← Chapters

အခန်း ၈၉၂

Vol. 45 Ch. 892

အခန်း ၈၉၂

Vol. 45 Ch. 892

အပိုင်း(၈၉၂) ကြယ်တံခွန်ကျွန်း ထွက်ပြေးတော့မည်

လီထင်းက ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ ဤမိုးကြိုးနတ်မင်းက အဘယ်ကြောင့် လက်စွမ်းပြလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူကို သေစေချင်ရသလဲ ဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

မူလကတည်းက တစ်ဖက်လူတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခု ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး "အဘိုးဟုန်ကတော့ နောက်နေပြန်ပါပြီ... ထိုက်ယန်တောင်က လူက ကျင်းရှီရုံနဲ့ မတူဘူးလေ... သူက မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မိုက်ရူးရဲမယ့်လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်လိန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ "နင်က ယောက်ျားမှ မဟုတ်တာ... ယောက်ျားတွေအကြောင်း နင် နားမလည်ပါဘူး"

"ရှေးခေတ်ကတည်းက သူရဲကောင်းတွေဟာ အလှမယ်တွေရဲ့ သွေးဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ကြဘူး... ရှေးတုန်းက ကျိုးရုံမင်းကြီးက သူ့မိဖုရား ပေါင်စစ်ရဲ့ အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ရဖို့အတွက် မီးရှူးတိုင်တွေ ထွန်းပြီး နယ်စားပယ်စားတွေကိုတောင် လှည့်စားခဲ့သေးတာပဲ"

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်သူကမှ အာမ,မခံနိုင်ဘူးလေ"

"တကယ်လို့များ ဆရာလင်းက လီယောဟန်လို ပုံစံမျိုးကို သဘောကျနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒါကြောင့် သတ်ပစ်လိုက်တာက အရှင်းလင်းဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဟုန်လိန်က ထိုနေရာအထိ ပြောပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် လီယောဟန်က ကျင်းရှီရုံကိုပဲ တစ်သီးတသန့် သစ္စာခံနေတာဆိုတော့ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားရင်လည်း ဒုက္ခပေးမယ့်သူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် အချိန်ကျလာရင် ဒါရိုက်တာလီကပဲ ဝင်ပြီး ရှင်းပြပေးပါဦး"

လီထင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဂျင်းက သက်တမ်းရင့်လေ စပ်လေ ဆိုတာ တကယ်မှန်ပေသည်။

ဒီဟုန်လိန်ရဲ့ လုပ်ဟန်က တကယ်ကို ဟာကွက်မရှိအောင် သေသပ်လွန်းလှသည်။

ထို့နောက် သူမက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ပြီး "စိတ်ချပါ... ဆရာလင်းက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

ဟုန်လိန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ကြေမွနေသော အလောင်းနှင့် သွေးသားစများကြားတွင် တစ်ခုခုကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေတော့သည်။ အချိန်ခဏအကြာတွင် သူက ခရုခွံပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို စမ်းသပ် တွေ့ရှိသွားလေသည်။

"တွေ့ပြီ" သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီထင်း၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး "ဒါက သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟုန်လိန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... ဒါက ဂုံးစိမ်းခွံပဲ... ကပ်ဘေးကြီး မတိုင်ခင်ကတည်းက ဒီနာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်ခဲ့ကြတာ"

"ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်ပြီးနောက်မှာတော့ ဒီဂုံးစိမ်းခွံတွေလည်း သန္ဓေပြောင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားကြပြီး ရှားပါးတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်"

"အံ့သြစရာကောင်းတာက... ဒီခရုခွံတွေ သေဆုံးသွားရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အခွံပေါ်မှာ ဟင်းလင်းပြင် သင်္ကေတ ကျန်ရစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် တခြား ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးတာပဲ"

"ဒီဂုံးစိမ်းခွံတွေက သူတို့ရဲ့ အစွမ်းကြောင့် ဈေးကွက်ထဲမှာ ရှာရခက်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်... အခြေခံအားဖြင့် တစ်ခွံထွက်လာတာနဲ့ ဈေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ယူသွားကြတာချည်းပဲ"

"အခုချိန်မှာ ဒီလို ဟင်းလင်းပြင် ပစ္စည်းတွေကို သုံးနိုင်တဲ့သူဆိုလို့ မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေပဲ ရှိတော့တယ်"

"ရော့"

ဟုန်လိန်က ထိုဂုံးစိမ်းခွံကို လီထင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီထင်းက အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ "ကျွန်မကို ပေးတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဂုံးစိမ်းခွံက သက်မဲ့ပစ္စည်းတွေကို သိုလှောင်နိုင်ရုံတင်မကဘူး... သက်ရှိတွေကိုပါ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းထားလို့ ရတယ်... ငါ ခန့်မှန်းတာသာ မမှားဘူးဆိုရင် လီယောဟန်က လျှိုချင့်ဟုန်ကို ဒီအထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလောက်တယ်"

လီထင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂုံးစိမ်းခွံကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမ၏ မူလ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ရာထူးအရဆိုလျှင် ဂုံးစိမ်းခွံကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို သူမလည်း အသုံးပြုနိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူမကို ကျင်းရှီရုံက ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားချိန်တွင် ဂုံးစိမ်းခွံကို ဟင်းလင်းပြင် ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟူသော သတင်းက မပျံ့နှံ့သေးခြင်းပင်။

ထိုအချိန်က လူအများစုမှာ ချိုးခုံငါး၏ အစာအိမ်ကိုသာ ဟင်းလင်းပြင် ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လီထင်းက ဂုံးစိမ်းခွံကို ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များကို အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဂုံးစိမ်းခွံက အနည်းငယ် ဟသွားပြီး ၉၆၈ စတုရန်းပေခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုကို သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ချက်ချင်း အာရုံခံသိရှိလိုက်သည်။

ထို ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် အစားအသောက် အများအပြားကို စုပုံထားပြီး ပုပုဝဝ အမျိုးသမီး တစ်ဦးကိုလည်း ထိုနေရာ၌ ပိတ်လှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လျှိုချင့်ဟုန်"

လီထင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားပြီး စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လျှိုချင့်ဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"လီထင်း"

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာရသဖြင့် လျှိုချင့်ဟုန်မှာ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်သေးခင်မှာပင် သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးသော မျက်နှာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့သြသွားတော့သည်။

လီထင်းကလည်း ချက်ချင်း ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး "ချင့်ဟုန်... ငါတို့ ထပ်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးနော်"

လျှိုချင့်ဟုန်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ "လီယောဟန်ဆိုတဲ့ မိန်းမယုတ်ရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"

လီထင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲကြေမွနေသော သွေးသားစများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်၏။ "သူ သေသွားပြီ"

"ဟင်"

လျှိုချင့်ဟုန်မှာ ထပ်မံ အံ့သြသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဟုန်လိန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် အံ့သြသွားတော့သည်။

သူမက မသိစိတ်မှပင် သတိထားစောင့်ကြည့်သည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟုန်လိန်သည်လည်း မုန်ယာကုမ္ပဏီ၏ ဒါရိုက်တာများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤအဖိုးကြီး၏ စိတ်ကို သူမ တစ်ခါမှ ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက သူမအပေါ် မည်သို့သော သဘောထားမျိုး ရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။

ဟုန်လိန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလျှို... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

"ငါတို့ ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

လျှိုချင့်ဟုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဟုန်လိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီထင်းဘက်သို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကို အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

လီထင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ "ကဲပါ... အများကြီး စဉ်းစားမနေနဲ့တော့... အခု ငါလည်း ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်လိုက်ပြီ... ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ"

"ဆရာလင်းက မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ ရေပေါ်ကျွန်းကို လက်နက်ချခိုင်းဖို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးထားတာ... အဲဒါနဲ့ နင် ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲဆိုတာကိုပါ တစ်ခါတည်း ဝင်ကြည့်တာ"

"လီယောဟန်ကတော့ ကျင်းရှီရုံကိုပဲ အပြည့်အဝ သစ္စာခံနေတာလေ... ဒါကြောင့် အဘိုးဟုန်က အခြေအနေကို မှန်မှန်ကန်ကန် သုံးသပ်ပြီး သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ"

လျှိုချင့်ဟုန်မှာ ထပ်မံ ကြက်သေ သေသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ "ဆရာလင်းက မုန်ယာကုမ္ပဏီကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား... ကျင်းရှီရုံ ရှုံးသွားပြီလား"

သူမ၏ တွေးတောနိုင်စွမ်းက လျင်မြန်လှရာ အကြောင်းရင်းကို အလျင်အမြန် သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း ထပ်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီထင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး... သေသွားတာ"

"ဟင်"

လျှိုချင့်ဟုန်မှာ ထပ်မံ၍ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားပြန်သည်။ သူမ လွတ်မြောက်လာချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ အံ့သြခဲ့ရသည်မှာ လေးကြိမ်ထက်မနည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသတင်းကတော့ သူမကို အံ့အားအသင့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ကျင်းရှီရုံ သေပြီ... တကယ်ပြောနေတာလား... လျှောက် ပြောတာလား... ဆရာလင်း သတ်လိုက်တာလား"

လီထင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်လောက်တယ်... ငါတို့လည်း အခုလေးတင်မှ သတင်းရတာ"

"အခြေအနေ အတိအကျကိုတော့ ဆရာလင်း ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပဲ"

"အဘိုးဟုန်... ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ကျွန်မတို့ အခုပဲ ဆရာလင်းဆီ သွားတွေ့ကြမလား"

ဟုန်လိန်က အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် "ဒီအတိုင်းပဲ သွားကြမလို့လား... ငါတို့ လက်ဆောင်တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပြီးမှ သွားတွေ့ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသက်ကြီးလာလေ ပါးနပ်လာလေ ဆိုသည့်အတိုင်း ဟုန်လိန်၏ လုပ်ဟန်မှာ တကယ်ကို ပါးနပ်လွန်းလှသည်။

လီထင်းက "လက်ဆောင်ပေးမယ်... အဘိုးက ဘာပေးချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျှိုချင့်ဟုန်ကလည်း ဤမိုးကြိုးနတ်မင်းကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီရုံ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းက မုန်ယာကုမ္ပဏီမှ ဤလူကြီးများကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ သေချာကြောင်း ယခုအချိန်တွင် သူမ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက အမှားကို ပြန်လည်ကုစားဖို့ နည်းလမ်းရှာနေခြင်းပင်။

ဟုန်လိန်က ပြောလိုက်၏။ "ကျိအန်မြို့ အောက်ဘက်က ရေပေါ်ကျွန်းတွေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်လို့ ငါ့လူတွေ ပြောတယ်... တကယ်လို့ ငါတို့က ကျိအန်မြို့က အဲဒီရေပေါ်ကျွန်းတွေကို သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ အဲဒီကျွန်းသုံးကျွန်းကို ယူသွားပြီး ဆရာလင်းကို တွေ့မယ်ဆိုရင် ပိုပြီး သင့်တော်မယ် မဟုတ်ဘူးလား"

လီထင်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။ ဒီအဖိုးကြီးက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း အသုံးချတတ်သားပဲ။

သူမက အတွေးပြောင်းကာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ထိုက်ယန်တောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသလို၊ ယခုအချိန်အထိ လင်းယွမ်၏ ယုံကြည်အားထားမှုကိုလည်း မရရှိသေးပေ။

တကယ်လို့ သူမက ဟုန်လိန်နှင့်အတူ ရေပေါ်ကျွန်း သုံးကျွန်းကို ဆက်သနိုင်မည်ဆိုပါက ဒါက သေချာပေါက် ကြီးမားသည့် ဂုဏ်ပြုခံရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမက ချက်ချင်း ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး "အဘိုးဟုန် တွေးတာက ပိုပြီး စေ့စပ်သေချာတာပဲ... ဒီလိုလုပ်ကြတာပေါ့... ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ သွားကြမယ်... ဒီအကျိုးဆောင်မှုကို ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံးအတွက် လုပ်ကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ"

"ဟားဟားဟား... အစကတည်းက ဒါရိုက်တာလီနဲ့ ဒါရိုက်တာလျှိုကို ဖိတ်ခေါ်ချင်နေတာပါ"

"အဲဒီ ရေပေါ်ကျွန်းတွေက အဆင့်မမီတဲ့ ကျွန်းတွေဆိုပေမယ့်လည်း အစွမ်းပိုင်ရှင် တချို့တော့ ရှိကြတယ်... တစ်ယောက်တည်း သွားရင်တော့ အဆင်ပြေချင်မှ ပြေလိမ့်မယ်... နင်တို့နှစ်ယောက် ဝိုင်းကူမယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သွားတာပေါ့"

ဟုန်လိန်က ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်လေသည်။

လျှိုချင့်ဟုန်အတွက်ကတော့ ပိုပြီး ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

လင်းယွမ်အတွက် အကျိုးရှိမည့် ကိစ္စဆိုလျှင် သူမက သေချာပေါက် ပထမဆုံး ထောက်ခံမည့်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးယောက်လုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိုင်ပင်ညီညွတ်သွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် ဟုန်လိန်က လူအင်အား အမြန်စုဆောင်းလိုက်ပြီး သူတို့သုံးယောက်သည် မိုးကြိုးဒဏ်ခတ် ရေပေါ်ကျွန်းမှ လေယာဉ်ပျံကို စီးနင်းကာ တိမ်လွှာများကို လျင်မြန်စွာ ဖောက်ထွက်လျက် ကျိအန်မြို့မှ ရေပေါ်ကျွန်း သုံးကျွန်းကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

……

ကျိအန်မြို့ မြောက်ဘက်တွင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်းသည် ရေပြင်ထက်တွင် လှိုင်းလေများကို ခွဲထွက်ကာ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ အဆက်မပြတ် ထွက်ခွာနေသည်။

ဤကျွန်းမှာ ဝူမုန့်တို့ ရှိနေသော ကြယ်တံခွန်ကျွန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကြယ်တံခွန်ကျွန်းပေါ်တွင် ဝူမုန့်နှင့် မြေမိခင်ဂိုဏ်းမှ လူများအားလုံး ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ စုဝေးနေကြသည်။

ရှီလျန်ဟိုင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် "ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းက ပြဿနာမရှိဘူးမလား... မုန်ယာကုမ္ပဏီရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲကို တိုက်ရိုက် သွားတိုးမိတာမျိုးတော့ မဖြစ်စေနဲ့နော်... အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျားပါးစပ်ထဲ သိုးရောက်သွားသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ဝူမုန့်က မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ကြယ်တံခွန်ကျွန်း၏ ဗဟိုအမြူတေကို ထိန်းချုပ်ကာ ကျိအန်မြို့မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာနိုင်ရန် မောင်းနှင်နေသည်။

သူက အာရုံနှစ်ခွခွဲထားရင်း ပြောလိုက်၏။ "ငါသွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းက အနောက်မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်နေတာ... ရေတွေက မြို့တွေကို လွှမ်းမိုးထားတာလေ... ချီတောင်က ယွီကျိုးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲ... သွားတိုးမိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ကွမ်မောက်ချိုင်က "ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝူမုန့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား... မြောက်ပိုင်း နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို တကယ် သွားကြမှာလား"

"ငါ မင်းတို့ကို ကြိုပြောထားမယ်... ဟိုဘက်က လူတွေက ဘာသာရေး အရမ်းရူးသွပ်ကြတာ... လူကောင်းတွေနဲ့ သိပ်မတူဘူးနော်"

ကွမ်မောက်ချိုင်နှင့် ရှီလျန်ဟိုင်တို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်းသခင်ဝူမုန့်... ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော်တို့ မြေမိခင်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးတာပဲ... ဒီလို ဘာသာရေးဂိုဏ်းတွေရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ကစားတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ကမှ ဆရာကျတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား မသိဘူးလား"

"စိတ်ချပါ... ဒီနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲကို ဝင်သွားပြီးတာနဲ့ သူတို့ ဘာကိုပဲ ကိုးကွယ်ကိုးကွယ်... ကျွန်တော်တို့က ဟန်ဆောင်ပြီး အထဲကို ဝင်ရောက်ရုံပဲလေ... ဦးနှောက်ရိုက်သွင်း မခံရဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ"

"နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်တော်တို့က အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မြေမိခင်ဂိုဏ်းကို ပြန် တည်ထောင်လိုက်ရင် ရပြီလေ"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် အနာဂတ် အစီအစဉ်များအကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မနေနိုင်ဘဲ အပြုံးများ ပေါ်ထွက်နေကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူတို့၏ မူလအလုပ်ကပင် လူများကို ဦးနှောက်ရိုက်သွင်း၍ ဘာသာရေးဂိုဏ်းထဲသို့ သွတ်သွင်းခြင်း ဖြစ်ရာ... ထို နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် ဆိုသည့်အရာကို သူတို့က ဆန့်ကျင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

ထိုအထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အခွင့်အရေးများ ရနိုင်မလား ဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုပြီး အင်အား ပြန်လည်စုစည်းချင်နေကြသည်။

ဝူမုန့်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်၏။ "မင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားနော်... ဒီနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်က မုန်ယာကုမ္ပဏီ... ခိုက်ရီနည်းပညာတို့လို ဧရာမ အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေနဲ့ တန်းတူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် သူတို့မှာ ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိနေမှာပဲ"

"အရင်တုန်းက မင်းတို့ ဘာသာရေးဂိုဏ်းတွေ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မတူတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရှီလျန်ဟိုင်က ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်းသခင်ဝူမုန့်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီလိုပဲ ရှင်းပြလိုက်မယ်... ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ အသေခံရဲတဲ့ ဘာသာဝင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဂိုဏ်းတိုင်းက ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ဦးနှောက်ရိုက်သွင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ သုံးကြတာဗျ"

"ဒီနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကြီးက ဒီလောက် ကြီးမားလာတယ်ဆိုတာကလည်း သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ရိုက်သွင်းတဲ့ အစွမ်းက ပိုပြီး အားကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ကွမ်မောက်ချိုင်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်က 'နတ်ဘုရား' ဆိုတဲ့လူရဲ့ အကြီးမားဆုံး အစွမ်းက တခြားသူတွေကို ဦးနှောက်ရိုက်သွင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ဝူမုန့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဤလူများနှင့် ဆက်လက်၍ ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။

ဒီလူတွေက မိုက်မဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ရပ်တည်ရာ အနေအထားက သူတို့၏ အတွေးအမြင်များကို လွှမ်းမိုးနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။

သူတို့က ထိုနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်သို့ သွားရောက်ပြီး အခြေချချင်နေကြသဖြင့် ယခု ဘာကိုပဲပြောပြော ကောင်းသည့်ဘက်မှချည်း တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင်မူ... ထိုနတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်မှ 'နတ်ဘုရား' ဆိုသူက လူတွေကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းပြီး ဦးနှောက်ရိုက်သွင်းရုံ သက်သက်ပဲ တတ်မည်ဆိုပါက မုန်ယာကုမ္ပဏီနှင့် ခိုက်ရီနည်းပညာတို့ကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

ခိုက်ရီနည်းပညာမှ ဂျိမ်းစ်က 'တိတ်ဆိတ်ခြင်း' အစွမ်းကိုသာ ထုတ်သုံးလိုက်ပါက ထို 'နတ်ဘုရား' ဆိုသူမှာ ဦးနှောက်ရိုက်သွင်းသည့် အစွမ်းကိုပင် ထုတ်သုံးနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ အရိုက်ခံရမည့် အခြေအနေသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့်ပင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က ကျိအန်မြို့တွင် ဆက်လက် မနေချင်တော့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုက်ယန်တောင်က ယခုအခါ ပို၍ပို၍ အင်အားကြီးလာနေပြီ ဖြစ်ရာ... သူသာ ကျိအန်မြို့တွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက အတိတ်က လူဟောင်းများနှင့် သေချာပေါက် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူက လက်ရှိ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် တစ်ဖက်လူကို သွားမတွေ့ချင်ပေ။

ထိုလင်းယွမ်ဆိုသူသည် အစောပိုင်းတုန်းက ထိုက်ယန်တောင်သို့ ရောက်လာသည့် အပြင်လူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အနည်းငယ် စွမ်းဆောင်နိုင်သည် ဆိုသော်လည်း ထိုအချိန်က မိမိနှင့် သရေကျရုံမျှသာ ရှိခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ တစ်ဖက်လူမှာ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းကပင် ကြောက်ရွံ့ရလောက်သည့် အခြေအနေအထိ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိမိမှာတော့ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အဆင့်နိမ့် နောက်လိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ အလိုမရှိပေ။

လင်းယွမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တန်းတူညီမျှသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသည်။

သူက တစ်ဖက်လူကို မော့ကြည့်ရသည့် အနေအထားမျိုးတွင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။

ဆက်ရန်...

All Chapters