အခန်း ၉၉၄
Vol. 100 Ch. 994
အခန်း (၉၉၄) အတုမဲ့ ထက်မြက်ခြင်း
ထိုအချိန်တွင် မော်ရှန်းတောင်၏ ကျွမ်းကျင်သူအချို့သည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။
၎င်းတို့သည် ဤသန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုဆရာကို သိကြသဖြင့်... ယနေ့ မော်ရှန်းတောင် ကြုံတွေ့ရသည့် ဘေးဒုက္ခကြီးကို သူကပင် ထပ်မံ၍ ချေဖျက်ပေးလိုက်ပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြတော့သည်။
လူအများနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုကြည့်ပြီးနောက်တွင်မှ လီယန်ချူသည် ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီး သည် နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းရှေ့၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် အမြဲမပြတ် စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
လူတိုင်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြောပြကြသဖြင့် လီယန်ချူသည် အခြေအနေအားလုံးကို အသေးစိတ် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်မိကာ -
"ဒါဆိုရင်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီးကို တမင်သက်သက် လှည့်စားပြီး ခေါ်ထုတ်သွားတာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီနေရာမှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"
လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ ရေတွက်တွေးတောနေမိသည်။
ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီးသည် အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်ဆိုဦးတော့... သူမ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားက မည်သည့် နယ်ပယ်အဆင့်အထိ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီလဲဆိုတာကိုမူ မသိရသေးချေ။
သို့သော်လည်း ယခင်က မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေပါစေ၊ နယ်ပယ်အဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုမျိုးတွင် သေချာပေါက် လျှို့ဝှက်ဝှက်ဖဲအချို့ ရှိနေပေလိမ့်မည်။
ဤအချက်ကပင် တစ်ဖက်လူက သူမကို ချောက်ချရန် တွန့်ဆုတ်နေရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းက ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ၊ ဒီနေရာမှာ ဆက်ထားနေရင် မော်ရှန်းတောင်အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ဘေးဒုက္ခတွေ ထပ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်လာဦးမလဲ မသိနိုင်ဘူး"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် တားမြစ်ချက် ချိပ်ပိတ်ခြင်းများမှာ အများစု ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်း အောက်ခြေရှိ ရှုခင်းများကို ပိုမို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။
တွင်းအောက်ခြေတွင် ကြီးမားလှသော သက်ရှိအရာကြီးတစ်ခု လှုပ်ရှားကူးခတ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရကာ -
"ဒီနေရာက မိစ္ဆာလောကနဲ့ လူ့လောကရဲ့ လမ်းကြောင်း ဝင်ပေါက် ဖြစ်နေပေမဲ့... အောက်ခြေက ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကြီးရဲ့ စွမ်းအားက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနဂါးချိပ်ပိတ်တွင်း ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း ဒီသတ္တဝါကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး ဤနေရာ၌ ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီး၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့သဖြင့် မော်ရှန်းတောင်ရှိ လူအများအား လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။
"နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းက မိစ္ဆာလောကနဲ့ ဆက်သွယ်နေတာ ဖြစ်လို့၊ မော်ရှန်းတောင်က ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်နေရင် သေချာပေါက် ဘေးဒုက္ခတွေကို ထပ်ပြီး ဖိတ်ခေါ်နေသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ငါ့အထင်တော့... တောင်ပေါ်ကနေ စောစောစီးစီး ထွက်ခွာသွားပြီး ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်ကို ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်တာကမှ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းစဉ် ဖြစ်လိမ့်မယ်"
မော်ရှန်းတောင် အကြီးအကဲ အနည်းငယ်သည် ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ လီယန်ချူအား ပြောလိုက်သည်။
"လူ့လောကအတွက် ဒီလိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နယ်မြေကို စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းတာက တို့ မော်ရှန်းတောင် တပည့်တွေရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်"
လီယန်ချူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး
"စောစောက တာအိုဆရာလေးရဲ့ မူလစွမ်းအားက တတိယနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိနေရုံတင်မကဘူး၊ အချိန်တိုအတွင်း ကောင်းကင်နတ်မင်းကြီး နယ်ပယ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် မော်ရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ မျိုးတုံးဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အသက်ပေးဆပ်မှုတွေ မလုပ်ကြပါနဲ့"
သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ တောင်ပေါ်မှာပဲ လုပ်ရမယ်လို့ ပုံသေမရှိပါဘူး၊ ယခုအချိန်က အားပြိုင်မှု ပြင်းထန်ပြီး အပြောင်းအလဲ မြန်ဆန်လှတဲ့ ခေတ်ကြီး ဖြစ်နေလို့... ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားစုတွေကို ထိန်းသိမ်းထားတာကမှ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းစဉ် ဖြစ်လိမ့်မယ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် မော်ရှန်းတောင် အကြီးအကဲများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် မော်ရှန်းတောင်ကို ဘေးဒုက္ခများထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးပြီး ယခုအချိန်တွင် ပြောဆိုနေသည့် စကားများမှာလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှပေသည်။
လူတိုင်းက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တညီတညွတ်တည်း ရိုသေစွာ ဆိုကြသည်။
"တာအိုဆရာကြီးရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုကို ရိုသေစွာ နာခံပါ့မယ်"
လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် လက်ခါယမ်းလိုက်ပြီး -
"ဒီလိုမျိုး မပြောပါနဲ့၊ အကောင်းဆုံးကတော့ တပည့်တွေကို တောင်အောက်ဆင်းပြီး ဘေးလွတ်ရာ ရှောင်တိမ်းဖို့ အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ၊ နောက်ကျသွားရင် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာမှာ စိုးရတယ်"
မော်ရှန်းတောင်သည် ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် တပည့်များမှာ မူလကတည်းက ဆယ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်မျှပင် မကျန်တော့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တပည့်များကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်လိုက်ကြတော့သည်။
တာအိုကျင့်ကြံသူများမှာ သာမန်ပစ္စည်းဥစ္စာများ များစွာမရှိကြသဖြင့် အိမ်ပြောင်းရွှေ့ရသည်မှာ လွယ်ကူလျင်မြန်လှပေသည်။
လီယန်ချူသည် ရွှီထျန်းနန်ထံသို့ သတင်းပို့၍ ဤကိစ္စကို အကြောင်းကြားလိုက်ရာ... ရွှီထျန်းနန်က အမြန်ဆုံးပင် ပြန်လည်အကြောင်းပြန်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ဤနေရာရှိ ကိစ္စရပ်များကို လွှဲပြောင်းရယူရန် လူများကို အမြန်ဆုံး စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။
တရားရုံးတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် မော်ရှန်းတောင်အတွက် ဂိုဏ်းအသစ် တည်ထောင်ရန် နေရာအသစ် ရှာဖွေပေးရန် တာဝန်ယူကြရသည်။
နိုင်ငံအစိုးရ၏ အင်အားဖြင့်ဆိုပါက တောင်တစ်လုံးကို သတ်မှတ်ပေး၍ ဂိုဏ်းအသစ် တည်ထောင်ပေးရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။
တရားရုံးတော်မှ ယခုတစ်ကြိမ် လွှဲပြောင်းရယူရန် စေလွှတ်လိုက်သူမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... ရုပ်ရည်ငါးပါး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ ခါးသိမ်သိမ်လေးဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံက နက်မှောင်သော အရောင် ဖြစ်ပြီး ကျောပြင်တွင် ဝတ်ရုံအမည်းတစ်ခုကို ဆွဲခြုံထားသည်။
လီယန်ချူ သူမကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားမိကာ
"ရှင်းဟုန်ယဲ့"
ထိုအမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် တရားရုံးတော်မှ ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြား ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဤအမျိုးသမီးကို အလေးအမြတ်ထားကြကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရိုသေလေးစားခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။
နက်မှောင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။
"လီတာအိုဆရာ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ၊ ရှင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်အတိုင်းပဲ ခန့်ညားနေတုန်းပါလား"
လီယန်ချူက ပြုံးလျက် -
"မင်းလည်း ပိုပြီးတော့ လှလာပါတယ်"
ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် မြို့တော်ရှိ မျိုးရိုးကြီးအနွယ်ဝင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... ရတနာသွန်းလုပ်ခြင်း ပါရမီ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသဖြင့် ချန်နိုင်ငံ၏ အရေးပါလှသော မဟာဗျူဟာမြောက် လက်နက်တစ်ခု ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားလက်နက်မျိုးစုံကို သုတေသနပြုလုပ်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးပြီး... ချန်နိုင်ငံ စစ်တပ်၏ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲများနှင့် မြို့စောင့်တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးပြုသည့် အရေးကြီးသော စက်ယန္တရားအချို့ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
ယခင်က တရားရုံးတော် အရာရှိချုပ် ဝမ်အာလန်သည် သူမကို ဝေမြို့သို့ စေလွှတ်ကာ... ဝေမြို့နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲစေခဲ့ဖူးသည်။
သဘာဝအတိုင်းပင်၊ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လီယန်ချူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနိုင်ရန်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူသည် အပြင်လောက၌ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး လောကကြီးတွင် အပြောင်းအလဲများ ပြင်းထန်လာကာ အာရုံစိုက်မှု အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်များက အလွန်ပင် ကြီးမားလေးလံလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် တရားရုံးတော်သို့ အကြောင်းကြားကာ ရှင်းဟုန်ယဲ့ကို ပြန်လည်ခေါ်ထုတ်သွားစေခဲ့ပြီး ဝေမြို့ရှိ အမျိုးသမီးအချို့ကိုလည်း သူကပင် ဘေးကင်းရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်၍ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်များကို မှေးမှိန်သွားစေခဲ့သည်။
နှစ်ဦးသား ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရချိန်တွင် ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် ဘဝတစ်ခုခြားသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဝေမြို့ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်မှ ဤတာအိုဆရာငယ်လေးသည် ယခုအခါတွင်မူ ချန်နိုင်ငံ၏ အထက်တန်းလွှာများ ကြားထဲ၌ ဒဏ္ဍာရီကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် တရားရုံးတော် အရာရှိချုပ် ဝမ်အာလန်သည် သူ့ကို အလွန်ပင် အမွှန်းတင် ချီးကျူးလေ့ရှိပြီး ၎င်းကို ယခုခေတ်၏ အမြင့်ဆုံးသော တည်ရှိမှု၊ လူ့လောကတွင် ပြိုင်ဘက်မရှိသူဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
တရးရုံးတော် အရာရှိချုပ် ဝမ်အာလန်၏ မျက်စိက အလွန်ပင် စူးရှထက်မြက်လှကြောင်းကိုမူ အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားကြသည်။
နန်းတွင်း၊ သိုင်းလောက သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဖြစ်စေ အားလုံးက ထိုသို့ပင် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် ဤနေရာ၌ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲနေပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် ပတ်သက်သည့် ပြဿနာအချို့ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ရွှီထျန်းနန်၏ အကြောင်းကြားစာကို ရရှိခဲ့သဖြင့် မော်ရှန်းတောင် တပည့်များ ပြောင်းရွှေ့ရမည့် ကိစ္စရပ်များကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် လွှဲပြောင်းရယူရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးသား ခဏမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် သူမ၏ လက်အောက်ခံများကို အမြန်ဆုံး တာဝန်ခွဲဝေပေး၍ ဤကိစ္စကို စီမံခန့်ခွဲစေရာ... မော်ရှန်းတောင် တပည့်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မော်ရှန်းတောင်ပေါ်မှ ပြောင်းရွှေ့ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
တိုင်းပြည်အစိုးရ၏ ထောက်ပံ့မှု ရှိနေသဖြင့် သဘာဝအတိုင်း အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။
အထူးသဖြင့် ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် ယခုအချိန်တွင် အလုပ်လုပ်ရာ၌ ပြတ်သားပြီး လျင်မြန်လှသဖြင့် တရားရုံးတော်နှင့် ချန်နိုင်ငံ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် အလွန်ပင် နာမည်ကြီးလှပေသည်။
သူမ၏ လက်အောက်ရှိ တရားရုံးတော် ကျွမ်းကျင်သူများသည် သူမ၏ ရတနာသွန်းလုပ်ခြင်း ပါရမီကိုသာမက... သူမ၏ အလုပ်လုပ်ပုံ စတိုင်နှင့် နည်းလမ်းများကိုပါ အလွန်ပင် ကြည်ညိုလေးစားကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရိုသေလေးစားသော မျက်ဝန်းများက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အတုအယောင် မဖြစ်နိုင်ချေ။
သို့သော်လည်း ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် ယခုအချိန်အထိ တစ်ကိုယ်တည်းသာ ရှိနေဆဲပင်။ သူမ သိကျွမ်းခဲ့ရသည့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ ပါရမီရှင်များ၊ တော်ဝင်ဆွေတော်မျိုးတော်များနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများထဲတွင် သူမကို ပိုးပန်းကြသူများမှာ ရေတွက်၍မရအောင် များပြားလှသော်လည်း... သူမ၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှပင် မရှိခဲ့ချေ။
ဤနေရာရှိ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင် ရှင်းဟုန်ယဲ့သည် လူများကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မော်ရှန်းတောင် တပည့်များအားလုံးလည်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုကိစ္စရပ်များထဲတွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခြင်း မရှိဘဲ... သူသည် နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းရှေ့၌ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်စာလုံးများကို ပြန်လည်ပြုပြင်နေခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင်မူ တွင်းအောက်ခြေရှိ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားကူးခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း...
နောက်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်စာလုံးများကို လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက်တွင်မူ နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်း အောက်ခြေရှိ ရှုခင်းများမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာလောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရသည်။
မိစ္ဆာလောကထဲရှိ ထို ပျော်ရွှင်ခြင်းသခင်နှင့် သွေးမိစ္ဆာသခင်... ဤတည်ရှိမှု နှစ်ပါးစလုံးမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်နေပြီး၊ ယခုအခါတွင်မူ တွင်းအောက်ခြေရှိ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးပါ ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့သည်။
မိစ္ဆာလောက၏ အလုံးစုံသော စွမ်းအားက လူ့လောကထက် သေချာပေါက် များစွာ မြင့်မားလှသဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ဇွတ်အတင်း ဝင်ရောက်သွားပါက အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။
နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် တရားသူကြီးကလောင်တံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဤကလောင်တံ၏ သမိုင်းကြောင်းက ဆန်းကြယ်လှပြီး သာမန်တရားသူကြီး ကလောင်တံများနှင့် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။
သူသည် ကလောင်တံဖြင့် ကြီးမားလှသော "ချိပ်ပိတ်" ဟူသည့် စာလုံးကြီးတစ်လုံးကို ရေးဆွဲလိုက်ရာ... နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်း၏ အရှိန်အဝါက ပိုမို၍ ရှေးဟောင်းဆန်းပြားသွားခဲ့တော့သည်။
ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်အသိအာရုံကို သုံး၍ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်ရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံဖြင့် ဤနေရာရှိ ပျံလွှားငှက်များနှင့် တောသားရဲ တိရစ္ဆာန်အားလုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။
အကယ်၍ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ထဲမှ ပျံလွှားငှက်များနှင့် သားရဲ တိရစ္ဆာန်များ၏ အရှိန်က အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး... လေစီးခြင်းအတတ်ပညာကို ကူညီထောက်ပံ့ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိမ့်မည်၊ ၎င်းမှာ လီယန်ချူက နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဖြင့် စီမံခန့်ခွဲလိုက်သည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်၏။
ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင်...
လီယန်ချူသည် ရှူယီဘူးသီး ကို ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပစ်မြှောက်လိုက်ရာ... ဘူးသီးကြီးသည် လေကိုစီး၍ တရိပ်ရိပ် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး ဆန်းပြားလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမျိုးစုံ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှပေသည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မော်ရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးလည်း အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."
ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို လီယန်ချူက ရှူယီဘူးသီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဗလာကျင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းသည် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး... တိကျစွာ ပြောရမည်ဆိုပါက ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့် အာကာသသဘောတရား ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကိုလည်း ဘူးသီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ ဝင်ရောက်၍ မရတော့ချေ။
တောင်ကိုသယ်ဆောင်၍ ပင်လယ်ကိုကျော်ဖြတ်ခြင်း၊ တောင်ကိုထမ်းပိုးခြင်း သို့မဟုတ် တောင်ကိုရွှေ့ပြောင်း၍ ကျောက်တုံးများကို သယ်ဆောင်ခြင်း စသည့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်အားလုံးတွင် တောင်ကိုရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည့် စွမ်းပကားများ ရှိကြပေသည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး... မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ မဖောက်ထွက်နိုင်သေးသော်လည်း တောင်တန်းကြီးများကို ဆွဲယူဖမ်းဆွဲနိုင်သည့် ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မော်ရှန်းတောင်ကို ရှူယီဘူးသီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည့် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းပကားမျိုးမှာ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေနိုင်လောက်အောင်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လူတစ်ယောက်သည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံက ဆန်းပြားလှသော အဝတ်အစားမျိုး ဖြစ်ကာ နှစ်ဖက်သော နားထင်မှ ဆံပင်များက အနည်းငယ် ဖြူဖွေးနေပြီး... ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲချိတ်ထားကာ ရုပ်ရည်ကမူ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
ဤသူသည်ကား ပင်လယ်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မေရှန်းတာအိုဆရာ ပင် ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်တွင် မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာထက်၌ ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးရိပ်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကြီးမားလှသော ပေးဆပ်မှုများနှင့် စွမ်းအားများ အကြီးအကျယ် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း...
ယခုအခါတွင်မူ ကြီးမားလှသော အစီအစဉ်ကြီး အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်... မော်ရှန်းတောင်ဘက်တွင် အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကိုသာ သူ မသိရသေးချေ။
သူသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်း၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မော်ရှန်းတောင် တည်ရှိရာ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသည် နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းကြီး ပျက်စီးသွားပြီး မိစ္ဆာလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများ လူ့လောကထဲသို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာကြမည့် ရှုခင်းကြီးကို မျှော်လင့်တောင့်တနေခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော်လည်း သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ မနေနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားမိကာ...
ဤနေရာတစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းနေခဲ့ပြီး မော်ရှန်းတောင်၏ ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။
"………………"
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာထက်မှ ပြုံးရိပ်များက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီး တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ရင်း အမူအရာကလည်း မာခဲသွားကာ -
"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တောင်ကြီးတစ်လုံးက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
သူသည် ဝိညာဉ်အသိအာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ဤနေရာ၌ မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကြီးမားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သလို ဖြစ်နေတော့သည်။
သူသည် တိမ်တိုက်ကို နှိမ့်ချ၍ ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်ကာ အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ... ဤနေရာ၌ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် အရှိန်အဝါများ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် -
"တစ်စုံတစ်ဦးက တောင်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းနဲ့ မော်ရှန်းတောင်ကို သယ်ဆောင်သွားတာပဲ"
မေရှန်းတာအိုဆရာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ဤမျှ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် စွမ်းအားက သူ့ကို မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
"ဒါက တကယ်တော့ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"
ရုတ်တရက်...
သူသည် နှုတ်ခမ်းမွှေး၊ မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ထူထပ်လှသော ဓားသမားတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး... ထိုဓားသမား၏ နှုတ်ခမ်းမွှေးများနှင့် ဆံပင်များက သံအပ်ပမာ ထောင်မတ်နေပြီး၊ ကျားဦးခေါင်းနှင့် ကျားသစ်မျက်ဝန်းများ ရှိကာ မျက်ဝန်းအစုံက မိုးကြိုးအလား စူးရှလှပေသည်။
ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဆန်းပြားလှပြီး ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲချိတ်ထားသည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာက -
"မင်းပဲ မော်ရှန်းတောင်ကို ဝှက်ထားတာလား"
စကားကို ခပ်အေးအေးပင် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ရှိလှပေသည်။
ဤမျှ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ရှိနေသဖြင့် ဤလူသည် သာမန်လူတော့ မဟုတ်ချေ။
မုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမားက ခပ်အေးအေးပင် -
"မှန်တယ်၊ ဒါက ငါကိုယ်တိုင် ဝှက်ထားတာပဲ၊ ဒါမှပဲ စိတ်နှလုံး မဖြောင့်မတ်တဲ့ လူယုတ်မာတွေ နဂါးချိပ်ပိတ်တွင်းကို လာပြီး မကြံစည်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်"
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ဖုံးကွယ်နေပြီး -
"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စကို လာပြီး စွက်ဖက်နေရတာလဲ"
သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤလူနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက် လုံးဝ မရှိသဖြင့်... သူ၏ ရင်ထဲ၌ သံသယများနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေမိသည်၊ ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီး ဟူသည့် ထိုအမိုက်မသည် ဘယ်ကနေ ဤကဲ့သို့သော ကူညီမည့်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေလာခဲ့ရတာလဲ။
မုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
"ငါက ယန်ချီရှ ပဲ၊ လောကကြီးရဲ့ ကိစ္စတွေကို လောကသားတွေက စီမံခန့်ခွဲကြတာပဲ၊ မတရားတာတွေ ရှိလာရင် သဘာဝအတိုင်း စီမံခန့်ခွဲမယ့်သူ ရှိလာမှာပဲ"
ယန်ချီရှ... မေရှန်းတာအိုဆရာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိပြီး လေးနက်လှသော လေသံဖြင့် -
"ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ နတ်ဘုရားလက်နက် ကောင်းကင်ဖဲကြို ကို လုယူသွားခဲ့တာက မင်းပဲလား"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက ယန်ချီရှ ဟူသည့် ဤမျက်နှာဖုံးကို သိရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
၎င်း၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ဤလူများသည် အတိတ်က ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို... သို့မဟုတ် ၎င်းတို့သည် ထိုစဉ်က ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသူများနှင့် ဆက်သွယ်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရပါမည်။
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -
"မှန်တယ်"
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ဤမုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမားဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဤသူသည် ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ နတ်ဘုရားလက်နက် ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ကို လုယူနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သေချာပေါက် နည်းလမ်းအချို့ ရှိနေပေလိမ့်မည်။
သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မူလအစကို အမြန်ဆုံး စုံစမ်းလိုသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ -
"မင်းနဲ့ ကော်ချိုင်ဖုန်း ဆိုတဲ့ အမိုက်မနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလဲ"
လီယန်ချူက ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိဘဲ ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူမ အခု ဘယ်မှာလဲ၊ အသက်ရှင်သေးလား၊ သေသွားပြီလား"
မေရှန်းတာအိုဆရာက -
"သိချင်ရင် မော်ရှန်းတောင်ကို အရင်ဆုံး ထုတ်ပေးလိုက်"
အစီအစဉ်မျိုးစုံကို အစွမ်းကုန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ဦးက မော်ရှန်းတောင်ကို ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ထို့ပြင် ဤလူသည် ဤနေရာ၌ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့်... ထိုတာအိုဆရာလေးသည် ရှစ်ပုံတစ်ပုံမျှ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြား ရှိနေသည်ကိုး။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများက မိုးကြိုးအလား အေးစက်သွားခဲ့ပြီး ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါက ဘယ်တော့မှ သူတစ်ပါးနဲ့ အခြေအနေ လာပြီး မပြောဘူး"
စကားဆုံးသည်နှင့်...
"ချွင်..."
ဓားကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဖြူဖွေးလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြတ်ခနဲ ကျရောက်သွားတော့သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထပ်တူကျလှသော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် အကာအကွယ်မျိုးစုံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းဆန်းပြားလှသော ကြီးမားလှသော ဒိုင်းကာကြီးများအလား ဖြစ်သော်လည်း...
ဤဓားအလင်းတန်းက အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုဒိုင်းကာကြီးများကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်ကာ...
သူ၏ အသက်ကိုပင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားရကာ -
"နတ်ဘုရားဓား"
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ တရဟော စီးကျလာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားဆန္ဒတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေခဲ့ကာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။
ဤလူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်း ရှိနေသည်ကိုး။
မေရှန်းတာအိုဆရာက လေးနက်လှသော လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို လာရတာလဲ"
လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင် -
"ငါက မဟာဝေ ကပဲ"
လေသံက တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်ချယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရကာ...
သူသည် ဤအင်အားစုနှင့် ပတ်သက်၍ ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ၊ တစ်ဖက်လူ၏ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သေချာပေါက် ကြီးမားလှသော နောက်ခံနောက်ကြောင်း ရှိနေပုံရသည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွလေး နင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာမြေ တုန်လှုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားလှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... မြေနဂါးကြီးတစ်ကောင် လှုပ်ရှားလာသကဲ့သို့ပင်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး လက်တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဆူနာမီလှိုင်းကြီးများကို ခေါ်ယူနိုင်သလို၊ ငလျင်တစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်သဖြင့် သေချာပေါက် ကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
လီယန်ချူသည် ဓားကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လွှဲခုတ်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း ဖြတ်ခနဲ လင်းထိန်သွားခဲ့ပြီး...
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့ရပြန်သည်၊ စောစောက သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားဓား၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်းပင်။
"လက်နက်ရဲ့ အစွမ်းကို အမှီပြုနေရုံတင်ပဲဥစ္စာ၊ သတ္တိရှိရင် နတ်ဘုရားဓားကို ချထားလိုက်၊ ငါတို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ကြမယ်"
မေရှန်းတာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
လီယန်ချူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် မရေမတွက်နိုင်သော မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဤမီးလျှံများက အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ၎င်းမှာ ကမ္ဘာမြေအောက်ခြေမှ မီးလျှံများ ဖြစ်နေတော့သည်။
မြေပြင်မှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး မေရှန်းတာအိုဆရာကို ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရကာ...
သူသည် လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော မြစ်ရေများကို ဆွဲယူလာခဲ့ပြီး မြစ်ကြီးတစ်စင်းလုံးကို ဆွဲယူ၍ အောက်သို့ သွန်းလောင်းပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
သို့သော်လည်း ဤကမ္ဘာမြေအောက်ခြေမှ မီးလျှံများကမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေဆဲပင်။
ဤကမ္ဘာမြေအောက်ခြေမှ မီးလျှံများသည် မာန်ဟွန်းကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး မီးလျှံဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ စောင့်ကြပ်ထိန်းသိမ်းခြင်းကို ခံထားရသည့် အရာ ဖြစ်သဖြင့်... ယခင်က သူ၏ လက်ထဲ၌ ရှိခဲ့ဖူးသော မီးလျှံထက် အဆပေါင်းရာချီ၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာမြေအောက်ခြေမှ မီးလျှံများသည် ထိုမြစ်ရေများနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြစ်ရေများကို မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် မြူခိုးများဖြင့် ဝေဝါးသွားခဲ့ရတော့သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာသည် ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ ပူပြင်းခြောက်သွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့လာကာ... အဆုံးအစမဲ့လှသော အကုသိုလ်မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စိတ်နှလုံးထဲမှ မီးလျှံများ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့တော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်များ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဆန်းပြားလှသော မြူဆွယ်သည့် ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ကပြအလှပြနေကြတော့သည်။
ဝမ်းဗိုက်အောက်ခြေတွင် မီးဖိုကြီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ယောက်ျားတိုင်း ဖြစ်ပေါ်တတ်သည့် တုံ့ပြန်မှုအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ - "………………"
သူသည် ရာဂကျင့်စဉ်များကို အဓိကမကျင့်ကြံသော်လည်း ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ ကိစ္စရပ်များကိုမူ လုံးဝ ဖြတ်တောက်ထားခြင်း မရှိချေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် အမျိုးသမီး တပည့်များကို သိမ်းပိုက်ရသည်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်လှပြီး ထိုသို့သော မတူညီသည့် အဆင့်အတန်း၏ လှုံ့ဆော်မှုက သူ့ကို ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်းပင်။
ထို့ကြောင့် ဤဒြပ်မဲ့ စိတ်နှလုံးမီးလျှံသည် သူ၏ အကြိုက်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးလျှံများကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ခြင်းပင်။
သူသည် မျက်လုံး ကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထိုမုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်၊ ဤလူသည် သာမန်ဓားသမားတစ်ဦး မဟုတ်ရုံတင်မကဘဲ ဤကဲ့သို့သော မီးလျှံကျင့်စဉ်များကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားစဉ်မှာပင်...
ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
နေမင်းကြီး၏ စစ်မှန်သော မီးလျှံများ ပင် ဖြစ်၏။
ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံများ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာမြေအောက်ခြေမှ မီးလျှံများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ရာ... အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းလှပေသည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာသည် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် မူလက ဤမီးလျှံနှစ်ခုကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော်လည်း... စိတ်နှလုံးမီးလျှံသည် စိတ်ထဲကနေ တောက်လောင်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အတွေးများကို နှိုးဆွနေသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိအာရုံ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို သီးသန့် ခွဲထုတ်၍ ဖိနှိပ်ထားရတော့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသဖြင့် ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို ခါယမ်း၍ မီးငြိမ်းသတ်နေရကာ အလွန်ပင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေရတော့သည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -
"လက်နက်တွေကို အသုံးမပြုရင်တောင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး"
"………" မေရှန်းတာအိုဆရာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ယီးလားကွာ"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ... ဆံပင်နီမြန်းပြီး မျက်နှာက အပြာရောင် ရှိကာ လက်ထဲတွင် ဝါးရောင်သန်းနေသော ရတနာပုတီးစေ့တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ကုသိုလ်အရှိန်အဝါများက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုးဖဲကြိုးများအလား ဝန်းရံနေကာ တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလျက် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။
ဝါးရောင်သန်းနေသော ရတနာပုတီးစေ့ထံမှ ဖျော့တော့သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာကျလာခဲ့ပြီး မီးလျှံများကို ပိတ်ဆို့တားဆီး ပေးလိုက်ရာ... နေမင်းကြီး၏ စစ်မှန်သော မီးလျှံများ ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာမြေအောက်ခြေမှ မီးလျှံများ ဖြစ်စေ သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်နိုင်တော့ချေ။
မေရှန်းတာအိုဆရာသည် တကယ့်ကို နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမားအဖြစ် ဖန်တီးထားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းမွှေးများနှင့် ဆံပင်များက သံအပ်ပမာ ထောင်မတ်နေပြီး ဒေါသတကြီး မျက်ဝန်းများကို ဖြဲကြည့်ကာ အသံက မိုးကြိုးအလား ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။
"မိုးကြိုး ကျင့်စဉ်"
စကားဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းပကားများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးသည် မျက်ခုံးပင့်၍ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသလိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ရုတ်တရက်...
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ဝါးရောင်သန်းနေသော ရတနာပုတီးစေ့၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းက ဤဓားအလင်းတန်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ... နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သဖြင့်...
ဦးခေါင်းမရှိသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဦးခေါင်း ပြတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ သက်စောင့်စွမ်းအားက ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးဘဲ...
ဦးခေါင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်
"မင်းက မိုးကြိုး ကျင့်စဉ် လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"
လီယန်ချူက စကားပြန်ခြင်း မရှိဘဲ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ထိုဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်ဖောက်ထွက်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်ခုံးကြားတွင် ဖောက်ထွက်နေသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ သွေးများ တရဟော စီးကျလာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းများ ထိုးဖောက်နေသဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ ရှုခင်းများကိုပင် မြင်တွေ့နေရတော့သည်။
ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် သက်စောင့်စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင်။
အတိတ်က ပင်လယ်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် ချိုင်ဖုန်းနတ်သမီး၏ ဝှက်ဖဲများကို ချေဖျက်ရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအား အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးခဲ့ရဖူးသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဤမုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်း ရှိနေသဖြင့် သူသည် ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်တော့ချေ။
သူသည် ဝေးရာသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရဲရဲနီနေသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး...
မုတ်ဆိတ်ထူထပ်သော ဓားသမား၏ လက်ထဲတွင် ပိုးဖဲကြိုးနီတစ်ချောင်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ လေကိုစီး၍ တရိပ်ရိပ် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာကာ သူ့ကို ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးလျှံများ ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာသည် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ရုန်းထွက်၍ မရဘဲ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်မိနေဆဲပင်။
ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ပင် ဖြစ်၏။
ဤရတနာသည် ကြီးမားလှသော စွမ်းအား ရှိပြီး ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်မိသွားပါက မီးလျှံများက ရုပ်ခန္ဓာကို အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းစေခြင်းပင်။
သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ ဖြူဖွေးလှသော ပုတီးစေ့တစ်စင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ... ၎င်းမှာ မြောက်ပိုင်း ရေခဲတောင်တန်းကြီးပေါ်တွင် စုစည်းထားခဲ့သည့် အနှစ်သာရများ ဖြစ်နေတော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးလှသော မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဤနတ်ဘုရားမီးလျှံကို တားဆီးရန် အသုံးပြုလိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်ရာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် နောက်ထပ် ဖောက်ထွက်နေသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ရှေ့နှင့်နောက် ထိုးဖောက်လင်းထိန်နေတော့သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မှေးမှိန်ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။
သူသည် ထိုမြောက်ပိုင်း ရေခဲတောင်တန်းကြီး၏ အနှစ်သာရ ပုတီးစေ့ကို တိုက်ရိုက် ချေဖျက်ပစ်လိုက်ရာ... အေးစက်လှသော မြူခိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ကို အနည်းငယ်မျှ ဟသွားစေခဲ့သဖြင့် ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ခါယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဖဲကြိုး သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ဝန်းရံလာခဲ့ပြီး... ထို့နောက်တွင်မူ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ကာ လူနှင့်ဓား ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သူသည် လေစီးခြင်း နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသလို ဓားကျင့်စဉ်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် လူနှင့်ဓား ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။
"ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်..."
အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လျှပ်စီးလက်သလိုပင် အပြိုင်အဆိုင် မောင်းနှင်နေကြပြီး မကြာမီမှာပင် လီယန်ချူက အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
"ချွင်..."
ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။
မေရှန်းတာအိုဆရာသည် မော်ရှန်းတောင် နယ်မြေအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
စောစောစီးစီး သိရှိခဲ့ပါက သေချာပေါက် စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာမှသာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ရပါမည်။
"ဟွန်း..."
မေရှန်းတာအိုဆရာက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ လီယန်ချူဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
ရွှေရောင်အလင်းကွင်းသည် အလွန်ပင် လေးလံလှပြီး ကြီးမားလှသော စွမ်းပကားများ ပြည့်နှက်နေကာ လီယန်ချူဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်မှာ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်နေမင်းကြီးတစ်စင်းအလားပင် ဖြစ်၏။
"ချွင်..."
လီယန်ချူသည် ဓားကို လွှဲခုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းကွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး... မေရှန်းတာအိုဆရာသည် ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်မိကာ ဝိညာဉ်အသိအာရုံ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။
လီယန်ချူသည် စောစောက စိတ်ဓားကျင့်စဉ် ဖြင့် သူ့ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကိုး။
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ မျက်နှာပြင်က ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။
ယခုတစ်ကြိမ် မော်ရှန်းတောင်သို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သူသည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ခြေအောက်မှ အလင်းကွင်း ဖြတ်ခနဲ လင်းထိန်သွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ...
ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
၎င်းမှာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုနှင့် တူလှပေရာ၊ ယခင်က သူနှင့် ကော်ချိုင်ဖုန်းတို့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးဆီသို့ ဝေးကွာစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤနည်းလမ်းကို အမှီပြုခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မျက်ဝန်းအစုံက မိုးကြိုးအလား စူးရှလှပေသည်။
ဤလူ၏ နယ်ပယ်အဆင့်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မော်ရှန်းတောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ကိစ္စကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဤနေရာသို့ အာရုံစိုက်လာတော့မည် မဟုတ်ချေ။
"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."
ကြီးမားလှသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းပေါ်တွင် လှိုင်းတံပိုးများ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီး...
မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤသူသည် ဝတ်စုံဆန်းပြားလှသောအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖောက်ထွက်နေသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေကာ ရင်ဘတ်တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး၊ လက်မောင်းတစ်ဖက် ပြတ်တောက်နေခဲ့သဖြင့်...
တစ်ကိုယ်လုံး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေတော့သည်။
"မဟာဝေ ကျင့်ကြံသူ ယန်ချီရှ"
သူ၏ မျက်နှာပြင်က အလွန်ပင် အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး...
ထို့နောက်တွင် ခြေလှမ်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွလေး နင်းလိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ရေပြင်ကြီးက ဘေးဘယ်ညာသို့ လမ်းခွဲပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် မြစ်အောက်ခြေသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
"နဂါးမင်းအိုကြီး... ငါ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့အတွက် နဂါးပုတီးစေ့ကို ခဏငှားချင်လို့၊ အမြန်ဆုံး ထွက်လာခဲ့ပါဦး"
မေရှန်းတာအိုဆရာ၏ အက်ကွဲလှသော လေသံကြီး ထွက်ပေါ်သွားခဲ့တော့သည်။