အခန်း (၉၈၅-၉၈၆)

အခန်း (၉၈၅) ဆန်းကြယ်သော မြို့ပြ

၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်၌ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာများကိုသာ စဉ်ဆက်မပြတ် ဖတ်ရွတ်ပူဇော်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ လွန်စွာ မြင့်မားသောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျမ်းစာဖတ်ခြင်းနှင့် လမ်းလျှောက်ခြင်းတို့မှာ ဒြပ်ရှိလောကဓာတ်ကြီးကို ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်ရန်နှင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအဆင့်၏ အစွန်းအစကိုမျှ မထိတွေ့နိုင်သေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာမူ များစွာ တိုးတက်မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မာန်ဟွန်းကမ္ဘာကြီးအတွင်း၌ ထိုကောင်းကင်ဘုံနတ်ဘုရားနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က နတ်ဘုရားလက်နက်ကို အားကိုးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနတ်ဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားများကြောင့် လီယန်ချူအနေဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းအပေါ် အမြင်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ အပြင်ဘက်သို့ အငွေ့အသက်မှန်သမျှ လုံးဝ မပေါက်ကြားစေရန် မူလသံလိုက်ဓာတ် မဟာအစီအရင်ကို ခင်းကျင်းထားပြီး လီယန်ချူသည် ထိုအစီအရင်အတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် သွေးချီဆေးလုံးကြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ သုံးဆောင်လိုက်သည်။

မူလက သူသည် သိုင်းပညာဆန္ဒကို စုစည်းရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း သိုင်းပညာဆန္ဒဟူသည်မှာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ ဝေဝါးလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်အလှည့်အပြောင်း ကံတရားနှင့် ကြုံတွေ့ရမှသာ စုစည်းနိုင်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးပြောင်းလဲကာ မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို သာ၍ သန်မာကြံ့ခိုင်လာအောင် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ရုပ်ခန္ဓာကို အခြေခံ၍ ဖော်စပ်ထားသော သွေးချီဆေးလုံးကြီးကို သုံးဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားဆေးဖော်အို မှ ထွက်ရှိလာသော ဆေးလုံးဖြစ်သဖြင့် အရည်အသွေးမှာ စိတ်ချရလှသည်။ ယခုကဲ့သို့ အဆမတန် သန်မာလှသော လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနှင့်ပင် ဤဆေးလုံးကို သုံးဆောင်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ပြင်းထန်လှပေသည်။ မဟာမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အရိုးအသား၊ သွေးနှင့် အဆီအနှစ် စွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ ဆေးလုံးဖော်စပ်ကာ ရုပ်ခန္ဓာကို သန့်စင်ခြင်းဟူသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအတတ်ကို လုယူခြင်း ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားဆေးဖော်မီးဖိုကြီး ရှိမှသာ ဤသို့ အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှလောက် ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများကြောင့် လီယန်ချူ၏ အင်အားမှာ ထပ်မံ၍ တိုးတက်လာခဲ့ရသည်။

၎င်းတို့ကို လုံးဝဥဿုံ သန့်စင်ပြီးသွားသောအခါတွင်မူ အချိန်တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ဖျက်ဆီး၍မရသော ရွမပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည် ၏ နတ်ဘုရားဆန္ဒများ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် သွေးချီဆေးလုံးကြီးကို သုံးဆောင်ပြီးနောက် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ဆင်ခြင်နေမိသည်။ သူ၏ ကိုယ်အောက်တွင် ထိုင်ထားသည်မှာ ကမ္ဘာဦးနတ်ကျောက်တုံးကြီး ဖြစ်ပြီး ပေါ်တွင် ဖုန်လိုင် ဟူသော စာသားနှစ်လုံးကို ရေးထွင်းထားကာ ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ တရားထိုင်ကျင့်ကြံပါက အံ့ဖွယ်အာနိသင် ရှိပေသည်။

ဤသွေးချီဆေးလုံးကြီး၏ ဆေးစွမ်းများကို လုံးဝ သန့်စင်ပြီးသွားသောအခါ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုမိုသန်မာလာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ချင်းချိုးမြေမှ မြေခွေးနတ်မိမယ်၏ ရုပ်ခန္ဓာကို အခြေခံ၍ ဖော်စပ်ထားသော သွေးချီဆေးလုံးကြီးကို ထပ်မံ၍ သုံးဆောင်လိုက်ပြန်သည်။

ဤဆေးလုံးအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး အလွန်တရာ ပူပြင်းလှကာ ပါဝင်သော စွမ်းအားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် စောစောက မိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူ၏ သွေးချီဆေးလုံးဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာကို အရင်ဆုံး သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးမှသာ ဤဆေးလုံးကို သုံးဆောင်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သုံးဆောင်လိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ချော်ရည်ပူကြီးတစ်ပြင် စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အတွင်းကလီစာ ငါးပါးလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အရည်ပျော်ကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤမျှလောက် အဆင့်မြင့်လှသော သွေးချီဆေးလုံးမျိုးကိုသာ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် အားနည်းသူတစ်ဦးက သုံးဆောင်လိုက်ပါက နေရာ၌ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆမတန် သန်မာလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီအဆင့်ရှိသော အစီရင်ဝတ်ရုံ ရှိပြီး ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်ရုံကလည်း ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် ဤပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှု ခံစားချက်ကြီးမှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ဆန်းသစ်နေမိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူတစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားများမှာ နီရဲလာခဲ့ပြီး ထိပ်မှနေ၍ အခိုးအလျှံများ တဟုန်းဟုန်း အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့တော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေတော့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အောက်တွင် ထိုင်ထားသည်မှာ ထိုနတ်ကျောက်တုံး ဖြစ်နေ၍သာ ခံနိုင်ရည် ရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှ ရောက်ရှိလာသော ထိုနတ်ကျောက်တုံးကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိတ်စင်လာသော စွမ်းအားများကြောင့် ရဲရဲနီလာခဲ့ပြီး မီးဖုတ်ထားသော သံတုံးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤနတ်ကျောက်တုံးကြီးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကူညီပေးသည့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာပစ္စည်းဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ ဖိတ်စင်လာသော စွမ်းအားများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်ပေးထားနိုင်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်မသွားစေရန် တားဆီးပေးထားသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဤပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအားများကြောင့် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးခြင်း ခံနေရပြီး ချက်ချင်းပင် အားကောင်းလှသော အဆီအနှစ် စွမ်းအင်များက ပြန်လည်ကုသပေးနေသည်။ ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း၌ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးလိုက်၊ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိုက် ဖြစ်နေပြီး သာ၍ သန်မာကြံ့ခိုင်လာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ အတွင်းခန္ဓာကို ပြန်လည်စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းကမ္ဘာကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အတွင်းကလီစာ ငါးပါးလုံးမှာ ဧရာမ တောင်ကြီးများကဲ့သို့ ရှိနေကာ သွေးများသည် တဟုန်းဟုန်း စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ခုကို ထိုနေရာတွင် ထားရှိလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ မနားတမ်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် တောက်ပလှသော နီရဲသည့် အလင်းတန်းများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးလိုက်၊ ပြန်လည်မွေးဖွားလာလိုက် ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ရှိနေပြီး ယခုအခါ ငါးရောင်ခြယ် နတ်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်အဆီအနှစ် စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ လွန်စွာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဆူပွက်နေသော သွေးချီစွမ်းအားများမှာ များစွာ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤဖြစ်စဉ်ကြီးမှာ ဘေးအန္တရာယ် ရှိသော်လည်း မစိုးရိမ်ရတော့ပေ။

ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းတွင် သိုင်းပညာဆန္ဒကို မစုစည်းနိုင်ဘဲ အဆင့်မတက်နိုင်သဖြင့် လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေးခေတ်ကတည်းက ယနေ့အထိ မရှိဖူးလောက်အောင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ သန့်စင်ရန် စိတ်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ နတ်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်လှသော အလင်းတန်းနှစ်ခု ဖြာထွက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ကျောင်းလုံးတွင် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သော်လည်း အစီအရင်က ကောင်းမွန်စွာ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လှပချောမောလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး -

“သူက အဲဒီ မြေခွေးနတ်မိမယ်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဖော်စပ်ထားတဲ့ သွေးချီဆေးလုံးကို သုံးဆောင်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူးနော်…”

သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ချောင်းလေးများကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းတော်အထက်ရှိ အစီအရင်မှာ သာ၍ ခိုင်ခံ့လာခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်မသည် နွဲ့နှောင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်စုံမှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မကျင့်ဘဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဒီလောက်အထိ သန်မာအောင် လုပ်တာကလည်း သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူးပဲ။”

ဆိုင်ရှင်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် အခန်းအတွင်း၌ တရားထိုင်နေပြီး ကိုယ်အောက်တွင် ထိုဖုန်လိုင်နတ်ကျောက်တုံး ရှိနေသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် သူ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဘေးနားတွင် ထိုင်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်အစုံမှာ မို့မောက်နေပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံမှာ မခံနိုင်လောက်အောင် ဖိအားများကို ခံနေရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူ၏ အော်ရာစွမ်းအားမှာ သာ၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး တရိပ်ရိပ် တက်လာခဲ့သော်လည်း ဘေးနားရှိ ဆိုင်ရှင်မအပေါ်တွင်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။ ဤဖြစ်စဉ်ကြီးမှာ ရက်သတ္တပတ် ခန့်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဆိုင်ရှင်မသည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ဖူးသည်။ လီယန်ချူ၏ အော်ရာစွမ်းအားမှာ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီး ဆက်လက်၍ သုတေသနပြုနေမိသည်။ လတ်တလောတွင် သူမသည် မိုင်ထောင်ချီ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်၏ ကမ္ဘာကျော်ဖြတ်နိုင်သော စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်သွားပါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေများ သို့မဟုတ် အခြားသော မဟာလောကဓာတ်ကြီးများထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့်တိုင်အောင် ဆက်သွယ်မှုကို ထိခိုက်မှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နတ်အလင်းတန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လျှပ်စီးလက်သံကဲ့သို့ ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အင်အားအကုန်မသုံးဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်ရာ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားပြီး -

“လက်သီးတစ်ချက်ကို ကျပန်းထိုးလိုက်တာတင် အရင်တုန်းက သိုင်းပညာနတ်ဘုရား စွမ်းအားကို သုံးလိုက်သလောက် ရှိနေပြီပဲ။”

ချင်းချိုးမြေမှ မြေခွေးနတ်မိမယ်၏ ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးအတွင်းရှိ သွေးချီစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေရာ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကျင့်စဉ်ကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေဝါရောင် သန်းလာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားကာ နတ်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေတော့သည်။

ဤအခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုသန်မာလှပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကိန်းဝပ်နေသော စွမ်းအားများမှာ လွန်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်က အစီရင်ဝတ်ရုံနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘယ်လောက်အထိ ရှိမလဲမသိဘူး။”

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ခါးဘေးရှိ ကျန့်ကျောင်း ဓား သည် ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အစွပ်အတွင်းမှ ကျွတ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေကာ ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုများ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် ဓား၏ စွမ်းအားများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဘေးသို့ မပြန့်နှံ့စေရန် တားဆီးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို စေခိုင်း၍ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။

ဒေါင်ခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ မီးပွင့်များ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကျင့်စဉ်ကို လှုပ်ရှားထားသည့် အခြေအနေတွင် ကုသိုလ်မှတ် သန်းချီအဆင့်ရှိသော ဓား၏ ခုတ်ချက်ကိုပင် အသားနှင့် မာန်တင်း၍ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျိန်းဟွမ်သာ လီယန်ချူ ဤမျှလောက်သော အချိန်တိုအတွင်း မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကျင့်စဉ်ကို ဤအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်အောင်မြင်သွားသည်ကို သိရှိပါက အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကျင့်စဉ်မှာ အသေးစား အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အစပျိုးခြင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်ခြင်းအဆင့် အကြားတွင်သာ ရှိသေးသော ကျိန်းဟွမ်ထက် များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆိုင်ရှင်မအား ဤကိစ္စကို ပြောပြရာ ဆိုင်ရှင်မက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် -

“ဒီလမ်းကြောင်းက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ။ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မကျင့်ဘဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ တစိုက်မတ်မတ် သန်မာအောင် လုပ်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တက်လှမ်းတာပေါ့။”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤသို့လုပ်ဆောင်ရန်အတွက်မူ ‌ေလာကအနှံ့မှ ရတနာအရင်းအမြစ် အများအပြား လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ခြင်းမှာ အတွင်းချီကို လေ့ကျင့်ခြင်းထက် ရတနာပစ္စည်းများ ပိုမိုကုန်ကျလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်များသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သာမန်ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများနှင့် ရတနာဆေးပင်များမှာ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ထူးခြားလှသော ဝိညာဉ်အရည်များနှင့် ဆေးလုံးများကိုသာ ဖော်စပ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း လတ်တလောတွင် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲ၌ တန်ဖိုးရှိသော ရတနာဆေးပင်များ လုံးဝ မပြတ်လပ်သေးသဖြင့် အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ တောင့်ခံထားနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယခုလတ်တလောတွင် ဤအခြေအနေ၏ စွမ်းအားများကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် နေ့စဉ် ကျောင်းတော်၌ တရားထိုင်ခြင်း၊ ကျမ်းစာဖတ်ခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသော သိုင်းပညာနတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို ဆင်ခြင်တွေးတောခြင်းတို့ဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

……………

ကျန်းနန်နယ်

ဤနေရာတွင် ရှေးယခင်က မည်သည့်နတ်ဘုရား၊ သရဲတစ္ဆေ ဒဏ္ဍာရီမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း လတ်တလောရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့ပြအချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်အနေအထားများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ သူတို့သည် လှည့်လည်သွားလာနေကြသော ကုန်သည်များဖြစ်ကြပြီး ထိုလမ်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသဖြင့် လွန်စွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တောင်ကုန်းအများအပြားနှင့် မြို့ပြအများအပြား တိုးပွားနေခဲ့သည်။ မိုးချုပ်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် နားခိုရန် နေရာရှာဖွေလိုသော်လည်း ယခင်က ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော လမ်းဟောင်းများကိုမူ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဤကုန်သည်အဖွဲ့တွင် လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ပါဝင်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးက လေးနက်သော လေသံဖြင့် -

“ဆရာ… ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။”

ခါးဘေးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ခေါင်းတွင် ခမောက်ဆောင်းထားသော သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက ခေါင်းခါပြကာ -

“ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းတယ်။ သရဲမြို့ သရဲရွာတွေလားမသိဘူး၊ မဝင်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ ငါတို့ လမ်းလွှဲပြီး သွားကြစို့။”

အခြားလူတစ်ဦးက -

“မိုးကလည်း ချုပ်တော့မယ်၊ ကြည့်ရတာ မိုးလည်း ရွာတော့မယ့်ပုံပဲ။ လမ်းလွှဲမယ်ဆိုရင် တောင်ထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားရင် သာ၍ ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့။”

ထိုလူကြီးက ခေါင်းခါပြကာ -

“တောင်ထဲမှာ လမ်းပျောက်ရင် ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အငတ်မသေနိုင်ပါဘူး၊ အချိန်နည်းနည်း ကုန်ပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်း ဆုံးရှုံးရုံပဲ ရှိမယ်။ အကယ်၍ ဒီမြို့ထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေရင်တော့ နောင်တရရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။”

သူသည် လူစုကို ဦးဆောင်၍ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ဤမြို့ပြများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်၍ လမ်းခရီး အများအပြား ပိုမိုကုန်ကျသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ချမှတ်နိုင်သူမှာ လွန်စွာ နည်းပါးလှပြီး အချို့လူများမှာ အခြေအနေကို သေချာမသိကြဘဲ၊ အချို့မှာ ဤနေရာနှင့် မရင်းနှီးကြသဖြင့် လမ်းကြုံဝင်ရောက်ခဲ့ကြရာမှ နောက်ထပ် ပြန်လည်ထွက်ခွာမလာနိုင်ကြတော့ပေ…

မကြာမီမှာပင် ကျန်းနန်နယ်ဘက်မှ သတင်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ရုံးတော်ကြီးများ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှလည်း လူအများအပြားကို စူးစမ်းလေ့လာရန် စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ အချို့လူများ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ဤမြို့ပြအတွင်းရှိ လူများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ မဟာရှမင်းဆက် ကာလက ဝတ်စုံပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ထိုအထဲတွင် အလယ်ပိုင်းဒေသ လူသားများသာမကဘဲ အနောက်ဘက်ဒေသ ဝတ်စုံဆင်ယင်ထားသူများလည်း ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ အတူတူ နေထိုင်နေကြကာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရှိနေကြသည်။ ဤကိစ္စမှာ ပြည်သူများအကြားတွင် လွန်စွာ ထင်ရှားကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် မြို့ထဲသို့ လူငယ်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လူငယ်တစ်ဦးမှာ မျက်နှာကျ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် မြင့်မားကာ ခါးဘေးတွင် သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အခြားလူတစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာအမူအရာ မာန်မာနကြီးလှပြီး ခါးဘေးတွင် ဓားနှစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဤရှေးဟောင်းဟန်ရှိသော မြို့ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက် ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ကဆွဲ၍ လမ်းမထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံမှာ ရှေးဆန်လှပြီး မဟာရှမင်းဆက် ကာလက ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

မြင့်မားသော လူငယ်က ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဒေါ်… ဒီနေရာက ဘာမြို့လဲ ခင်ဗျာ”

ထိုအမျိုးသမီးက မော့ကြည့်ကာ -

“ဒီနေရာက ဆစ်ရွှေမြို့ ပါကွယ်။”

လူငယ်က -

“ဆစ်ရွှေမြို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ ဒီနာမည်ကို မကြားဖူးပါဘူး ”

အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် -

“မောင်ရင်က အပြင်လူ ဖြစ်မှာပါ၊ မကြားဖူးတာလည်း သဘာဝကျပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

လူငယ်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝတ်စုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အားနာခြင်းမရှိဘဲ -

“ငါလည်း မင်းနဲ့ စကားအများကြီး မပြောချင်ဘူး၊ မင်းက လူလား သရဲလား” ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး -

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ”

လူငယ်က ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ဓားနှစ်လက်နှင့် လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -

“ရှောင်စဲ့… မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ ”

ရှောင်စဲ့က -

“သေချာပေါက် သရဲမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေနဲ့ သွေးညှီနံ့တွေ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်နေတာ၊ အပြင်ဘက်က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမယ် ”

လူငယ်က ရယ်မောကာ -

“အမှန်ပဲ၊ ငါလည်း သိပါတယ်၊ သူ့ကို စနောက်ကြည့်ရုံတင်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်စဲ့ ကမူ ဘာမှပြန်မပြောပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို မြင်တွေ့ပါက သေချာပေါက် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင့်မားသော လူငယ်မှာ တရားရုံးတော်၏ ပါရမီရှင် ေဝဟန် ဖြစ်နေပြီး ယခုအခါ ချန်နိုင်ငံ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်စဲ့နှင့်အတူ လမ်းကြုံ၍ ဤနေရာသို့ စူးစမ်းရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး မိမိ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ -

“မင်းတို့လို မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိလွန်းတဲ့ လူငယ်မျိုးနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ ”

ေဝဟန်သည် ယခုအခါ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ပွင့်လင်းပြတ်သားသော စရိုက်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသေးဘဲ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် -

“စကားအများကြီး ပြောမနေနဲ့”

လုိ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ထဲမှ ဓားကို ဝှေ့ယမ်း၍ ခုတ်ပစ်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားခဲ့တော့သည်။ ဤဓားချက်ကြောင့် မည်သည့်သွေးမျှ ဖိတ်စင်လာခြင်း မရှိဘဲ အမျိုးသမီး၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ လဲပြိုသွားခဲ့သည်။

ထို အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ေဝဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -

“သေချာပြီ၊ မင်းကမှ တကယ် ပြဿနာရှိတာပဲ”

ဟု ဆိုကာ လက်ထဲမှ ဓားဖြင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ထပ်မံ၍ ခုတ်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ ဧရာမ ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပေ ရာဂဏန်းမျှ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ေဝဟန်က ရှေ့သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီး အလောင်းကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ထလာခဲ့ပြီး ပြတ်ကျသွားသော ဦးခေါင်းမှာလည်း အခြားတစ်ဖက်မှနေ၍ ေဝဟန်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ရန် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ေဝဟန်သည် သစ်သားဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် ဓားအော်ရာစွမ်းအားများကြောင့် ဦးခေါင်းနှင့် အမျိုးသမီးအလောင်းကြီးမှာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် လက်ထဲမှ သစ်သားဓားသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်၍ သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ေဝဟန်သည် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် ဓားအော်ရာစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားလှသဖြင့် မိမိ၏ အရည်အချင်းအပေါ် အလွန်ပင် ယုံကြည်မှု ရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ဘေးနားရှိ ရှောင်ချဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်လာခဲ့သည်။

ေဝဟန်သည် သူ၏ အကြည့်အတိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ ဤမြို့ထဲတွင် လူရိပ်အများအပြား ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ် အားလုံး ပါဝင်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ လွန်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ ထိုအထဲတွင် လူအချို့၏ အော်ရာစွမ်းအားများမှာ ေဝဟန်ထက်ပင် သာ၍ အားကောင်းလှပေသည်။

“တိုက်မယ်”

ေဝဟန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားအော်ရာစွမ်းအားများကို နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောက်ပလှသော ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်မှာ ထိုလူများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

မြို့ထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ေဝဟန်သည် ဤနေရာတွင် ဤမျှလောက်များပြားလှသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ စုစည်းနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သာမန်ပုံစံရှိသော အဖွားအိုတစ်ဦးသည် ေဝဟန်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ဝါးအလယ်မှ မည်းမှောင်လှသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့တော့သည်။ ရှောင်စဲ့ က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး ထိုအဖွားအို၏ လက်ဝါးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

အဖွားအို၏ လက်ဝါးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ နောက်ထပ် လက်ဝါးအသစ်တစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ယုတ်မာစွာ ပြုံးလျက် -

“မြန်လှတဲ့ ဓားအတတ်ပဲ ”

ဟု ဆိုကာ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခြားလူအများအပြားလည်း ပြေးဝင်လာကြပြန်သည်။ ေဝဟန်တို့ နှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ယနေ့တွင် သူတို့သည် လမ်းကြောင်းစူးစမ်းရန်အတွက်သာ အဓိက လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း တစ်မြို့လုံး၏ အထက်ကောင်းကင်ယံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မီးခိုးရောင် သန်းလာခဲ့ရာ သူတို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က သာယာလှပသော ကောင်းကင်ပြင်နှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့တော့သည်။

အချိန်တစ်လင်းခန့် ကြာပြီးနောက်…

ကောင်းကင်ယံမှာ ထပ်မံ၍ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တစ်မြို့လုံးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည့်အလား ပျက်စီးသွားသော အိမ်ဂေဟာများနှင့် အုတ်ခဲများမှာလည်း ကောင်းမွန်စင်ကြယ်နေခဲ့သည်။

အစွမ်းထက်လှသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ…

………………

ဧရာမ စံအိမ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း…

ေဝဟန်သည် တဖြည်းဖြည်း နိုးလာခဲ့ရာ မိမိကိုယ်ကို ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ရှောင်စဲ့ သည်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဘေးနားတွင် မေ့မြောနေကာ မျက်လုံးနှစ်စုံကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။

စောစောက မိမိကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုအဖွားအိုသည် လမ်းလျှောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် -

“ဒီလောက်အထိ မြန်မြန် နိုးလာတာပဲလား”

ေဝဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”

အဖွားအိုက ပြုံးလျက် -

“ဘယ်သူတွေလဲ တဲ့လား။ အချိန်တွေ အတော်ကြာသွားပြီဖြစ်လို့ ငါလည်း သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး။ လူလို့ ခေါ်လို့ရမလားဆိုတာတောင် ငါကိုယ်တိုင် မသိတော့ပါဘူး”

ေဝဟန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး -

“ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

အဖွားအိုက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလျက် -

“ငါ့ကို သရဲအဖွားအိုလို့ ခေါ်တယ်။ ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ မင်း ငါတို့ရဲ့ မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်း ထဲကို ဝင်ရောက်ချင်လား။”

ေဝဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -

“မကြားဖူးဘူး”

အဖွားအိုက ပြုံးလျက် -

“မင်းအနေနဲ့ ဝမ်းမြောက်သင့်ပါတယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အကယ်၍ မဟာမိစ္ဆာအရှင်က လောကတစ်ခုလုံးကို တစ်ဦးတည်း မစိုးမိုးထားဘူးဆိုရင် မင်း ဘယ်မြို့ကိုပဲသွားသွား အသားစားခံရမယ့် ဘဝကနေ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ေဝဟန်က ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး ထိုအဖွားအို၏ စကားထဲမှ သတင်းအချက်အလက် အများအပြားကို ကြားသိလိုက်ရသည်။ မဟာမိစ္ဆာအရှင်က တစ်ဦးတည်း စိုးမိုးထားတယ် ဟုတ်လား။ ေဝဟန်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် -

“မဟာမိစ္ဆာအရှင်က ဘယ်သူလဲ”

သရဲအဖွားအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရူးသွပ်လှသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရိုသေကျိုးနွံစွာဖြင့် -

“မဟာမိစ္ဆာအရှင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ပြီး လောက၏ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားပဲ မင်းအနေနဲ့ မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ကုသိုလ်ကံပဲ၊ နောင်ကျရင် ငါတို့နဲ့အတူ လူ့ပြည်လောကမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရလိမ့်မယ်။”

စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ ‌‌ေဝဟန်က နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သရဲအဖွားအိုက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ -

“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ အရည်အချင်း အလွန်ထက်မြက်ကြလို့သာ အထူးအခွင့်အရေးအနေနဲ့ ဂိုဏ်းထဲကို သွတ်သွင်းပေးတာ၊ အကောင်းအဆိုးကို မသိဘဲ မနေနဲ့” ဟု ဆိုသည်။

ေဝဟန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စရိုက်အတိုင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာ မိမိတို့က တစ်ဖက်လူ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“ငါ ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး”

သရဲအဖွားအို ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်စဲ့ က မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး -

“ဒီမဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ မြို့ထဲမှာ ဒီလိုဂိုဏ်းမျိုး ရှိနေရတာလဲ။”

ေဝဟန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ရှေ့ခရီးအတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် စိမ်းသက်သော လောကကြီး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ အကယ်၍ ဝိညာဉ်လောက၏ ကျူးကျော်မှု မဟုတ်ပါက ရှေးယခင်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤလောကကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချက်ကို တရားရုံးတော်က အလွန်ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ စူးစမ်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သော်လည်း မူလက မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲသွားခဲ့သဖြင့် ဤမြို့ပြ၏ ပြဿနာမှာ ဤမျှလောက် နက်ရှိုင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

“မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ ဘာလဲမသိဘူး”

ေဝဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ ရှောင်စဲ့ ၏ အခြေအနေမှာလည်း သူနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားအားလုံးမှာ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။

……………………

ကျန်းနန်နယ်၊ တရားရုံးတော်

ရွှီထျန်းနန်သည် ဤနေရာတွင် ထိုင်လျက် ကျန်းနန်နယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ေဝဟန်နှင့် ရှောင်စဲ့ တို့ထံသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်သတင်းမျှ ပြန်လည်မရရှိခဲ့ပေ။

ရွှီထျန်းနန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ -

“မကောင်းတော့ဘူး၊ ပြဿနာတက်ပြီ”

ဟု ဆိုကာ ကျောက်တာအိုဆရာကြီးထံသို့ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်တော့သည်။ ကျောက်တာအိုဆရာကြီးသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်ခြင်းတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသော်လည်း လတ်တလောတွင်မူ လုံဟူရှန်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန်အတွက် ကျန်းနတ်ဆရာကြီးကို အပြင်ဘက်တွင် လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကို ကြားသိရသောအခါ ကျောက်တာအိုဆရာကြီးသည် ကျောက်စိမ်းသံလိုက်အိမ်မြှောင်ကြီးကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားစေလိုက်သည်။ ဤကျောက်စိမ်းသံလိုက်အိမ်မြှောင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်သည့်အခါ ပေးဆပ်ရမည့် ကံကြမ္မာတန်ဖိုးများကို ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူသည် မန္တန်အတတ်ကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ မသိမသာသော အာရုံတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းနန်နယ်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာသော ထိုစိမ်းသက်လှသော လောကကြီးကို တွက်ချက်မိသော်လည်း သတင်းအချက်အလက်များမှာ မပြည့်စုံဘဲ ဝေဝါးနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် အလွန်ပင် အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုမျက်ဝန်းအစုံ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရရုံမျှဖြင့် ကျောက်တာအိုဆရာကြီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်စိမ်းသံလိုက်အိမ်မြှောင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး အဆမတန် မြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်နေကာ လွန်စွာ ပူပြင်းလာခဲ့တော့သည်။

ဤကံကြမ္မာတန်ဖိုးများကို ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးနိုင်သော ရတနာပစ္စည်းကြီးမှာ ယခုအခါ ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း ကျောက်တာအိုဆရာကြီးသည် သွေးတစ်လုတ် ပြင်းထန်စွာ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရသည်။

“အဲဒါက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို တွက်ချက်မိရုံတင်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံရတာလဲ။”

ကျောက်တာအိုဆရာကြီးသည် ရွှီထျန်းနန်ထက်သို့ သတင်းချက်ချင်း ပေးပို့ကာ ဤကိစ္စ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို အသိပေးလိုက်သည်။ ရွှီထျန်းနန်သည် ဆက်သွယ်ရေးရတနာပေါ်ရှိ သတင်းကို ကြည့်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားခဲ့ပြီး -

“သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို တွက်ချက်မိရုံတင်နဲ့ အဖိုးကြီးကျောက်ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားစေတယ် တဲ့လား။ ဒီလူက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်နေလို့လား။”

………………

ဝေမြို့တော်

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ကျမ်းစာဖတ်နေသော လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် ရွှီထျန်းနန်ထံမှ သတင်းကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ ဤကိစ္စမှာ ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ရွှီထျန်းနန်သည် မြို့တော်ကြီးဆီသို့ သတင်းပို့ရုံတင်မကဘဲ လီယန်ချူကိုပါ ချက်ချင်း အသိပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လီယန်ချူနှင့် အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်မှု ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

လီယန်ချူသည် ဆက်သွယ်ရေးရတနာပေါ်ရှိ သတင်းအချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ကျန်းနန်နယ်၏ အောက်ခြေဒေသများတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆန်းကြယ်ဆန်းပြားလှသော မြို့ပြများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ဟု ယူဆရသော တည်ရှိမှုတစ်ခုပါ ပါဝင်နေသည် တဲ့လား။

“ကျန်းနန်နယ်၊ ရှေးယခင်က ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရဖူးတဲ့ မြို့ပြတစ်ခု ”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ရှေးယခင်က ကောင်းပုရွာကို ရှာဖွေရန်အတွက် သူသည် ကျန်းနန်နယ်အတွင်းရှိ မြို့တစ်မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုမြို့၏ အမည်မှာ ကျင်ဆွန်းမြို့ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါဆိုရင် အဲဒီတုန်းက ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရတဲ့ နေရာက ကျင်ဆွန်းမြို့တစ်ခုတည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူးပေါ့ ”

အခန်း (၉၈၆) ကြံစည်သူ၏ ကြီးမားလှသော အကြံအစည်

ကျန်းနန်နယ်၊ ရုံးတော်ကြီးအတွင်း…

ခမ်းနားထည်ဝါလှသော စံအိမ်တော်တစ်ခု၌ ရွှီထျန်းနန်သည် လူနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မျက်ခုံးမွှေးရှည်ကြီးများ ရှိသော အဘိုးအိုရဟန်းတစ်ပါးနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဓားသမားတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုရဟန်းအိုကြီးမှာ ဤကျန်းနန်ဒေသရှိ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအသိုင်းအဝိုင်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမားမှာမူ အရပ်သားလူထုကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော လူသားကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးမှာ ရန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားသိုင်းအတတ်မှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်လှပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် သရဲတစ္ဆေ အမြောက်အမြားကို နှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးက -

“အကယ်၍ အဲဒီမြို့ပြတွေဟာ တကယ်ပဲ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရဖူးပြီး အခုမှ လူ့ပြည်လောကထဲကို ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာတာဆိုရင် အထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေတဲ့ လူတွေကို လူသားတွေလို့ ခေါ်လို့ရပါဦးမလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမားကလည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ -

“မှန်ပါတယ်၊ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဒီကိစ္စရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေက အပြင်ဘက်ကို ပြန့်နှံ့မလာခဲ့ဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေလို့ မြို့ထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်မလာနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း တခြားအရာတစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် မျက်နှာပျက်လျက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -

“ဝေဟန်နဲ့ ရှောင်စဲ့တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီအထဲမှာ ပိတ်မိနေကြပြီ၊ အချိန်မရွေး အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။ စောစောကလည်း ငါ့အပြစ်ပါပဲ၊ အဲဒီမြို့ပြတွေရဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အဆင့်အတန်းကို ငါ လျှော့တွက်မိသွားခဲ့တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်၍ -

“အမိတာဘုရား… လူကြီးမင်းရွှီအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်အထိ အပြစ်တင်မနေပါနဲ့။ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီထဲမှာ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးလေ၊ သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုတောင် အပြင်ကို ပေးမပို့နိုင်ကြဘူးပဲ” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံချလိုက်ပြန်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမားက -

“ဒီကိစ္စကို ငါတို့သုံးယောက်ရဲ့ အင်အားနဲ့တင် ဖြေရှင်းဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။ တခြားသော ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြားကိုပါ ထပ်မံပြီး စုစည်းဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ရွှီထျန်းနန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ -

“ငါ မြို့တော်ကြီးဆီကို သတင်းပို့ထားပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုပါ ဒီနေရာကိုလာရောက်ကူညီဖို့ ဆက်သွယ်ထားပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးက -

“လူကြီးမင်းရွှီ… လီတာအိုဆရာ ထံကိုရော သတင်းပေးပို့ပြီးပြီလား ခင်ဗျာ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် -

“ဒီကိစ္စကို အကြောင်းကြားထားပြီးပါပြီ၊ လီတာအိုဆရာက သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ လာရောက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးက လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်၍ -

“သာဓု… သာဓု…” ဟု ဥဒါန်းကျူးလိုက်တော့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမားကမူ အံ့အားသင့်လျက် -

“အဲဒီ လီတာအိုဆရာ ဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ မသိဘူး” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ရှင်းပြသည်မှာ -

“ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံက ရှေးဟောင်း သားရဲဆိုးကြီးကိုပြန်လည်နိုးထစေဖို့ ကြံစည်ခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ လီတာအိုဆရာ က သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်အရှင်ပါ ကျဆုံးသွားခဲ့ရတယ်၊ ရှာယုရဲ့ ဝိညာဉ်ခွဲကလည်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။

ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ငရဲလောက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာစဉ်ကလည်း အဲဒီ လီတာအိုဆရာ ကပဲ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး ငရဲလောကရဲ့ မြစ်ရေတွေကို ပိတ်ဆို့ကာ ငရဲလောကက မိစ္ဆာကြီးကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

“ဟစ်…”

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမားမှာ အေးစက်လှသော လေထုကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -

“ရှာယုကို သတ်ဖြတ်ပြီး ငရဲပြည်က မိစ္ဆာကြီးကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား၊ ဒီလီတာအိုဆရာ ကတော့ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူသတ်သမားကြီးပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးနှင့် သက်လတ်ပိုင်းဓားသမားတို့မှာ စိတ်အေးသွားခဲ့ကြရသည်။

မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်လွန်းပျံရတနာ တစ်ခုမှာ စံအိမ်တော်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ ဆိုင်းငံ့နေခဲ့ပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ တရိပ်ရိပ် လည်ပတ်စီးဆင်းနေကာ လွန်စွာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

မျိုးရိုးရန် ဖြစ်သော ဓားသမားသည် လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ဖူးသဖြင့် မြင်ကွင်းကျယ်လှသူ ဖြစ်ရာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -

“ မှော်လွန်းပျံ ရတနာပဲ”

ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

ဤရတနာမှာ အရွယ်အစားကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းခြင်း၊ မြေပြင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ခြင်းတို့ကို စိတ်အလိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သဖြင့် လွန်စွာ ရှားပါးလှသော ပျံသန်းရေး နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေလွန်းပျံရတနာအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝါကျင့်ကျင့် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကျမှာ လွန်စွာ တည်ကြည်ချောမောလှသည်။ မျက်ခုံးနှစ်စုံမှာ ဓားကဲ့သို့ စောင်းနေသဖြင့် ရဲရင့်သော အငွေ့အသက်များကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး အော်ရာစွမ်းအားမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

လီယန်ချူသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာသောအခါ ရွှီထျန်းနန်သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်၍ -

“လီတာအိုဆရာ…” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှီထျန်းနန်၊ ရဟန်းအိုကြီးတို့နှင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက် ရွှီထျန်းနန်က ထိုသက်လတ်ပိုင်းဓားသမားနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်းဓားသမား၏ အမည်မှာ ရန်ဆန် ဖြစ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်သော ဓားတစ်လက်ဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် သရဲတစ္ဆေများကို နှိမ်နင်းနေသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိလှသဖြင့် လက်ဝါးချင်းပူး၍ -

“တာအိုဆရာကြီးရန်…” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမား ရန်ဆန်ကလည်း လက်သီးပူး၍ -

“စောစောကတင် လူကြီးမင်းရွှီက ကျွန်တော့်ကို တာအိုဆရာ ရဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ပြောပြနေတာပါ၊ တကယ့်ကို မိုးခြိမ်းသံလိုပဲ နားထဲမှာ ဟိန်းနေမိပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

ရိုးရှင်းသော နှုတ်ဆက်စကားများ ဆိုပြီးနောက် ရွှီထျန်းနန်သည် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အသေးစိတ် အခြေအနေများကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။

သေချာပေါက် ကျင်ဆွန်းမြို့ ၏ တည်နေရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီယန်ချူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ သွားပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က -

“အခုချက်ချင်းပဲ သွားမလို့လား” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ -

“အချိန်ထပ်ဆွဲနေရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် -

“ဒါဆိုရင် ငါလည်း တာအိုဆရာ နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လီယန်ချူကို လာရောက်ကူညီရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူကို တစ်ယောက်တည်း စေလွှတ်၍ မိမိကမူ အိမ်၌ ထိုင်ပြီး ညွှန်ကြားနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးနှင့် သက်လတ်ပိုင်းဓားသမား ရန်ဆန်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီးနောက် ညီညာစွာဖြင့် -

“သွားမယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လီယန်ချူလည်း ဘာမှထပ်မံ မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လူလေးယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြပြီး ထိုပေါ်ထွက်လာသော မြို့ပြများရှိရာ တည်နေရာဆီသို့ ဦးတည်၍ အပြင်းနှင်ခဲ့ကြတော့သည်။

………………

သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီးနောက်…

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်၍ စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤမြို့ပြများတွင် ထူးဆန်းသော ချိတ်ပိတ်အစီအရင်များ ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာရှိ အဆောက်အအုံပုံစံများမှာ သူ ယခင်က သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော ကျင်ဆွန်းမြို့၏ ပုံစံနှင့် အလွန်ပင် တူညီလှပေသည်။

ရွှီထျန်းနန်က -

“ဒီနေရာက လွန်စွာ အန္တရာယ်များတယ်၊ အားလုံးပဲ သေချာ ဂရုစိုက်ကြပါ” ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ လေးဦး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မူလက အရာအားလုံး စိတ်ချရမည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း၊ ဝေဟန်နှင့် ရှောင်စဲ့တို့ နှစ်ဦးမှာ အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်ဘဲ ပိတ်မိနေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီထျန်းနန်တို့ သုံးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေမိကြသည်။ သို့သော်လည်း ဘေးနားတွင် လီယန်ချူ ရှိနေသဖြင့် ဤရှေးဟောင်းမြို့ပြအတွင်းမှ လူကို ကယ်တင်ရန်နှင့် ဤရှေးဟောင်းမြို့ပြ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှုများ အနည်းငယ် တိုးပွားနေမိသည်။

ဤနေရာတွင် မြို့ပြအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး လီယန်ချူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော နေရာမှာ ဝေဟန်တို့ သွားရောက်ခဲ့သော မြို့ မဟုတ်ပေ။

လမ်းမထက်တွင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လွန်စွာ ခြောက်ကပ်လှသည်။

တစ်မြို့လုံးရှိ လူဦးရေ တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့ လေးဦးစလုံး အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လမ်းမထက်၌ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ညကင်းမောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

ယခုအခါ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ညကင်း‌ေမာင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းလှပေသည်။

ရှေးဟောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် လမ်းမထက်မှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် ဝါးလုံးတစ်ချောင်းနှင့် ကြေးမောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ထို အဖိုးအိုသည် လီယန်ချူတို့ လေးဦးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် စိတ်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် ဤလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော အော်ရာစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့မှာ သွေးညှီနံ့များဖြင့် အေးစက်လှကာ ယုတ်မာလှပေသည်။

မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လား။

၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်စာနာသူ အဖိုးအိုသည် လီယန်ချူတို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် -

“ဧည့်သည်တော်တို့… ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ ခင်ဗျာ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူ၏ အပြုံးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပြီး ရိုးသားလှသဖြင့် သာမန် အသက်ကြီးရင့်လှသော အချိန်စာနာသူ အဖိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ အမှန်ပင် ရှိလှသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“လူရှာဖို့…” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အချိန်စာနာသူ အဖိုးအိုက -

“တာအိုဆရာကြီးက ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရှာချင်လို့လဲ မသိဘူး” ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာဖြင့် -

“လူငယ်နှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က သစ်သားဓားကို ကိုင်တယ်၊ တစ်ယောက်က ဓားနှစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားတယ်၊ ဒီဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ရောက်လာပြီးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ။ မင်း သူတို့ သွားတဲ့နေရာကို သိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အချိန်စာနာသူ အဖိုးအိုက ခေါင်းခါပြကာ -

“မသိပါဘူး ခင်ဗျာ” ဟု ဆိုသည်။

ရွှီထျန်းနန်၊ မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီးနှင့် သက်လတ်ပိုင်းဓားသမား ရန်ဆန်တို့ သုံးဦးစလုံးသည် စွမ်းအားများကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းလိုက်ကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ဤ အဖိုးအိုသည် လူကို အတိုင်းအတာမသိနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးထက် မနည်းလှပေ။

သို့သော်လည်း မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားဘဲ လီယန်ချူသည် နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ထိုအဖိုးအို၏ ပုခုံးကို လှမ်း၍ ဖိနှိပ်လိုက်ကာ -

“မင်း တကယ်ပဲ မသိတာလား”

ဟု မေးလိုက်တော့သည်။

ထိုခါးကုန်းကုန်း အဖိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

စောစောက လီယန်ချူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်စဉ်က သာမန်ကာလျှံကာ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မည်သို့မျှ ရှောင်တိမ်း၍မရနိုင်သော ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ယခုအခါ ဤလက်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တန်ချိန် ထောင်ချီလေးလံလှသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုသူမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထသွားခဲ့ရပြီး ခေါင်းကိုမော့၍ လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် လေးနက်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်ကလဲမသိဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ ဘာနတ်ဘုရားစွမ်းအား၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှ မသုံးရသေးဘဲနဲ့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ။”

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုသူကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဖောင်း

သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မိမိ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာတင် ဤတာအိုဆရာငယ်လေးက လူသတ်ချင်စိတ် ပြင်းထန်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် -

“မင်း မပြောချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို ဝိညာဉ်ပါ အမှုန့်ခြေပစ်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ထပ်မံဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ အဖိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို လှုပ်ရှားစေချင်မိသည်။

သူ့တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား နှစ်ခု ရှိပြီး ဝါးလုံးမှာ လွန်စွာ ထက်မြက်လှကာ ကြေးမောင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤတာအိုဆရာငယ်၏ လက်အောက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဦးခေါင်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အခြေအနေတွင် ရှောင်တိမ်းရန် သာ၍ အဆင်ပြေလှသော်လည်း လီယန်ချူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်သောအခါ သူသည် မည်သည့်ခုခံနိုင်စွမ်းမျှ မရှိဘဲ လက်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် အဖမ်းခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားကြီးကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ အဖိုးအိုး အလျင်အမြန်ပင် -

“နေပါဦး… ကျွန်တော် ပြောပါမယ်။ ကျွန်တော် မပြောဘူးလို့လည်း မပြောရသေးပါဘူးဗျာ…” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ထိုလူမှာ ပြာပြာသလဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။

ရွှီထျန်းနန် - “………………”

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီး - “………………”

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမား ရန်ဆန် - “………………”

သူတို့ စိတ်ကူးထားခဲ့ကြသော ရှေးဟောင်းမြို့ပြ၏ အန္တရာယ်ရှိလှသော ပုံစံမျိုးနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

ဤလီတာအိုဆရာကြီး၏ အင်အားမှာ အနည်းငယ် အဆမတန် အစွမ်းထက်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအဖိုးအိုထံမှ ဝေဟန်နှင့် ရှောင်စဲ့တို့၏ သတင်းအချက်အလက်များကို မကြားရသေးခင်မှာပင် မြို့ထဲ၌ လူရိပ်အများအပြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ် အမျိုးမျိုးသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများ အားလုံး ပါဝင်နေကြသည်။

ဤမြို့ထဲတွင် အနောက်ဘက်ဒေသ ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိနေကြပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံများမှာ လွန်စွာ ထူးဆန်းလှကာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာလည်း အလယ်ပိုင်းဒေသ လူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

ဤမျှလောက်များပြားလှသော ကျွမ်းကျင်သူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရွှီထျန်းနန်ပင် မအောင့်နိုင်ဘဲ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူကမူ ခပ်ဖွဖွလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“တတိယအဆင့်အတုတွေ စုပြီးတော့ လာပြီး ဟန်ဆောင်နေကြတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“တတိယအဆင့်အတု ဟုတ်လား…”

ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပြီး ဝက်မျက်နှာရှိသော ရဟန်းတစ်ပါးက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် -

“လူငယ်လေးက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို မသိဘူးပဲ။ ဒီနေရာက မင်း သောင်းကျန်းလို့ရတဲ့ နေရာမျိုးလားဆိုတာကို သေချာ မကြည့်ဘူးပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်တို့ သုံးဦးစလုံးမှာမူ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ သံသယများ ပေါ်ထွက်နေမိကြသည်။

ဤဝက်မျက်နှာရဟန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော အော်ရာစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး သေချာပေါက် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဘာဖြစ်လို့ လီတာအိုဆရာကြီးက ၎င်းတို့ကို တတိယအဆင့်အတုဟု ပြောရခြင်း ဖြစ်သနည်း။

လီယန်ချူသည် ထိုဝက်မျက်နှာရဟန်းကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် -

“ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး၊ မင်း ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“……” ဝက်မျက်နှာရဟန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာက မင်းရဲ့ သချိုင်းမြေပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့တော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

သူ ပြေးလာသောအခါ ကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိလှပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ စိမ်းပြာရောင် အုတ်ခဲများမှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ကြရကာ အက်ကြောင်းများစွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ အော်ရာစွမ်းအားများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး လွန်စွာ ထူထပ်ကာ မကြာမီမှာပင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ဖောင်း

လီယန်ချူသည် လက်ကိုမြှောက်၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ရဟန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ဤလက်ဝါးအောက်တွင် တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

မြို့ထဲရှိ ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြားမှာ - “……………”

လီယန်ချူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် အဖမ်းခံထားရသော အဖိုးအို၏ ဝိညာဉ်မှာမူ ယခုအခါ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေမိတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး အေးစက်စွာဖြင့် -

“လူလည်းမကျ သရဲလည်းမကျတဲ့ အကောင်တွေ၊ သေချင်လို့ ရှေ့ကို တိုးလာကြတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး လျှပ်စီးလက်သည့်အလား တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရှိသော်လည်း လွန်စွာ ထိရောက်လှပေသည်။

လက်သီး၊ လက်ဝါး၊ တံတောင်၊ ခြေထောက်တို့မှာ ပြတ်သားလှပေရာ၊ ရှေးဟောင်းမြို့ပြအတွင်းရှိ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ကြရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးများမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ကာ ဝိညာဉ်ပင် လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤရှေးဟောင်းမြို့ပြအတွင်းရှိ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ အားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရွှီထျန်းနန် - “…………”

မျက်ခုံးရှည်ရဟန်းအိုကြီး - “…………”

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမား ရန်ဆန် - “…………”

သူတို့အတွက် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့သဖြင့် သုံးဦးစလုံး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြမိသည်။

ရန်ဆန်သည် စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်မိသည်

“ကျော်ကြားလှတဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေက သေချာပေါက် အလကား မဟုတ်ဘူးပဲ” ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆွဲထားသော ဝိညာဉ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ညကင်းစောင့်အဖိုးအို ‌မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရှိနေမိသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်သော လေသံဖြင့် -

“ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ဘာနေရာလဲ။ မင်းတို့ လူတွေကို ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဖိုးအိုမှာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သေချာပေါက် လီယန်ချူ၏ ရက်စက်လှသော အတတ်ပညာများကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာက ပေကွမ်းမြို့ ပါ ခင်ဗျာ။ အကျဉ်းသားက မဟာရှမင်းဆက် နောက်ဆုံးကာလက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ရတနာပစ္စည်းတွေ ပေါ်ထွက်လာတယ်လို့ သတင်းကြားလို့ လာခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီအထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်ပေါင်း ရာချီ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရတာပါ”

ဟု ဆိုသည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သောအခါ ရွှီထျန်းနန်တို့ ကြီးစွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။

ဤနေရာမှာ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရသည်ကို သူတို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိထားကြသော်လည်း မဟာရှမင်းဆက် နောက်ဆုံးကာလကတည်းက ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိကြပေ။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် -

“လူ ဘယ်မှာလဲ” ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် -

“အခုတစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်မှာ အားလုံးက မိမိတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ မြို့ပြအတွင်းမှာပဲ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး အပြင်ကို ထွက်လို့မရဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဟာမိစ္ဆာအရှင်လို့ ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ သူ့ရဲ့ ကျေးကျွန်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ရတာပါ။ သာမန်လူတွေ ဒီနေရာကို ရောက်လာရင်တော့ သတ်ပစ်လေ့ရှိပါတယ်၊ ဆရာကြီး ပြောတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ တတိယအဆင့်ကို ရောက်နေကြလို့ မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို တိုးချဲ့ဖို့အတွက် စည်းရုံးရမယ့်သူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် ကူယွဲ့မြို့ ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလောက်ပါတယ် ခင်ဗျာ”

ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး -

“မဟာမိစ္ဆာအရှင်… ကူယွဲ့မြို့ ဟုတ်လား”

ဤမြို့ပြများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လူတိုင်းကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီထျန်းနန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် -

“ဒီမဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ မဟာမိစ္ဆာအရှင်က တကယ်ပဲ ဘာကို ကြံစည်နေတာလဲမသိဘူး” ဟု ဆိုသည်။

မသိမသာဖြင့် သူသည် ဤမြို့ပြများတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရမိသည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ မြို့ထဲတွင် ပိတ်မိနေကြပြီး ယခုအခါ မဟာမိစ္ဆာအရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာကာ လူသားပါရမီရှင်များကိုပါ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“မဟာမိစ္ဆာအရှင်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ” လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

“ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ သွင်ပြင်ရှိတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ကြိမ်ပဲ မြင်ဖူးပါတယ်၊ ရှက်ဖို့ကောင်းတာက ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ လက်အောက်က ဆဋ္ဌမမြောက် အကာအကွယ်ပေးသူရဲ့ သိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပါ ခင်ဗျာ” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ -

“ဆဋ္ဌမမြောက် အကာအကွယ်ပေးသူလား”

အဖိုးအိုက -

“မှန်ပါတယ်၊ မဟာမိစ္ဆာအရှင်က မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ အကာအကွယ်ပေးသူ ခြောက်ယောက် ရှိပါတယ်။ မြို့တစ်မြို့ချင်းစီရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သူက ဖိနှိပ်သိမ်းသွင်းထားတာ ဖြစ်ရပါမယ်။ ဆဋ္ဌမမြောက် အကာအကွယ်ပေးသူက ပေယန်မြို့ထဲက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်ခံစားမှုခုနှစ်ပါး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပါတယ်”

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် -

“သူ က ဒီမြို့ထဲမှာ ရှိနေတာဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ထွက်မလာတာလဲ” ဟု မေးသည်။

အဖိုးအိုက -

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လျှို့ဝှက်လွန်းလှပါတယ်၊ အကာအကွယ်ပေးသူ ခြောက်ယောက်စလုံးကလည်း သူ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တာမို့ သူ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး ခင်ဗျာ” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ကူယွဲ့မြို့၏ လမ်းကြောင်းကို သေချာစွာ မေးမြန်းပြီးနောက် ထိုအဖိုးအို၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် လက်ဖြင့် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။

အဖိုးအိုမှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် တိုက်ရိုက် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သက်လတ်ပိုင်းဓားသမား ရန်ဆန်သည် လီယန်ချူက မျက်နှာတစ်ချက်မပျက်ဘဲ ထိုအဖိုးအို၏ ဝိညာဉ်ကို ညှစ်ခြေပစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် သဘောကျသွားခဲ့ပြီး -

“ဒါမှ ငါတို့ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေရဲ့ စတိုင်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူသည် စောစောကတည်းက ဓားရိုးကို ကိုင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဤလီတာအိုဆရာကြီးက လူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ထိုးသတ်ပစ်ရန် စိတ်ကူးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမျှ ချန်ထားရန် အကြောင်းမရှိပေ။

၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာ ရှိနေမိကြသည်။ ဘာဖြစ်လို့ လီယန်ချူက ၎င်းတို့ကို တတိယအဆင့်အတုဟု ပြောရခြင်း ဖြစ်သနည်း။

ထို့ပြင် အကယ်၍ ထိုအကာအကွယ်ပေးသူ ခြောက်ယောက်စလုံးမှာ မိမိတို့မြို့၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပါက ဘာဖြစ်လို့ ထွက်မလာကြဘဲ မဟာမိစ္ဆာအရှင်၏ ဘေးနားတွင်သာ တစိုက်မတ်မတ် နေထိုင်နေကြသနည်း။

ထို့ပြင် ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် မြို့ပြများမှ လူတစ်ယောက်မျှ လာရောက်ကူညီခြင်း မရှိကြသနည်း။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လူကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ အဓိကဖြစ်သဖြင့် သေချာ စဉ်းစားတွေးတောရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ၎င်းတို့ လေးဦးစလုံး အလျင်အမြန်ပင် ကူယွဲ့မြို့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

အဖိုးအို၏ အဆင့်အတန်းမှာ မမြင့်မားလှသဖြင့် တိကျသော ပိတ်လှောင်ထားသည့် တည်နေရာကို မသိရှိဘဲ၊ လူသားပါရမီရှင်များ အားလုံး ကူယွဲ့မြို့ထဲတွင် ရှိနေသည်ကိုသာ သိရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ရတနာကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဝါကျင့်ကျင့် ရှေးဟောင်းမှန်ပြောင်းကြီးမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ဆိုင်းငံ့နေခဲ့ပြီး နတ်အလင်းတန်းများစွာ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ၎င်းကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ ရုတ်တရက် ပေအနည်းငယ်ခန့် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး မှန်ပြင်ထက်တွင် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ကာ လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ယခုအခါ ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်း ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရပြီး တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းလျက် မာန်တင်းကာ ဘာတွေပြောဆိုနေကြသည်ကို မသိရပေ။

ရွှီထျန်းနန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။

မှန်ထဲရှိ လူနှစ်ဦးမှာ ဝေဟန်နှင့် ရှောင်စဲ့တို့ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးခြင်း မရှိသေးသည်မှာ အမှန်ပင်။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာဖြင့် -

“သွား…” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန် ကြီးမှာ လေထုထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေခဲ့ပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာကျလာခဲ့ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ခြံဝန်းအတွင်း၌ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံထားရသော ဝေဟန်နှင့် ရှောင်စဲ့တို့ နှစ်ဦးမှာ စောစောက မိမိတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုသရဲအဖွားအို၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ရှစ်ဆက်လုံးကို ကောင်းမွန်စွာ ဆဲနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရှေးဟောင်းမှန်ကြီးတစ်ခု ဆိုင်းငံ့နေပြီး နတ်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း ခံရပြီးနောက်တွင် ရှစ်ခွင်မှန် ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး မမှတ်မိကြတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ဤနတ်မှန်ကြီးပေါ်ရှိ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အော်ရာစွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားခဲ့ကြရသည်။

ဝေဟန်၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားပြီး -

“အမှန်တရားလမ်းစဉ်က ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် လာပြီး ကူညီတာလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်စဲ့ကမူ ဘာမှမပြောဘဲ ထိုမှန်ပြောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် -

“ဒီမှာ ရှိပါတယ်…” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ အသံမှာ ဤခြံဝန်းကို ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤခြံဝန်းအတွင်း၌ ထူးခြားသော ချိတ်ပိတ်အစီအရင်များ ရှိနေပြီး ၎င်းအထဲတွင် ရှိနေပါက လှောင်အိမ်အတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီးမှာ အတိုင်းအတာမရှိ ကျယ်ပြန့်လှသော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ရှောင်စဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေသော်လည်း တွေ့ဆုံနိုင်ခြင်း မရှိသည့် ခံစားချက်ကြီးမှာ လွန်စွာ ခံရခက်လှပေသည်။

ရုတ်တရက်…

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုရှစ်ခွင်မှန်ပြောင်းကြီးမှာ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီး နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာကျလာခဲ့ကာ ဤအကြိမ်တွင် အလင်းတန်းမှာ လွန်စွာ ပူပြင်းလှပြီး ဝေဟန်တို့ ရှိနေသော ခြံဝန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပေါက်ပြဲသွားခဲ့သည့်အလား ရှိလှပေသည်။

ဂျိန်း ဂျိန်း ဂျိန်း

ထို့နောက် ဝေဟန်တို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုခြံဝန်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုထူးဆန်းသော ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရသည့် ခံစားချက်ကြီးမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန် ကြီးမှာ အောက်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦး၏ ရှေ့၌ ဆိုင်းငံ့နေခဲ့သည်။

မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်လှသော အဖွားအိုကြီးတစ်ဦး ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် -

“ဘယ်သူလဲ…” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ရှစ်ခွင်မှန်ပြောင်းကြီးမှာ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီး နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားခဲ့ရာ ထိုအဖွားအိုကြီးမှာ နေရာ၌ပင် ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ပါ တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်ပြောင်းတွင် မိစ္ဆာများကို ထင်ဟပ်စေပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိရုံတင်မကဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေနိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေး နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချက်မျှ ထင်ဟပ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုသရဲအဖွားအိုကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေဟန်နှင့် ရှောင်စဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် ဝမ်းသာသွားခဲ့ကြရပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဝေဟန်ကမူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် -

“ဒီမှန်ပြောင်းက တကယ်ကို ရင်းနှီးနေတာပဲ၊ လီတာအိုဆရာ ရဲ့ မှန်ပြောင်းနဲ့ အတော်လေး တူတယ်”

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ခြံဝန်းနံရံကြီးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး၊ ထိုပျက်စီးသွားသော အက်ကြောင်းများကြားမှနေ၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရတော့သည်။

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ၊ အော်ရာစွမ်းအား နှစ်ခုက ၎င်းတို့ နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝန်းရံသွားခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်

လူရိပ်အမြောက်အမြား ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ညီညာစွာဖြင့် -

“သတ္တိရှိလှချည်လား… ဘယ်သူလဲ”

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား…”

ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ရှစ်ခွင်မှန် မှ နတ်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားခဲ့ရာ -

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

လူအချို့ အောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့ကြရပြီး ဝိညာဉ်ပါ တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ရှောင်စဲ့နှင့် ဝေဟန်တို့ နှစ်ဦးကို ကယ်တင်လိုက်နိုင်သဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ကျဆင်းသွားခဲ့သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့ နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက်စီ ရိုက်နှိပ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ နားထဲတွင် ဂျိန်းဂျိန်းဟူသော အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ရာသော သံခြေကျင်းများမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤချိတ်ပိတ်ခြင်းအတတ်မှာ ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း လီယန်ချူ၏ တောင် နဲ့ မြစ် ထာဝရတည်ငြိမ်ခြင်း လျှို့ဝှက် အတတ် ထက်မူ မသာလွန်သဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်အောက်တွင် အလွယ်တကူပင် ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အသက်ရှူရသည်မှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ကြပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြရာ သစ်သားဓားနှင့် ဓားနှစ်လက်တို့မှာ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ဝေဟန်က မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်လှစွာဖြင့် ဒေါသတကြီး -

“ဒီသောက်နေရာက လူကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော အော်ရာစွမ်းအားများကြောင့် ဝေဟန်မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လင်းယုန်နှာခေါင်း ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရပ်နေခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် အရိုးဖြူအလံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာကျမှာ လွန်စွာ အေးစက်လှသည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအားများမှာ လွန်စွာ ယုတ်မာလှပြီး မိစ္ဆာချီများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေတော့သည်။

သူကား မဟာမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက် အကာအကွယ်ပေးသူ ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ နတ်ဘုရားမြေပြင်ကို သောင်းကျန်းဝံ့တယ် ဟုတ်လား”

သူသည် လက်ထဲမှ အရိုးဖြူအလံကို လှုပ်ရှားစေလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မိစ္ဆာလောက၏ ဒဏ္ဍာရီပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ကာ ဝိညာဉ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး၊

လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုလင်းယုန်နှာခေါင်းနှင့် အမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ကာ၊

ထို့နောက် ထိုအရိုးဖြူအလံကိုပါ တိုက်ရိုက်ပင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ပြီး -

“ဒီမှာ ဘယ်သူရှိနေသေးလဲ၊ အားလုံး ငါ့ရှေ့ကို လိပ်လို လိမ့်ပြီး ထွက်ခဲ့ကြစို့” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အသံလှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဗဟိုပြု၍ အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရာ၊

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အိမ်ဂေဟာများစွာ ပြိုလဲသွားခဲ့ကြရပြီး မြေငလျင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။