အခန်း ၅၈၉
Vol. 40 Ch. 589
အခန်း (၅၈၉) - လူသူကင်းမဲ့နေသော နေရာနှင့် လေဝူဘိုးဘေး
~“ညီလေးယဲ့ နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်း က ဒီဘက်မှာကွ”
လင်မြောင်ဘိုးဘေး က ဦးဆောင်၍ လမ်းပြလိုက်၏။
ယဲ့ဖုန်းသည် နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် ကို နှိမ်နင်းရန် လုံးဝ ယုံကြည်မှုရှိနေကြောင်းကို သူသိရှိထားပြီး ယနေ့သည် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူက တက်ကြွစွာဖြင့် လမ်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ကွာဝေးသော နေရာတွင်၊
ယဲ့ဖုန်း၊ မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး နှင့် လင်မြောင်ဘိုးဘေး တို့သည် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ဘာမှမရှိတော့သော တောင်ထိပ်ပြောင်ပြောင်ကြီးကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြ၏။
“ငါ မှတ်မိသလောက် နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်း က ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပါ”
လင်မြောင်ဘိုးဘေး က အရှက်ရစွာဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားတော့၏။
ယဲ့ဖုန်းက အရာရာကို ပုံဖော်နိုင်သော မျက်လုံး ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက် ဉာဏ်အလင်းပွင့် နှလုံးသား ဖြင့် တွက်ချက်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပခုံးတွန့်လိုက်၏။
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။
ထိုပုံရိပ်ထဲတွင်၊
နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် သည် သူ၏ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ပုံရိပ် ကို အသုံးပြုကာ နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးကို အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးနောက် နန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ထမ်းကာ မည်သည့်နေရာသို့ သွားမှန်းမသိအောင် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့၏။
ယခုမူ သူ၏ အရိပ်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ချေ။
“မိုက်လိုက်တာ”
ယဲ့ဖုန်းမှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့သဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်၏။
နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် သည် သူက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်နတ်ဆိုး ဘိုးဘေး နှင့် ဦးချို မွှေးပွ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲကြီး တို့အား သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်း ကြီးကိုပါ သယ်ဆောင်ကာ ညတွင်းချင်း ထွက်ပြေးရလောက်အောင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ဤအဖြစ်အပျက်က ယဲ့ဖုန်းအား လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားစေ၏။
ဟွမ်ဟယ် ပင် ဖြစ်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် က ထွက်ပြေးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”
လင်မြောင်ဘိုးဘေး မှာ အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့နေတော့၏။
တစ်ချိန်က ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူမရှိဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် က အထုတ်အပိုးများသိမ်းကာ ထွက်ပြေးသွားရသည်တဲ့လား။
ကွာဟချက်က တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ နောက်မှပဲ နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် ကို ဖမ်းကြတာပေါ့” ယဲ့ဖုန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး လင်မြောင်ဘိုးဘေး နှင့်အတူ လေဝူဘိုးဘေး ၏ စံအိမ်ဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
... ... ...
မိုင်ပေါင်း သန်းချီ ကွာဝေးသော နေရာတွင်၊
နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် က အသွင်ပြောင်းထားသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ပုံရိပ် ကြီးက မည်းနက်သော နန်းတော်ကြီးကို ပွေ့ချီထားလျက် တိမ်တိုက်များအထက်တွင် အပြေးအလွှား သွားနေ၏။
“ဟီး... ဟီး...”
“ယဲ့ဖုန်း.. မင်း.. ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ အခွင့်အရေး မရအောင် ဒီနန်းတော်သခင် က ကြိုတင် ထွက်ပြေးသွားမယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုမှ ခန့်မှန်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟီးဟီးဟီး”
နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်းသခင် က အားရပါးရ ရယ်ချလိုက်၏။
သူက နတ်ဆိုး ဘုရားကျောင်း ကြီးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
“ရှန်ကျိုးတိုက်ကြီး မှာ ကြီးမားတဲ့ သန့်စင်သော နယ်မြေ ကိုးခု ရှိပြီး အဲဒီနေရာတိုင်းမှာ ကြောက်စရာ ပညာရှင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ငါ ကျောင်းယန် သန့်စင်သော မြို့တော် မှာပဲ နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ လောကကြီးမှာ ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားလို့ရတယ်။ ဒါကြောင့် မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ သန့်စင်သောနယ်မြေ တစ်ခုခုမှာ ခဏလောက် ပုန်းနေရမယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်၏။
... ... ...
ကျောင်းယန် သန့်စင်သော မြို့တော် တွင်၊
ယဲ့ဖုန်း၊ လင်မြောင်ဘိုးဘေး နှင့် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး တို့သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
“ညီလေးယဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပဲ”
သူတို့ စံအိမ်ကြီးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယဲ့ဖုန်းက အသံလာရာဆီသို့ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ ကျန်းလင်းဘိုးဘေး က အေးအေးလူလူ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါက ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ဒုတိယအလွှာသို့ တကယ်ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့တော့၏။
“တာအိုရောင်းရင်း ကျန်းလင်း.. အဆင့်တက်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ”
ယဲ့ဖုန်းက အရိုအသေပေးလိုက်၏။
“ညီလေးယဲ့ က အရမ်း ယဉ်ကျေးနေပါပြီ။ အခုချိန်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် ထဲက ပြင်ပမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကို တံမြက်လှည်းသလို ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။ ဒီညစာစားပွဲကို တက်ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက မင်းကို သေချာပေါက် အထင်ကြီးလေးစားနေကြမှာ အသေအချာပဲ”
ကျန်းလင်းဘိုးဘေး က တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် ဒီညစာစားပွဲကို တက်ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေ အတော်လေး များမယ်ပေါ့” ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။
“မှန်တာပေါ့” ကျန်းလင်းဘိုးဘေး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီညစာစားပွဲကို ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ဒုတိယအလွှာကို မကြာသေးခင်ကမှ တက်လှမ်းသွားတဲ့ လေဝူဘိုးဘေး က အိမ်ရှင်အဖြစ် ကျင်းပတာကွ။ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက မှတ်သားလောက်စရာပဲ။ ပြီးတော့ တခြား တက်ရောက်လာတဲ့ သူတွေကလည်း အများစုက ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ပထမအလွှာမှာ ရှိကြပြီး ခွန်အားကတော့ သာမန်ပါပဲ” လင်မြောင်ဘိုးဘေး က ဖြည့်စွက်ပြောကြားလိုက်၏။
“ဪ... နားလည်ပါပြီ” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
အကယ်၍ ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ပထမအလွှာနှင့် ဒုတိယအလွှာ၏ ခွန်အားမျှသာဆိုလျှင် သူ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ချေ။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အကဲစမ်းရန် ရဲတင်းလာခဲ့မည်ဆိုလျှင် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် သူတို့အားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်၌ တံမြက်လှည်းသလို ရှင်းလင်းပစ်နိုင်သည်။
အခြေအနေက တကယ်ကြီး ဆိုးရွားလာခဲ့လျှင် သူက အစစ်အမှန်ယွမ် စွမ်းအား တံဆိပ် ဖွင့်ချသည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူတိုင်းကို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းပစ်နိုင်၏။
“ညီလေးယဲ့..ကျေးဇူးပြုပြီး.. ကြွပါဦး”
ကျန်းလင်းဘိုးဘေး နှင့် လင်မြောင်ဘိုးဘေး တို့က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဗဟိုနေရာကို ယဲ့ဖုန်းအတွက် ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့အား စံအိမ်ကြီး၏ ညစာစားပွဲ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြ၏။
ဤနေရာတွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေ၏။
ထိုင်ခုံ သုံးခုံက လွတ်နေသည်။
ကျန်နေသော နေရာငါးခုတွင်မူ လူများ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။
လျှပ်စီး သင်္ကေတများ ပါရှိသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးကတော့ လေဝူ မင်းဆက် ၏ လေဝူဘိုးဘေး ပင် ဖြစ်၏။
အခြား လေးဦးမှာမူ အဘိုးအို နှစ်ဦး၊ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးချော တစ်ဦးနှင့် ကတုံးပြောင်ပြောင် လူဝတုတ် ကလေးငယ် တစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြ၏။
သူတို့လေးဦးစလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ပထမအလွှာတွင် ရှိကြသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ရောက်လာပြီပဲ”
ယဲ့ဖုန်း၏ ပုံတူပန်းချီကားများကို မြင်ဖူးထားသော လေဝူဘိုးဘေး သည် ယဲ့ဖုန်းအား အခြား ဘိုးဘေးနှစ်ဦး ခြံရံလျက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
အခြား ဘိုးဘေးလေးဦးကလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့.. ကျုပ်က လေဝူဘိုးဘေး ပါ။ ပြီးတော့ ဒီလေးယောက်က ဟုန်ကွမ်ဘိုးဘေး၊ ကောင်းကင်ဝါးမြို ဘိုးဘေး၊ ပိလျိုနတ်မိမယ် နဲ့ ရတနာစုံ တာအိုသခင် တို့ ဖြစ်ကြပြီး အားလုံးက ကြယ်အဆင့် အင်အားစုတွေကို တည်ထောင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေချည်းပါပဲ”
လေဝူဘိုးဘေး က ဦးဆောင်၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့ အားလုံးကို.. နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်ဗျာ”
ယဲ့ဖုန်းက လူတိုင်းကို လက်များ ဆုပ်မိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စားပွဲဘေးရှိ ကုလားထိုင် ရှစ်လုံးကို အကြည့် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
“ဟင်.. ဘာလို့ ထိုင်ခုံ တစ်ခုံ လိုနေတာလဲ”
“ဒီညစာစားပွဲက ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် တွေအတွက်ပဲ.. နေရာချပေးထားတာလေ”
ကတုံးပြောင်ပြောင် လူဝတုတ် ကလေးငယ်က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက အလွန် ရင့်ကျက်နေ၏။
ရတနာစုံ တာအိုသခင် ဟု လူသိများသော ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ နှစ်အနည်းငယ်အရွယ် ကလေးငယ် တစ်ဦးနှင့် တူနေသော်လည်း သူသည် နှစ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် အကြီးအကဲအဆင့်တွင် ရှိသော စစ်မှန်သည့် မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ထိုင်ခုံ တစ်ခုံ တကယ်ကို လိုနေတာပဲ” ယဲ့ဖုန်းက သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး ကို အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်၏။
လေဝူဘိုးဘေး က မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး ကို အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလင်းဘိုးဘေး နှင့် လင်မြောင်ဘိုးဘေး တို့ထံသို့ အကူအညီတောင်းသော အကြည့်များဖြင့်သာ အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်တော့၏။
လင်မြောင်ဘိုးဘေး က စားပွဲရှေ့တွင် ကုလားထိုင်သစ် တစ်လုံးကို ယူလာချပေးလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။
“အစောင့်အရှောက် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး က မူလက မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မှာ ရှိခဲ့တာပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကပဲ ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ မသိတာက ပုံမှန်ပါပဲ”
“ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် သုံးယောက်တောင် ရှိနေတာလား”
ရတနာစုံ တာအိုသခင်၊ ပိလျိုနတ်မိမယ် နှင့် အခြားသော ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ဘိုးဘေးလေးဦး တို့မှာ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြပြီး ယဲ့ဖုန်းအား သတိထားသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်.. မင်းသမီးလေး က အခုလေးတင် ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ကို တက်လှမ်းသွားတာပါ။ ဂိုဏ်းမှာ မကြာခဏ မရှိတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အစ်ကိုတော် ကိုပါ ထည့်တွက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းမှာ အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးနေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် အနည်းအကျဉ်း ရှိနေတာတော့ အမှန်ပါပဲ” ယဲ့ဖုန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်၏။
“မြူခိုးဂိုဏ်း က နာမည်နဲ့ လိုက်အောင်ကို အံ့မခန်း အစွမ်းထက်လှပါလား”
ဘိုးဘေးအချို့၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားကြတော့၏။
ယဲ့ဖုန်းက ပြင်ပလောကမှ ဘိုးဘေးနှစ်ဦးကို တံမြက်လှည်းသလို ရှင်းလင်းခဲ့သည့် လုပ်ရပ်ကို သူတို့ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်၏။ ယဲ့ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမျိုးကို အချိန်တိုင်း အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုမူ သူတို့ သေချာ မသိကြချေ။
သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ရန်မစသင့်ပေ။
ယခုအခါ မြူခိုးဂိုဏ်း တွင် အသစ်တက်လှမ်းထားသော ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ရှိသည့် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး လည်း ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြရတော့သည်။
“လာကြပါ.. အားလုံးပဲ ။ ဒီညစာစားပွဲက ငါတို့အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိလာအောင်နဲ့ ကျန်းလင်းဘိုးဘေး ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲ အဆင့် ဒုတိယအလွှာကို တက်လှမ်းသွားတာကို ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက် ကျင်းပတာပါ။ အနာဂတ်မှာ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန် မိတ်ဆက်ပေးကြတာပေါ့”
အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ လေဝူဘိုးဘေး က ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ” ကျန်းလင်းဘိုးဘေး က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ယဲ့ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ ဝိုင်ခွက်များကို မြှောက်ကာ သောက်လိုက်ကြ၏။
မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေကြ၏။
“ဟင်.. ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းက လေးစားရတဲ့ တာအိုရောင်းရင်း မြေခွေးမလေး က ဘာလို့ မသောက်တာလဲ” ပိလျိုနတ်မိမယ် က အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူ အရက်မသောက်ဘူးဗျ” ယဲ့ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
အခြားသူများမှာ ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြ၏။
သို့သော် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး က မြူခိုးဂိုဏ်း မှ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမအား ရန်စရန်မှာ မသင့်တော်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် သူတို့က ဘာမှ ဆက်မပြောကြတော့ချေ။
ထိုညဝယ်၊
နောက်ဆုံးတွင် ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွား၏။
ယဲ့ဖုန်းနှင့် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး တို့သည် လေဝူဘိုးဘေး ၏ စံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး ကျောင်းယန် သန့်စင်သော မြို့တော် ၏ လူစည်ကားသော လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြ၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်.. ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ စားစရာကောင်းတာ သိပ်မရှိသလိုပဲနော်”
မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး က မသိမသာ ရေရွတ် လိုက်သည်။
ယဲ့ဖုန်းက သူမကို စိမ်းစိမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မကြည်သာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“စားဖို့ကလွဲရင် မင်း ဘာများ လုပ်တတ်သေးလို့လဲ”
“ချမယ်လေ”
မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး က သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်တို ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ပင် ကွဲအက်သွား၏။
“သမီးက တိုက်ခိုက်ရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်.. သမီးတို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ သွားကြမလား”
ယဲ့ဖုန်းက မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး ၏ နဖူးကို လက်ညိုးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး “မင်းက တိုက်ချင်တယ်ပေါ့။ ရတယ်လေ ဒါပေမဲ့ ဒီည မင်း ငါနဲ့အတူ ပြင်ပလောက ကြယ်တာရာ ဟင်းလင်းပြင် ဆီကို လိုက်ခဲ့ရမယ်”
ညစာစားပွဲက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်တွင် သူ၌ အခြား အရေးကြီး ကိစ္စများ မရှိတော့သဖြင့် ကြယ်တာရာ ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ ခရီးတစ်ခေါက် သွားရန် အချိန်ကျရောက်လာတော့၏။
“ညီလေးယဲ့”
“ငါတို့ ရောက်လာပြီကွ”
ကျန်းလင်းဘိုးဘေး နှင့် လင်မြောင်ဘိုးဘေး တို့သည် ယဲ့ဖုန်းနှင့် မင်းသမီးလေး ဟူဖေးဖေး တို့၏ နောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ သူတို့က လေဝူဘိုးဘေး နှင့် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်းနှင့် မင်းသမီးလေး ကို အလျင်အမြန် လိုက်ရှာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ သွားကြရအောင်”
ယဲ့ဖုန်းက လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ခန်းမဆောင် ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်တော့သည်။
--