အိမ်ဂေဟာ၏ အသွင်သစ်

အောင်ပွဲခံသံများနှင့် တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အသက်အလင်းရောင် မိုးရေများသည် သူ၏ အာရုံခံစားမှု အစွန်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ အသိစိတ်သည် ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏ ညာဘက်အရှေ့လက်မှ တစိမ့်စိမ့် စူးရှနာကျင်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် တစိမ့်စိမ့် နာကျင်နေသော်လည်း ခိုင်မာသော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း သက်သာသွားသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာပြီး တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်အောက်တွင် သူ့အတွက် အထူးတည်ဆောက်ပေးထားသည့် အနားယူရာ နေရာ၌ လဲလျောင်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် နူးညံ့သော ပုဝါတစ်လွှာအလား ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အသက်အလင်းရောင် မိုးရေများ၏ခြုံစောင်အလား လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံထားရသည်။

သူ့ကို ပိုမိုအံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူ့ဘေးတွင် ထားရှိထားသော ရေခဲအရိုးစုမိစ္ဆာနဂါး ကြည်လင်သော ဗဟိုချက်၏ အပိုင်းအစမှ ရေခဲဥပဒေသ မူလအစ ပါဝင်နေပုံရသည့် သန့်စင်ပြီး ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်များ စီးဆင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မိခင်သစ်ပင်၏ အသက်စွမ်းအင်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူ၏ ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော ဒဏ်ရာကို အတူတကွ အာဟာရဖြည့်တင်းပေးကာ ပြုပြင်ပေးနေသည်။

လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အချိန်လိုအပ်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ကောင်းသော ‘ဖျက်ဆီးခြင်း’ လုပ်ငန်းစဉ်မှာမူ လုံးဝ နောက်ပြန်လှည့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဖေဖေ၊ နိုးလာပြီပဲ”

သူ့ဘေးတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသော ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် ဒဏ်ရာကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားရင်း ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်လာကြသည်။

သူ၏ ကောင်းမွန်နေသော ဘယ်ဘက်အရှေ့လက်အနီးသို့ တိုးကပ်လာကြရာ မျက်နှာလေးများတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဖေဖေ နိုးလာပြီ”

လင်းထျန်းလုံ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည်းဖြင့် သမီးနှစ်ဦးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်အပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ ယွဲ့ရီ၊ ရန့်မြဲ့နှင့် အခြားသူများ အနီးနားတွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့သည်လည်း ဤနေရာတွင် သူ့ကိုစောင့်ကြပ်နေခဲ့ကြသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

ယွဲ့ရီ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်သည့် လေသံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြောင်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပွ‌ယောင်းနေသော အမြီးမှာမူ မသိစိတ်မှ ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းမိသွားရှာသည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ”

ယွဲ့ရီ ရှေ့တိုးလာပြီး သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်က သူ့ညာဘက်အရှေ့လက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာအပေါ်တွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

“အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ”

လင်းထျန်းလုံ ညာဘက်ခြေသည်းကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ခွန်အားစိုက်ထုတ်၍ မရသေးဘဲ ဝေဒနာများမှာ နာကျင်‌နေဆဲဖြစ်သည်။ အဆက်မပြတ် “ဖျက်ဆီး” ခံနေရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်ကြီးမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ကြည့်ရတာ ဒီရေခဲအရိုးစုမိစ္ဆာနဂါး ကြည်လင်သော ဗဟိုချက်၏ အပိုင်းအစက ငါ စိတ်ကူးထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အသုံးဝင်ပုံရတယ်”

“မိခင်သစ်ပင်က အဲတာရဲ့ စွမ်းအားကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တာပါ”

ယွဲ့ရီသည် မိုးထိုးနေသော တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ကြီးနှင့် ၎င်း၏ ပင်စည်အနီးတွင် လွင့်မျောနေသော အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရှေးဟောင်းအစောင့်အရှောက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“သူတို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီးဆိုတော့ ဝံပုလွေအသိုက်ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက... အရမ်းကြီးမားလာတယ်”

ယွဲ့ရီ၏ အမူအရာကြောင့် လင်းထျန်းလုံသည် လက်ရှိ ဝံပုလွေအသိုက်ကို သေချာစွာ စတင်ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေအသိုက် တစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပြီး အထူးသဖြင့် ရေခဲစွမ်းအင်သည် ဝေဝါးသော မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ပို၍ထူးဆန်းသည်မှာ ကြယ်ရောင်များ လင်းလက်နေသည့် အကာအကွယ်သည် မိခင်သစ်ပင်နှင့် အစောင့်အရှောက်တို့၏ စွမ်းအားများနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားပုံရပြီး ကြယ်ရောင်ရေခဲအကျဉ်းထောင် အကာအကွယ်အဖြစ် အဆင့်တက်သွားခြင်းပင်။

၎င်း၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်မှာ များစွာတိုးလာရုံသာမကဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဒဏ်ကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားသဖြင့် မည်သည့်ကျူးကျော်သူမဆို ခြေတစ်လှမ်းတိုးဝင်ရန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေးကျသော အသံတစ်ခု လင်းထျန်းလုံ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“တကယ်ထူးဆန်းတဲ့ နေရာပဲ... ဒီအသက်သစ်ပင်နဲ့... ငါ့ရဲ့ ရေခဲမူလအစက... ဒီလိုမျိုး ပေါင်းစပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

၎င်းမှာ အစောင့်အရှောက်၏ အသံဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်မှုနှင့် ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“အကြီးအကဲ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုထင်လဲ”

လင်းထျန်းလုံက သူ၏ အတွေးများဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်... ဒီက အသက်စွမ်းအင်တွေက... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် ပြန်လည် အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနိုင်တယ်”

“ဝိညာဥ်ပျောက်ကွယ်တဲ့အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေတယ်... ပြီးတော့ ငါ ဒီမိခင်သစ်ပင်ရဲ့ အမြစ်တွေကို အသုံးပြုပြီး... ပိုမို ဝေးကွာတဲ့ နယ်မြေတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်တယ်...”

အစောင့်အရှောက်၏ အတွေးများတွင် ကာလရှည်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော တက်ကြွမှုများ ပါဝင်နေသည်။

“မင်းတို့အားလုံး... အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို... ဖန်တီးခဲ့ကြတာပဲ...”

လင်းထျန်းလုံ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤရှေးဟောင်း အစောင့်အရှောက် သည် ဝံပုလွေအသိုက်ထဲသို့ အမှန်တကယ် စတင်ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အပြောင်းအလဲများကို ဆက်လက် ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝံပုလွေဘုရင်နယ်ပယ်နှင့် မိခင်သစ်ပင်၏ မျိုးနွယ်စုနှင့် အတူရှင်သန်ခြင်းတို့၏ နှစ်ထပ် အားဖြည့်မှုအောက်တွင် သာမန် အစောင့်အရှောက်ပင်လျှင် ထူးကဲအဆင့်ရှိ သတ္တဝါအများအပြားကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် အတွင်းပိုင်း စွမ်းအားနှင့် ရေခဲချပ်ဝတ်တန်ဆာ ကာကွယ်မှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်သည်။

အကယ်၍ သူတို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းလိုက်ပါက သူတို့၏ တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီမှု ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ဝံပုလွေအသိုက်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အပိုဆုများဖြင့် ထိပ်တန်းဘုရင်အဆင့် ပြိုင်ဘက်များကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည် သို့မဟုတ် အနိုင်ပိုင်းနိုင်သည်။

စစ်သူကြီး လေးဦးဖြစ်သော ရန့်မြဲ့၊ ထျန်းပင်း၊ ယင်းဖုန်းနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့မှာမူ မူလကတည်းကပင် ပါရမီ ထူးချွန်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆက်တိုက် တိုက်ပွဲများနှင့် အရှင်သခင်အဆင့် မူလအစ နှစ်ခြင်းခံခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် သူတို့၏ ခွန်အားများသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့အထဲမှ မည်သူမဆို ယခုအခါ ပြင်ပကမ္ဘာမှ သာမန်မိစ္ဆာဘုရင်အဆင့် ခွန်အားကြီးသူတစ်ဦးကို အားနည်းချက်မရှိဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းထျန်းလုံ မသိစိတ်မှ ခံစားမိနေသည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ...

လင်းထျန်းလုံသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ယခင်ကထက် ပိုကောင်းသော လှိုင်းထနေသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စွမ်းအားများနှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာတွင် ငွေမင်ရောင်စောင့်ကြပ်သူမှ ဆောင်ကြဉ်းလာသည့် ရှေးကျပြီး လေးနက်သော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူသည် ယခုလေးတင် အရှင်သခင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းထားသည့် ရေခဲအရိုးစု မိစ္ဆာနဂါးကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုတစ်ခုနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ရပါက အသက်လုတိုက်ခိုက်ရခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ ၎င်းကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သာည်။

သို့မဟုတ် အနိုင်ပိုင်းကာ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သာမန်မိစ္ဆာဘုရင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက တစ်ပြိုင်နက်တည်း သုံးဦးကို အနိုင်ပိုင်းနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ တိုက်ပွဲတွင် အသက်နှင့်လဲ၍ ရယူခဲ့ကြသော အခြေခံအုတ်မြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့... တကယ်ပဲ ပိုပြီး အားကောင်းလာခဲ့ကြပြီ”

လင်းထျန်းလုံ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်တို့ ပြည့်နှက်လာသည်။

သူ၏အိမ်ကို ကာကွယ်ရုံသာမက သူတို့ကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးဆီသို့လည်း ဦးဆောင်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ဝံပုလွေအသိုက် ကွင်းပြင်၌ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်ပွဲခံပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့သည်။

ဧရာမမီးပုံကြီးသည် နေမင်းငယ်လေးတစ်ခုအလား တောက်လောင်နေပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် သားရဲတစ်ကောင်လုံးကို ကင်ထားရာ ဆီဥများသည် တရှဲရှဲ မြည်သံများနှင့်အတူ မီးထဲသို့ စီးကျနေပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ပင်မမီးပုံကြီးကို ဝိုင်းရံထားသည့် သေးငယ်သော မီးပုံ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေပြီး နွေးထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။

ရေခဲပင်မသလင်းကျောက်၏ ထူးခြားပြီး ကြည်လင်သော စွမ်းအင်သည် အစားအစာ ရနံ့များ၊ သစ်သီးအရက်များ၏ ပြင်းရှမှုများနှင့် ရောယှက်ကာ ဝံပုလွေအသိုက်၏ ထူးခြားသော အောင်ပွဲခံ လေထုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

စစ်သည်များသည် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်ရွှင်နေပြီး သုံးဦးတစ်စု၊ ငါးဦးတစ်ဖွဲ့ စုဝေးကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကာ စကားပြောနေကြသည်။

တိုက်ပွဲတွင် သူတို့၏ “သူရဲကောင်းဆန်သော” စွမ်းဆောင်ရည်များကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

အချို့မှာ အနုပညာဆန်စွာ ချဲ့ကားပြောဆိုထားကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း မည်သူမျှ စိတ်ထဲမထားကြပေ။

ရင်းနှီးသော ရယ်မောသံများနှင့် အချင်းချင်း၏ အားနည်းချက်များကို ပိုမို ချဲ့ကား၍ “ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း” များသာ ရှိနေသည်။

သားပေါက်လေးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ အရက်အနည်းငယ် မူးနေသော စစ်သည်တစ်ဦးက သားပေါက်လေးများကို နောက်ပြောင်ရန် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ အရသာရှိသော အသားတုံးကြီးများကို လှုပ်ရှားပေးနေသဖြင့် ကလေးနှစ်ဦးမှာ ခုန်ပေါက်ကာ လုယူနေကြရာ နွေးထွေးပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်‌နေရသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ပလ္လင်တွင်ထိုင်ကာ သူ့ရှေ့ရှိ စည်ပင်ဝပြောပြီးအင်အားတောင့်တင်းပြီး သဟဇာတဖြစ်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကင်ထားပြီး အနူးညံ့ဆုံးဖြစ်သည့် အသားတုံးကြီးများကို သူ့ဘေးတွင် ပူးကပ်နေကြသော ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့အား ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေ၊ ဖေဖေ့ရဲ့ လက်က ဘယ်တော့ ပြန်ကောင်းမှာလဲ”

ရှောင်ယင်းက သူမ၏ မျက်နှာထက်ပင် ကြီးမားသော အသားတုံးတစ်ခုကို ဝါးစားရင်း မေးလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မကြာခင် ကောင်းမှာပါ”

လင်းထျန်းလုံသည် ဘယ်ဘက်လက်သည်းဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေ ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ သမီးတို့ကို အသစ်... ဟုတ်ပါပြီ၊ အကွက်သစ်လေးတွေ သင်ပေးမယ်”

သူသည် တိုက်ပွဲဝင်နည်းစနစ်များဟု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး စက္ကန့်တွင် စကားလုံးကို ပြောင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းသော အချိန်များကို ပိုမိုခံစားနိုင်ကြရန် မျှော်လင့်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်လန်က ပိုမိုစူးစမ်းလေ့လာတတ်သည်။

သူမ၏ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများသည် လင်းထျန်းလုံ၏ သဘာဝမကျသေးသော ညာဘက်အရှေ့လက်ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောရှာသည်။

“ဖေဖေ မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာဖို့ လိုတယ်”

“ကောင်းပါပြီ”

အောင်ပွဲခံပွဲ အရှိန်အဟုန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေချိန်တွင် ထျန်းပင်းနှင့် သွေးမိစ္ဆာဟူသော ထိုနောက်ပြောင်တတ်သည့် အရူးနှစ်ယောက်သည် အချင်းချင်း ပခုံးဖက်လျက် သစ်သီးအရက် ရနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေရင်း ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်လာကြသည်။

“ဘုရင်မင်းမြတ်။ လာပါ၊ လာပါ၊ ဒီနေ့... ကျွန်တော် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို သေချာပေါက် အရက်တစ်ခွက် တိုက်ရမယ်”

ထျန်းပင်းက သူ၏ လက်သည်းထဲတွင် ဧရာမသစ်သားခွက်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထားရင်း မှုန်ဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သွေးမိစ္ဆာလည်း မျက်နှာနီမြန်းလျက်နှင့် ဝင်ပြောသည်။

“မှန်တယ်… ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ဘုရင်မင်းမြတ်... ဘုရင်မင်းမြတ် သောက်ရမယ်”

လင်းထျန်းလုံသည် သူတို့အရက်မူးနေသည့် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားကာ နောက်ပြောင်လိုစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ငွေရောင်အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး အဆင့်မြင့်စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထျန်းပင်းနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့သည် သူတို့၏ လက်သည်းထဲရှိ ခွက်များ ရုတ်တရက် ချော်ကျသွားပြီး အတွင်းရှိ အရက်များသည် ရေနဂါးနှစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် လေထဲတွင် သွက်လက်စွာ လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ခေါင်းပေါ်မှ ခြေဖျားအထိ သေရည်များလောင်းချပစ်လိုက်သည်။

“ဖူး“

အရက်မူးသမားနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရေစိုကြွက်များ ဖြစ်သွားကြပြီး နေရာတွင် ဆွံ့အကာ မတ်တတ်ရပ်နေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိုးခြိမ်းသံအလား ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော ရန့်မြဲ့ပင်လျှင် ခေါင်းကိုခိုးလှုပ်ကာ သူ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ရှင်းလင်းသော အကွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယင်းဖုန်းသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက လင်းထျန်းလုံ၏ အနောက်ဘက် အရိပ်များထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်မသိ။

ထိုသနားစရာကောင်းသော အမူးသမားနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်သော သူ့မျက်လုံးများတွင် အလွန်မှိန်‌ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယွဲ့ရီသည် လင်းထျန်းလုံ၏ အ‌နောက်နားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၊ သမီးများနှင့် သူ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံနေပုံကို ကြည့်နေသည်။

သူ၏ ပုံမှန် ကြီးမြတ်မှုနှင့် ကွာခြားသော ရံဖန်ရံခါ ပြသတတ်သည့် နွေးထွေးမှုနှင့် ဖော်ရွေမှုများကို စောင့်ကြည့်နေရှာသည်။

သူမ၏ ခရမ်းရောင်မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးပြီး ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသော စိတ်ခံစားမှုများ လှည့်ပတ်နေသည်။

လင်းထျန်းလုံ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ရေခဲဝိညာဉ်သစ်သီးများဖြင့် သူမအတွက် အထူး ပြင်ဆင်ပေးထားသော မြေခွေးမျိုးနွယ်စု၏ အရသာနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသည့် မုန့်ပန်းကန်တစ်ခုကို တွန်းပေးလိုက်သောအခါ သူမ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရှာသည်။

သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများ မသိမသာလှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လွှာကို နှိမ့်ချကာ လက်သည်းဖြင့် ညင်သာစွာ ယူလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

“...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်နူးညံ့နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများကြားတွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မီးပုံကြီးသည် တောက်လောင်နေပြီး အလင်းရောင်များသည် အပြုံးများနှင့် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်လျှံနေသည့် မျက်နှာတိုင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

သွေးနှင့် မီးတောက်များ၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် အောင်ပွဲနှင့် စတေးမှုများဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသော ဤငြိမ်းချမ်းသည့် နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝတွင် နွေးထွေးသော အခိုက်အတန့်တိုင်းသည် အလွန်တရာ အဖိုးတန်ပြီး လှပနေပုံရသည်။