အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) - ဆယ်ရက်အတွင်း တောင်ပေါ်တက်၍ ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်လော့

"ဝံပုလွေတောင်မှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေပြီး လူထုကို ဒုက္ခပေးနေတယ်လို့ ငါ ကြားသိရတယ်" "မင်းက ငါ့ရဲ့ နတ်စင်ဂေါပက ဖြစ်တာကြောင့် လူတွေအတွက် မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး မကောင်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးသင့်တယ်"

"ဆယ်ရက်အတွင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်လော့"

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျယ်ပြောလှသော အသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

လီယူမင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကြည်ညိုစွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"လီယူမင်က အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ နတ်ဘုရား အမိန့်တော်ကို ရိုသေစွာ နာခံပါ့မယ်ခင်ဗျာ"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့ရှေ့မှ အိပ်မက်ကမ္ဘာသည် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

...

အခန်းထဲတွင် လီယူမင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေပြီ။ "ဆယ်ရက်အတွင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်လော့" ဟူသော ခန့်ညားလှသည့် အသံမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုအသံတွင် အကန့်အသတ်မဲ့သော နတ်ဘုရား စွမ်းအားများ ပါရှိနေသည်။ ၎င်းကို ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် စိတ်နှလုံးမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားပြီး မည်သည့် အာရုံပျံ့လွင့်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။

"ဒါက အရှင် လီယွဲ့ ထုတ်ပြန်တဲ့ ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရား အမိန့်တော်ပဲ..."

"ဒါကို ငါ အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်"

လီယူမင်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးကို အနည်းငယ် တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ နတ်စင်ဂေါပက တစ်ဦးအနေဖြင့် နတ်ဘုရားများ ထုတ်ပြန်သော အမိန့်တော်များကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် အရေးကြီးဆုံး တာဝန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရာအားလုံးသည် နတ်ဘုရားများထံမှ လာခြင်း ဖြစ်၏။ အခု သူက တစ်ဦးတည်းသော နတ်စင်ဂေါပက ဖြစ်နေသည်။

အနာဂတ်မှာ တခြား နတ်စင်ဂေါပကတွေ ရှိလာဦးမလား။

အရှင် လီယွဲ့က အခု အပ်နှင်းထားတဲ့ ကိစ္စတွေကို သူ ပိုပြီး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဆောင်ရွက်နိုင်လေလေ၊ အနာဂတ်မှာ တခြား နတ်စင်ဂေါပကတွေ ခန့်အပ်ခံရရင်တောင်မှ သူ၏ ရာထူး ပိုပြီး ခိုင်မြဲနေလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူသည် အရှင် လီယွဲ့ တန်ဖိုးအထားဆုံးသော နတ်စင်ဂေါပက ဖြစ်နေဦးမည်သာ။

အေးချမ်းနေချိန်မှာတောင် အန္တရာယ်ကို သတိပြုရမည်။

ဤသဘောတရားကို သူ အမြဲတမ်း နားလည်ထား၏။ ဤနတ်ဘုရား အမိန့်တော်ကို မည်သို့ လှပစွာ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အကြံတစ်ခု ရလာ၍ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်တွင် စောင့်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ သားကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သွားပြီးတော့ ရွာလူကြီးနဲ့ ဒုရွာလူကြီးကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း"

လေးပြင်ကျယ်ရွာ၏ ရွာလူကြီးမှာ လီတီယန် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဒုရွာလူကြီးမှာမူ ယခင် ချန်ရွာ၏ ရွာလူကြီးဟောင်း ချန်မာကျိ ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် လီတီယန်နှင့် ချန်မာကျိတို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဦးလေးယူမင်… ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

သူတို့ သုံးဦး အခန်းထဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး လီတီယန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ချန်မာကျိကလည်း လီယူမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုခု မရှိလျှင် လီယူမင် သူတို့ကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဆက်သွယ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သိကြသည်။

လီယူမင်သည် သူ၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ပြီး အခြားကိစ္စအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရွာထဲတွင်မူ လီယူမင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ငြင်းချက်ထုတ်စရာ မလိုဘဲ အမြင့်ဆုံးပင် ဖြစ်၏။

"အရှင် လီယွဲ့ထံကနေ နတ်ဘုရား အမိန့်တော် တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ"

လီယူမင်မှ တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမိန့်တော်။

လီတီယန်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားပြီး မတ်တတ် ထရပ်လိုက်သည်။ ချန်မာကျိလည်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။ ချန်ရွာကို လေးပြင်ကျယ်ရွာအတွင်းသို့ ပေါင်းစည်းခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ရက် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူသည် နတ်ဘုရားများ၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မူလက သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မြေစောင့်နတ်စင်ရှေ့တွင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်ရန် ဒူးထောက်လိုက်၏။

မြေစောင့်နတ်ရုပ်ထံမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအမျိုးသားသည် ပထမအဆင့် အလယ်အလတ် ခန္ဓာကိုယ် ပြုပြင်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက အရှင် လီယွဲ့ အမှန်တကယ် တည်ရှိကြောင်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိတော့စေရန် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အရှင် လီယွဲ့ထံမှ လာသော နတ်ဘုရား သတင်းစကားအတွက် သူသည်လည်း အလွန် ရင်ခုန်နေမိသည်။ သူသည်လည်း ၎င်းကို တောင့်တနေမိလေ၏။

အရှင် လီယွဲ့၏ ကောင်းချီးကို ရရှိရန်နှင့် လီတီယန်ကဲ့သို့ ပထမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်။

ထို့အပြင် ဒုတိယအဆင့် သွေးသားစွမ်းအင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"အရှင် လီယွဲ့က ငါ့ကို ဆယ်ရက်အတွင်း ဝံပုလွေတောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ"

လီယူမင် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီတီယန်နှင့် ချန်မာကျိတို့ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သွားသတ်ရမှာလား။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ယှဉ်တွဲ၍ ပေါ်လာသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝံပုလွေတောင်က ဝံပုလွေမိစ္ဆာတွေဟာ သူတို့ မမွေးခင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။

သုံးနှစ်တစ်ကြိမ်၊ ရွာလေးရွာမှ လူကိုးယောက်သည် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရသည်၊ ၎င်းသည် သူတို့ မှတ်မိသမျှ ကာလပတ်လုံး ဖြစ်ပျက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခုတော့ ငါတို့က ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို စတင် နှိမ်နင်းတော့မှာလား။

သုံးနှစ်သက်တမ်းက ပြည့်တော့မည်။ ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်သရွေ့ သူတို့သည် သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် လူကိုးယောက် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရမည့် ဘေးမှ လွတ်ကင်းကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုအတွက်မူ ၎င်းမှာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားကြောင့် သဘာဝကျစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။ သို့သော် နတ်ဘုရားဖြစ်သော အရှင် လီယွဲ့ကို သူတို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မခံစားရတော့ချေ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာဆိုသည်မှာ ဘာမို့လို့လဲ။

"ဦးလေးယူမင်က ကျွန်တော့်ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တာက..."

လီတီယန် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်တလှပ်လှပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေတောင်က ပေးနေတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုက ငါတို့ လေးပြင်ကျယ်ရွာ တစ်ရွာတည်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျန်းရွာနဲ့ လျောင်ရွာတွေလည်း ရှိသေးတယ်"

"အဲဒီ ရွာနှစ်ရွာလုံးကို သွားပြီးတော့ ရွာလူကြီးတွေနဲ့ ရွာသားတွေကို အသိပေးလိုက်စမ်း…"

"ငါ လီယူမင်ကိုပဲ ကြည့်လိုက်ပါ… ငါက အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ အမိန့်တော်နဲ့ ခန့်အပ်ထားတဲ့ နတ်စင်ဂေါပက ဖြစ်တယ်… ငါ ဒီနေ့ကနေ ခုနစ်ရက် ကြာပြီးရင် ဝံပုလွေတောင်ပေါ် တက်ပြီး မိစ္ဆာကို သတ်မယ်"

"သူတို့ကို တိုက်ပွဲကို လာကြည့်ဖို့ တောင်ပေါ်ကို လာခိုင်းလိုက်"

"တကယ်လို့ သူတို့က တောင်ပေါ်ကို မတက်ရဲဘူးဆိုရင်…"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့က ဝံပုလွေမိစ္ဆာရဲ့ အလောင်းကို ရွာထဲကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့မယ်… သူတို့ လာကြည့်လို့ ရတာပေါ့"

လီယူမင်မှ စကားပြောနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဝံပုလွေမိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ ဝံပုလွေတောင်ပေါ်ကို တက်ရုံသက်သက်က ဘာထူးခြားမှာလဲ။

ဒါက အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ နတ်ဘုရား အမိန့်တော်ပဲ။

ပြီးတော့ ဒါကို အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ဖို့အတွက် သူ ဤကိစ္စကို အသုံးချပြီး ကျန်းရွာနှင့် လျောင်ရွာတို့ကို လေးပြင်ကျယ်ရွာထဲ ပေါင်းထည့်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။

ရွာနှစ်ရွာလုံးက ရွာသားအားလုံးကို အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ ယုံကြည်သူတွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်။

သူက ကြိုတင် အသိပေးချက် ထုတ်ပြန်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ခုနစ်ရက်အကြာတွင် သူ တောင်ပေါ်တက်ပြီး မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းမည့် သတင်းကို ကျန်းရွာနှင့် လျောင်ရွာတို့တွင် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားစေရန် ဖြစ်သည်။ လူတွေ ပိုပြီး သံသယဝင်လေလေ၊ မယုံကြည်လေလေ၊ ပိုကောင်းလေလေပင်။

သူ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပြီးသွားသည်နှင့် လီယူမင်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ရွာနှစ်ရွာလုံး၏ အထွတ်အအိတ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။

"နားလည်ပါပြီ"

"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဒါကို ချက်ချင်း သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

လီတီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူနှင့် ချန်မာကျိတို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း လီယူမင်သည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက် ဆောင်ရွက်နေလိုက်သည်။

...

ခုနစ်ရက်တာ အချိန်ကာလမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ခုနစ်ရက်တာ ကာလအတွင်းမှာ လီယူမင် ဝံပုလွေတောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်မည့် သတင်းမှာ ကျန်းရွာနှင့် လျောင်ရွာတို့တွင် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့၏။ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤအကြောင်းကို သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ယုံကြည်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ ဝံပုလွေတောင်က ဝံပုလွေမိစ္ဆာပင်။

ရွာမှ လူကြီးများ၏ အဆိုအရ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ထိုမိစ္ဆာသည် ရွာလေးရွာကို နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော်ကြာ နှိပ်စက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီလို မိစ္ဆာမျိုးကို ဘယ်သူက သတ်နိုင်မှာလဲ။

"မဖြစ်နိုင်တာ"

"အရင်နှစ်တွေတုန်းက ခရိုင်မြို့ကနေ သိုင်းဆရာ အများကြီး တောင်ပေါ်ကို တက်လာခဲ့ကြသေးတယ်… သူတို့က ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်ချင်လို့ဆိုပြီး ပြောခဲ့ကြတာ"

"အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ"

"ဘယ်သူမှ ပြန်ထွက်မလာကြဘူး… အားလုံး ဝံပုလွေမိစ္ဆာရဲ့ စားတာကို ခံလိုက်ရတာ"

"အဲဒီနောက်ပိုင်း ခရိုင်မြို့ကနေ ဘယ်သူမှ ထပ်မလာကြတော့ဘူး"

ကျန်းရွာ၏ ရွာလူကြီး ကျန်းရုံကွေ့က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လီယူမင် မိစ္ဆာကို သတ်နိုင်မည်ဟု သူ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မယုံကြည်ချေ။ ကျန်းရွာနှင့် လီရွာတို့သည် အနည်းငယ် ဝေးကွာပြီး တောင်ပတ်လမ်း ငါးမိုင် သို့မဟုတ် ခြောက်မိုင်ခန့် ရှိသော်လည်း သူနှင့် လီယူမင်မှာ အချင်းချင်း တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည်လည်း ငယ်စဉ်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤရွာလေးရွာတွင် သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ အချင်းချင်း သိကြသည်။ သူ့လိုပဲ အသက်ကြီးပြီး သွေးသားစွမ်းအင်တွေ ဆုတ်ယုတ်နေသော အဖိုးကြီးတစ်ယောက်မှာ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းချင်တယ်လို့ တကယ်ပဲ ကြွားလုံးထုတ်ဝံ့တာပဲ။

ဒါဟာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာအတွက် အစားအစာ သွားပို့တာပဲ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

"ဦးလေး… ကျွန်တော် ကြားတာကတော့ လီရွာရဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းက... မဟုတ်ဘူး… အခုတော့ လေးပြင်ကျယ်ရွာလို့ ခေါ်နေပြီ… အဲဒီမှာ နတ်ဘုရားက ကိုယ်ထင်ပြခဲ့တယ်တဲ့"

"လီယူမင်က နတ်စင်ဂေါပကတောင် ဖြစ်လာပြီး မြေစောင့်နတ်မင်းဆီက ကောင်းချီးကို ရခဲ့လို့ သူက ပြန်ပြီး နုပျိုသွားတယ်လို့လည်း ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်"

ဘေးနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးမှ ပြောလိုက်သည်။

မင်း ဒါကို ယုံသလား။

ကျန်းရုံကွေ့ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မြေစောင့်နတ်မင်းက ကောင်းချီး ပေးသနားမှာလား”

"ပြန်ပြီး နုပျိုသွားတာလား"

သူတို့တွေ ရှေးဟောင်း ပုံပြင်တွေကို အများကြီး နားထောင်မိနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။

"ကျွန်တော်လည်း မယုံပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကောလာဟလက အထောက်အထားတွေ၊ အချက်အလက်တွေနဲ့ တကယ့်ကို အကျယ်တဝံ့ ပြန့်နေတာလေ"

လူငယ်မှ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ လီယူမင်သာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူက အခုကစပြီး ငါ့အဖေပဲ"

ကျန်းရုံကွေ့ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင်။

လူငယ်အချို့သည် အသက်ရှူမဝဘဲ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်ကြ၏။

"ဦးလေးရုံကွေ့… လီယူမင်က ဝံပုလွေတောင်ပေါ်ကို တက်သွားပြီ"

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျန်းရုံကွေ့ ပို၍ပင် အံ့သြသွားတော့သည်။

သူတို့ တကယ်ပဲ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားတာလား။

လီယူမင်က သေမင်းကို သွားပြီး စိန်ခေါ်နေတာလား။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဝံပုလွေတောင်ပေါ်ကို တက်သွားတဲ့သူ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘူးလေ။