အခန်း ၉၉၈
Vol. 100 Ch. 998
အခန်း (၉၉၈) : ထိုနေရာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်
သို့သော်လည်း တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းသည် တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုဘဲ လက်ဖဝါးကို ရုတ်ခြည်းလှန်လိုက်ပြီး သူ့အား ဆေးဖိုကန်ကြီးအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။
ဆေးဖိုကန်အောက်မှ မီးလျှံများ ငြိမ်းသေနေသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အောက်ခြေရှိ ပြာပူများက တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆူဝေလှုပ်ရှားလာကြသည်။
နားမခံသာလောက်အောင် စူးရှလှသည့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများနှင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရလေသည်။
ကျန့်ရွှမ်း၏ ဝိညာဉ် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဆေးဖိုမီးလျှံများဆီသို့ လွင့်မျောပျံသန်းသွားတော့သည်။
ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်၏ ပင့်မခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ဖမ်းဆုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။
တာအိုဆရာလေးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ အခြေအနေဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ညကမှ ဤတာအိုကျောင်းသို့ လာရောက်တည်းခိုခဲ့သည့် တာအိုဆရာ ချင်ချုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်စက် အမူအရာတို့ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး
“တာအိုမိတ်ဆွေ ဇုန်းယွန်း... တပည့်ကို ဖိုထဲပစ်ထည့်ရအောင် ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ဝိညာဉ် ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
ဇုန်းယွန်းက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ရင်း
“တာအိုမိတ်ဆွေက အသိမပေးဘဲ ဝင်လာပြီး ကျုပ်တပည့်တွေရဲ့ ကျင့်စဉ်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချောင်းကြည့်ရုံတင်မကဘူး၊ အခုကျမှ ကျုပ်ကို ပြန်ပြီး အပြစ်တင် စစ်ဆေးနေတာလား” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်သွားပြီး တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်း၏ ဝိညာဉ်ကို လက်ထဲတွင် ပင့်မထားလျက် ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။
“တပည့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မီးမွှေးတဲ့ ထင်းလို သုံးနေတာကိုး... ကျုပ်ဖြင့် ခင်ဗျားကို တောတောင်ထဲမှာ အေးအေးချမ်းချမ်း သီတင်းသုံးနေတဲ့ တာအိုဆရာ အစစ်အမှန်မှတ်လို့ စိတ်မကောင်းစရာပဲ”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်း၏ ဝိညာဉ်ကို ၎င်း၏ ရုပ်ကလာပ်ဆီသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ကျန့်ရွှမ်းသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်ခြည်း ဖွင့်လိုက်မိပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နတ်ဘုရားအလင်းတစ်တန်း စီးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် ခံစားချက်များ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာဖြင့် မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူနှင့် အခန်းထဲရှိ တာအိုဆရာ ချင်ချုံးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းက ခပ်အေးအေးပင်
“တာအိုမိတ်ဆွေက ကျုပ်ကျောင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို နားမလည်ဘဲ ဒီနေရာမှာ လာပြီး လျှောက်ပြောနေတာ ရယ်စရာကောင်းလှချည်လား” ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့် “ဟုတ်လို့လား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စကားလည်း ဆုံးရော... သူက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆေးဖိုပြာများက ချက်ချင်း တုန်ခါသွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အခန်းထဲ၌ မရေမတွက်နိုင်သော နာနာဘာဝ ဝိညာဉ်ဆိုးများ ဝိုင်းရံလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုအထဲတွင် ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ်နှင့် လူပျို တာအိုဆရာများပါ ပါဝင်နေသည်။
လူရိပ်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အလွန်တရာ နာကျင်ခံစားနေရပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် သနားစဖွယ် ညှိုးငယ်မှုများနှင့် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် တစ်ခုခုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ လက်များကို လှမ်းဆန့်နေကြသည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆိတ်ငြိမ်သော အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ရေခဲတိုက်ကဲ့သို့ အေးစက်သွားတော့သည်။
တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းက “ဆရာ” ဟု လန့်ဖြတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝိညာဉ်များထဲမှ တစ်ဦးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ ဆရာဖြစ်သူ တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်း အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ထိုဝိညာဉ်ဖြစ်နေသော တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညှိုးငယ်သနားစဖွယ် ဖြစ်နေပြီး မျက်စိ၊ နား၊ နှာ၊ ဝတ္တု အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ စီးကျနေလျက် အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ချိတ်ကောက်များကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းထားသည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်း၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်တရာ နာကျင်စွာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေသည့် သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ဆိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းမှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသွင်ဖြင့် ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါကို ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။
သူသည် တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းကို နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ
“ကျန့်ရွှမ်း... ဒီလူက မိစ္ဆာအောက်လမ်းကပဲ။ မိစ္ဆာအတတ်တွေနဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို လှည့်စားနေတာ။ သူ့ရဲ့ ဖျားယောင်းမှုကို မခံပါနဲ့၊ ဆရာ့အနားကို မြန်မြန်လာခဲ့”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ယနေ့မြင်တွေ့နေရသည့် ဆရာဖြစ်သူ၏ ပုံစံက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ရာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ
“တော်စမ်း...ငါ မင်းကို လျှော့တွက်မိသွားတာပဲ။ မင်းက တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်း မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်က ဘယ်သူလဲ”
ဟု မေးလိုက်သည်။
သူသည် တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းကိုယ်တိုင်က တပည့်များကို သတ်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ် ကျင့်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထို့အပြင် ရှေ့မှလူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်မျက်စိ နှင့် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကိုပါ လှည့်စားနိုင်ရုံတင်မက ရုပ်ပြောင်းအတတ်ဖြင့် မိမိရှေ့တွင် ဗြောင်ကျကျ ရပ်တည်နေနိုင်ခြင်းပင်။
တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းက ခပ်အေးအေးပင်
“ကျုပ်က လျူယွန်းကျောင်းရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာပါ။ မနေ့က စေတနာအပြည့်နဲ့ ကျောင်းထဲမှာ တည်းခိုခွင့်ပေးခဲ့တာကို မင်းက မကောင်းတဲ့ စိတ်ယုတ်မာတွေ မွေးမြူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
ဟု ဆိုသည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ရာ အဆောင်ထက်မှ မိုးကြိုးလျှပ်စီး အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုအဆောင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသဖြင့် အကယ်၍ ပေါက်ကွဲသွားပါက ဤဆိတ်ငြိမ်အခန်းသာမက လျူယွန်းကျောင်းတစ်ခုလုံးပါ ပြာအတိ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
လီယန်ချူသည် ဘေးလွှဲ အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ထိုမိုးကြိုးအဆောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သို့သော်လည်း ဝေးကွာလှသော တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင်မူ ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံများ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။
ဂျိန်း... ဒိုင်း... ဂျိန်း... ဒိုင်း...
ပူပြင်းလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး
“တာအိုမိတ်ဆွေမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်အချို့ ရှိတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူသည် မနေ့က တာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်က အထပ်ထပ် စဉ်းစားပြီးမှ လက်မပါခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းရည်ကို အနည်းငယ် သံသယဝင်ခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးစွမ်းအားကို ပြသလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးခိုးပြာတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲပြီး မြေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်သာသာလေး ညွှန်ပြလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို သုံးလိုက်သည်။
မြေပြင်ကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း
မြေပြင်သည် ချက်ချင်းပင် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသွားပြီး သူ၏ မြေငုပ်အတတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း
“စကားတောင် သေသေချာချာ မပြောရသေးဘူး၊ ထွက်ပြေးချင်နေပြီလား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာချုပ်အတတ် နှင့် ဝိညာဉ်နှုတ်အတတ် ဟူသော ကျင့်စဥ် နှစ်ခုကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။
တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှား၍မရတော့ဘဲ မိမိ၏ အတွေးအခေါ်များပင် ခဲယဉ်းတောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ ယခုကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် ချက်ချင်း ချုပ်နှောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
လေထုထဲတွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်မှာ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းတို့တွင် အေးစက်ပြတ်သားမှု ရှိနေသည့် တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါရှိကာ အပြင်ပန်းကြည့်ရုံမျှဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။
ဘေးတွင်ရှိနေသော တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းက သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ လန့်ဖျပ်ကာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအပြည့်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။
“နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီး ”
ဆရာဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ ဝိညာဉ် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။
လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုတာအိုဆရာလူငယ်ကို မသိကျွမ်းသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာလွန်းလှသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာ မမြင့်မားလှဘဲ အဆင့် (၃) အစောပိုင်းမျှသာ ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်၏ မာကျောခိုင်ခံ့မှုကို ပြောရလျှင် အဆင့် (၃) အနှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူ အများအပြားပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
တာအိုဆရာလူငယ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် လီယန်ချူ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လင် ”
ဒါကတော့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ကိုးလုံးမြောက် ဂါထာမန္တန် ထဲက ‘လင်’ ဂါထာ ပင် ဖြစ်သည်။
စကားလုံးလည်း ဆုံးရော... သူ၏ အရှိန်အဝါသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ထုထည်ကြီးမားကာ လွှမ်းမိုးလာပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအရာက တစ်ခဏမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ကို ချက်ချင်းပင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်နှုတ်အတတ်သည် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ၏ ဖိနှိပ်မှုကို အနည်းငယ် ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သက်တံအလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးလေသည်။
ကျန့်ရွှမ်းမှာမူ အခန်းထဲတွင် ဆွံ့အလျက် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် ဆရာဖြစ်သူ၏ ရုပ်ကလာပ်နှင့် ဆေးဖိုကန်ကြီးအတွင်းမှ ပြာပူများထဲတွင် အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေသည့် ဝိညာဉ်ဆိုးများကို ကြည့်ကာ ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုဝိညာဉ်ဆိုးများသည် ဆေးဖိုကန်၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းသည် ခဏမျှ ဆွံ့အနေရာမှ သတ္တိမွေးကာ နံရံကို ကပ်လျက် အခန်းပြင်သို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သို့သော် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဆေးဖိုပြာများထဲမှ ဆရာဖြစ်သူ ဇုန်းယွန်း၏ ဝိညာဉ်ဆိုးကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်မိပြီး
“ဆရာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘာလို့ နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေရတာလဲ”
ဟု တွေးကာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေမိသည်။
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ တစ်ခုကိုတစ်ခု လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသည်။ ရှေ့မှ ပြေးနေသော စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းသည် အလွန်လျင်မြန်လှပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေသော်လည်း နောက်မှ လိုက်နေသည့် ဓားအလင်းတန်းကမူ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ဓားအတတ်တန်ခိုးစွမ်းအားသည် လေစီးခြင်းအတတ် နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် သူ၏ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းနှုန်းမှာ လောကတွင် အမြန်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။
တာအိုဆရာလူငယ်သည် အားကုန်ထုတ်သုံးသော်လည်း လီယန်ချူကို မလှည့်စားနိုင်မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် လမ်းကြောင်းကို အသာအယာ ပြောင်းလဲကာ တာအိုကျောင်းဆီသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားတော့သည်။ တာအိုကျောင်းထဲတွင် လူဦးရေ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ဤတာအိုဆရာငယ်သည် အပြစ်မဲ့သူများကို ငဲ့ညှာကာ လက်တွန့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်၏ ထွက်ပြေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းသည် ဆိတ်ငြိမ်အခန်းမှ ထွက်လာပြီး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် အခြားလူတစ်ဦး၏ စိတ်အသိများ တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားချက်က အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပြီး တစ်ခါတရံ စီနီယာအစ်ကိုကြီးများ ပြောလေ့ရှိသည့် သရဲပူးခြင်းနှင့် ဆင်တူလှသည်။
ဆရာဖြစ်သူ ဇုန်းယွန်းသည် သူတို့ကို ဝိညာဉ်ဦးသျှောင် ကျင့်စဉ်များကို သင်ကြားပေးစဉ်က ဝိညာဉ်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်လုယူခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို တစ်ကြိမ်မျှပင် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန့်ရွှမ်းသည် ဤအကြောင်းကို သေချာနားမလည်ဘဲ လူထုကြားမှ သရဲတစ္ဆေပုံပြင်များကိုသာ ရေးတေးတေး သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့နောက်မညီဘဲ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုပုံပြင်များကို ယခင်က တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည့် နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ နှုတ်မှ ကြားသိခဲ့ရခြင်းပင်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန့်ရွှမ်းသည် သတိလစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက အေးစက်စက် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
တစ်ဖက်လူသည် ဤကိစ္စကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်ဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်သော တရားဂိုဏ်းသားဟု သတ်မှတ်ထားမည်မှာ သေချာသည်။ ယခုအခါ ဓားစာခံ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် လက်တွန့်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထိုတာအိုဆရာ ချင်ချုံးသည် ခေါင်းလောင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုခေါင်းလောင်းငယ်မှ ရတနာအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခြင်းပင်။
ဒေါင်...
ခပ်ဝါးဝါး ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တာအိုဆရာလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ခုနတင်က ဝိညာဉ်လွင့်ခေါင်းလောင်း ၏ တုန်ခါမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ တုန်ခါလွင့်စင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုတာအိုဆရာလူငယ်သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ခေါင်းလောင်းငယ်ကို ကြည့်ကာ
“ဒီလို တောတောင်တွေထဲမှာ မင်းလို လူမျိုး ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူကို ပို၍ပင် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အသုံးပြုနေသည်မှာ နတ်ဘုရားအတတ်များ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ဓားအတတ် ဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
တာအိုဆရာလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး ထိပ်ဆုံးမှသည် မျက်ခုံး၊ နှာခေါင်း၊ လည်ချောင်းနှင့် ရင်ဘတ်အထိ စာကြောင်းအစင်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အလွန်ခိုင်မာလှသဖြင့် ယခုအခါ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော်လည်း ကျန်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်လွင့်ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ... ဒေါင်...
မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတွန့်တစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထိုလူသည် လေထုထဲတွင် ငြိမ်သက်တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်လွင့်ခေါင်းလောင်းသည် နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူက ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခြင်း မရှိပေ။
လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်တောက်ပသော စာလုံးကြီးလေးလုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။
မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး လျှို့ဝှက်အတတ်။
တောင်နှင့်မြစ် ထာဝရ တည်ငြိမ်ခြင်း။
ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်လွင့်ခေါင်းလောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုလူသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူက သူ၏ သတိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိအောင် ကူညီပေးလိုက်ရာ ထိုလူသည် လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများနှင့်အတူ ဖုံးကွယ်၍မရသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေတော့သည်။
လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင်
“မင်းက အမှန် ဘယ်သူလဲ... ကျောင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
တာအိုဆရာလူငယ်၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး
“တာအိုမိတ်ဆွေ... အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျုပ်က အမှန်တော့ လျူယွန်းကျောင်းရဲ့ တပည့် ဂျင်ရှင်း ပါ။ ဆရာက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို သုံးပြီး ကျုပ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို ပြန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်လုယူပြီးချုပ်နှောင်ထားလိုက်တာပါ”
ဟု အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြလေတော့သည်။
ယခင်က စီနီယာအစ်ကိုကြီးများနှင့် ညီနောင်များ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြစဉ်ကပင် ဂျင်ရှင်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ပါရမီထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ရေကြည်ဓားအတတ် ကို တီထွင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် သက်သေပြနေသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်များတွင်လည်း အလွန်မြင့်မားသော နားလည်မှု ရှိသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ယင်ဝိညာဉ် ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး ယင်ဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုညက ဆရာဖြစ်သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ယင်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော် ဂျင်ရှင်းသည် မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ် အပေါ် နားလည်မှု မြင့်မားသဖြင့် တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းကို ပြန်လည်ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းမှာ ဘေးမှနေ၍ အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေမိသည်။ ယခင်က မိမိအမြဲ လေးစားချစ်ခင်ခဲ့ရသော နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီး တောင်အောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု ကြားသိရစဉ်က တွေးမိတိုင်း ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် တောင်ပေါ်မှာတင် အမြဲရှိနေခဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။
“လိမ်နေတာပဲ” လီယန်ချူက နားထောင်ပြီးနောက် ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းက ယင်ဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့တာကို ဇုန်းယွန်းက စောစောစီးစီး သိမြင်သင့်တာပေါ့။ ဘာလို့ မင်းကို ဝိညာဉ်အပြင်ထွက်ဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းရတာလဲ”
ဂျင်ရှင်းက
“ကျုပ် တောင်ပေါ်မှာ ထူးခြားတဲ့ ကံကောင်းမှုတစ်ခု ကြုံခဲ့ရလို့ အသက်ရှူနှုန်းနဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါဖုံးအတတ် ကို ကျင့်ကြံခွင့်ရခဲ့တာပါ။ ဆရာက အဲဒါကို မရိပ်မိဘဲ ကျုပ်ကို စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာပါ”
ဟု ရှင်းပြသည်။
လီယန်ချူက
“ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာလည်း ဒီအတတ်နဲ့ပဲလား”
ဟု မေးရာ ဂျင်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခပ်အေးအေးပင် “ဘယ်လိုမျိုး ကံကောင်းမှုလဲ” ဟု ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
ဂျင်ရှင်းက
“တောင်ပေါ်မှာ မှားယွင်းပြီး ဂူသင်္ချိုင်းအဟောင်းတစ်ခုထဲ ရောက်သွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီထဲက တရားထိုင်တဲ့ ဖျာပေါ်မှာ တာအိုဝတ်ရုံတစ်ထည်နဲ့ ဖိနပ်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဂူထဲမှာ ကျောက်စိမ်းပေလွှာ အချို့ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ အရှိန်အဝါဖုံးအတတ်က အဲဒီထဲက တစ်ခုပါပဲ” ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။ ဂျင်ရှင်း ပြောပုံအရ ဆိုလျှင် ထိုဂူသင်္ချိုင်းသည် မိမိသွားရောက်မည့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပင် ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။ ရှီးရွှမ်း နတ်သမီး သည် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအကြောင်းကို စကားအနည်းငယ်မျှသာ ပြောကြားခဲ့ပြီး သူမ၏ ထိုမှတ်ဉာဏ်ပိုင်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေပုံရသည်။
လီယန်ချူက
“တာအိုဆရာ ဇုန်းယွန်းကို မင်းက ပြန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်လုယူလိုက်တာပဲ။ ဒါဆို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဘာလို့ ဆေးဖိုပြာတွေထဲမှာ ပေါ်နေရတာလဲ”
ဟု မေးသည်။
ဂျင်ရှင်းက
“ဒီဆေးဖိုကန်ကို ဘယ်ကနေ ရလာမှန်း မသိပါဘူး။ လူရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထင်းလိုသုံးပြီး ရုပ်ကလာပ်ကို ဆေးလုံးအဖြစ် အရည်ကျိုနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီဆေးလုံးကို သောက်သုံးရင် အသက်ရှည်ကျန်းမာစေပါတယ်”
ဟု ရှင်းပြသည်။
“ဒါကို မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ”
ဂျင်ရှင်းက
“ကျုပ်က ဇုန်းယွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူခဲ့သလို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုလည်း ဝါးမြိုခဲ့လို့ သိရတာပါ။ သူ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတွေက ဆေးဖိုမီးလျှံတွေရဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံလိုက်ရတာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးဆေးဖိုပြာတွေထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာပါ”
ဟု ဆိုသည်။
ဘေးတွင်ရှိနေသော ကျန့်ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ မိမိတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင့်ကြံခဲ့သည့် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ သွေးပျက်စရာကောင်းသော ကိစ္စရပ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။
လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်
“ဒါဆို သူကော...” ဟု မေးကာ တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီည ကျုပ်သာ မလှုပ်ရှားခဲ့ရင် သူလည်း မင်းရဲ့ ဆေးလုံးအဖြစ် အသတ်ခံရမှာပဲ မဟုတ်လား”
ကျန့်ရွှမ်းသည် မိမိ၏ နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်ကလည်း စီနီယာအစ်ကိုကြီးများနှင့် ညီနောင်အချို့သည် မတော်တဆ ဖျားနာပြီး သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီး သေဆုံးသည်ဟု သတင်းထွက်ပြီးနောက်မှ သေဆုံးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုအရာများမှာလည်း မတော်တဆ မဟုတ်ခဲ့ပုံရပေ။ ယခင်ကတည်းက သူ သံသယဝင်ခဲ့သည်မှာ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ပါလျက် တစ်နှစ်အတွင်း ဘာကြောင့် လူအများအပြား ဖျားနာပြီး သေဆုံးရသနည်းဟူ၍ ဖြစ်သည်။
စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဂျင်ရှင်းက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြုံးရင်း
“ရှောင်လင်း... အစ်ကိုကြီး ခဏတာ လမ်းမှားရောက်သွားခဲ့တာပါ။ ကံကောင်းလို့ တာအိုမိတ်ဆွေက တားဆီးပေးခဲ့လို့ ဘေးဒုက္ခအကြီးကြီး မဖြစ်ခဲ့တာပါ”
ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ စကားမပြောရသေးမီ ကျန့်ရွှမ်းသည် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည့် နာမည်အချို့ကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“သူတို့တွေ တကယ်ပဲ ဖျားပြီး သေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုကြီးက ဆေးအဖြစ် အရည်ကျိုပစ်လိုက်တာလား။ အိပ်ဆောင်ထဲကို ပြန်သွားကြည့်ရင် ချက်ချင်း သိရမှာပဲ”
ဂျင်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ရှောင်လင်း... ဒီကိစ္စက အစ်ကိုကြီး မှားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ မရှိရင် မင်းတို့အားလုံးလည်း ဆရာ့ရဲ့ ဆေးလုံးအဖြစ် အသတ်ခံရမှာ ကြာလှပြီ။ အခု ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ လူအနည်းငယ်ပဲ သေဆုံးခဲ့ရတာပါ။ ပြီးတော့ မင်းကို ရန်ပြုဖို့ စိတ်ကူး ငါ့ဆီမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး”
ကျန့်ရွှမ်းက အေးစက်စွာဖြင့်
“ကျုပ် ယင်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကလွဲလို့ပေါ့ ဟုတ်လား”
ဟု မေးရာ ဂျင်ရှင်းသည် စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။
လီယန်ချူသည် တန်ခိုးစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုဆေးဖိုကန်ပြာများထဲမှ ဝိညာဉ်ဆိုးများကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
ဆေးဖိုကန်အတွင်း၌ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တစ်မျိုး ပါဝင်နေသော်လည်း တာအိုဂိုဏ်း၏ အမွှေးတိုင် အရှိန်အဝါကို ခံယူထားသဖြင့် မဟာတန်ခိုးရှင်များပင် ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်မတွေ့ပါက ကွဲကွဲပြားပြား သိမြင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ စိတ်အသိဖြင့် ရှာဖွေခြင်းတွင်လည်း ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေပေသည်။
လီယန်ချူသည် ဖန်တီးခြင်းရွှေကျမ်းစာ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်နှုတ်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုဝိညာဉ်ဆိုးများကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဝိညာဉ်ဟုပင် မခေါ်ဆိုနိုင်တော့ဘဲ ကျန်ရစ်သော စိတ်ဆန္ဒမျှပင် မဟုတ်တော့ပေ။ ဆေးဖိုကန်၏ ထူးခြားမှုကြောင့်သာ ထိုစွမ်းအင်အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေပြီး ဆေးဖိုကန်၏ မိစ္ဆာသဘာဝကို ပိုမိုအားကောင်းစေခြင်း ဖြစ်သည်။
“လူကို ဆေးလုံးအဖြစ် အရည်ကျိုတာကိုး...”
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက အေးစက်သွားသည်။
အကယ်၍ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်မလာခဲ့ပါက ယနေ့ည တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းမှာ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာလှသည်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ဤတာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ လူငယ်မောင်မယ်များမှာလည်း လူမသိသူမသိ တိတ်တဆိတ် လဲလှယ်ခြင်း ခံရမည်မှာ အမှန်ပင်။
လီယန်ချူသည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေ ပြန့်နှံ့နေတာက တကယ့်ကို အဆိပ်အတောက်ပါပဲလား...”
အသက်ရှည်ကျန်းမာခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သူမဆို မိမိ၏ စည်းကမ်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိန်းသိမ်းရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။
လီယန်ချူသည် ဆိတ်ငြိမ်အခန်းအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ပုံမှန်ရှိခိုးပူဇော်လေ့ရှိပြီး နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ အနည်းငယ် စွဲကပ်နေသည့် ဆရာသခင်၏ ပုံတူပန်းချီကားချပ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောအရာများမှာ သာမန်တာအိုလက်နက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
သူသည် တာအိုဆရာလေး ကျန့်ရွှမ်းကို လျူယွန်းကျောင်းရှိ တာအိုဆရာအားလုံးကို စုစည်းစေပြီး ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောကြားစေလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မောင်မယ်များသည် ပထမဆုံးတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီးနောက် ထိတ်လန့်ခြင်း၊ လမ်းပျောက်ခြင်း စသည့် ခံစားချက်မျိုးစုံ ယှက်သန်းသွားကြတော့သည်။
မိမိတို့အမြဲ လေးစားခဲ့ရသော ဆရာဖြစ်သူက မိမိတို့ကို ဆေးဖော်စပ်ရန် အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မိမိတို့အမြဲ ချစ်ခင်ခဲ့ရသော နဝမမြောက် စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဆရာ့ကို ပြန်သတ်ခဲ့သော်လည်း မိမိတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းမပြုဘဲ ဆရာ့လမ်းစဉ်ဟောင်းအတိုင်း လိုက်လျှောက်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များက သေဆုံးသွားခဲ့သည့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးများမှာလည်း မတော်တဆ ဖျားနာသေဆုံးခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူသားဆေးလုံးအဖြစ် အရည်ကျိုခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့တွင်လည်း ထိုစီနီယာအစ်ကိုကြီးက ကျန့်ရွှမ်းကိုပါ သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။
ထိုလူငယ်မောင်မယ်များသည် တောတောင်ထဲတွင် အမြဲအေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ကိစ္စရပ်များကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး လောကကြီးတွင် မိမိတို့ ခိုလှုံရာမဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ကို ထုတ်လိုက်ရာ နူးညံ့သောအလင်းတန်းများသည် ထိုလူငယ်မောင်မယ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြားသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ကူညီပေးသည့် ရတနာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ စိတ်အာရုံနောက်ကျိမှုများကို ပယ်ဖျောက်ပေးနိုင်သည်။
ထိုရတနာ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားအောက်တွင် လူငယ်မောင်မယ်များ၏ စိတ်ခံစားမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး ဤကိစ္စကို လက်ခံနိုင်လာကြသည်။ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
လီယန်ချူသည် ဆေးဖိုကန်ကို ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး လျှို့ဝှက်အတတ် ကို ထပ်မံထည့်သွင်းကာ ယင်ယန်ဓာတ်နှစ်ပါးပုလင်း ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုနှစ်ပေခွဲခန့် မြင့်သော ပုလင်းအတွင်း၌ ယင်ယန်ဓာတ်နှစ်ပါး ပါဝင်နေပြီး သက်ရှိတို့၏ ရှင်သန်ခြင်းစွမ်းအင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သလို လူကို ချုပ်နှောင်ရန်အတွက်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော ရတနာဖြစ်သည်။
သူသည် ဆေးဖိုကန်နှင့် ဂျင်ရှင်း၏ ဝိညာဉ်ဦးသျှောင်ကို ထိုဘူးထဲသို့ အတူတူ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ဂျင်ရှင်းသည် လီယန်ချူ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ အရှိန်အဝါ အလွန်တရာ ဆုတ်ယုတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ခိုင်မာလှသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ သူ ပြောပြချက်အရ ဆိုလျှင် ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး မီးလျှံများနှင့် လေပြင်းများကို မကြောက်ရွံ့စေသည့် ကျမ်းစာတစ်စောင်ကို သင်ယူခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဂျင်ရှင်းက ဒီအဆင့်အထိ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အဲဒီဂူထဲက အမွေအနှစ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ”
ဟု လီယန်ချူက ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
ဂျင်ရှင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ အဆင့် (၃) အလယ်အလတ်မျှသာ ရှိသော်လည်း မိမိ၏ တန်ခိုးစွမ်းအား အမြောက်အမြားအောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ အတတ်ပညာများမှာ သိမ်မွေ့နက်နဲပြီး တာအိုအရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ လူငယ်မောင်မယ်များကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။
ထိုတာအိုဂိုဏ်းဝင် လူငယ်များသည် စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း အဆင့်မျှသာ ရှိကြပြီး ဤဝူတောင်တန်း အတွင်း၌ အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဂိုဏ်း၏ လူကြီးမိဘများမှာ လူသားစားသည့် မိစ္ဆာများ ဖြစ်နေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ နောင်ရေးမှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။
လီယန်ချူက ကျန့်ရွှမ်းကို ကြည့်ကာ
“ကျောင်းထဲမှာ ဒီလို အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်သွားပြီးပြီဆိုတော့... နောက်ထပ် မင်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလဲ”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျန့်ရွှမ်းက တွေဝေစွာဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။ သူသည် အလွန်ထက်မြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကို ရုတ်တရက် ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် လမ်းပျောက်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက
“ငါ လူလွှတ်ပြီး မင်းတို့ကို လာခေါ်ခိုင်းမယ်။ တခြားတောင်တစ်ခုကို ပြောင်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားမဟာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဂိုဏ်းအောက်ကို ဝင်မလားဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပဲ... ဘယ်လိုလဲ”
ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။
ကျန့်ရွှမ်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ညီနောင်များကို တွေဝေစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဒီကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကို တိုက်ရိုက်ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လီယန်ချူနှင့်လည်း ကံကြမ္မာအကျိုးပေး ပတ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုညီနောင်များသည် ယခုအခါ မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို ဗဟိုပြုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန့်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
“အားလုံးကို တာအိုဆရာကြီးရဲ့ စီစဉ်မှုအတိုင်းပဲ နာခံပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။
၎င်းတို့အတွက် ထို့ထက်ကောင်းသော ရွေးချယ်မှု မရှိတော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရှေ့မှ တာအိုဆရာငယ်သည် ကျောင်း၏ ဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ နောင်ရေးအတွက်ပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သတင်းစကားကို ရွှီထျန်းနန် ထံသို့ တိုက်ရိုက်ပေးပို့ပြီး ဖြစ်ကြောင်းစုံကို အသိပေးလိုက်သည်။ ရွှီထျန်းနန်က ချက်ချင်းပင်
“ဒီကိစ္စကို စိတ်ချပါ... ကျုပ် အားလုံးကို အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလာသည်။
တရားရုံးတော် သည် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံခြင်း ကျွမ်းကျင်သူများကို စုဆောင်းရုံတင်မကဘဲ လူငယ်မောင်မယ်များကို ပျိုးထောင်ပေးရန်အတွက်လည်း စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားပြီး နောက်ကွယ်တွင် တိုင်းပြည်အစိုးရ၏ ပံ့ပိုးမှု ရှိနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီထျန်းနန်က အားလုံးကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးမည်ဆိုပါက ဤကိစ္စသည် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်ရာ ဖြူဖွေးသောအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါကတော့ သုံးပေ ရှည်လျားပြီး အေးစက်လှပစွာ တောက်ပနေသည့် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက် ဖြစ်သည်။
မိုရှဲ့ ရတနာဓား
လီယန်ချူက ထိုဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဓားသည် ကျောင်းအတွင်း၌ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံသန်းလှုပ်ရှားနေတော့သည်။ လီယန်ချူသည် ထိုဓားကို ကျောင်း၏ အထက်တွင် ဆွဲဆန့်ထားလိုက်ပြီး အားလုံးကို မှာကြားလိုက်သည်။
“ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ တရားရုံးတော် က လူတွေ သီးသန့်လာခေါ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီဓားရှိနေသရွေ့ ဘာဘေးအန္တရာယ်မှ မရှိစေရဘူး”
နတ်ဘုရားလက်နက်များသည် တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ ကံကြမ္မာ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးများ၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သေးငယ်သော တာအိုကျောင်းလေးတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက်မူ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံလှပေသည်။
လီယန်ချူသည် အားလုံးကို အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးပြီးနောက်မှ တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူသည် ယခင်က ကျောက်နံရံကြီး၏ ရှေ့သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းခဲ့သည်။
သူသည် ယခင်က ဤနေရာကို သာမန်ကာလျှံကာ လာရောက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂူသင်္ချိုင်းဟောင်းများအတွင်း၌ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေနိုင်ပုံရပေတော့သည်။