အခန်း ၂၁

အခန်း (၂၁) - မကောင်းမှုသည် မကောင်းကျိုးကိုသာ ပေး၏၊ ငရဲနယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်ခြင်း

"အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လျောင်ရှို့အာနှင့် လျောင်ချန်ဖိန်တို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"အ... အရှင်"

"ဒီ... ဒီနေရာက... ဘယ်နေရာလဲ..."

လျောင်ရှုံ၏ မျက်လုံးများတွင် အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နတ်ဘုရား တန်ခိုးအောက်တွင် သူ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ခန်းမအတွင်း၌ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဒူးထောက်နေရတော့သည်။ သူ့ဘဝတွင် ဒီလို ကြောက်ရွံ့မှုကို တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။ စားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသော တောက်ပသည့် နေမင်းကြီးနဲ့ တူလှသည့် ထိုပုံရိပ်ကို သူ မော့ပင် မကြည့်ရဲပေ။

"လျောင်ရှုံ… လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က မင်း လျောင်ရှို့အာနဲ့ လျောင်ချန်ဖိန်ကို ရေတွင်းထဲ တွန်းချပြီး သေစေခဲ့တယ်… မင်း အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံသလား"

လီယွဲ့မှ လျောင်ရှုံကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်..."

လျောင်ရှုံ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဤရုံးတော်အတွင်းတွင် သူ လိမ်ညာရန် သတ္တိ မရှိတော့ချေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း…"

"ငါ နတ်ဘုရားက မင်းကို ဝိညာဉ်တွေ ပြန့်ကျဲပြီး လွင့်စင်သွားစေတဲ့ ပြစ်ဒဏ် ပေးလိုက်တယ်"

လီယွဲ့၏ အသံမှာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။

သူ စကားပြောအဆုံးတွင် ခန်းမအတွင်း ဒူးထောက်နေသော လျောင်ရှုံ၏ ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမှ မကျန်တော့ချေ။ လျောင်ရှို့အာနှင့် လျောင်ချန်ဖိန်တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အားရကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာတော့၏။

နောက်ဆုံးတော့… နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့ပြီ။

ငါးနှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီ။

ရှည်လျားလှသည့် ငါးနှစ်တာ ကာလအပြီးမှာ လူသတ်သမား လျောင်ရှုံဟာ သူနှင့် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရရှိသွားခဲ့ပါပြီ။

စကားတစ်ခွန်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမှုလုပ်ရင် ကောင်းကျိုးခံစားရမယ်၊ မကောင်းမှုလုပ်ရင် မကောင်းကျိုး ခံစားရမယ်၊ အကျိုးမပေးသေးတာက အချိန်မကျသေးလို့ပဲ။

"ဒီကိစ္စကို လီယူမင်ကို အသိပေးလိုက်"

"သူ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါလိမ့်မယ်"

လီယွဲ့မှ ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ် အရှင်"

လျောင်ရှို့အာနှင့် လျောင်ချန်ဖိန်တို့ ပုံပြင်စာအုပ်များထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ရိုသေစွာဖြင့် အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြသည်။

ဝှစ်—

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်းရှိ မှောင်မိုက်သော ရုံးတော်ကြီးမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလအတိုင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ လီယွဲ့ကတော့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ မူလပုံစံကိုသာ ပိုကြိုက်ပါသည်။

ဘာမှမရှိဘဲ အရာအားလုံး လေထဲမှာ လွင့်မျောနေတာမျိုးပေါ့။

"အခု တစ္ဆေစေတမန်တွေ ရှိနေပြီဆိုတော့…" "သူတို့အတွက် ရုံးခန်းတစ်ခု ရှိသင့်တယ်"

လီယွဲ့ စဉ်းစားလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နေရာ ဖြစ်သောကြောင့် လက်အောက်ခံ နတ်ဘုရားများ၊ တစ္ဆေစေတမန်များနှင့် ငရဲစစ်သည်များကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ကိုးဆင့်မြောက် မြေစောင့်နတ်မင်း တစ်ပါးအနေနှင့် သူ့မှာ ငရဲနယ်မြေ တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ငရဲနယ်မြေ ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားများ၊ တစ္ဆေစေတမန်များနှင့် ငရဲစစ်သည်များ အသုံးပြုရန်အတွက် သီးသန့် ရုံးခန်းနေရာ ဖြစ်သည်။ အဆင့်အတန်းအရတော့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထက် အများကြီး နိမ့်ကျသော်လည်း လူ့လောကနှင့် မဆိုင်တော့ပေ။

အခြား ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု လိုပင်။

"အလျား ၃ လံ၊ အနံ ၃ လံနဲ့ အမြင့် ၁ လံ ရှိတဲ့ [ငရဲနယ်မြေ] တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ၁၀ လမ်းကြောင်း လိုအပ်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားကိုတော့ ချွေတာလို့ မရဘူး"

သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ့မှာ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ၁၀၁ လမ်းကြောင်း ကျန်ရှိနေသေးတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ၁၀ လမ်းကြောင်း ပျံထွက်သွားပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှ ထွက်ကာ မြေစောင့်နတ်စင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် မြေစောင့်နတ်စင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုနေရာမှာ ပြင်းထန်သည့် ယင်စွမ်းအင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မြေကြီးထဲက ယင်စွမ်းအင်များကလည်း ထိုထဲကို အမြဲတမ်း စီးဝင်နေသည်။

ငရဲဘုံဆိုသည်မှာ မြေအောက်မှာ တည်ရှိ၏။ လူ့လောကမှာ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကတော့ ငရဲနယ်မြေ ၏ အပေါ်မှာ ရှိနေ၍ ထိုထဲတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို သူ အလွယ်တကူ စောင့်ကြည့်နိုင်ပါသည်။ ငရဲနယ်မြေ ထဲက နတ်ဘုရားများ၊ ငရဲစစ်သည်များနှင့် တစ္ဆေစေတမန်များကတော့ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်လျှင် မြင့်မားသော နေရာရှိ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကိုသာ မြင်ရလိမ့်မည်။ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲမှ ဘာမြင်ကွင်းကိုမှ သူတို့ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်။

"နတ်ဘုရားတွေ၊ ငရဲစစ်သည်တွေနဲ့ တစ္ဆေစေတမန်တွေ ပိုများလာတဲ့အခါကျမှ ဆက်ပြီး ချဲ့ထွင်တာပေါ့"

သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ၏ တစ်ဖက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားလှသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာ၏ အလောင်းမှာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

ဤသည်မှာ နေ့ခင်းတုန်းက သူ ကောင်းကင်မိုးကြိုး အတတ် နှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်လိုက်သည့် ဝံပုလွေတောင်မှ ဝံပုလွေမိစ္ဆာပင်။

"ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိတဲ့ ဝံပုလွေမိစ္ဆာရဲ့ အလောင်း..."

"ဒါက နတ်ဘုရား စွမ်းအား အချို့နဲ့တော့ ထိုက်တန်မှာပဲ"

သူ၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ဒေသဆိုင်ရာ ကုန်သွယ်မှုထဲမှ နတ်ဘုရားဆိုင် ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မိမိရှေ့ရှိ ခေါင်းမပါသော ဝံပုလွေအလောင်းကို ထည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုဝံပုလွေအလောင်း၏ တန်ဖိုးကို နတ်ဘုရားဆိုင် မှာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရား စွမ်းအား ခုနစ်လမ်းကြောင်း"

"ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး"

သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ ဘာမှ မဆိုင်းမတွဘဲ ခေါင်းမပါသော ဝံပုလွေအလောင်းကို နတ်ဘုရားဆိုင် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် နတ်ဘုရား စွမ်းအား ခုနစ်လမ်းကြောင်းမှာ အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။

"အခု စုစုပေါင်း နတ်ဘုရား စွမ်းအား ကိုးဆယ့်ရှစ်လမ်းကြောင်း ရှိသွားပြီ"

သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်မိုးကြိုး အတတ် ကို စတင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုက်သည်။ နေ့ခင်းတုန်းက သူ ကောင်းကင်မိုးကြိုး အတတ် ကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ သူ နတ်ဘုရား အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ သုံးနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးတော့ မဟုတ်သေးပေ။ နေရာအတော်များများမှာ အသုံးပြုပုံ အားနည်းချက်များ ရှိနေသေးသည်။ သူ ခံစားမိတာကတော့ အကယ်၍ ထိုအရာကို အပြည့်အဝ စနစ်တကျ အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင် ဒီ ကောင်းကင်မိုးကြိုး အတတ်၏ စွမ်းအားမှာ အများကြီး ပို တိုးလာပေမည်။

"နတ်ဘုရား စွမ်းအားတွေသာ မရှားဘူးဆိုရင် လက်တွေ့သုံးပြီး လေ့ကျင့်တာက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်မှာပဲ..."

"နှမြောစရာကောင်းတာက ဆင်းရဲတာက အမြင်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေတာပဲ"

"အခုတော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာပဲ ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ပုံဖော်ကြည့်လို့ ရမယ်"

သူ အားမလိုအားမရ ဖြစ်မိသည်။

သို့ရာတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သန်မာလာတာကလည်း ကောင်းတဲ့အရာသာ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်မိုးကြိုး အတတ် အပြင် သူ တတ်မြောက်ထားသည့် တခြား နတ်ဘုရား အတတ် သုံးမျိုးဖြစ်သော တိမ်တိုက်မြူခိုး အတတ်၊ ပျံသန်းခြင်း အတတ် နဲ့ မြေလျှိုး အတတ် တွေမှာလည်း ထိုပြဿနာ ရှိနေနိုင်ပါသည်။

တတ်မြောက်ထားခြင်းမှာ ဒါကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ပြီလို့ မဆိုလိုချေ။ နတ်ဘုရား အတတ်များကို အပြည့်အဝ စနစ်တကျ အသုံးပြုနိုင်မှသာ ကိုးဆင့်မြောက် မြေစောင့်နတ်မင်း တစ်ပါး၏ စွမ်းအား ကန့်သတ်ချက်ကို အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အရင်က ရွာထဲကို ပေါင်းထည့်ခဲ့တဲ့ ကျန်းရွာ၊ လျောင်ရွာနဲ့ ချန်ရွာများမှာ အခုဆို လေးပြင်ကျယ်ရွာနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြပါပြီ။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း မနက်ပိုင်းနဲ့ ညနေပိုင်းများတွင် လေးပြင်ကျယ်ရွာမှ ရွာသားအားလုံး အရှင် လီယွဲ့ကို အမွှေးတိုင် ထွန်းပြီး ပူဇော်ကြ၏။ အလှမ်းဝေးသည့် နေရာမှာ ရှိနေလျှင်တောင်မှ မြေစောင့်နတ်စင်ရှိရာ ဘက်ကို မျက်နှာမူကာ အဝေးကနေ အမွှေးတိုင် ထွန်းကာ ပူဇော်ကြရပါသည်။ ကြည်ညိုသော ယုံကြည်သူတွေကတော့ မြေစောင့်နတ်စင်ဆီကို ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြီး အမွှေးတိုင် ထွန်းကာ ပူဇော်ကြလေ၏။

လျောင်ရှုံ၏ မကောင်းမှုများ၊ သူ့ကို အရှင် လီယွဲ့၏ တစ္ဆေစေတမန်များ လာဖမ်းပြီး ဝိညာဉ်များ ပြန့်ကျဲသွားအောင် ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်သည့် အကြောင်းများ လေးပြင်ကျယ်ရွာသားတွေကြားမှာ တောမီးလို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လျောင်ရှုံ၏ အလောင်းကိုတောင် ရွာသားမျာရ မြင်အောင် ပြန်သယ်လာခဲ့ပါသေးသည်။

အခုဆို ရွာသားအားလုံးနီးပါး အရှင် လီယွဲ့အပေါ် ပို ခန့်ညား ကြောက်ရွံ့လာကြ၏။ အရှင် လီယွဲ့၏ လက်အောက်မှာ တစ္ဆေစေတမန်များ ရှိနေသည်လေ။ မကောင်းမှုလုပ်သော ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ္ဆေစေတမန်များမှ လာရှာပြီး ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်သွားကြမည်။

ဒါကို ကြားပြီး ဘယ်သူက မကြောက်ဘဲ နေမှာလဲ။

နတ်ဘုရားတွေ အပေါ်ကနေ စောင့်ကြည့်နေတာပဲ။ ကောင်းမှုလုပ်ရင် ကောင်းကျိုးခံစားရမယ်၊ မကောင်းမှုလုပ်ရင် မကောင်းကျိုး ခံစားရမယ်၊ အကျိုးမပေးသေးတာက အချိန်မကျသေးလို့ပဲ။

ထိုစကားသည် လေးပြင်ကျယ်ရွာမှာ အလွန် ခေတ်စားနေပြီး လူတိုင်းကလည်း ဒါကို သဘောတူကြပါသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် လေးပြင်ကျယ်ရွာသားများမှာ ပိုပြီးတော့တောင် ကြည်ညိုလာကြပါသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရား၏ ကျေးဇူးတော်က ပင်လယ်ပြင်လို ကျယ်ပြောလှသလို နတ်ဘုရား၏ တန်ခိုးတော်ကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

နတ်ဘုရား၍ ကျေးဇူးတော်က ယုံကြည်သူများကို ပျော်ရွှင်စေပြီး နတ်ဘုရား၏ တန်ခိုးတော်ကတော့ သူတို့ကို ခန့်ညား ကြောက်ရွံ့စေပါသည်။ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ ယုံကြည်မှု အလိုလိုပင် ပိုခိုင်မာသွားတော့၏။

"တီမင်… ရွာလူကြီးနဲ့ တခြားသူတွေကို သွားခေါ်လိုက်ဦး… ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့"

လီယူမင် အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး သူ့ ဒုတိယသား လီတီမင်ကို ကြည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်လက သူ သုံးလအတွင်းမှာ ယုံကြည်သူ အရေအတွက်ကို ၁,၅၀၀ ထက် ပိုများလာအောင် လုပ်ရန် နတ်ဘုရား အမိန့်တော်ကို ရရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုလူ ၁,၅၀၀ စလုံးဟာ လေးပြင်ကျယ်ရွာသားများ ဖြစ်ရမှာဖြစ်ပြီး လေးပြင်ကျယ်ရွာ၌သာ အခြေချရမည်။ ဤသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲသည့် တာဝန်တစ်ခုပင်။

လေးပြင်ကျယ်ရွာ၏ လူဦးရေမှာ အခုမှ ၈၀၀ ကျော်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အများကြီး လိုနေပါသေးသည်။ ထို့အပြင် ဒီဒေသမှာ လေးပြင်ကျယ်ရွာ တစ်ရွာတည်းပဲ ရှိတာလေ။ ချဲ့ထွင်ဖို့ဆိုရင် ဒေသ၏ အပြင်ဘက်က လူများကို လေးပြင်ကျယ်ရွာထဲ ဝင်လာအောင် ဆွဲဆောင်ရပါလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ မလွယ်လှပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရွာမှာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ကာကွယ်မှု ရှိနေတယ်လို့ သွားပြောရင် လူတွေက ယုံကြပါ့မလား။ ထို့ကြောင့် သူ တစ်လလုံးလုံး ပြင်ဆင်ခဲ့၏။

ယခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ စတင်လို့ ရပါပြီ။

"ဒီတစ်ခါလည်း…"

"ငါ အရှင် လီယွဲ့ရဲ့ နတ်ဘုရား အမိန့်ကို အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်..."

လီယူမင်မှ သူ၏ အကြည့်များကို ပြတ်သားစွာ ထားရှိရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။