အခန်း ၈၈၉

အပိုင်း(၈၈၉) ဟုန်လိန်နှင့် လီယောဟန်

ကျင်းရှီရုံက မုန်ယာကုမ္ပဏီထဲတွင် ရှိနေရင်တောင်မှ လူတွေရဲ့ထောက်ခံမှုကို မရဘူးဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။

တကယ်တော့ မုန်ယာကုမ္ပဏီက လူတွေကလည်း ကျင်းရှီရုံကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေခဲ့တာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျင်းရှီရုံက မိန်းမဆိုလျှင် အလွန်မက်မောပြီး သူ မျက်စိကျသွားသော မိန်းမများက မည်သည့်အဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်နေပါစေ သူ့လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုလူများထဲတွင် သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ် မိသားစုဝင်များပင် ကျင်းရှီရုံ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသူများ ပါဝင်နေနိုင်၏။

ထို့ကြောင့် ကျင်းရှီရုံ သေဆုံးသွားပြီဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုလူများက ဝမ်းနည်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်ကလည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ကျင်းရှီရုံက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအတွင်းမှာပင် နာမည် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချန်ရှုက ကျင်းရှီရုံ သေဆုံးသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အယောင်များ မပြဘဲ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်သွား၏။

သူက လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ထဲရှိ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထည့်လိုက်သည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားရန် အချိန်ပင်မရလိုက်ဘဲ ထိုကပ်ပါးမျိုးစေ့က သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုကပ်ပါးမျိုးစေ့က သူ၏ စိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် အခြေချသွားပြီး လုံးဝ အမြစ်တွယ်သွားတော့၏။

လင်းယွမ်က အခြား မုန်ယာကုမ္ပဏီမှ လူများကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူများကလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကပ်ပါးမျိုးစေ့များကို အသိစိတ်ဖြင့် အသီးသီး မျိုချလိုက်ကြ၏။

မကြာမီ မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ အထက်တန်းအလွှာ အားလုံးတွင် ကပ်ပါးမျိုးစေ့များ စိုက်ပျိုးပြီးသွားသောအခါ လင်းယွမ်က စကားစလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ... ခင်ဗျားတို့အားလုံး ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ သဘောတူထားပြီးမှတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ ခံယူချက်တွေကို လက်ခံရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်က မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ အားနည်းသူကို အားကြီးသူက အနိုင်ကျင့်တဲ့ အေးစက်စက် စည်းမျဉ်းကို မကျင့်သုံးဘူး"

"ထိုက်ယန်တောင်ဆိုတာ နွေးထွေးတဲ့ မိသားစုကြီးတစ်ခုပဲ... ကျွန်တော်တို့က စည်းကမ်းရှိတယ်... စည်းမျဉ်းရှိတယ်... လူသားဆန်မှုရှိတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းတစ်ခုပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူတိုင်းကို တန်းတူညီမျှ အခွင့်အရေးတွေ ပေးထားတယ်... သာမန်လူတွေဆိုရင်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရှင်သန်ခွင့် ရှိရမယ်"

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပစ္စည်း... လူတစ်စုရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်မနေစေရဘူး"

"ဒီအချက်ကို အခုကစပြီး ခင်ဗျားတို့ သေချာ မှတ်ထားဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်"

"ဆက်ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က စွမ်းအင်ချိတ်ပိတ်လက်ထိတ် တွေကို ခတ်ထားရမယ်... သာမန်လူတွေအဖြစ် ပြန်နေပြီး ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို တစ်လတိတိ အသားကျအောင် နေရမယ်"

"ဒီတစ်လအတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့က ပုံမှန်အလုပ်တွေ လုပ်ရမယ်... ထိုက်ယန်တောင်အတွက် အခြေခံ တန်ဖိုးတွေကို ဖန်တီးပေးရမယ်"

...

လင်းယွမ်က ထိုလူများကို စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ပညာပေးမှုများ ပြုလုပ်လိုက်၏။

သေချာသည်ကတော့ နှုတ်ဖြင့် ဆုံးမရုံမျှဖြင့် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုလူများက မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြပြီး ယခင်က အားနည်းသူကို အားကြီးသူက အနိုင်ကျင့်သော စည်းမျဉ်း၏ အကျိုးအမြတ်ကို ခံစားခဲ့ရသူများ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ပြောင်းလဲစေရန်နှင့် ထိုက်ယန်တောင်၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် အသားကျစေရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူရမည်မှာ သေချာသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အဒေါ်ကြီးလီတို့၏ ဝါဒဖြန့်ဌာနသို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည် ဖြစ်၏။

လင်းယွမ်က ရိုးရှင်းစွာ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကုဖုန်းတို့ လူတစ်စုကို ထိုလူများအား သင်္ဘောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေကာ ထိုက်ယန်တောင် ရေပေါ်ကျွန်း အထက်ရှိ လေပေါ်ကျွန်း များဆီသို့ ပို့ဆောင်၍ အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် အချိန်ယူပြီးနောက် လင်းယွမ်က မုန်ယာကုမ္ပဏီတွင် နေရစ်ကာ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းနေခဲ့၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်လင်းအာ၊ ဂျိမ်းစ် တို့ ရှိနေသောကြောင့် သူက ကိစ္စတိုင်းကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေစရာ မလိုဘဲ အခြေခံအားဖြင့် အရေးကြီးသော ကိစ္စများတွင်သာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တောင်းခံရုံဖြင့် လုံလောက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မုန်ယာကုမ္ပဏီမှ လူများကို အသုံးပြု၍ မုန်ယာကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲခိုင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဂျိမ်းစ်က ခိုက်ရီနည်းပညာ ဘက်မှ လူအင်အား အများအပြားကို ခေါ်ယူလာခဲ့ပြီး လက်ရှိ မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ နယ်မြေကို ကူညီစီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ယူစေခဲ့သည်။

ဝမ်လင်းအာနှင့် အခြားသူများကိုလည်း လင်းယွမ်က တာဝန်ကြီးများ ပေးအပ်ထားပြီး ခိုက်ရီနည်းပညာမှ လူများကို ကြီးကြပ်ရန် တာဝန်ယူစေခဲ့၏။

ဤနည်းဖြင့် ခိုက်ရီနည်းပညာမှ လူများက မုန်ယာကုမ္ပဏီမှ လူများကို စီမံခန့်ခွဲပြီး ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများက ခိုက်ရီနည်းပညာမှ လူများကို စီမံခန့်ခွဲသည့် ပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

လက်ရှိတွင် ယာယီအားဖြင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ထားသော်လည်း နောင်တစ်ချိန် အခြေအနေများ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လင်းယွမ်အနေဖြင့် ဤအဖွဲ့အစည်းများကို ဖျက်သိမ်းကာ လူတိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖွဲ့အစည်း အမှတ်အသားများကို တတ်နိုင်သမျှ ဖယ်ရှားပစ်ပြီး သူတို့အားလုံးကို ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများ ဖြစ်လာစေရန် သဘာဝကျကျ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်၏။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်က ထိုက်ယန်တောင် ရေပေါ်ကျွန်းက ဤနေရာနှင့် အလွန် ဝေးကွာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ ထိုက်ယန်တောင် ရေပေါ်ကျွန်းနှင့် လေပေါ်ကျွန်းတို့သည် ဤဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

တောင်ဘက် ဒေသတစ်ဝိုက်တွင် ရေကြီးမှုများ နေရာအနှံ့ ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် တကယ်ပင် မသင့်တော်တော့ပေ။

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မြောက်ပိုင်းသို့ တက်မည့် အစီအစဉ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤအရာအားလုံးသည် နောင်မှ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စများပင်။

ကျင်းရှီရုံ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့်အတူ မုန်ယာကုမ္ပဏီကလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားလေပြီ။

မူလက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသော မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ လေပေါ်ကျွန်း ကျွန်းပိုင်ရှင်များကလည်း ထိတ်လန့်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ကျိအန်မြို့ အထက်ရှိ လေပေါ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် လူတစ်စု စုဝေးနေကြသည်။

ဤလေပေါ်ကျွန်းကို မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကျွန်း ဟု ခေါ်ပြီး ကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံးက မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များနှင့် အလွန် နီးကပ်နေ၏။

ကျွန်းပေါ်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီး ကာကွယ်ရေးအလွှာ တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး မိုးခြိမ်းသံများ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤမိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကျွန်းမှာ မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ ဒါရိုက်တာဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မိုးကြိုးနတ်မင်း ဟုန်လိန်၏ နယ်မြေများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျွန်း၏ အလယ်တွင် ဧရာမ မြို့တော်ကြီးတစ်ခု မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေ၏။

မြို့တော်အတွင်းတွင် လူဦးရေ သိပ်မများလှဘဲ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ထောင်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျောက်တုံးခန်းမကြီးတစ်ခုထဲ၌ မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ရှိသော အစွမ်းပိုင်ရှင် လေးဦး စုဝေးနေကြသည်။

ထို မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင် လေးဦးက အုပ်စုနှစ်စု ကွဲနေ၏။

ထိုအထဲမှ အုပ်စုတစ်စုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် အလှမယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုမှာ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိကာ မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ထိုးသွင်းထားသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

သူ၏ ဘေးတွင်တော့ အသက် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ခန့်ရှိသော အလှမယ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးက ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလှပပြီး ရိုးရှင်းသော အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဇာပန်းကွပ်ထားသော အဖြူရောင် ဦးထုပ်တစ်လုံးကို ဆောင်းထား၏။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကိုလည်း ပိုက်ထားသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမက ကြောင်လေး၏ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး ကြောင်လေးနှင့် ဆော့ကစားနေသယောင် ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အားလုံးက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူနှစ်ဦးအပေါ်တွင်သာ ရှိနေ၏။

သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်ပြီး မျက်နှာလေး လှပချောမောသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင်တော့ အလားတူ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလှပသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး ရှိနေ၏။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ထိုက်ယန်တောင် ရေပေါ်ကျွန်းမှ လာသော လီထင်းနှင့် လီထင်း သိမ်းသွင်းထားသော လက်အောက်ငယ်သား ဟွမ်ယင်း တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ယင်းကလည်း လီထင်းကဲ့သို့ပင် ကျင်းရှီရုံ၏ သုမာရု လက်စွပ်ထဲမှ လင်းယွမ် ကယ်တင်လာခဲ့သူ ဖြစ်၏။

လင်းယွမ်က မုန်ယာကုမ္ပဏီကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် လီထင်းက မူလက လိုက်သွားချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က သူမ၏ ယခင်က သူငယ်ချင်းများက ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများကို လာရောက်သတ်ဖြတ်ပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်းဟု မေးခွန်းတစ်ခွန်း မေးခဲ့၏။

လီထင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွမ်နောက်သို့ လိုက်ကာ မုန်ယာကုမ္ပဏီကို သွားရောက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ လေပေါ်ကျွန်း ကျွန်းပိုင်ရှင်များကို သိမ်းသွင်းရန် လင်းယွမ်၏ စေလွှတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

လီထင်း ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသော နေရာမှာ ပန်းတစ်ရာကျွန်း ပင် ဖြစ်၏။

ပန်းတစ်ရာကျွန်း၏ ကျွန်းပိုင်ရှင်မှာ လီယောဟန် ဟုခေါ်ပြီး ကြောင်လေးကို ပိုက်ထားသော ထိုအလှမယ်ပင် ဖြစ်သည်။

လီထင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီယောဟန်ကလည်း အံ့သြသွားခဲ့၏။

လီထင်းက သူမကို ထိုက်ယန်တောင်ထံ လက်နက်ချရန် ဖျောင်းဖျပြောဆိုသော်လည်း လီယောဟန်ကမူ ကျင်းရှီရုံက လီထင်းအပေါ် မျက်နှာသာပေးမှုကို မနာလိုဖြစ်နေသဖြင့် လီထင်း၏ စကားကို နားမထောင်သည့်အပြင် လီထင်းကိုပင် စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ လီယောဟန်က ကျင်းရှီရုံအပေါ် အမှန်တကယ် သံယောဇဉ်ရှိနေခဲ့ပြီး ကျင်းရှီရုံ မျက်နှာသာပေးသော လီထင်းအပေါ်တွင် သူမက အလွန်တရာ အမုန်းပွားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦး အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် လီယောဟန်က လီထင်းကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘဲ ယခင်က မိစ္ဆာမျက်လုံး သခင်မ က သူမ၏ အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအင်ကို အားကိုးကာ သစ်ဓာတ် အစွမ်းရှိသော လီယောဟန်ကို တစ်လျှောက်လုံး လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

လီယောဟန်မှာ ကမန်းကတန်းဖြင့် မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကျွန်း အထိ တစ်လျှောက်လုံး ပြေးပုန်းခဲ့ရ၏။

ထိုမိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကျွန်း၏ ပိုင်ရှင်မှာ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤသက်ကြီးရွယ်အို မိုးကြိုးနတ်မင်း ဟုန်လိန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဘိုးဟုန်... ရှင် လက်နက်ချဖို့ ကျွန်မက ဘယ်လိုတွေ ထပ်ပြောပြရဦးမှာလဲ"

လီထင်းက မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဟုန်လိန်၏ အိုမင်းသော မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလီ... တကယ်တော့ ခင်ဗျား ကိစ္စတစ်ခုကို အထင်လွဲနေပြီ"

"ဟမ်... ဘာကိစ္စလဲ" လီထင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

ဟုန်လိန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် လက်နက်ချတာ မချတာက တကယ်တော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး... အခု ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မယ့်သူက ခင်ဗျားလည်း မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်လည်း မဟုတ်ဘူး"

"ချီတောင် ဘက်က လူတွေပဲ... ကျွန်တော်ပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား"

လီထင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

တကယ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်၏... ဟုန်လိန်က မည်သည့် ရွေးချယ်မှုကိုပင် ပြုလုပ်ပါစေ ကျင်းရှီရုံ မသေသရွေ့ သူမ ယနေ့ မည်သို့ပင် ပြောဆိုနေပါစေ ဟုန်လိန်က ကျင်းရှီရုံကို သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ့ကို ကြိုဆိုနေမည်မှာ သေခြင်းတရားသာ ရှိလေသည်။

ဟုန်လိန်က လှည့်ကာ ဘေးရှိ ကျောက်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ဟိုဘက်က ရလဒ် မထွက်လာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်အထိ တင်းမာနေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်"

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး မဟုတ်လား"

"အတူတူ ထိုင်ပြီး စကားစမြည်ပြော... လက်ဖက်ရည် သောက်ကြတာက ပိုမကောင်းဘူးလား"

ဟွမ်ယင်းက လီထင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လီထင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

လီထင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးဟုန်က အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူ ပီပီ ပြဿနာကြုံရင် မတုန်လှုပ်တတ်ဘူး... ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးလေး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မတို့လို လူငယ်တွေ တစ်သက်လုံး သင်ယူရလောက်တယ်"

ဟုန်လိန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပြဿနာကြုံရင် မတုန်လှုပ်ဘူးဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မတတ်သာလို့ပါ"

"ကိုယ်က ဓားစာခံ ဖြစ်နေရုံလေးပါ"

"သခင်မလေး ရော်ဟန်... ခင်ဗျားလည်း ထိုင်ပြီး နားလိုက်ပါဦး"

လီယောဟန်က လီထင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်၏။

လီထင်းက ဟွမ်ယင်းကို ခေါ်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လူလေးယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး လီထင်းက စကားစလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စောင့်နေရတာပဲဆိုတော့ လီယောဟန်... နင် လျှိုချင့်ဟုန်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

"အဘိုးဟုန် ပြောသလိုပဲ အခု ငါတို့အားလုံးက ဓားစာခံတွေ ဖြစ်နေပြီ... နင် လျှိုချင့်ဟုန်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား"

လီယောဟန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်လိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ဟုန်လိန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလီ... ဒါရိုက်တာလျှိုကို လောလောဆယ် ပြန်လွှတ်ပေးလို့ မရသေးဘူး"

"တကယ်လို့ ဥက္ကဌကျင်းသာ နိုင်သွားရင် ကျွန်တော်တို့က အဲဒီအချိန်ကျ ဆက်ပြီး တိုက်ရဦးမှာ... ဒါရိုက်တာလျှိုကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ခင်ဗျားအတွက် အင်အားတစ်ခု ပိုတိုးသွားသလို ဖြစ်မနေဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီယောဟန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လီထင်း... နင် စကားလှလှတွေ လာမပြောနဲ့... ငါ နင်လိမ်တာ မခံဘူး"

"လျှိုချင့်ဟုန်က ဘာလို့ သရဲပူးသလို ဖြစ်သွားပြီး ဟို လင်း ဆိုတဲ့လူအပေါ် သေမတတ် သစ္စာစောင့်သိနေလဲ ဆိုတာကို ငါ မသိပေမဲ့... သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ပြန်မလွှတ်ပေးနိုင်တာတော့ သေချာတယ်"

လီထင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လျှိုချင့်ဟုန်က ဘယ်လိုပဲပြောပြော နင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းပဲ... နင်တို့နှစ်ယောက်က ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ... နင်က သံယောဇဉ် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား... အရင်က သူငယ်ချင်းအပေါ်တောင် ရက်စက်ရက်တယ်ပေါ့"

လီယောဟန်က ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "သူသာ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း မဟုတ်ရင် အသက်ရှင်နေဦးမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား"

"ဟမ့်... ငါနဲ့ သူက ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိခဲ့လို့သာ သူ့ကို သတိမေ့သွားအောင်ပဲ လုပ်လိုက်တာ... သူ့အသက်ကို မနှုတ်ယူခဲ့တာ"

"ဥက္ကဌကျင်းက ဟို လင်း ဆိုတဲ့လူကို သတ်ပြီး အဲဒီ ထိုက်ယန်တောင် ဘာညာဆိုတာကို ဖျက်ဆီးပြီးသွားရင် သူ့ကို အလိုလို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်မှာပဲ"

လီထင်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျင်းရှီရုံက သေချာပေါက် နိုင်မယ်ဆိုတာကို နင် ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

"ဟာ... ဥက္ကဌကျင်း ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ တခြားလူတွေ မသိပေမဲ့ နင် မသိဘူးလား"

"သူ့မှာ ကိုယ်ပွားတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ထွက်မလာရင်တောင် ဘယ်တော့မှ မရှုံးနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ"

"အခု သူက နင့်ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က စွမ်းအင်ချိတ်ပိတ် အစီအရင်ကြီးကိုတောင် ရထားပြီ... သူ ဘယ်လို ရှုံးနိုင်မလဲဆိုတာ နင် ငါ့ကို ပြောပြစမ်းပါ"

လီထင်း၏ အကြည့်များက တင်းမာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်ချက် မရှိဘဲနဲ့ ထိုက်ယန်တောင်က လူတွေက မုန်ယာကုမ္ပဏီ ဌာနချုပ်ကို သွားရဲမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား"

"ဆရာလင်း ဘယ်လောက် တော်လဲဆိုတာကို ငါလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ်... သူက ယုံကြည်ချက် မရှိတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"သူက မုန်ယာကုမ္ပဏီ ဌာနချုပ်ကို သွားရဲတယ်ဆိုမှတော့ ကျင်းရှီရုံကို သတ်နိုင်တဲ့ အင်အား ရှိနေလို့ပဲ"

လီယောဟန်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။ "နင့်ကို တုံးတယ်လို့ ပြောရမလား... အမြင်ကျဉ်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမလား တကယ် မသိတော့ဘူး... အရင်တုန်းက ဥက္ကဌကျင်း အားနည်းနေချိန်မှာ နင်က သူ့ကို နည်းနည်းလောက် အလေးထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရင် သူက နင့်ကို မုန်ယာကုမ္ပဏီထဲကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အခုလည်း နင်က ထပ်ပြီး မိုက်မဲပြန်ပြီ... ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ဒီ ဆရာလင်း ဆိုတဲ့လူကို ယုံကြည်နေတာ... တကယ်ပါပဲ... ဟင်းဟင်း"

လီထင်းက လီယောဟန်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ငါသူ့ကို အလေးမထားခဲ့လို့ သူက ငါ့ကို မုန်ယာကုမ္ပဏီထဲကနေ နှင်ထုတ်ခဲ့တာလို့ နင် ထင်နေတာလား"

"ဟင်းဟင်း... ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်... သူလိုလူက မိန်းမဆိုရင် အသက်တမျှ မက်မောတာ... သူ့မှာ အင်အားရှိလာတာနဲ့ စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းတော့မှာပဲ"

"သူ ငါ့ကို အကျဉ်းချထားတာက ငါ့ရဲ့ အလှအပကို တပ်မက်လို့ သက်သက်ပဲ"

"အို... ဟုတ်သားပဲ... နင်က နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ... နင်က သူ့ကုတင်ပေါ် ရောက်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ကြိုးစားနေတာတောင် သူက နင့်ကို တစ်ချက်လေးတောင် ကြည့်ချင်မှ ကြည့်မှာကိုး"

"မဟုတ်သေးဘူး... ငါ မှတ်မိသွားပြီ... နင်က ရေဘေးကြီး စဖြစ်ခါစကတည်းက သူနဲ့ အတူတူ နေခဲ့ကြတာမလား"

"ကျွတ်ကျွတ်... ဘယ်လိုလဲ... သူက အခု ကိုယ်လုပ်တော်ပေါင်း သုံးထောင်လောက်ထားပြီး မိန်းမတွေ အများကြီးနဲ့ အလှည့်ကျ အိပ်နေတာတောင် နင့်ကို မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် မတင်မြှောက်သေးဘူးလား"

လီထင်းက လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်ရာ လီယောဟန်၏ အားနည်းချက်ကို ချက်ချင်း ထိုးနှက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး လီယောဟန်ကို ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်သွားစေခဲ့၏။

"နင် သေချင်နေတာလား"

ဆက်ရန်...