အခန်း ၁၈၁

အခန်း ၁၈၁ - ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကပ်ဘေးတွေ အားလုံး ငါ့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ ငါ နောင်တမရဘူး

ချန်ရှန်း နှင့် ထိုနေ့က အဆင်မပြေစွာ လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက် ချင်းယွီသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချခဲ့သည်။

ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ ထွက်ပြေးမယ်...

သူမသည် စည်းမျဉ်းများ၏ အချုပ်အနှောင်မှ ရုန်းထွက်ချင်ပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ ထွက်သွားချင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အပြင်ကမ္ဘာကို မြင်တွေ့ချင်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သက်ရှိများကို ကျင့်ကြံစေချင်သည်။ သို့မှသာ ဤလောကတွင် သေခြင်းရှင်ခြင်း ခွဲခွာရမှုများစွာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ချင်းယွီ သည် သူမ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကမ်းခြေသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အကြိမ်တိုင်းတွင် ချင်းယွီ သည် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ စတင် ကွေ့လိမ်သွားတတ်သည်။ လောကပျက်သုဉ်းစေမည့် မြင်ကွင်းကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပေါ်လာတတ်သည်။

ချင်းယွီသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပထမတော့ ခြေတစ်လှမ်းသာ လှမ်းနိုင်ခဲ့ရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် ခြေဆယ်လှမ်း၊ ခြေတစ်ရာလှမ်းအထိ လှမ်းနိုင်လာခဲ့သည်။ ချင်းယွီမှာ ပို၍ပို၍ ဝေးဝေး လျှောက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကမ်းခြေတွင် သေလုနီးပါး အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ချန်ရှန်းမှာ စိတ်ထိခိုက်စွာဖြင့် ချင်းယွီကို ခါးသီးခြင်းပင်လယ် အတွင်းသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ကယ်တင်ပေးခဲ့ရသည်။

ချန်ရှန်း က သူမအပေါ် ကျရောက်လာသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု စွမ်းအားကို သွေးရောင် မိုးကြိုး အမှတ်အသားအတွင်းသို့ ဖိနှိပ်ပေးထားခဲ့သည်။

ချန်ရှန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ချင်းယွီကို ပြန်ခေါ်လာပြီးနောက် ချင်းယွီ၏ ခြေဖမိုးပေါ်ရှိ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မဟာတာအို အမှတ်အသားကို ကြည့်ကာ အသံမြှင့်၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ချင်းယွီ... မင်း နောက်တစ်ခါ အပြင်ကို ထွက်ရင် သေလိမ့်မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုသည် မွေးရာပါ ဝိညာဉ် သက်ရှိတစ်ဦးအတွက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။ ၎င်းမှာ အရင်းအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ချန်ရှန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ထားရန် အလွန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချင်းယွီ သာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု စွမ်းအား၏ တိုက်စားခြင်းကို ထပ်မံ ခံရမည်ဆိုပါက တာအို အမှတ်အသား ပျက်ပြယ်သွားချိန်တွင် ချင်းယွီသည် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ တာအိုမှာလည်း ပြန့်ကျဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းယွီက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်သည် ။

"အကယ်၍ ငါက ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ထဲမှာပဲ အသက်ရှည်ရှည် နေရမယ်ဆိုရင် သေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"

ချင်းယွီက ဆက်ပြောသည်။

"အစ်ကို ချန်ရှန်း"

ချင်းယွီက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခြေလှမ်း တစ်ရာ့သုံးဆယ့်ခုနစ်လှမ်း လျှောက်နိုင်ခဲ့ပြီ"

"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ ခြေလှမ်း တစ်ရာ့လေးဆယ် လျှောက်မယ်"

ချင်းယွီ၏ အမူအရာမှာ ခိုင်မာနေပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ မလွတ်မြောက်မချင်း သူမ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ရှန်း က တားမြစ်လိုက်သည် ။

"မလုပ်နဲ့"

ချန်ရှန်း က ဆက်ပြောသည်။

”အကယ်၍ မင်း ထပ်ထွက်သွားရင် ငါလည်း မင်းကို ကယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်းယွီက အကြောက်အလန့်မရှိ ပြန်ပြောသည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို အပြင်မှာ သေခွင့်ပေးလိုက်ပါ... ဒီ ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ထဲမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေတာထက်စာရင် အဲဒါက ပိုကောင်းသေးတယ်"

ချင်းယွီ သည် သေခြင်းတရားကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ခိုင်မာနေသည်။

ချန်ရှန်း က အံကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ လွတ်မြောက်ချင်တာ၊ သေချင်တာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်းယွီ က တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ချန်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ချင်းယွီ ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်း တကယ် အပြင်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်"

ချင်းယွီ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ လင်းလက်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည် ။

"အစ်ကို ချန်ရှန်း မှာ နည်းလမ်း ရှိလို့လား"

ချန်ရှန်း က တွေးတောရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါတို့က မွေးရာပါ ဝိညာဉ် သက်ရှိ တွေ၊ တာအို ရဲ့ လူဝင်စားတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ"

ချန်ရှန်း က ဆက်ပြောသည်။

"အကယ်၍ ငါတို့ အပြင်ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီရုပ်ခန္ဓာ ကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီ ပြန်အပ်ပြီး ငါတို့နဲ့ မဟာတာအိုကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ရမယ်"

ချင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်

"မှန်တယ်... အကယ်၍ ငါသာ မဟာတာအို နဲ့ သက်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် မဟာတာအို က ငါ့ကို ဆက်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့... ဒါဆို အစ်ကို ချန်ရှန်း၊ အစ်ကို က ငါနဲ့ မဟာတာအိုကြားက ဆက်စပ်မှု အားလုံးကို သေချာပေါက် ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်တယ် မဟုတ်လား"

ချန်ရှန်း၏ အမြင်တွင် ချင်းယွီသည် ထိုကောင်မလေး အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။

ချန်ရှန်း က ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် လွယ်မှာလဲ"

ချန်ရှန်း က ရှင်းပြသည် ။

"ပထမအချက်၊ အခု မင်းနဲ့ မဟာတာအို ကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ ကို မဟာတာအို ဆီ ပြန်ပေးလိုက်တာက မင်း သေဆုံးသွားတာနဲ့ မင်းရဲ့ တာအို ပြန့်ကျဲသွားတာနဲ့ အတူတူပဲ... ဒုတိယအချက်၊ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ငါ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်သေးဘူး"

ချင်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည် ။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

ချန်ရှန်း က ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံရမယ်"

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ သေဆုံးသွားရင်တောင် မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ် က မသေနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်ရမယ်"

"ငါတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ က မဟာတာအို ကနေ မွေးဖွားလာတာ... အဲဒါက ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး... ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ် ကတော့ မတူဘူး"

"စကားပုံ ရှိတယ်လေ... အရာအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်တွေ ရှိတယ် တဲ့... အကယ်၍ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ် သာ ကျန်နေမယ်ဆိုရင် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ ထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်မှာ သဘာဝပဲ"

ချင်းယွီက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်ကို ချန်ရှန်း... အစ်ကို ကရော"

ချန်ရှန်း က ဖြေကြားလိုက်သည် ။

"ငါ့ရဲ့ တာအို သတ်ဖြတ်ခြင်းဓား က မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ ကို ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်တယ်"

ချန်ရှန်း က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဓားရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးနိုင်ဖို့ ငါက လူနဲ့ ဓား တစ်သားတည်းကျတဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ လိုတယ်"

ချင်းယွီက မျှော်လင့်တကြီး ပြောဆိုလိုက်သည် ။

"ဒါဆို ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကြတာပေါ့"

ချန်ရှန်း က သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စည်းမျဉ်း သုံးခုကို သဘောတူဖို့ လိုတယ်"

ချင်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာစည်းမျဉ်းလဲ"

ချန်ရှန်း က ပြောဆိုလိုက်သည် ။

"ပထမအချက်၊ ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ အပြင်မထွက်ရဘူး"

ချင်းယွီက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငါက ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ လွတ်မြောက်ချင်တာ... သေချင်တာ မဟုတ်ဘူး... အခု နည်းလမ်း ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါ သေဖို့ ထပ်မသွားတော့ပါဘူး"

ချန်ရှန်း က နောက်ထပ် စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒုတိယအချက်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ငါပြောတာကို နားထောင်ရမယ်"

ချင်းယွီက နာခံဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ... ငါ အစ်ကို ချန်ရှန်း ပြောတာ အကုန် နားထောင်ပါ့မယ်"

ထိုအချိန်မှစ၍ အမြဲတမ်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတတ်သော ချင်းယွီသည် ချန်ရှန်း နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ချင်းယွီ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်က ချန်ရှန်းကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ ချင်းယွီ၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာတိုင်း သူမသည် ချန်ရှန်း နောက်သို့ လိုက်ကာ သူမ၏ တာအို ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ ထွက်သွားနိုင်ပြီလားဟု အမြဲတမ်း မေးမြန်းတတ်သည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် ချန်ရှန်း က ခေါင်းခါယမ်းကာ တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည်။

အမှန်တွင် ချန်ရှန်းသည် လူနှင့် ဓား တစ်သားတည်းကျသည့် နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းယွီသည် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်သက်ရှိ တစ်ဦးအနေဖြင့် သေခြင်းကင်းမဲ့သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ စစ်မှန်ဝိညာဉ်မှာ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် အင်မော်တယ်၏ ဝိသေသလက္ခဏာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရာ သူမသည် သူမ၏ တာအိုခန္ဓာကိုယ် ကို အချိန်မရွေး ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

ချန်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှန်းသည် ချင်းယွီအနေဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးသား ကျင့်ကြံမှုအပြီးတွင် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ ထွက်သွားချင်သော သူမ၏ စိတ်ကူးမှာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ချင်းယွီ၏ ဆန္ဒမှာ ယိမ်းယိုင်းမသွားသလို ဘယ်သောအခါမှ မပြောင်းလဲခဲ့ချေ။

ချန်ရှန်း သည် ချင်းယွီကို ကြည့်ကာ အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ပျက်ခဲ့ရပြီးနောက် ပို၍ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ထို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အပြုံးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

တစ်နေ့တွင် ချင်းယွီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ထပ်မံ တိုးတက်လာပြီး မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ် နယ်ပယ် သို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကို ချန်ရှန်း... မလုံလောက်သေးဘူးလား"

ချန်ရှန်းသည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည် ။

"အချိန်တန်ပြီ"

ချင်းယွီက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တကယ်လား"

သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ချန်ရှန်း အချိန်အတော်ကြာ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော အဆင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အပြုံးမျိုးကို မြင်တွေ့ရရန်အတွက် အရာအားလုံးက တန်သည်ဟု ချန်ရှန်း ခံစားမိသည်။

ချန်ရှန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ် ကို လက်ခံဖို့ ရုပ်ခန္ဓာ တစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးရဦးမယ်"

ချင်းယွီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ရုပ်ခန္ဓာ လား"

ချန်ရှန်း က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်... ငါ ရက်အနည်းငယ်လောက် အပြင်ထွက်သွားမယ်၊ မင်း ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ မထွက်ဖို့ သတိရနော်"

ထို့နောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်သွားပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ်၏ ကမ်းခြေတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ သက်ရှိများ အားလုံးမှာ ချန်ရှန်း ၏ အသားနှင့် သွေးများမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ရုပ်ခန္ဓာ အဖြစ် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ချေ။ သင့်တော်သော ရုပ်ခန္ဓာ တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် သူသည် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် မှ ထွက်ခွာပြီး ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

ချန်ရှန်းသည် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် အပြင်ဘက်ရှိ လောကကြီးကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခါးသီးခြင်းပင်လယ် အတွင်းမှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ဝုန်း...

တစ်ခဏချင်းအတွင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အရောင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု ကျဆင်းလာခဲ့၏။

ချန်ရှန်းသည် ထိုအရာကို မြင်သောအခါ လုံးဝ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကပ်ဘေးတွေ အားလုံး ငါ့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ ငါ နောင်တမရဘူး"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရှန်းသည် ချင်းယွီ အနေဖြင့် ဘာကြောင့် ခါးသီးခြင်းပင်လယ်တွင် နေရမည့်အစား သေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် မည်သည့်တန်ဖိုးပေးဆပ်ရပါစေ ၊ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အရာများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ ထိုတန်ဖိုးမှာ အသက် ဖြစ်နေမည်ဆိုတောင် ပေးဆပ်ရဲသည်။