟုတ် အောက်ခြေ ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိုးနှင့်မြေကဲ့သို့ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူသား စစ်တပ်များအနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ပွဲပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ဆုံးဖြတ်ခြင်းက သာမန်ပြည်သူများ၏ အသက်အိုးအိမ် သေကျေပျက်စီးမှုကို အနည်းဆုံးအထိ လျှော့ချပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီထျန်းနန်နှင့် ဆက်သွယ်သည့်အခါတွင်မူ ရွှီထျန်းနန်သည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူ၏ အမည်ကို လှမ်း၍ ပြောပြခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်သွယ်ရေး ရတနာလက်နက်ပေါ်ရှိ အမည်ကို ကြည့်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး -

“ဖန့်ချင်းလန် ဟုတ်လား”

သူသည် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

နယ်စပ်ဒေသတွင် မြောက်ဘက် ရွှေရောင်တဲနန်းတော်၏ အရှင်သခင်ကို အနိုင်ယူပြီး မိမိ၏ အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့် သံချပ်ကာမြင်းစီးစစ်သည် နှစ်သိန်းကျော်ကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူမှာ အမှန်စင်စစ် ဖန့်ချင်းလန် ဖြစ်နေလိမ့်မည် တဲ့လား။ သူသည် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆိုင်ရှင်မ ကို ဤကိစ္စကို ပြောပြရာ ဆိုင်ရှင်မ သည်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ သူမရဲ့ စရိုက်နဲ့ တူတာပဲ”

ဆိုင်ရှင်မ က အံ့အားသင့်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ စရိုက်မှာ ခပ်အေးအေးနှင့် အေးစက်လှသော်လည်း သူမသည် နှလုံးသားထဲတွင် ရဲရင့်သော သူရဲ‌ ကောင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရှေးခေတ် ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ စကားပြောပါက ကတိတည်ကာ လုပ်ဆောင်ပါကလည်း ပြတ်သားပြီး ဓားကို ကိုင်စွဲလျက် လောကတွင် မတရားမှုများကို နှိမ်နင်းသူ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မဟာကိစ္စရပ်ကြီးတွင် သူမ ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။ ထို့အပြင် ဖန့်ချင်းလန်သည် ဝေမြို့တော်ထဲတွင် လီယန်ချူနှင့် ယင်ယန် ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အဆမတန် မြင့်မားလာခဲ့ရာ မြောက်ဘက် ရွှေရောင်တဲနန်းတော်၏ အရှင်သခင်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခြင်းမှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ‘မိုင်ထောင်ချီ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင် ကို ထုတ်ယူကာ မန္တန်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြန်လည်ဆက်သွယ်မှု ရရှိခဲ့သည်။ မျက်နှာကျ အေးစက်လှသော မိန်းမလှတစ်ဦးသည် အလင်းဝင်္ကပါထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လီယန်ချူ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဆိုင်ရှင်မ က ကြားဖြတ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါ နယ်စပ်မှာ ရွှေရောင်တဲနန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့သူက နင်လား ”

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လီယန်ချူနှင့် ဆိုင်ရှင်မ တို့သည် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို စိတ်ထဲမှနေ၍ လက်မထောင်ပြလိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချင်းလန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး အေးစက်လှသော မျက်နှာကျမှာ အနည်းငယ် ညှို့ယူဖွယ်ကောင်းအောင် လှပသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက -

“ချန်နိုင်ငံရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူက ဘာဖြစ်လို့ မင်း ဖြစ်နေရတာလဲ။”

စောစောက ရွှီထျန်းနန်က သူ့ကို ပြောပြဖူးသည်မှာ ချန်နိုင်ငံသည် မြောက်ဘက် ရွှေရောင်တဲနန်းတော်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အခြားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဖန့်ချင်းလန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြကာ -

“ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး -

“ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။”

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တစ်ကောင် ရှိတယ်လေ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အရိုက်ခံလိုက်ရလို့ ဒဏ်ရာရသွားတာ၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မက သူ့ကိုယ်စား ရွှေရောင်တဲနန်းတော်ကို သွားပြီး ရင်ဆိုင်လိုက်တာ။ အင်း… ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ - “…………………”

ဆိုင်ရှင်မ - “…………………”

အမှန်စင်စစ်၊ ကိစ္စက ဤသို့ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း တဲ့လား။ လီယန်ချူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် လီယန်ချူက ရယ်မောကာ -

“ချန်နိုင်ငံက အဲဒီကျွမ်းကျင်သူက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲမသိဘူး၊ စောစောက မေးဖို့ မေ့သွားတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မ က မျက်လုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး မှိတ်ကာ -

“အဲဒီလူကတော့ တကယ် သနားစရာကောင်းတာပဲ။”

လီယန်ချူက ရယ်မောလျက် -

“အမှန်ပဲ”

မူလက ဤတိုက်ပွဲသည် ထိုလူအတွက် လောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာမည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်ပြီး ချန်နိုင်ငံက သူ့ကို ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အလွန်ပင် အလေးအနက် ထားပုံရကာ အရင်းအမြစ် အများအပြားကို အသုံးပြု၍ မွေးမြူထားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်၏ အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ခံလိုက်ရရှာသည်။

……………………

နယ်စပ်ဒေသ

ကျားခေါင်းတောင်

ဤနေရာတွင် စစ်တပ်အခြေစိုက် စခန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး စစ်သည်တော် ငါးသောင်းခန့် တပ်စွဲထားကြသည်။ ဖန့်ချင်းလန်သည် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ် ချင်ကုန်းမင်၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ စစ်သေနာပတိ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ချင်ကုန်းမင်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ငါးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မျက်နှာကျမှာ လေးနက်တည်ကြည်လှကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးချင်းစွမ်းအားများမှာမူ သိပ်သည်းမှု မရှိတော့ပေ။

ငယ်စဉ်က ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ခံစားခဲ့ရဖူးသဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်ဆေးဝါး အများအပြားဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသဖြင့် သက်တမ်းကို မထိခိုက်သော်လည်း သိုင်းပညာကျင့်စဉ်လမ်းတွင်မူ နောက်ထပ် တိုးတက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ချင်ကုန်းမင်သည် စစ်ဗျူဟာတွင် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် မဟာချန်နိုင်ငံတော်တွင် အဆင့်အတန်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။

စစ်သေနာပတိ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ချင်ကုန်းမင်အပြင် အခြားသော စစ်သူကြီး အများအပြားနှင့် ဗုဒ္ဓ၊ တာအိုကျင့်ကြံသူ ဆရာကြီး အချို့လည်း ရှိနေကြသည်။ ဖန့်ချင်းလန် ရောက်ရှိလာသောအခါ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် အသီးသီး ထရပ်ကာ အရိုအသေ ပေးကြတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် စစ်တပ်မှ စစ်သူကြီးများအတွက်မူ အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်တစ်ခုခန့်အထိ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သေရမှာကို မကြောက်ကြသော်လည်း စစ်ပွဲများကိုမူ လုံးဝ မနှစ်သက်ကြပေ။ ဤဗုဒ္ဓနှင့် တာအိုကျွမ်းကျင်သူများ အတွက်မူ ဖန့်ချင်းလန် နောက်ဆုံးပွဲတွင် ပြသခဲ့သော စွမ်းအားများသည် သူတို့ကို အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ထိုရွှေရောင်တဲနန်းတော်၏ အရှင်သခင်သည် သွေးချီစွမ်းအားများ ပင်လယ်ကဲ့သို့ သိပ်သည်းလှပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွန်စွာ သန်မာလှသည့်အပြင် ထူးဆန်းလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားသေးသည်။ ဤနေရာရှိ လူများသာ ရှေ့ထွက်၍ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါက တိုက်ကွက် တစ်ဆယ်ကျော်မျှအတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားကြရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအမျိုးသမီး ဓားနတ်ဘုရားသာ မရှိခဲ့ပါက ယခုအခါ သူတို့၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

ဖန့်ချင်းလန် နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ကုန်းမင်က ဤတိုက်ပွဲပြီးနောက် စီစဉ်ထားရှိမှုများကို ပြောပြသည်။ ချန်နိုင်ငံသည် ဖန့်ချင်းလန်ကို နိုင်ငံတော်စောင့်ရှောက်ရေး ဆရာကြီး အဖြစ် ဘွဲ့တံဆိပ် ချီးမြှင့်လိုသော်လည်း ဖန့်ချင်းလန်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဖန့်ချင်းလန်သည် ဤကဲ့သို့သော အပေါ်ယံ ဂုဏ်ဒြပ်များကို လုံးဝ မနှစ်သက်ပေ။

ဤကိစ္စတွင် အခြားသော အချက်အလက် အများအပြား ပါဝင်နေပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်းမှာ သူမကို အရိုအသေပေးခြင်းကို ပြသရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် ကိစ္စရပ်များတွင်မူ သူမ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိပေ။

ဘေးနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးက ဖန့်ချင်းလန်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဖန့်မိန်းကလေး… မင်း ဒီနေ့ အားလားမသိဘူး”

ဖန့်ချင်းလန်သည် စကားနည်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ခပ်အေးအေးဖြင့် -

“မအားဘူး”

ထိုလူငယ်သည် စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက် -

“ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်ကော ”

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စကားပြန်မပြောတော့ဘဲ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလူငယ်သည် ဝတ်ရုံ အဝါရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြုံးများဖြင့် -

“ကျွန်တော့်မှာ တခြားဆန္ဒ မရှိပါဘူး၊ မနက်ဖြန် မင်းကို တောင်ပေါ်မှာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ဖို့ ဖိတ်ချင်ရုံတင်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“အချိန်တော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် နဲ့ အတူတူ မသွားချင်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သွားသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် -

“ဒီစကားက တကယ်ကို နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေတာပဲ ”

ဖန့်ချင်းလန်က ချင်ကုန်းမင်ကို ကြည့်ကာ -

“စစ်သေနာပတိချုပ် ချင်… ဒီကိစ္စတွေ ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မ နောက်ထပ် မနေတော့ပါဘူး၊ အရင်ဆုံး ခွင့်ပြုပါဦး”

ဟု ဆိုသည်။

ချင်ကုန်းမင်က သူမကို ဆက်နေရန် တားမြစ်ကာ -

“ဖန့်မိန်းကလေး… ဘာဖြစ်လို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် မနေတာလဲ။ နယ်စပ်က စစ်သည်တော်တွေ အားလုံးက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို သိကြပါတယ်၊ တကယ်လို့ ထွက်ခွာချင်တယ်ဆိုရင်တောင် အခုလောက်အထိ မလောပါနဲ့ဦး” ဟု ဆို၏။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြကာ -

“ဒီလူက တကယ်ကို စကားများလွန်းလို့ ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး။ နောင်တစ်ချိန် ဟိုတောင် ဒီရေမှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမက ချင်ကုန်းမင်နှင့် ဤနေရာရှိ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီးနောက် နန်မင်ဟော်လီဓား သည် အစွပ်အတွင်းမှ ကျွတ်ထွက်လာခဲ့ရာ ဖန့်ချင်းလန်သည် ဓားပေါ်သို့ နင်းလျက် လေထဲသို့ ပျံသန်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စစ်စခန်းအတွင်းရှိ စစ်သည်တော်များသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြရသည်။ သူမ၏ ဖျတ်လတ်မှုနှင့် အလှအပမှာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။ အေးစက်လှသော ဓားနတ်ဘုရားမလေး၏ ပုံစံသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို လွန်စွာ တမ်းတစေခဲ့ပြီး ယခုအခါ နယ်စပ်ဒေသ၏ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်သေနာပတိ ရုံးခန်းအတွင်း၌မူ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ဖန့်ချင်းလန်၏ အေးစက်မှုကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယဉ်ပါးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူငယ်ကမူ မိမိ၏ နှာခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ကာ ရယ်မောလျက် -

“ကျွန်တော်လည်း မဖြစ်ချင်ပါဘူးဗျာ၊ အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခံနေရတာက တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဤလူငယ်သည် အမှန်စင်စစ် ချန်နိုင်ငံ၏ ထိုလျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး လောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာရမည့်အစား နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချင်းလန်၏ ရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင်သာ အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ထိုရွှေရောင်တဲနန်းတော်၏ အရှင်သခင်သည် စွမ်းအား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းလှပြီး ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်၏ အော်ရာစွမ်းအားမှာလည်း လွန်စွာ ရက်စက်လှသဖြင့် မိမိနှင့် သူ၏ အရှုံးအနိုင်မှာ မသေချာလှပေ။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားကျင့်စဉ်မှာမူ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် သူမ ရှေ့ထွက်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းက သာ၍ သေချာမှု ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် မိမိကိုယ်တိုင်ကလည်း ဖန့်ချင်းလန်ကို အမှန်တကယ် မနိုင်ခဲ့ပေ။

အားလုံး ဆွေးနွေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ချင်ကုန်းမင်နှင့် ဤလူငယ် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လူငယ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေမိသည်။

ချင်ကုန်းမင်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“စိတ်ပျက်မနေပါနဲ့၊ လောကမှာ ခက်ခဲတဲ့အရာဆိုတာ မရှိပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူ၏ အသံမှာ လွန်စွာ တည်ငြိမ်လှပြီး ဤစစ်မြေပြင်တွင် အတွေ့အကြုံများလှသော စစ်သူကြီးကြီးသည် လောကကြီးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော မျက်ဝန်းအစုံ ရှိပေသည်။ ချင်ကုန်းမင်၏ အားပေးမှုကို ကြားရသောအခါ လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းရောင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး -

“စစ်သေနာပတိချုပ် ချင်က ပြောတာက ကျွန်တော့်မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်ပေါ့။ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားရမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။”

ချင်ကုန်းမင်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ -

“လောကမှာ ခက်ခဲတဲ့အရာဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ လက်လျှော့ဖို့ပဲ လိုတာပါ”

ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

လူငယ် - “…………”