အခန်း (၂၀၅-၂၀၆)

အပိုင်း(၂၀၅)

"လျှပ်စီး မီးလုံး..."

ကျန်းလျိုသည် သူ၏လက်ဝါးကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော မီးလုံးတစ်လုံး ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် မတ်တတ်ရပ်နေသော မိကျောင်းတစ်ကောင်အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

ဘုန်း...

ထိုမီးလုံးသည် မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် ၎င်းအား နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျိန်စာသင့်မယ့် ဘုန်းကြီး... ငါမင်းကို စားပစ်မယ်..."

နာကျင်မှုကြောင့် မိကျောင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည် ပိုမိုလှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး လက်ထဲတွင် သားသတ်ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဝဲလှည့်နေလျက် ကျန်းလျိုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လာလေသည်။

ရဟန္တာလက်သီး၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ... အစွမ်းမြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးသော အထောက်အပံ့စွမ်းရည် သုံးခုနှင့် သူ၏ လက်နက်ကိရိယာများမှ ချဲ့ထွင်ပေးမှုများ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျန်းလျို၏ ခွန်အားသည် သာမန်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။

မိကျောင်း ခုန်အုပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ချေ။ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးကို မြှောက်ကာ မိကျောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်၏။ လူနှင့် မိစ္ဆာ နှစ်ဦးသား ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် လုံးထွေးသွားကြလေသည်။

နဂါးမြင်းဖြူသည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းရင်း စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ စွန်းဝူခုန်းသည်လည်း နဂါးမြင်းဖြူကို မှီကာ သစ်ကိုင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝါးရင်း ဘေးနားရှိ တိုက်ပွဲကို လုံးဝ သတိမထားမိသကဲ့သို့ အလွန် အပန်းဖြေနေဟန် ရှိလေသည်။

"အစ်ကိုကြီးမျောက်... ပြောစမ်းပါဦး ငါတို့ ဆရာတော်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ စိတ်က ငါတို့ထက်တောင် ပိုများနေတယ် မဟုတ်လား... လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့ မိစ္ဆာအရေအတွက်က အနည်းဆုံး အကောင် တစ်ရာလောက်တော့ ရှိနေပြီ မဟုတ်လား..."

ကျူးပါကျဲသည် စွန်းဝူခုန်းကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး မနေနိုင်ဘဲ အဝေးမှ တိုက်ပွဲကို လှမ်းကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လေဝါမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် အနောက်အရပ်သို့ နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ခရီးဆက်လာခဲ့ရာ လမ်းခရီးတွင် လမ်းပိတ်ဆို့နေသော မိစ္ဆာများ သို့မဟုတ် ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါတိုင်း ကျန်းလျိုသည် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခွင့် မပြုဘဲ အမြဲတမ်း သူကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင်... မိစ္ဆာစစ်သူကြီးများအပြင် ထိုသို့သော အဆင့်ရှိသူများနှင့် မကြုံတွေ့ရလောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့သောကြောင့် လဝက်ကြာ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် တပည့်များက အနောက်ဘုံသို့သွားမည့် ဆရာတော်ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်နှင့် မတူဘဲ ဆရာတော်ကပင် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေသည်နှင့် တူနေလေသည်။

"ဆရာတော်က ဉာဏ်အလင်းရဖို့အတွက် သတ်ဖြတ်နေတာလေ… သူပိုသတ်နိုင်လေ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ပိုမြင့်လာလေပဲ… စိတ်အေးအေးသာထားပါကွာ..."

စွန်းဝူခုန်းက ပါးစပ်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းလေးကို ကိုက်ထားပြီး ခြေချိတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ဤလမ်းတစ်လျှောက် ခရီးသွားလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ဝက်မျှ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် နည်းစနစ်များ တိုးတက်လာမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူတို့သည် မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ကောင်နှင့် မရင်ဆိုင်ရသရွေ့ ဆရာတော်သည် မည်သည့်အခြေအနေကိုမဆို သူတစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း စွန်းဝူခုန်းက ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

မိကျောင်း မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ်သည် အရေခွံထူပြီး ခံစစ်ပိုင်းတွင် မယိုင်မလဲ ခံနိုင်ရည်ရှိပုံ ပေါက်သော်လည်း သံစပ်တုတ်ကြီးသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အမှတ် ၈၂၀ အထိ တိုးမြှင့်ပေးရုံသာမက ၃၀% သော သံချပ်ကာဖောက်ထွင်းနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ပါရှိသဖြင့် မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ်၏ ခံစစ်စွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ လျော့ကျသွားစေလေသည်။

ဝရဇိန်ဂါထာကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ရွတ်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် သံစပ်တုတ်ကြီးဖြင့် မိကျောင်းကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ထိုနည်းတူစွာပင် မိကျောင်း၏ သားသတ်ဓားမကြီးကလည်း ကျန်းလျိုအား ထိမှန်ခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ၈၀% သော ထိခိုက်မှုခံနိုင်ရည်နှင့်အတူ ကျန်းလျို၏ ခံစစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မြှင့်တင်မှုများကြောင့် ထိုဓားသည် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှုပေးနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်လေသည်။

"ရေကြိုးချည်နှောင်ခြင်း..."

မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ်ဟူသော အဆင့်အတန်းနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ၎င်းသည် မိစ္ဆာသိုင်းပညာများကို လုပ်ဆောင်ရန် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်လေသည်။

လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် မိကျောင်းသည် ၎င်း၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ရေစီးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျန်းလျိုအား ရစ်ပတ်ချည်နှောင်မည့် သံကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိကျောင်းမှာမူ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ဤအခြေအနေအထိ တိုက်ခိုက်ပြီးသောအခါ မိကျောင်း မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ်သည် ကျန်းလျိုအား မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။

"ကျိန်စာဖြေဖျောက်ခြင်း..."

သို့သော် ကျန်းလျိုသည် ဖြေဖျောက်ခြင်း လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ချည်နှောင်မှုများမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မိကျောင်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သွေးတန်း သည် ၂၀% အောက်သာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျက်ပြီးသား ဘဲတစ်ကောင်ကို ကျန်းလျိုက အလွတ်ခံပါမည်လော။

သူသည် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး နင်းလိုက်ပြီး တောက်ပသည့် ဖိနပ် ၏ အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိကျောင်း၏ အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းထံသို့ လက်လှမ်းကာ ဆွဲဖမ်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းလျို ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ မိကျောင်းသည် ကာကွယ်ရန်အတွက် ၎င်း၏ သားသတ်ဓားမကြီးကို နောက်သို့ ပြန်ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျန်းလျိုက လုံးဝ မတုန်လှုပ်ဘဲ မမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် နေလေသည်။

ဝရဇိန်ဂါထာ ၏ ၈၀% သော ထိခိုက်မှုခံနိုင်ရည် အကျိုးသက်ရောက်မှုက တစ်ဖန် အသက်ဝင်လာပြန်လေသည်။

စန္ဒကူး စိပ်ပုတီး သည် ဝရဇိန်ဂါထာ ၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို +၁ တိုးပေးလိုက်သဖြင့် တစ်ကြိမ်သာ ထိခိုက်မှုခံနိုင်ရည်ရှိသော စွမ်းရည်ကို နှစ်ကြိမ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဓားချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ကျန်းလျို၏ လက်သည် မိကျောင်း၏ ခေါင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြင်းထန်သော အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားလေတော့သည်။

"အား..."

မိကျောင်း၏ ပါးစပ်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းလျိုက သူ၏ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက်တွင် မည်းကြွမ်းနေသော မိကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်မဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သေဆုံးသွားလေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျို၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း မိကျောင်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သွေးတန်း မှာ ကုန်ခမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"အင်း... တာအိုဘုန်းကြီး အဆင့်ကူးပြောင်းရေး ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရလာတဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်တာပဲ… ဒီမိုးကြိုးလက်ဝါးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှတယ်..."

မိကျောင်း၏ ကျန်ရှိနေသော သွေးပမာဏ ၂၀% ခန့်ကို တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့သဖြင့် ကျန်းလျိုသည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

မိုးကြိုးလက်ဝါး (အလယ်အလတ်အဆင့်) - ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီးနောက် လက်ဝါးမှ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၁၂၀၀+၁၀၀%၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀ စက္ကန့်။

ဤမိုးကြိုးလက်ဝါးသည် အစွမ်းမြှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဂါထာ နှင့်အတူ ထွက်ကျလာသော ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ် တစ်အုပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် အတွက် ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ဖို့ လိုအပ်သော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့် မျှသာ ရှိသေးလျှင်ပင် ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် ရှိ လျှပ်စီး မီးလုံး ထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေသေးလေသည်။

ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ်စင်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ် သုံးအုပ်ကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။ ယခုအခါ လျှပ်စီး မီးလုံး၊ သိုးအသွင်ပြောင်း နည်းစနစ် နှင့် မိုးကြိုးလက်ဝါး တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သောကြောင့် ကျွမ်းကျင်မှုစာအုပ်စင် ၏ နေရာသုံးခုစလုံး ပြည့်သွားခဲ့လေပြီ။

[အသိပေးချက် - ပစ်မှတ်အား အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၂၅၀၀ ရရှိပါသည်။]

မိကျောင်း မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းလျို၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် မြည်ဟည်းလာလေသည်။ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းလျိုသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်နေရာလွတ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

မိမိအဆင့်ထက် မြင့်မားသော မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရသည့်အတွက် ဆေးရည်များနှင့် လက်နက်ကိရိယာ အပိုင်းအစ နှစ်ခု အမှန်တကယ် ထွက်ကျလာခဲ့သော်လည်း ထိုပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးမှာ သူ လက်ရှိဝတ်ဆင်ထားသည်များထက် နိမ့်ကျနေသောကြောင့် သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် မှော်ကြေးမုံ ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူကာ ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ နှင့် လေဝါမိစ္ဆာ တို့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာ သည် ၎င်း၏ လေမည်းတောင် ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျင်းချီ နှင့်အတူ ကျမ်းစာများအကြောင်း ဆွေးနွေးငြင်းခုံကာ တာအို တရားများအကြောင်း ပြောဆိုရင်း အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လေဝါမိစ္ဆာ သည် အမှန်တကယ်ပင် အချိန်မဖြုန်းနေချေ။ ၎င်း ဘယ်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို ကျန်းလျို မသိသော်လည်း ငရုတ်သီးများကို ရှာဖွေရန် သေချာပေါက် အားထုတ်နေသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် ကျန်းလျိုကို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သွားစေလေသည်။

***

အပိုင်း(၂၀၆)

တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စွန်းဝူခုန်းတို့သည် ကျန်းလျို အနားသို့ တရွေ့ရွေ့ ရောက်လာကြလေသည်။

ကျန်းလျိုသည် အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် မှော်ကြေးမုံကို သိမ်းဆည်းကာ မြင်းပေါ်တက်၍ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

နဂါးမြင်းဖြူ ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ကျန်းလျိုသည် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားလေသည်။ ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့်အထိ ကျဆင်းသွားသော သူ၏ သွေးတန်း ကို ကြည့်ကာ ကျန်းလျိုသည် ကွမ်ယင် ဂါထာ ကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဖတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေး ၂၀% ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလိုက်ရာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို အတော်လေး ပျောက်ကင်းသွားစေခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက တကယ်ကို တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာနေတာပဲ..."

မိကျောင်း မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် အားစိုက်ထုတ်မှု များများစားစား မလိုခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း ကျန်းလျိုသည် သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေမိလေသည်။

သူ အဆင့်ကူးပြောင်းရေး (အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း) မစ်ရှင်၏ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က မိစ္ဆာစစ်ဗိုလ် တစ်ကောင်နှင့် တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ရရာ ထိုတိုက်ပွဲသည် အသက်နှင့် သေခြင်းကြား တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျန်းလျိုသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြားမှ သီသီလေး အနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ အဆင့်က ၂၁ ဖြစ်သည်။

ယခု သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏အဆင့်သည် ၂၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူရရှိထားသော ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်များနှင့် လက်နက်ကိရိယာများကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ယေဘုယျ စွမ်းအားသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့လေပြီ။

မြင်းပေါ်တက်ပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် နဂါးမြင်းဖြူ ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်နေလေသည်။ အဆင့် ၂၆ သို့ ရောက်ရှိကတည်းက သူသည် မြင်းစီးနေစဉ်တွင်ရော ညအိပ်ချိန်များတွင်ပါ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် တစ်ခါတစ်ရံ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်း၊ မိစ္ဆာများကို ရှင်းလင်းခြင်းတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ် ၄၀၀,၀၀၀ ခန့်အထိ စုဆောင်းရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် သူသည် အဆင့်မတက်သေးချေ။

အဆင့် ၂၁ တွင် အတွေ့အကြုံမှတ် ၅၀၀,၀၀၀ ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို စားသုံးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏အဆင့် နှစ်ဆင့်အထိ တက်သွားခဲ့သည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေလေသည်။

"အင်း... အဆင့်ပိုမြင့်လာလေလေ အတွေ့အကြုံမှတ်တွေ ပိုလိုအပ်လေလေပဲ... အဲဒီလိုပဲ အဆင့်မြင့်လာတာနဲ့အမျှ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း ပိုမြင့်မားလာတာပဲ..."

အတွေ့အကြုံမှတ် ၄၀၀,၀၀၀ သည် အဆင့်တက်ရန် မလုံလောက်သေးကြောင်း တွေးမိသောအခါ ကျန်းလျိုသည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုတစ်ခုဖြင့် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ မိစ္ဆာ သတ္တဝါအများစုက ငါး ၊ ပုစွန် အမျိုးအစား မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိလား..."

ကျန်းလျို အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် ဘေးနားရှိ ကျူးပါကျဲက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်လေသည်။

"ဟင်... ဟုတ်တော့ ဟုတ်သလိုပဲ… ငါတို့ လျိုရှားမြစ် နားကို ရောက်လာတာများလား..."

ကျူးပါကျဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

မူလဇာတ်လမ်းအရ လေဝါမိစ္ဆာ အပြီး ဇာတ်ကွက်အလှည့်အပြောင်းတွင် လျိုရှားမြစ်၌ ရှာဝူကျင်း အား အဖွဲ့ထဲသို့ သိမ်းသွင်းရမည် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မှတ်မိနေလေသည်။

ရှာဝူကျင်းကို အဖွဲ့ထဲ သွင်းပြီးမှသာ အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် သွားမည့် အဖွဲ့သည် တရားဝင် အပြည့်အစုံ ဖွဲ့စည်းပြီးစီးမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း... ကျန်းလျိုသည် ရှာဝူကျင်း ဟူသော ဇာတ်ကောင်ကို အထူးတလည် မျှော်လင့်မနေခဲ့ချေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် မူလစာသားထဲတွင် ရှာဝူကျင်း၏ ပါဝင်မှုအခန်းကဏ္ဍ အလွန်နည်းပါးလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ရှာဝူကျင်းသည် သူတို့အားလုံးထဲတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အခြားအချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ စွန်းဝူခုန်း ဖြစ်စေ၊ ကျူးပါကျဲ ဖြစ်စေ သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးစလုံးသည် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ် ထံမှ နှုတ်အားဖြင့် အလင်းပြမှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ မသွားချင်ခဲ့ကြချေ။ ရှာဝူကျင်း သည်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်နေမည်လော။

ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်ပြီး ဤကိစ္စအပေါ် သိပ်ပြီး နက်နက်နဲနဲ မတွေးတော့ချေ။ သူ၏ အတွေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေလိုက်တော့သည်။

...

တောင်ပင်လယ်၊ လော့ကျားတောင်။

"အောမိတောဖော..."

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် ဗုဒ္ဓ၏ ဂုဏ်တော်ကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ခုံးများပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေလေသည်။

သူမသည် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် အတွက် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ရှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်သော ဘေးဒုက္ခများကို သေချာစွာ ထိန်းချုပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်အန်းမြို့တော် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ တစ်ခုတည်းသော စမ်းသပ်မှုမှာ ကွမ်ယင် ဇင်ကျောင်းတော် တွင်သာ ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် မဟုတ်ပါလော။

ဤနည်းဖြင့်သာဆိုလျှင် ရှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်သော ဘေးဒုက္ခများကို စုဆောင်းရန် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်နည်း။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် မူကျားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဗောဓိသတ်... ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲခင်ဗျာ..."

ရုပ်ရည်ချောမောသော မူကျားသည် ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး အရိုအသေပေးပြီးနောက် မေးလျှောက်လေသည်။

"ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သူ အဖွဲ့ဟာ လျိုရှားမြစ်နားကို ရောက်တော့မယ်… မင်း လျိုရှားမြစ်ကို သွားပြီး ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီးကို ဆရာကို အလျင်စလို မရှာဖို့နဲ့… မြစ်ကမ်းဘေးမှာ သူတို့ကို ဟန့်တားထားဖို့ သွားပြောလိုက်ပါ..."

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်က ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ဤစကားကြောင့် မူကျားသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဗောဓိသတ်က ဤသို့ ညွှန်ကြားထားသည်ဖြစ်ရာ သူမ၏ အမိန့်အတိုင်း သူ လိုက်နာဆောင်ရွက်ရပေမည်။

"အောမိတော်ဖော... လီရှစ်ရာ အကျယ်အဝန်းရှိတဲ့ လျိုရှားမြစ်ကို ကျွမ်လျန် စစ်သူကြီးရဲ့ အကူအညီမပါဘဲ ဖြတ်ကူးဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်… ဒီတစ်ကြိမ် တမင်သက်သက် ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ထပ်တိုးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား..."

မူကျား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ရလဒ်ကို စိတ်ထဲမှ မှန်းဆနေလေသည်။

[အသိပေးချက် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၈၅၀ ရရှိပါသည်။]

[အသိပေးချက် - အဆင့် ၁ ဆင့် မြင့်တက်သွားပါသည်။ လက်ရှိအဆင့် ၂၇။]

ကျန်းလျိုသည် တောက်ပသည့် ဖိနပ် ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် မိုးကြိုးလက်ဝါး တိုက်ခိုက်မှုတို့ကို ပေါင်းစပ်ရင်း သွေးပမာဏ တစ်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသော မိစ္ဆာစစ်သည် တစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်သတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့... အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခု စီးဆင်းလာပြီး စနစ်၏ အသိပေးချက်များက ကျန်းလျို၏ အဆင့် ၂၇ သို့ တက်လှမ်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးချက်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မိုးကြိုးလက်ဝါး ကို အသက်သွင်းရန် ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လိုအပ်သော်လည်း၊ တောက်ပသည့် ဖိနပ် ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ များစွာ ပိုမို လွယ်ကူသွားခဲ့လေသည်။

အဆင့် မြင့်တက်လာသောအခါ ကျန်းလျိုသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မိုးကြိုးလက်ဝါး ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်မှတ် များကို ချက်ချင်း မြှုပ်နှံလိုက်ကာ ထိုစွမ်းရည်ကို အဆင့်မြင့် အခြေအနေသို့ မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

အဓိက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း သုံးခုအနက် တာအိုဘုန်းကြီးသည် အမြင့်ဆုံး ထိခိုက်မှုပေးနိုင်စွမ်း ရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား သည် အဆင့်ကူးပြောင်းရေး ပြီးနောက်တွင် ပိုမို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာလေသည်။ လက်ရှိတွင် မိုးကြိုးလက်ဝါး သည် ကျန်းလျို၏ အစွမ်းထက်ဆုံး စွမ်းရည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ ကျွမ်းကျင်မှတ် များကို အရင်ဆုံး အမြင့်ဆုံးသို့ တိုးမြှင့်ရန်မှာ အလွန်အရေးကြီးလေသည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် မိုးကြိုးလက်ဝါး နှင့် သက်ဆိုင်သော စွမ်းရည်အချက်အလက်များသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့လေသည် -

မိုးကြိုးလက်ဝါး (အဆင့်မြင့် ၃) - ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီးနောက်၊ လက်ဝါးမှ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား +၁၈၀၀+၁၂၀%၊ ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ၆၀ စက္ကန့်။

ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် မှာ အပြောင်းအလဲ မရှိသော်လည်း အခြေခံ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား နှင့် ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်မှု နှစ်ခုစလုံး သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သောကြောင့် ကျန်းလျိုကို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သွားစေလေသည်။

အဆင့် ၂၆ သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အရာအားလုံးကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်ရာ သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ် ၅၀၀,၀၀၀ နီးပါးခန့် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းလျို ခန့်မှန်းမိလေသည်။

ဤသည်က ကျန်းလျိုကို စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချသွားစေခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ အဆင့်တက်ရန်အတွက် ဤမျှများပြားသော အတွေ့အကြုံမှတ် များ လိုအပ်နေပြီဖြစ်ရာ သူသည် အဆင့် ၁၀၀ နှင့်အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုအရေအတွက်များသည် ကိန်းဂဏန်းအားဖြင့် တွက်ချက်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

လူသားကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်များအရဆိုလျှင် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်၊ သွေးကြောပွင့်အဆင့်၊ ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်ခြင်းအဆင့်၊ ဥပဒေသထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်၊ နတ်စွမ်းအင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်၊ ဗလာနယ်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းအဆင့်၊ ကောင်းကင်နတ်အဆင့်၊ ထိုက်ရိ နတ်အဆင့် နှင့် တာလော့ ရွှေရောင်နတ်အဆင့် တို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထို ရွှေရောင်နတ်အဆင့် ကို ကျော်လွန်သွားသောသူများမှာ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် နှင့် တထာဂတဘုရားရှင် တို့ကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်...။

အကယ်၍ နတ်ဘုရားခန့်အပ်ခြင်း ဇာတ်လမ်း သို့မဟုတ် ကနဦးခေတ်ကာလ များမှ သတ်မှတ်ချက်များကို အသုံးပြုရမည်ဆိုလျှင် တာလော့ ရွှေရောင်နတ်အဆင့် ကို ကျော်လွန်သွားခြင်းသည် တပိုင်း သူတော်စင်အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းဟု ဆိုလိုသည် မဟုတ်ပါလော။

စုစုပေါင်း အဓိက အဆင့်ကြီး ဆယ်ခုရှိပြီး အကယ်၍ အဆင့်ကြီး တစ်ခုစီသည် ဂိမ်းစနစ်ရှိ အဆင့် ၁၀ ဆင့်စီနှင့် ညီမျှသည်ဆိုပါက တထာဂတဘုရားရှင် ကဲ့သို့သော အနေအထားမျိုးသို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး အဆင့် ၉၁ သို့ ရောက်ရန် လိုအပ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"ငါ ဒီကမ္ဘာကို ကူးမလာခင်တုန်းက ကစားခဲ့တဲ့ ဂိမ်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်က ၁၀၀ ပဲ ရှိခဲ့တာကို မှတ်မိနေသေးတယ်..."

နဂါးမြင်းဖြူ ပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်လျက် အနောက်အရပ်သို့ ခရီးစဉ် ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာလာစဉ် ကျန်းလျိုသည် အဆင့်များနှင့် ပတ်သက်သော ပြဿနာကို တွေးတောနေခဲ့လေသည်။

သူ့အတွက် အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်သည်လည်း အဆင့် ၁၀၀ သာဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် ဆက်လက်တိုးတက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ထို့အပြင် လုံဟိုင်ဆရာတော်က ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးစဉ်က ထိုကျင့်စဉ်တွင် အဆင့်ခြောက်ဆင့်သာ ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေလေသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်နတ်အဆင့် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် အတွေ့အကြုံမှတ် များ ရရှိရန် ဤကျင့်စဉ်အပေါ် မှီခိုအားထားခြင်းက အသုံးမဝင်တော့ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လော။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤပြဿနာများကို စိုးရိမ်ပူပန်ရန် စောလွန်းသေးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အဆင့် ၁၀၀ သို့ ရောက်ရှိရန် အမှန်တကယ် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၂၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် နှစ်ဆင့် တက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကျွမ်းကျင်မှတ် များကို စုဆောင်းထားသင့်သည်ဟု ထင်ရလေသည်။

အဆင့် ၃၁ သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကို စတုတ္ထအဆင့်သို့ မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာတော်... ရှေ့မှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိတယ်… မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက ပင်လယ်နဲ့ ပိုတူနေတယ်..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သဖြင့် နဂါးမြင်းဖြူ ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တွေးတောနေသော ကျန်းလျို၏ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

***