အခန်း ၂၀၀၅

အခန်း (၂၀၀၅) ချင်ဝူဆန့်

​ချီယန်သူတော်စင်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည့် လူများထဲမှ ထက်ဝက်နီးပါးခန့်က အမှန်တကယ်ပင် သိရှိထားကြပေသည်။

၎င်း၏အကြောင်းကို မသိရှိထားကြသည့်သူများ ဖြစ်လျှင်ပင်၊ "သူတော်စင်" ဟူသည့် စာလုံးနှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရုံမျှဖြင့်... တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံအကြောင်းရင်းမှာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မျှ ရိုးရှင်းလှသည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ ရိပ်မိလိုက်ကြချေပြီ။

​"ချီယန်သူတော်စင်... မင်းကလည်း နယ်မြေကိုးခုမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲကိုး၊ ငါကတော့ မင်းတစ်ယောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလို့ ထင်နေတာ"

ချန်ဖေးဖေးသည် ရှကျီ၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း... ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တံခါးမကြီးရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြက်ရယ်ပြုသည့်အလား ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုပြက်ရယ်ပြုဟန် ပြုံးရယ်ခြင်း၏ အောက်ကွယ်တွင်မူ... အလွန်တရာ ရိပ်မိရခက်လှသော လေးနက်တင်းမာခြင်း အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုက ဖုံးကွယ်ထင်ဟပ်နေခဲ့၏။

​"မင်းက ဘယ်သူလဲ... နာမည်မရှိ၊ မျိုးရိုးမရှိတဲ့ အညတရကောင်က ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တံခါးမကြီးထဲမှနေ၍... ချီယန်သူတော်စင်၏ မထီမဲ့မြင်ပြုလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ လူတိုင်းသည် ထိုသူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲလျက် စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်... သူ၏ အကြည့်များက လန်တောက်ချွန်းနှင့် ရှောက်မုန့်ယွမ်တို့နှစ်ဦး၏ အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လျက် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။

​"မင်းတို့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုနှစ်ယောက်ကတော့... ငါနဲ့ စကားပြောဖို့အတွက် အဆင့်အတန်း အနည်းငယ် ရှိပါသေးတယ်၊ ငါ မင်းတို့တွေကို မေးမြန်းချင်တာက... မော်ထျန်းတီကျန့် က ဘယ်နေရာမှာ လမ်းစဉ်သက်သေပြနေတာလဲ။

အကယ်၍ ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသား အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်ဆိုရင်တော့... ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေအားလုံး အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာသွားနိုင်ခွင့် ရှိလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့……"

ချီယန်သူတော်စင်က စကားကို ဆက်လက်၍ မပြောတော့ပါချေ၊ သို့သော်လည်း သူ၏ စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်း အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲဆိုတာကို ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည့် လူတိုင်း ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်လိုက်ကြပေသည်။

​"မော်ထျန်းတီကျန့် က ဘယ်နေရာမှာ လမ်းစဉ်သက်သေပြနေလဲဆိုတာကို... ငါတို့တွေက မင်းကို ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ ဒါပေမဲ့လည်း ငါ ထင်မှတ်မထားတာကတော့... မင်းလို သူတော်စင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကပါ အခြားသူတွေရဲ့ ခွေးကောင်၊ လက်ပါးစေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ပဲ"

ချန်ဖေးဖေးက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်မိသည်။

​"ငါ ပြောပြီးပြီပဲ... မင်းက ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူးလို့"

ချီယန်သူတော်စင်၏ အသံကြီးက အလွန်တရာ အုံ့မှိုင်းလေးနက်သွားခဲ့ရသည်။

​နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းမှာပင်... လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တရဟော လည်ပတ်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားလိုက်ကြရပြီး၊ ကမ္ဘာဦးခေတ်ဦးကာလမှ လာခဲ့သည့်အလား ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးများက ၎င်းတို့၏ နားစည်ထဲတွင် တုန်ဟိန်းလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာတင်... ရှဲ့ကျစ်ဌာနတစ်ခုလုံး ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရ၏။

လူတိုင်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တံခါးမကြီးထဲမှနေ၍... ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ ဟင်းလင်ပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ချေမှုန်းနေသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

နှစ်ချက် သုံးချက်မျှ ရိုက်ခတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင်... ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ တံခါးမကြီးသည် လုံးဝ ဥဿုံ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် မူလကတည်းကပင် သိပ်ပြီး များများစားစား မရှိလှသော မသေမျိုးစွမ်းအင်များသည်လည်း ပြင်ပသို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဖိတ်စင်လျက် လွင့်မျောထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြရချေပြီ။

​ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသော မီးလျှံအလင်းတန်းတစ်ခုသည်... တစ်ဖက်ရှိ တံခါးမကြီးထဲမှနေ၍ တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဘာမှ သတိမထားမိလိုက်သေးဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည့် ချန်ဖေးဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဂုဏ်ဒြပ်ကြီးမားလှသော အဆင့် ၉ မသေမျိုးတစ်ဦးသည်... ဤမီးလျှံအလင်းတန်း၏ အောက်တွင် မည်သို့သော ရုန်းကန်တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းမျိုးမျှ မရှိရှာဘဲ၊ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဝုန်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရရှာတော့သည်။

​"မင်းအမေကို……"

ချန်ဖေးဖေး၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာသည် မူလနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ ခြေဆောင့်ကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်လူက တကယ့်ကို အကျိုးအကြောင်း မရှိလွန်းလှပေ၊ စကားအနည်းငယ်မျှပင် သေသေချာချာ မပြောရသေးဘဲ ချက်ချင်း လက်ရဲဇက်ရဲ လူသတ်လိုက်ရသလား...။

သို့သော်လည်း သူက ဆဲရေးတိုင်းထွာ၍ပင် မဆုံးသေးမီမှာတင်... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

​"ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တော့"

ထိုဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်သည် ချန်ဖေးဖေးကို အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​"ယင်လောကက ယင်စစ်သည် မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုပဲ၊ သေချာပေါက် မင်းတို့အုပ်စုက... စစ်ချီလာတဲ့ တပ်မကြီး ဖြစ်နေတာပဲ"

ချန်ဖေးဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တရာ အရုပ်ဆိုးသွားခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ယင်လောကသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့မည်ဆိုပါက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေဟု သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည့် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရမည်ဆိုပါက... နောက်ပိုင်းတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် သံသရာလည် လူပြန်ဝင်စားခြင်း ကိစ္စရပ်များကိုမူ မည်သူမျှ အာမခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါချေ。

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... သူသည် လူပြန်ဝင်စားခွင့်ရမည့် အရည်အချင်းမျိုးပင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ လက်အောက်ခံ ဝိညာဉ်စစ်သည်တစ်ဦးအဖြစ်သို့သာ ထာဝရ ပြောင်းလဲသွားရပေလိမ့်မည်။

​……

​"အောက်တန်းစား အညတရကောင်ကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ၊ အားလုံးပဲ... ငါ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သေသေချာချာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးကြပြီလား"

ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အတွင်းနယ်မြေနှစ်ခုကြားရှိ ဟင်းလင်ပြင် အကွာအဝေးကို တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ အတွင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ... ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည့် လူတိုင်းကို ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။

​"အကယ်၍ ငါတို့အားလုံးက... လုံးဝ မပြောဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်ကော"

ရှကျီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

​"မပြောရင်လည်း ဘာမှ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းတို့တွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဖမ်းဆီးပြီးသွားတဲ့အခါကျရင်... ငါတို့မှာ မင်းတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ အမှန်တရားတွေကို တစ်လုံးမကျန် ထွေးအန်လာအောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီးသားပဲ"

ချီယန်သူတော်စင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းမှာတင်... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှနေ၍ ကြီးမားလှသော မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ လိပ်တက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ရှဲ့ကျစ်ဌာနတစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် လုံးဝ ဥဿုံ ဝါးမြိုပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။

ရှကျီ၊ လန်တောက်ချွန်း သို့မဟုတ် ရှောက်မုန့်ယွမ်... မည်သူမဆို ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ ထိုမီးပင်လယ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခံလိုက်ကြရရှာသည်။

အစွမ်းထက်လှသော လန်တောက်ချွန်း ဖြစ်လျှင်ပင်... မည်သို့သော ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမျိုးမျှ မရှိရှာဘဲ၊ ထိုမီးပင်လယ်ကြီး၏ အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ချီယန်သူတော်စင်သည် ထိုမီးပင်လယ်ကြီး၏ အလယ်တွင် သာမန်ကာလျှံကာ ရပ်တန့်နေခဲ့ရင်း... ဤမြင်ကွင်းကို ငြိမ်သက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးများကမူ ခပ်ဖွဖွ ကွေးညွတ်လျက် ရှိနေခဲ့ရ၏။

​"သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်က... ငါတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်လွန်းလှတယ်၊ ရှဲ့ကျစ်ဌာနကိုယ်တိုင်ကလည်း အတွင်းနယ်မြေတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့ ချီယန်သူတော်စင်က... ဒီလောက်အထိ စောစောစီးစီးကြီး တံခါးဝအထိ လိုက်ပြီး ရှာတွေ့သွားနိုင်ရတာလဲ"

လန်တောက်ချွန်း၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာသည် မူလနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ရင်း... မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက် ချီယန်သူတော်စင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။

သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြသည့်သူ မှန်သမျှအားလုံးသည်... ယခုအချိန်တွင် သူနှင့်အတူတူပင် အပြည့်အဝ သေဆုံးသွားခဲ့ကြရရှာပြီဖြစ်ရာ၊ ဝိညာဉ်ခန္ဓာအစအနလေးများအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့ကြတော့သည်။

​ရှောက်မုန့်ယွမ်သည်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်တရာ သံသယဝင်နေခဲ့ရသဖြင့်... သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသည့် လူများ၏ အပေါ်သို့ သံသယကြီးစွာဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။

"ငါတို့ထဲမှာ... သစ္စာဖောက် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုလျှင်... အတွင်းနယ်မြေတစ်ခုသည် ဟင်းလင်ပြင်ထဲ၌ တည်ရှိနေသည့် အရပ်မျက်နှာ တည်နေရာများက အမြဲတစေ ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားနေတတ်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူက အစကတည်းက ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ တည်နေရာကို အတိအကျ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့လျှင်... ထိုမျှလောက်အထိ လွယ်လွယ်ကူကူဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

သို့သော်လည်း ဤသို့ အချိန်တိုလေးအတွင်း အတိအကျ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားနိုင်ရန်အတွက်ဆိုလျှင်မူ... အနည်းဆုံးတော့ ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ အတွင်း၌ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ထိုသစ္စာဖောက်က အစီအရင်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုလျက် တစ်ဖက်လူကို ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ ဗဟိုတည်နေရာကို ခံစားသိရှိသွားအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

​"ငါတို့ထဲမှာ... သစ္စာဖောက် လုပ်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိနိုင်ဘူး"

ရှကျီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

​"ဒါဆိုရင် သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာရဲ့ တည်နေရာကို အတိအကျ ပိတ်ဆို့ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားနိုင်ရတာလဲ"

တစ်စုံတစ်ဦးက သံသယကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ငါတို့တွေ မသိသေးတဲ့ အခြားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်"

ရှကျီက ဆိုလိုက်၏။

​"ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင်... ငါတို့တွေ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

​"သူတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်……"

တစ်စုံတစ်ဦးက မျက်နှာတွင် ခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လျက် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

​ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုမှ ဝိညာဉ်ဖမ်းတမန်များစွာသည် လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြပြီး၊ အလွန်တရာ ပြုံးရွှင်ယဉ်ကျေးလှသော အမူအရာများဖြင့် လူတိုင်းကို ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန်တွင် မိမိတို့ သေဆုံးသွားခဲ့ပါက ယင်လောကသို့ ဝင်ရောက်လျက် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြဖူးသော်လည်း... ယခုကဲ့သို့ ဟင်းလင်ပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟူ၍မူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြဖူးပါချေ။

ထိုနေရာ၏ စည်းမျဉ်းဥပဒေများကို အနည်းငယ် သိရှိနားလည်ထားကြသည့် ဖြစ်တည်မှုအချို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ... ကြီးမားလှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း အားငယ်မှုများ ချက်ချင်း ထင်ဟပ်ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းတို့ကဲ့သို့သော လက်အောက်ခံ ဝိညာဉ်စစ်သည်အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်... မီးတောက်မျိုးနွယ်စုမှ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဟင်းလင်ပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုကို ဖြတ်ကျော်လျက် ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း မပြုနိုင်လျှင်ပင်၊ ၎င်းတို့ကို လူပြန်ဝင်စားခွင့် ပေးဆောင်သည့်အခါ၌လည်း လက်အောက်ခံ ဝိညာဉ်စစ်သည် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုအဖြစ်သို့သာ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... လူပြန်ဝင်စားခွင့် အခွင့်အရေးကိုပင် လုံးဝ မပေးဆောင်တော့ဘဲ၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ လက်အောက်ခံ ဝိညာဉ်စစ်သည်အဖြစ်သို့သာ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်မည်ဆိုပါက... တစ်သက်လုံး လူမဆန် တစ္ဆေမကျသည့် ဘဝဆိုးကြီးဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းသွားရပေလိမ့်မည်。

​ယခုအချိန်အထိ... ကြီးမားလှသော မီးပင်လယ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမီးတောက်များ၏ အတွင်း၌... တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးခြားဆန်းပြားလှသည့် အထူးစည်းမျဉ်းစွမ်းရည်များ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပုံရ၏။

၎င်း တောက်လောင်သွားခဲ့သည့် နေရာမှန်သမျှသည်... အဆက်မပြတ် အရည်ပျော်ကာ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရသည်။

ချီယန်သူတော်စင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများကမူ ပိုမို၍ ထင်ရှားပြင်းထန်လာခဲ့ရသည်။

"ဖန့်လဲ့... မင်းရဲ့ ရှဲ့ကျစ်ဌာနက မကြာခင်မှာ ငါ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ လုံးဝ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားတော့မယ်၊ မင်းက အခုထိ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေတုန်းပဲလား၊ ထွက်မလာရဲသေးဘူးလား"

​ရှဲ့ကျစ်ဌာန၏ အတွင်း၌မူ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး... မီးတောက်များက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုတောက်လောင်နေသည့် အသံများသာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ချီယန်သူတော်စင်က အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက်... မျက်နှာတွင် ခါးသီးလှသော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လျက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူးပဲ... အတိတ်တုန်းက ဇွဲအလွန်ကောင်းပြီး အရိုးမာခဲ့တဲ့ မင်းက၊ ယခုအချိန်မှာတော့ ခေါင်းရှုံ့ထားတဲ့ လိပ်အိုကြီးတစ်ကောင်လိုမျိုး ပုန်းအောင်းနေရသလား။

ငါ ကြားသိရတာတော့... မင်းက လမ်းစဉ်အသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတယ်ဆိုပဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ... မင်းနဲ့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လက်ရည်စမ်းကြည့်ချင်သေးတာ။

မင်းက ဒီလိုမျိုး အခွင့်အရေးကိုတောင်မှ သူငယ်ချင်းဟောင်းကို မပေးချင်ဘူးဆိုတော့... နည်းနည်းတော့ သဘောထား သေးသိမ်လွန်းရာ မကျဘူးလား"

​"……"

ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ ယခုအချိန်အထိ မီးလျှံများက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုနေသည့် အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ချီယန်သူတော်စင်၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင်မူ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရပြီး... သူက သူ၏ ညာလက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရင်း၊ လက်သီးကို တရွေ့ရွေ့ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

မီးပင်လယ်ကြီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန် တောက်လောင်လာခဲ့ရပြီး... ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဝါးမြိုတိုက်ခိုက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရှဲ့ကျစ်ဌာနသည် တစ်လက်မချင်းစီအလိုက် အရည်ပျော်ကာ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... သူတော်စင်မျှော်စင် အပါအဝင်၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အရာအားလုံးသည် ထိုမီးပင်လယ်ကြီး၏ အတွင်း၌ လုံးဝ ဥဿုံ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်သွားပြီးနောက်……

ချီယန်သူတော်စင်သည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဟင်းလင်ပြင်အာကာသတစ်ခုလုံး ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း... ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လျက် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွင်းနယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင်……

ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာ

ဟင်းလင်ပြင် ဟာလာပြင်ကြီးထဲမှနေ၍... မသေမျိုးလှေကြီး နှစ်စင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

မသေမျိုးလှေကြီးပေါ်တွင်မူ... ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော အဆင့် ၉ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူကြီးများစွာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကြပြီး၊ အားလုံးက ကျွယ်မင်ကြယ်တာရာကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။

စာပွဲခုံပေါ်တွင် တင်ထားသည့် အလုပ်ကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက်လျက် စီမံခန့်ခွဲနေခဲ့သည့် ချန်အင်းရွှယ် သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်မိရာ... သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို အံ့ဩစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ဝတ်ရုံခရမ်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော မျက်ခုံးအစုံနှင့် ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းများ ရှိကြကာ၊ ရုပ်အသွင်အပြင်မှာ အလွန်တရာ ခန့်ညားချောမောလှပေသည်။

ချန်အင်းရွှယ် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလိုလို သတိပြုမိလိုက်ရင်း... ယင်လောကသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ပြန်လည်ထွက်ခွာမည့် လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိရသည့် ထူးဆန်းလှသော စွမ်းရည်တစ်ခု၏ အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရကြောင်း ထိတ်လန့်ဖွယ် သတိပြုမိလိုက်ရတော့သည်။

​"ငါ အခြားသူတွေ ပြောတာ ကြားမိတာတော့... လက်ရှိခေတ်ကာလရဲ့ ငရဲမင်းက မင်းတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်ကနေပြီးတော့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာဆိုပဲ... ဟုတ်တယ်မလား။ မင်း ငါ့ကို ယင်လောကဆီ ခေါ်သွားပြီးတော့... သူနဲ့ တစ်ချက်လောက် သွားပြီး တွေ့ဆုံပေးလို့ ရမလား"

ဝတ်ရုံခရမ်းရောင်နှင့် လူငယ်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ချန်အင်းရွှယ် သည် ရင်ထဲမှ ထိတ်လန့်မှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း... မျက်နှာတွင် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ဆိုလိုက်မိသည်။

"ဒီကို ကြွလာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က... ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

​"ချန်းရွှေနတ်ဘုရားနယ်ပယ်... လူသားမျိုးနွယ်စု၊ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့... ချင်ဝူဆန့် ပဲ ဖြစ်ပါတယ်"