အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အပိုင်း(၁၉၉)

ကျန်းလျိုနှင့် အဖွဲ့ကို လေဝါဂူအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် မိစ္ဆာငယ်လေးများသည် အသီးအနှံများနှင့် အခြား အစားအသောက်များကို အလျင်အမြန် ချထားပေးကာ နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံပြုစုကြလေသည်။

သို့ရာတွင် ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာငယ်အချို့ကမူ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ရောက်လာသော ဤဘုန်းကြီးပေါက်စလေးသည် မည်သူနည်း။ သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံနေရသနည်း ဟု တိတ်ဆိတ်စွာ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆို ဆွေးနွေးနေကြ၏။

သတင်းပိုမို ကြားသိထားသူများက သူတို့မှာ ဘုရင်ကြီး၏ မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် ဖြေကြားကြလေသည်။

"အောမိတော်ဖော… မင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီး ဘယ်မှာလဲလို့ မေးလို့ရမလား..."

လေဝါမိစ္ဆာကို မတွေ့ရဘဲ မိစ္ဆာများ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အပြုအမူများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုက ဘုရားစာကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော်လေး… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီးက ဆရာတော်တို့ဟာ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောပြီး… သေချာ ဧည့်ခံပြုစုထားဖို့ ညွှန်ကြားသွားပါတယ်… သူက ရေမိုးချိုး၊ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးမှ ဆရာတော်တို့နဲ့ လာတွေ့မှာပါ..."

ထိုအမေးကို မိစ္ဆာစစ်သူကြီးက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တွေ ဟုတ်လား... ပြီးတော့ ငါနဲ့မတွေ့ခင် သူက ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ဖို့ လိုသေးတယ်ပေါ့လေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှ လေဝါမိစ္ဆာ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်မှ အမွေးဝါဝါ ကြွက်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ သတိရသွားလေသည်။ သူသည် တထာဂတ ဖန်မီးအိမ် မှ ဆီကို ခိုးယူခဲ့သောကြောင့် နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်မှ လူများက ဖမ်းဆီးအပြစ်ပေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးလာပြီး မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဆိုပါက ကျန်းလျိုကို သူ မှတ်မိနေပြီး စွန်ဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ကို သိရှိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီဘုန်းကြီးက စောင့်နေလိုက်ပါ့မယ်..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ ဘေးရှိ ကျူးပါကျဲသည် ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူကာ သာမန်လူတစ်ယောက် စပျစ်သီး စားသကဲ့သို့ ပန်းသီးတစ်လုံးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အကိုက်ကြီးတစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ သစ်သီးရည်များ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဟီးဟီးဟီး... ဒီကောင်က သူ့နေရာသူ သိသားပဲ..."

အနီးနားတွင် ထိုင်နေသော စွန်ဝူခုန်းသည် ထိုမိစ္ဆာက သူတို့အဖွဲ့ကို မည်မျှ အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံနေကြောင်း ကြားရသောအခါ များစွာ ကျေနပ်သွားသည်။ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ နောက်သို့မှီရင်း ငှက်ပျောသီး တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

"နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်မှာ ကြွက်တွေ တော်တော် သောင်းကျန်းနေတာများလား..."

ကျန်းလျိုသည် နေရာတွင် တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် တွေးတော နေမိသည်။

လေဝါမိစ္ဆာသည် နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်မှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တထာဂတ ဖန်မီးအိမ် မှ ဆီကြည်ကို ခိုးယူပြီးနောက် ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုနည်းတူစွာပင် မူရင်းကျမ်းစာထဲ၌ စေတီကိုင် နတ်မင်းကြီးကို မွေးစားဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော ရွှေနှာခေါင်း အမွေးဖြူ ကြွက်မိစ္ဆာမသည်လည်း နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်မှဖြစ်သည်။ တထာဂတဗုဒ္ဓ၏ မွှေးကြိုင်သော ပန်းများနှင့် ရတနာဖယောင်းတိုင်များကို ခိုးယူကာ လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် အောက်ခြေမဲ့ တွင်းကြီးတစ်ခုကို တူးကာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်တွင် ထိုမျှအထိ ကြွက်တွေ ပေါနေသလော။

အနီးနားရှိ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးက ဂရုတစိုက် ပြုစုဧည့်ခံနေသော်လည်း လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန် ကုန်လွန်သွားသည့်တိုင် လေဝါမိစ္ဆာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာလေ၏။

ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ခြင်းက သူတို့အပေါ် အလေးထားကြောင်းကို ပြသနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူတို့ကို ဤမျှကြာအောင် စောင့်ခိုင်းရန် လိုအပ်ပါသလား။

"ဟေ့... မင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီးက ရေချိုးတာ အမြဲတမ်း ဒီလောက် ကြာတတ်တာလား… မြန်မြန်သွားပြီး သူ့ကို သွားခေါ်ချေစမ်း..."

ပင်ကိုယ်အားဖြင့် စိတ်မရှည်တတ်သော စွန်ဝူခုန်းသည် လေဝါမိစ္ဆာကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်ရဘဲ ဤမျှ ကြာရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာလေတော့သည်။ ပထမ အမြင်က ကောင်းမွန်ခဲ့သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းက စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေပြီ။

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့… ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးကြပါဦး..."

မိစ္ဆာစစ်သူကြီးသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပုံရကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဘုရင်ကြီးကို ရှာဖွေရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ ဘုရင်ကြီး ပုံမှန် ရေချိုးလေ့ရှိသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ဟိုဟိုဒီဒီ မေးမြန်းကြည့်ပြီးနောက် သူတို့၏ ဘုရင်ကြီးသည် ရေမိုးချိုးခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ အထုပ်အပိုးများကိုပင် ပြင်ဆင်ကာ ဂူ၏ နောက်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

မိစ္ဆာစစ်သူကြီးသည် ဆွံ့အ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဘုရင်ကြီးသည် ထိုဘုန်းကြီးများကို လှည့်စားကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ရိပ်မိသွားလေ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဘုရင်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားရသည်တဲ့လော။

ဤကိစ္စက အတိအလင်း ပြောပြရန် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများထံ ပြန်လည် သတင်းပို့ရန် ဆန္ဒမရှိတော့သဖြင့် မိစ္ဆာစစ်သူကြီးသည်လည်း အသံတိတ် လစ်ထွက်သွားလေတော့၏။

"ဟေ့... မင်းတို့တွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ… မင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီး ထွက်မလာတာတင် မကဘူး… သူ့ကို သွားခေါ်တဲ့ကောင်ပါ ပျောက်သွားပြီလား..."

အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဧည့်ကြိုပင် ပြန်မလာတော့သောကြောင့် စွန်ဝူခုန်းသည် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အနည်းငယ် သောင်းကြမ်းလိုက်ပြီးနောက် လေဝါဂူမှ လေဝါမိစ္ဆာသည် အစောကြီးကတည်းက တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြလေသည်။

"ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ..."

အစပိုင်းတွင် စွန်ဝူခုန်းက လေဝါမိစ္ဆာကို အသိတရားရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ လှည့်စားခံလိုက်ရမှန်း သိရှိသွားလေ၏။ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ဖဲ့ပြီး မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နားထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ တုတ်ကို အသည်းအသန် ကလော်ထုတ်လိုက်သည်။ လေနှင့် မှုတ်လိုက်သည်နှင့် ရွှေတုတ်သည် အလိုအလျောက် ရှည်ထွက်လာပြီး တုတ်ခိုင်လာလေတော့သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် စွန်ဝူခုန်းသည် လေဝါဂူ တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

"ဝူခုန်း… တခြားစကားတွေ မပြောခင် အဲဒီ လေဝါမိစ္ဆာကို အရင်ဆုံး သွားရှာပြီး ဖမ်းလာခဲ့စမ်း..."

စွန်ဝူခုန်းက သူ၏ ဒေါသများဖြင့် လေဝါဂူကို ဖြိုချဖျက်ဆီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုသည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ ဒေါသထွက်သွားသည်နှင့် ဤမျောက်၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အောက်ဆုံးအထိ ထိုးကျသွားပုံရသည်။ ဤနေရာတွင် ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းနေခြင်းက အမှန်တကယ်ပဲ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ် ဖြစ်နေသလား။

ကျန်းလျို၏ သတိပေးစကားကို ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည်လည်း ကိစ္စရပ်၏ အမှန်တရားကို ရိပ်မိသွားလေသည်။

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ ထို့နောက် မျောက်သည် လေမည်းဂူကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

စွန်ဝူခုန်း၏ မျက်လုံးများမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာလေသည်။ လေဝါမိစ္ဆာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အံ့မခမ်း မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် ထိုသတ္တဝါ၏ ခြေရာများကို မကြာမီပင် သူ ရှာတွေ့သွားလေ၏။

"ဆရာ… အဲဒီကောင်ကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ပြီ… ကြွက်စုတ်က အရှေ့ဘက်ကို မိုင်ရာချီပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ..."

"ဝူခုန်း… သူ့ကို မသတ်နဲ့နော်… ငရုတ်သီးမှုန့် အကြောင်းကို သူ့ကို မေးရဦးမယ်..."

လေဝါမိစ္ဆာ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြောင်း ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်... သူသည် လေဝါဂူ၏ အဝင်ဝဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပြေးသွားပြီး ပြေးရင်းဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရှောင်ပိုင်… မြန်မြန်... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး နောက်ကို အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ လိုက်သွားစမ်း..."

"နားလည်ပါပြီ ဆရာ..."

ကျန်းလျို၏ စကားများကို ကြားသောအခါ နဂါးမြင်းဖြူသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ခွာများကို မြှောက်ကာ အဖြူရောင် လျှပ်စီးတစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ယခင်က မကြုံဖူးသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားလေသည်။ အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ နောက်ဆုတ်သွားသော မြင်ကွင်းများကို ကျန်းလျိုပင် လိုက်မမီနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရလေ၏။

ကျန်းလျိုအတွက်မူ လေဝါမိစ္ဆာ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း နောက်သို့ ပြန်သွားရန် ဦးဆောင်ခေါ်သွားခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရလေသည်။

ဤအရာက သိပ်ကို ကောင်းလွန်းနေလေပြီ။

"ဆရာ… အစ်ကိုကြီးမျောက်… ဒီဝက်ကြီးကိုလည်း စောင့်ကြပါဦးဗျာ..."

စွန်ဝူခုန်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ပြီး ကျန်းလျိုမှာလည်း နဂါးမြင်းဖြူပေါ်တွင် အဖြူရောင် လျှပ်စီးတန်းကဲ့သို့ စီးနင်းလိုက်ပါသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးပါကျဲသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တိမ်များနှင့် မြူများကို ဖန်ဆင်းကာ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၂၀၀)

နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလျက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်ခန့် ကြာအောင် ပြေးပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ရှေ့မှောက်ရှိ တိုက်ပွဲကို နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ စွန်ဝူခုန်းသည် ရွှေတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သမင်နှင့်တူသော ရုပ်သွင်ရှိသော်လည်း ကြွက်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေ၏။

ထိုလူငယ်မှာ ပိန်သွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခက်ရင်းခွသုံးခွကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။ သို့သော်လည်း... အပေါ်ယံ ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် စွန်ဝူခုန်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခံနေရလေသည်။ စွန်ဝူခုန်းသည် လေဝါမိစ္ဆာ၏ အသက်ကို အန္တရာယ်မပြုရန် ကျန်းလျိုထံမှ အမိန့်ရထားခြင်းသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ထိုသတ္တဝါလေးကို သူ၏ တုတ်ဖြင့် ရိုက်သတ်ပြီးလောက်မည် ဖြစ်၏။

စွန်ဝူခုန်း တစ်ယောက်တည်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလျိုနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ပါ အမီလိုက်လာကြသည်ကို မြင်သောအခါ လေဝါမိစ္ဆာ၏ ရင်ထဲတွင် ချမ်းစိမ့်သွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ ခက်ရင်းခွသုံးခွကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အတော်လေး ဝေးကွာသော နေရာအထိ နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ… မင်းရဲ့ အဘိုးစွန်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို သိသွားပြီး အရှုံးပေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီလား..."

လေဝါမိစ္ဆာက သူ၏ လက်နက်ကို ရုပ်သိမ်းကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး မပြေလည်သေးသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်… မျောက်စုတ်… မင်းက လူတွေကို အရမ်း အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေမှတော့… ငါ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ အပြစ်တင်နဲ့တော့..."

လေဝါမိစ္ဆာက ထောင့်ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အသည်းအသန်ဖြစ်မှုမျိုးဖြင့် စွန်ဝူခုန်းအား ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ စကားအဆုံးတွင် သူသည် အဝါရောင် လေရူးတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

ဟူး... ဟူး...

အဝါရောင် လေရူးကြီးက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ မထင်မှတ်ထားသောကြောင့် စွန်ဝူခုန်းပင်လျှင် လေထဲတွင် ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ လွင့်စဉ်သွားရလေ၏။ ကြမ်းတမ်းသော လေပြင်းက သဲများနှင့် ဖုန်တမှုန့်များကို လွင့်ပျံလာစေသဖြင့် စွန်ဝူခုန်းမှာ မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မြင့်မားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းထက်သော်လည်း ဟိန်းဟောက်တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းကြောင့် မည်သို့မျှ မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသဖြင့် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကိုလည်း ပြသရန် ခက်ခဲနေခဲ့လေသည်။

"ဝူခုန်း… မင်းကို ကူညီဖို့ ဆရာ ရောက်လာပြီ..."

နဂါးမြင်းဖြူပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းလျိုက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းလျိုသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ လေဝါမိစ္ဆာထံသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေ၏။

“ဝစီပိတ်တရား...”

ဝစီပိတ်တရား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် လေဝါမိစ္ဆာသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်များ အားလုံး သေဆုံးနေသော ရေကန်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လှုပ်ရှား၍မရတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဖန်ဆင်းနေသော သမာဓိ နတ်လေများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

"ဟီးဟီးဟီး… ဒီကြွက်စုတ်က နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ့ရဲ့ လက်စွမ်းကို မြည်းစမ်းလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား..."

ကျန်းလျိုက လက်ညှိုးထိုးပြီး ဝစီပိတ်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း အပြေးအလွှား ရောက်လာသော ကျူးပါကျဲသည် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ကျူးပါကျဲသည် စွန်ဝူခုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က ဤနည်းစနစ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် အခြားသူတစ်ဦး ထိုကျော့ကွင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လန်းဆန်းတက်ကြွစေသော ဝမ်းမြောက်ကျေနပ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လေဝါမိစ္ဆာ၏ အစွမ်း အထက်ဆုံး နည်းစနစ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကြီးကိုပါ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသော လေပြင်းများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် သမာဓိ နတ်လေပင် ဖြစ်သည်။

သမာဓိ နတ်လေသည် စွန်ဝူခုန်းအား အန္တရာယ် မပေးနိုင်သော်လည်း လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများ ရောနှောနေသဖြင့် သူ့ကို မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်များနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အသုံးပြု၍မရအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင်လည်း ဤသမာဓိ နတ်လေသည် စွန်ဝူခုန်း၏ မျက်လုံးများကို အမှန်တကယ် ဒုက္ခပေးခဲ့လေသည်။

ဤမိစ္ဆာသတ္တဝါ အဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျန်းလျို၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နိမ့်ကျနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်... ကရုဏာရှင် ဗောဓိသတ် ဟူသော အထောက်အပံ့စွမ်းရည် တစ်ခုအနေဖြင့် သူသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သေးပေသည်။

ဝစီပိတ်တရား ကျွမ်းကျင်မှုစွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ကို မှောင်မိုက်သွားစေသော လေပြင်းများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

သမာဓိ နတ်လေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ စွန်ဝူခုန်းသည် သူ၏ သံမဏိတုတ်ကို မြှောက်ကာ အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒုက္ခပဲ..."

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ၏ နတ်လေများ အဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်ကို လေဝါမိစ္ဆာက ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

သို့ရာတွင် လေဝါမိစ္ဆာ လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်၍မရတော့ဘဲ အန္တရာယ်ကင်းသော သိုးငယ်လေး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

“အဆင့်မြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ...”

ကျန်းလျိုသည် နှုတ်ပိတ်ခြင်းတရား၊ သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ် နှင့် အဆင့်မြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ တို့ကို ဆက်တိုက် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး အထောက်အပံ့ပေးသူဟူသော သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အေးချမ်းစွာ တာဝန်ယူလိုက်လေသည်။

စွန်ဝူခုန်းသည် သူ၏ သံမဏိတုတ်ကို ကြီးမားသော ခွန်အား၊ အရှိန်အဟုန်တို့ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

စွန်ဝူခုန်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည့်အပြင် သမာဓိ နတ်လေပါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ကွက်ရှုံးသည်နှင့် အားလုံးရှုံးနိမ့်သွားတော့၏။ နောက်ဆုံးတွင် စွန်ဝူခုန်း၏ သံမဏိတုတ်က လေဝါမိစ္ဆာ၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားသောအခါ သူ့ကို သတိလစ် မေ့မြောသွားစေလေသည်။

ကျန်းလျို၏ အမြင်တွင် သူ၏ သွေးတန်းမှာလည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ခမ်းသွားလေ၏။

အသိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၄၈၂၀ ရရှိပါသည်။

အသိပေးချက် - အဆင့် ၁ ဆင့် တက်သွားပါသည်၊ လက်ရှိ အဆင့် ၂၆ ဖြစ်ပါသည်။

လေဝါမိစ္ဆာ သတိလစ် မေ့မြောနေစဉ် ဂိမ်းစနစ်၏ အသိပေးချက်က ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လန်းဆန်းသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားကာ သူ၏ အဆင့်မှာလည်း ၂၆ သို့ တက်သွားလေတော့သည်။

အဆင့်တက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စွမ်းရည်စွမ်းသတ္တိများ အားလုံးလည်း တိုးလာပြီး သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှတ်မှာ အလိုအလျောက် တစ်မှတ် တိုးလာလေ၏။

"ဟွန့်… ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား… ငါ စွန်ဝူခုန်းကိုများ လှည့်စားရဲတယ်ပေါ့လေ..."

သတိလစ် မေ့မြောနေသော လေဝါမိစ္ဆာကို ကြည့်ရင်း ရွှေတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စွန်ဝူခုန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျိုက ငရုတ်သီးမှုန့် အကြောင်း မေးမြန်းရန် အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့လျှင် စွန်ဝူခုန်းသည် သူ၏ တုတ်ဖြင့် နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ ရိုက်နှက်ချင်နေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

"မျောက်စုတ်…မင်းက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလား… သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီလား..."

နဂါးမြင်းဖြူပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် အနားသို့ တိုးသွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လေဝါမိစ္ဆာ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။

"မပူပါနဲ့ ဆရာ သူ မသေသေးပါဘူး..."

ရွှေတုတ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားလျက် စွန်ဝူခုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မသေသေးတာ ကောင်းတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သော ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ...

"ဝူခုန်း… ငါတို့အတွက် သားကောင် တစ်ကောင်လောက် သွားရှာချေ… အသားကင်စားရင်း ဒီမိစ္ဆာကောင်က ငါတို့ကို ဘာလို့ လှည့်စားခဲ့တာလဲဆိုတာ သေချာ စစ်ကြောမေးမြန်းရမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ ဆရာ..."

ယမန်နေ့ညက အသားကင်များသည် အလွန်တရာ စားကောင်းခဲ့ပြီး ယနေ့ ထပ်မံ စားရမည်ဟု ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် ဆက်လက် ဒေါသထွက်မနေတော့ချေ။ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွှေတုတ်ကို သိမ်းဆည်းကာ အမဲလိုက်ရန် ခုန်ပျံထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

စွန်ဝူခုန်းကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် လေဝါမိစ္ဆာကို ရှာဖွေစစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ အောက်တွင် ကျလာသည့် ပစ္စည်းအချို့ကို အမှန်တကယ် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူသည် အရာအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာ… ဒီမိစ္ဆာကောင်က တော်တော် ထူးဆန်းတယ်..."

ကျန်းလျိုက ကျလာသော ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားချိန်တွင် ကျူးပါကျဲ ရောက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ သတိလစ် မေ့မြောနေသော လေဝါမိစ္ဆာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို လာရှာတာကို… သူက မျက်နှာတောင် မပြပဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတယ်… သူက ကျွန်တော်တို့ကို မှတ်မိနေလို့လား..."

"သူ သတိရလာတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့… အဲဒီကျရင် သူ့ကို သေချာ စစ်ဆေးမေးမြန်းလို့ ရပြီလေ..."

ကျန်းလျိုက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် စွန်ဝူခုန်းသည် သမင်တစ်ကောင်ကို ယူဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ ကိုယ်စီ အလုပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သော စွန်ဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့သည် အသားများကို လျင်မြန်စွာ အချောင်းလေးများဖြစ်အောင် ထိုးစိုက်လိုက်ကြ၏။

သူတို့တွင် အကင်ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော်လည်း အသားများကို လှီးဖြတ်ခြင်း၊ တုတ်ချောင်းထိုးခြင်းနှင့် ဆေးကြောခြင်းစသည့် အလုပ်များကိုမူ ကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေသည်။

"ရှောင်ပိုင် ငါတို့ လေဝါတောင်ကြောကနေ ထွက်လာကတည်းက ဘယ်လောက်အဝေးကြီး ပြေးလာခဲ့တာလဲ..."

အသားကင် အချောင်းတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြူးလိုက်ရင်း ကျန်းလျိုက သူ၏ ဘေးရှိ နဂါးမြင်းဖြူအား မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ… လီ လေးငါးရာလောက် ရှိမယ် ထင်တယ်..."

ဤအမေးကို ကြားသောအခါ မီးဖိုနံဘေးတွင် ရပ်နေသော နဂါးမြင်းဖြူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အင်း... အသွားအပြန်ဆိုရင် လီ လေးငါးရာနီးပါးလောက် ရှိတာပေါ့ ဒါက တကယ်ကို ဒုက္ခပဲ..."

အကင်ကင်နေသည်ကို မရပ်တန့်ဘဲ ဒုက္ခများကြောင်း ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ကျန်းလျို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းလျိုက အသားကင်ရင်း စကားပြောဆိုနေစဉ် ကျူးပါကျဲနှင့် စွန်ဝူခုန်းတို့သည်လည်း အလုပ်များနေကြပြီး ဆရာတပည့်ညီအစ်ကိုများကြားတွင် သာယာသော လေထုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးနေကြ၏။

ဤ အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ဇာတ်လမ်းက ပျော်ပွဲစားထွက်နေရသည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီလှပေသည်။

***