အခန်း ၁၈၅

အခန်း ၁၈၅ - နံပါတ်တစ် နယ်နှင်ခံ အင်မော်တယ်က ကူရှန်းကျီ ပဲ

ဖာတောင်သခင်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်တင်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူသတ်တာလေ"

လင်းရီနှင့် အခြားသူများမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

ဖာတောင်သခင်က အေးအေးလူလူ ဆက်ပြောသည် ။

"အဲဒီနှစ်က ငါ နိုးလာတော့ ငါက လူပုံစံ ဖြစ်နေပြီ... အရင်က အကြောင်းတွေကို ငါ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ထိုစဉ်က ချန်ရှန်း သည် ဖာတောင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်ရာတွင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အတိတ်အကြောင်း မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မချန်ထားခဲ့ချေ။

လင်းရီက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဆရာဘိုးဘေးကြီး က လူလား၊ နတ်ဆိုးလား"

အကယ်၍ ဆရာဘိုးဘေးကြီး ကသာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နတ်ဆိုး ချီ အရိပ်အယောင် တစ်ခုမျှပင် မကျန်ရှိနေခြင်းမှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဖာတောင်သခင်က သေချာပေါက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက သေချာပေါက် လူပေါ့"

ဖာတောင်သခင်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါက ငါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြုပြီး ခါးသီးခြင်းပင်လယ် ကနေ ထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ် က လူပုံစံပဲ... ငါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးတဲ့နောက် သဘာဝကျကျပဲ လူအသွင် ပြောင်းသွားတာပေါ့"

ဖာတောင်သခင်သည် ထိုပေါင်းစပ်မှု ဖြစ်စဉ်ကို မမှတ်မိနိုင်သော်လည်း သူမ၏ အသိဉာဏ်နှင့် အတွေ့အကြုံတို့အပေါ် အခြေခံ၍ အမှန်တရားကို ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။

ဖာတောင်သခင်က အတိတ်အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြသည်။

"အဲဒီနှစ်က ငါ ရေကန်ထဲကနေ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့တယ်... ဘာအကူအညီမှ မပါသလို အားကိုးစရာ လူလည်း မရှိဘူး... ငါက သာမန်လူတွေကြားမှာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တာ... အဲ့တုန်းက လူကုန်ကူးသူတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့က ငါ ရုပ်ရည်လေး သနားကမား ဖြစ်နေတာကို မြင်ပြီး ၊ ဆွေမျိုးလည်း မရှိတာကို တွေ့တော့ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ဝင်လာပြီး ငါ့ကို ရောင်းစားချင်ကြတာ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါနဲ့အတူ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ တခြား ကလေးဆယ်ယောက်ကျော် ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတောင် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို သိသေးတယ်"

လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ဖာတောင်သခင်က ဖြေကြားလိုက်သည် ။

"ဝမ်ရှန်းကန် လေ"

လင်းရီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ လက်ရှိ တာလော့တောင်တစ်ရာ၏ တောင်သခင် နှစ်ဦးလုံးမှာ အတိတ်က လူကုန်ကူးသူများ၏ သားကောင်များ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖာတောင်သခင်က ရှင်းပြသည်။

"တကယ်တော့ သူတို့က ငါတို့ကို တစ်ယောက်ယောက်ဆီ ရောင်းစားလိုက်ရုံသက်သက် ဆိုရင် ငါ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက ငယ်သေးတယ်လေ ပြီးတော့ ဘယ်ရောက်ရောက် အတူတူပဲကိုး... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို ပြည့်တန်ဆာအိမ် ဆီ ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်"

ဖာတောင်သခင်က ဆက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ သူတို့က သူတို့ ပြန်ပေးဆွဲလာတဲ့ ကလေးတွေကို ရိုက်နှက် ဆဲဆိုကြတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက အချို့က ရုပ်ရည် မကောင်းလို့ဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ အချို့ကိုတောင် ဖြတ်ပစ်ခဲ့ကြတယ်... ဒါကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်"

ဖာတောင်သခင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်"

ဒုတိယ အဆင့်ရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ်၊ ယခင်က မွေးရာပါ ဝိညာဉ်သက်ရှိ တစ်ဦးသည် သူမ၏ အတိတ်ကို မေ့ပျောက်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်သော လုပ်ရပ်များမှာ မွေးရာပါပင် ဖြစ်သည်။

ဖာတောင်သခင်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ အကူအညီ လိုအပ်တယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ဝမ်ရှန်းကန် က အသက် နည်းနည်း ပိုကြီးတယ်... သူက အလုပ်တွေကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်လို့ အဲဒီ လူဆိုးတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရခဲ့တယ်... သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ အပြင်ထွက်ခွင့် ရှိတာ... တစ်ခါတလေ အဲဒီ လူဆိုးတွေက ဝိုင်နဲ့ အသား ဝယ်ဖို့ လိုတဲ့အခါ ဝမ်ရှန်းကန် ကို လွှတ်တတ်တယ်... ဝမ်ရှန်းကန် က ကောက်ကျစ်တယ်... သူ ဝိုင်နဲ့ အသား သွားဝယ်တိုင်း ဝိုင်ထဲကို ရေရောတယ်... သူက ရေကို အများကြီး မရောဘူး... ပြီးတော့ သူ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ခွေးဝင်ပေါက် တစ်ခုရဲ့အောက်မှာ ဖွက်ထားတတ်တယ်... ဝမ်ရှန်းကန် က ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ ထင်နေပေမဲ့ ငါကတော့ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတာ"

လင်းရီက ရယ်မောရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တောင်သခင် ဝမ် က ထွက်ပြေးဖို့ စီစဉ်နေတာလား"

ဖာတောင်သခင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့"

ဖာတောင်သခင်က ဆက်ပြောသည်။

"ဝမ်ရှန်းကန် က သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးဖို့ ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက် စုချင်ရုံသက်သက်ပဲ... သူက ထွက်ပြေးချင်နေမှတော့ သူ့မှာ အားနည်းချက် ရှိနေပြီလေ... ဒါကြောင့် သူ ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက် စုမိခါနီးမှာပဲ သူ့ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို ငါ ယူလိုက်တယ်"

လင်းရီက လက်မထောင်ပြရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အရင်းအမြစ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာ၊ တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ"

ဖာတောင်သခင်က ရှင်းပြသည် ။

"ငါ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရလာတာနဲ့ ငါက ဝမ်ရှန်းကန် ကို ငါ့ကို ကူညီဖို့ သဘာဝကျကျပဲ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာပေါ့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ဝမ်ရှန်းကန် က ငါ လူသတ်ချင်တယ် ဆိုတာကို ကြားတော့ ချက်ချင်းပဲ ငိုချတယ်... သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့အတွက် အဲဒီ လူဆိုးတွေကို သတ်ပြီးရင် သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သူ့ကို ပေးမယ်လို့ ကတိပေးလိုက်ရတယ်…”

“ဝမ်ရှန်းကန် က ပထမအချက် သူ့မှာ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး... ဒုတိယအချက် ငါက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ချလိုက်မှာကို သူ ကြောက်နေတယ်... ပြီးတော့ တတိယအချက်က သူက စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို တကယ်ပဲ လောဘကြီးတာကြောင့် သူ သဘောတူလိုက်တယ်လေ... ဝမ်ရှန်းကန် ပါဝင်လာတာနဲ့ အရာအားလုံးက ပိုပြီး ရိုးရှင်းသွားတာပေါ့... သူက ဝိုင်ဝယ်ရင်းနဲ့ မေ့ဆေးတွေကိုပါ ဝယ်လာခဲ့တယ်"

လင်းရီက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မေ့ဆေး က အဆိပ်ထက် ပိုထိရောက်တာ အမှန်ပဲ"

မကောင်းဆိုးဝါး လူကုန်ကူးသူများက ဝမ်ရှန်းကန် ကို မည်သို့ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။ ဝိုင် ဝယ်လာသောအခါ သူတို့ မသောက်မီ သေချာပေါက် စမ်းသပ်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ငွေအပ်တစ်ချောင်းဖြင့် အဆိပ်ကို ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း မေ့ဆေးကိုမူ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ယောက် က အဆိပ်ဝယ်ရန် နည်းလမ်း မရှိနိုင်ချေ။

ဖာတောင်သခင်က ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဖာတောင်သခင်က ဆက်ပြောသည်။

"ဝမ်ရှန်းကန် ကလည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ကောက်ကျစ်တာပဲ... သူက မုဆိုးတစ်ယောက်ကို အထူး ရှာပြီး ကတိုးကောင် တစ်ကောင်ကို ဖမ်းချင်လို့ ဆိုပြီး မေ့ဆေး တစ်ထုပ်ကို ဝယ်ခဲ့တာ... တစ်ထုပ်တည်းနဲ့ ခြင်္သေ့ ဒါမှမဟုတ် ကျား တစ်ကောင်ကိုတောင် မေ့လဲသွားစေနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က ဝိုင်နဲ့ ရောလိုက်တဲ့အခါ အရသာကို သိနိုင်တာပဲ"

ဖာတောင်သခင်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ဖြေရှင်းဖို့ လွယ်ပါတယ်... သတိလည်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရသာကို သိနိုင်ပေမဲ့ သုံးလေးခွက်လောက် သောက်ပြီး မူးလာပြီဆိုရင်တော့ ဝိုင်ကို မပြောနဲ့၊ အဲဒီ လူဆိုးတွေကို ရေတစ်ခွက် ပေးရင်တောင် သောက်ကြမှာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ လူဆိုးတွေ သောက်တဲ့အခါ ဝိုင်ငှဲ့ပေးရတာက ငါတို့လေ... ငါ သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆေးခတ်ခဲ့တယ်... အဲဒီ လူဆိုးတွေ အားလုံးက တခြားလူတွေ မူးနေပြီလို့ ထင်နေကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါကိုယ်တိုငိပဲ ဆေးခတ်ခဲ့တာ"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းရီနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဒါက တကယ့်ကို မွေးရာပါ လူသတ်သမားပဲ... တည်ငြိမ်တယ်၊ အေးဆေးတယ်၊ ပြီးတော့ အလွန် စိတ်ရှည်တယ်။

ဖာတောင်သခင်က ဆက်ပြောသည်။

"သူတို့ကို ဆေးခတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရိုးရှင်းသွားပြီ... ဝမ်ရှန်းကန် က မလှုပ်ရှားရဲပေမဲ့ ငါ့ကို ဓားကမ်းပေးရဲတဲ့ သတ္တိတော့ ရှိတယ်... ငါ လူခုနစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်ယောက်စီ သတ်ပစ်လိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ကို သတ်တော့မယ့် အချိန်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတယ်... လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးက ဘယ်ဘက်မှာ ရှိပေမဲ့ ဒီလူရဲ့ နှလုံးကတော့ ညာဘက်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ”

“.ငါ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူ့ကို နိုးသွားစေခဲ့တယ်... ဒီလူ နိုးလာပြီးတဲ့နောက် သူက သဘာဝကျကျပဲ ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားတာပေါ့... သူက ငါ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက် ရင်ဘတ်က ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်…”

“ ကံကောင်းလို့ ဝမ်ရှန်းကန် က ပြေးဝင်လာပြီး အဲဒီလူကို ဝင်တိုက်လိုက်လို့ ဓားက ငါ့နားရွက်ကို ရှပ်သွားတာ... အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင်တောင်မှ ဝမ်ရှန်းကန် နဲ့ ငါက ဒေါသတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အဲဒီ လူဆိုးကို မယှဉ်နိုင်သေးဘူး... ဝမ်ရှန်းကန် က အဲဒီလူရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေတော့မယ် ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ငါ့နှလုံးသားထဲကနေ ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ် ချီ တစ်ခု အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်…”

“သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ် ချီ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့အခါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးတောင် အေးစက်သွားရတယ်... အဲဒီ သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ် ချီ က လူဆိုးကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံသာမက ငါ့ရဲ့ ဆရာကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တော့တာပဲ”

ဖာတောင်သခင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်... ဆရာ က ငါ့မှာ မွေးရာပါ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရိုးရှိပြီး အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကို မဝင်ရင် နှမြောစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဝမ်ရှန်းကန်ရဲ့ စရိုက်ကိုလည်း ပုတောင် က သဘောကျတယ်ဆိုပြီး သူ့ကိုလည်း အတူတူ ခေါ်သွားလို့ ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး"

“ အဲဒီ သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်မော်တယ် ချီ က ဖာတောင်သခင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချန်ရှန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း တာအို ရဲ့ အမွေအနှစ် ဖြစ်ရမယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒါက ဖာတောင်သခင်နဲ့ ဝမ်ရှန်းကန် ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ”

ဖာတောင်သခင်သည် ပြောရင်းဖြင့် ထင်ယောင်ထင်မှားထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော ချန်ရှန်း ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို မေ့သွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်”

လင်းရီ က အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘေးကြီး က သူ့ကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား"

ဖာတောင်သခင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဖာတောင်သခင်က ရှင်းပြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ချန်ရှန်း အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့် ကူရှန်းကျီ အနေနဲ့ပဲ”

ကူရှန်းကျီ...

ဖာတောင်သခင်သည် ချန်ရှန်းကို အလွန် ရင်းနှီးနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။ ယခုမူ သူမ ဤလူကို သတိရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သခင်မလေး ရှန်ကွမ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သော အမူအရာ ပြသကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကူရှန်းကျီ က ချန်ရှန်း လား... အရင်တုန်းက နယ်နှင်ခံ အင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ နံပါတ်တစ် နေရာ ရခဲ့တဲ့ ကူရှန်းကျီ ဟုတ်လား"