ရေခဲဂူဗိမာန်နှင့် သစ္စာဓိဌာန် (၂)

ရေခဲအပြာရောင် ဒေတာစီးကြောင်းများ ရူးသွပ်စွာ လင်းလက်နေစဉ် မိစ္ဆာနဂါး ပတ်လည်ရှိ သေးငယ်သော စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုနှင့် ဥပဒေသ အတက်အကျတိုင်းကို သူ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ် မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ သန့်စင်သည့် လျှပ်စီးနှင့် နက်နဲရေခဲကောင်းကင်ဆုတ်ဖြဲလက်သည်း၏ ဆုတ်ဖြဲနိုင်သော အေးစက်စက်အလင်းတန်းများသည် မိစ္ဆာနဂါး၏ စွမ်းအင်လည်ပတ်မှု အမှတ်များနှင့် ဒဏ်ရာဟောင်းများဆီသို့ တိကျစွာ အကြိမ်ကြိမ် ထိမှန်သွားသည်။

သူ၏ ညာဘက်အရှေ့လက်မှာ အားစိုက်၍ မရသေးသောကြောင့် သူသည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ဘယ်ဘက်လက်သည်းနှင့် ကြီးမားလှသော စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အဓိက အားကိုးနေရသည်။

ငွေမင်ရောင်စောင့်ကြပ်သူမှ ဆောင်ကြဉ်းလာသည့် ရှေးဟောင်း ကတိကဝတ် လက္ခဏာရပ်က မိစ္ဆာနဂါး၏ မျိုးသုဉ်းခြင်းနှင့် ရေခဲစနစ်စွမ်းအားများ၏ မူလဖြစ်တည်မှုအပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်စေသည်။

တိုက်ပွဲသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

မိစ္ဆာနဂါးသည် ဤ ‘ပုရွက်ဆိတ်များ’ ၏ ခံနိုင်ရည်ရှိမှု၊ သူတို့၏ တိကျသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ၎င်းကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် ငွေမင်ရောင်ရောင်ဝါကြောင့် လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ထူးဆန်းသော အချိန်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတက်အကျများ ပါဝင်နေသည့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အချိန်အမာရွတ်သားရဲကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သည့် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးသော အချိန်အပိုင်းအစများမှ စုစည်းထားပုံရသည့် လိမ်ကောက်ကောက် မီးခိုးရောင် အလင်းတိုင်တစ်ခုက ရန်မြဲ့၏ ကာကွယ်ရေးနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ပုံရိပ်ယောင်လကြေးမုံ၏ အဓိကအစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေရသဖြင့် အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားနိုင်ရှာသော ယွဲ့ရီနှင့် အခွင့်အရေးရှာဖွေရန် သူမဘေးတွင်ရှိနေသည့် လင်းထျန်းလုံတို့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“သတိထား”

လင်းထျန်းလုံ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ယွဲ့ရီကို သူ၏ စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုအလင်းတိုင်၏ အမြန်နှုန်းမှာ လေအဟုန်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်နေသည်။

ထိုအသက်နှင့်သေရေး အခိုက်အတန့်တွင် —

သစ္စာရှိဆုံးနှင့် အကြောက်အရွံ့လုံးဝမရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဘေးဘက်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး အချိန်၏ အဆုံးသတ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ထိုအလင်းတိုင်ထဲသို့ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှု၊ နောင်တရမှုမရှိဘဲ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အငယ်ဆုံး မဟာနှင်းအစောင့်အရှောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သည့် နှုတ်ဆက်စကား သို့မဟုတ် စစ်ပွဲအော်ဟစ်သံမျှပင် ထုတ်ဖော်ရန် အချိန်မရလိုက်ရှာပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုမီးခိုးရောင် အလင်းတိုင်၏ လုံးဝလွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ချောမွေ့တောက်ပနေသော မိုးပြာရောင် အမွေးအမျှင်များသည် ချက်ချင်း ‌အရောင်မှိန်သွားပြီး မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ ပြောင်းလဲကာ ညှိုးနွမ်းပြီး ကွာကျကုန်သည်။

သူ၏ သန်မာထွားကျိုင်းသော အသက်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြွက်သားများမှာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်ပြီး ပျက်စီးသွားသည်။

သူ၏ ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိန်ချုံးသွားပြီး အရေပြားများပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်...

အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်သည့် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သူသည် ရှည်လျားပြီး အိုမင်းရင့်ရော်လှသော ဘဝတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်သန်းလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံး ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ သူ၏ခေါင်းကို လင်းထျန်းလုံရှိရာသို့ ခက်ခဲစွာ လှည့်လိုက်သည်။

အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားပြီဖြစ်သော ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများတွင် သေခြင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ။

အသက်ရှင်လိုသည့် တွယ်တာမှုမရှိဘဲ ဝေးကွာသော နယ်မြေများတွင် ဝံပုလွေဘုရင်မင်းမြတ်၏ ဘေး၌ ဆက်လက် တိုက်ပွဲမဝင်နိုင်တော့ခြင်းအတွက် နက်နဲသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မလိုလားမှုတို့သာ ရှိနေရှာသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အချိန်ကြောင့် အသက်စွမ်းအင်အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အရောင်ဖျော့ဖျော့ မီးခိုးပြာရောင် ပြာတစ်ဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထာဝရရေခဲဗဟိုချက်၏ အေးစက်သော သေမင်းတမန် လေထုထဲသို့ လွင့်မျောပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး”

ထျန်းပင်း ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး နှလုံးသားကို ဆုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်မိသည်။

သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ရွှေအိုရောင်လျှပ်စီးများသည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ နှလုံးသားသည် မမြင်နိုင်သော လက်သည်းများ၏ ပြင်းထန်စွာ ဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆုံးအစမရှိသော ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့က သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို တိုက်ခိုက်လာပြီး ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ မိစ္ဆာနဂါးနှင့်အတူ သူသေကိုယ်သေ‌ ချေမှုန်းချင်သည့်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလုနီးပါးပင်။

ယွဲ့ရီ၏ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းများတွင် လှိုင်းထနေသော မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝေဝါးသွားရှာသည်။

သူမ ထိန်းသိမ်းထားသည့် ပုံရိပ်ယောင်လကြေးမုံ၏ အလင်းရောင်သည် သူမ၏ လက်သည်းများကြားတွင် ပြင်းထန်စွာ လင်းလက်သွားသည်။

“ဆုတ်”

လင်းထျန်းလုံသည် အက်ရှ‌နေသောအသံဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာမှ ဤစကားလုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သူ၏ ကြီးမားလှသော ဘယ်ဘက်လက်သည်းသည် ရေခဲလွှာထဲသို့ အားကုန်ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ချင်သည့် တွန်းအားကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

အဆုံးမဲ့ဝမ်းနည်းမှုများနှင့် ထိုစစ်သည်ငယ်လေး၏ အသက်ဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသည့် အလွန်လေးလံသော အသက်ရှူသံတို့ကို သယ်ဆောင်လာသော အဓိကအဖွဲ့သည် စစ်မြေပြင်မှ နောက်ဆုတ်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ သွေးသားများဖြင့် ထိန်းထားပေးသည့် ကာကွယ်ရေးမျဉ်း၏ အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက် စတေးခံလိုက်ရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသဖြင့် မျက်လုံးများတွင် ကလဲ့စားချေလိုသော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေကြသည်။

သူတို့သည် မိစ္ဆာနဂါး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားမှုကို အားကုန်တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ယာယီ စခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လေထုမှာ ခဲနေသော ထောင်စုနှစ်ချီ နက်နဲရေခဲအလား လေးလံနေသည်။

ပိုလျှံသော နှစ်သိမ့်မှုများ မရှိသလို ဝမ်းနည်းခြင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရန် အချိန်လည်း မရှိပေ။

လင်းထျန်းလုံသည် သူ၏ ကောင်းမွန်နေသော ဘယ်ဘက်လက်သည်းနှင့် တိကျသော စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ အမည်ပင် ချန်ထားခဲ့ခွင့်မရရှာဘဲ စတေးခံသွားခဲ့သည့် မဟာနှင်းအစောင့်အရှောက်အတွက် စခန်းအစွန်၌ သေးငယ်သော်လည်း အလွန်လေးနက်လှသော ရေခဲဂူဗိမာန်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။

ဂူဗိမာန်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ် မရှိပေ။

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် သူ့ရင်ဘတ်တွင် ဆောင်းထားခဲ့သော ရေခဲသလင်းကျောက် ကြေးခွံတစ်ခုသာ ရှိသည်။

၎င်းကို လင်းထျန်းလုံကိုယ်တိုင် ဂူဗိမာန်၏ ဗဟိုတည့်တည့်တွင် လေးနက်စွာ ထားရှိပေးခဲ့သည်။

မဟာမိတ်စစ်သည်အားလုံးသည် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ ဤရေခဲဂူဗိမာန်ငယ်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ဖူးသော ခေါင်းများကို ငုံ့ချလိုက်ကြသည်။

အေးစက်သော လေထုက အရောင်ဖျော့ဖျော့ ရေခဲဖုန်မှုန့်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး စခန်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ လေချွန်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ဤရဲရင့်သော စစ်သည်အတွက် ငိုချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးခတ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် လင်းထျန်းလုံ၏ ဘေးတွင် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ရပ်နေကြသည်။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာလေးများတွင် သူတို့၏ ပုံမှန် တက်ကြွမှုများ မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် မညီမျှသော လေးနက်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများသာ ရှိနေရှာသည်။

သူတို့လက်သေးသေးလေးများက ဖခင်၏ ခြေထောက်ပေါ်ရှိ အမွေးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

ယွဲ့ရီသည် လင်းထျန်းလုံ၏ နောက်ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူတို့၏ သစ္စာရှိသော လက်အောက်ငယ်သားအတွက် ဆုံးရှုံးမှုအတွက် ပူဆွေးနေသည်။

သူမ ရှိနေခြင်းကိုယ်တိုင်က တိတ်ဆိတ်သော ကြေညာချက်တစ်ခုနှင့် ပံ့ပိုးမှုတစ်ခုပင်။

လင်းထျန်းလုံသည် ဂူဗိမာန်ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး အေးစက်သော ဂူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ ညာဘက်ခြေလက်မှ ဝေဒနာများသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုနှင့် လုံးဝချိတ်ဆက်နေပုံရသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် မိစ္ဆာနဂါးက အချိန်အမာရွတ်သားရဲကို ပစ်လွှတ်လိုက်ချိန်ရှိ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်အတက်အကျများ…

စစ်သည်ငယ်လေးက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည့် ပြတ်သားသော ပုံရိပ်နှင့် သူ နောက်ဆုံး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲ၌ အတူတူတိုက်ပွဲမဝင်နိုင်‌တော့သည့် နှမြောမှုတို့က ထိန်းချုပ်မရဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် ပေါ်လာနေသည်။

ဤအစွန်းရောက် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ငွေမင်ရောင် စောင့်ကြပ်သူ၏ စွမ်းအားသည် သူ၏ ဆူပွက်နေသော စိတ်ခံစားမှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရသည်။

သွေးမျိုးဆက် အရင်းအမြစ်မှလာသော ထိုရှေးဟောင်း ထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည် ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို အလင်းပွင့်သွားစေသည်။

တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်သွားသည့် နေမင်းကြီးအလား ယခင်တိုက်ပွဲမှ ဝေဝါးသော ခံစားသိမြင်မှုများနှင့် အကွဲကွဲအပြားပြားဖြစ်နေသော အချက်အလက် အပိုင်းအစအားလုံးကို ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်ပေါင်းစပ်ပြီး ရှင်းလင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ငွေပြာဧကရာဇ်မျက်ဝန်းရှိ ရေခဲအပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒေတာစီးကြောင်းများသည် ယခင်က မကြုံဖူးသော အမြန်နှုန်းဖြင့် လင်းလက်ကာ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် နေရာကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ရှာတွေ့ပြီ...”

သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး ဩရှရှဖြစ်နေသော်လည်း မြူခိုးအားလုံးကို ထိုးဖောက်ကာ တုံ့ဆိုင်းမှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည့် ရေခဲအလား စူးရှမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“နယ်နိမိတ် အမှတ်အသားရဲ့ ချိတ်ဆက်တဲ့နေရာက... အခြားနေရာမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အဲဒါက သူ့ရဲ့ အမာကျောဆုံးနဲ့ ထိုး‌‌ဖောက်လို့မရတဲ့ ပြောင်းပြန်ကြေးခွံရဲ့ အောက်တည့်တည့်… အဲတာရဲ့ ထာဝရရေခဲ နှလုံးသားနဲ့ဆုံတွေ့တဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ရှိနေတာ”

သူ၏ အကြည့်များသည် တန်ပြန်ကိုင်တွယ်နိုင်သော ဓားသွားများအလား သူ၏ အနောက်ရှိ ဝမ်းနည်းမှုများနှင့် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အဓိကအဖွဲ့ဝင်တိုင်း၏ မျက်နှာများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်တိုင်း၏ မယိမ်းမယိုင် ယုံကြည်နေကြသော အကြည့်များအပေါ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“နောက်ထပ် ထိုးစစ်က”

လင်းထျန်းလုံ၏ အသံသည် မကျယ်သော်လည်း သက်ရှိတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပြီး နောက်ဆုံး စီရင်ချက်ကိုချသည့် တရားသူကြီးတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် စွမ်းအားတို့ ပါဝင်နေသည်။

“အဆုံးသတ် ဖြစ်လိမ့်မယ်”