အခန်း ၄၅၁
Vol. 31 Ch. 451
အခန်း (၄၅၁) ပညာ အမွေပေးခြင်း အပိုင်း (၂)
သခင်လေးစစ်ထူ တွင် အပ်စိုက်ပညာ အတွေ့အကြုံ မရှိသော်ငြားလည်း၊ လီကျန်းယွမ် ၏ တစ်သက်တာလုံး ကျင့်ကြံလာခဲ့သော သန့်စင်သော ယန် အတွင်းအား ၏ အကူအညီ ရှိနေပေသည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လိုအပ်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိနိုင်၏။
ချက်ချင်းပင် ဆုမို က လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်များကို နှုတ်မှ ရွတ်ဆို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ လီကျန်းယွမ် ကလည်း သူ တစ်သက်တာလုံး စုဆောင်းလာခဲ့သော သန့်စင်သော ယန် အတွင်းအား များကို ပေါင်းစပ် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုမို က ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ပြင်ပက စစ်မှန်သော ချီများကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သူတို့ နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်မှုကြောင့်၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်ပက စစ်မှန်သော ချီ များကို ဖယ်ရှားခဲ့စဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို လျင်မြန်နေခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီကျန်းယွမ် ၏ ကျင့်ကြံမှုများမှာ အချည်းနှီး မဟုတ်ချေ။
အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ မလောင်ကျွမ်းမီ အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် ခြေထောက် တိုက်ယန် ဆီးအိမ် သွေးကြော အတွင်းရှိ ပြင်ပက စစ်မှန်သော ချီ များ အားလုံး လုံးဝ ဖယ်ရှားရှင်းလင်း ပြီးစီးသွားသည်။
လီကျန်းယွမ် က အစပိုင်းတွင် ဆုမို ကို ခေတ္တ အနားယူစေချင်ခဲ့၏။ ထို သွေးကြော အတွင်းမှ နတ်ဆိုးတစ္ဆေငါးပါး ချီ များ ဖယ်ရှားပြီးသွားသောအခါ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားပြီး အတွင်းအား များကို ပိုမို အသုံးပြုလာနိုင်သဖြင့်၊ ဆုမို အနေဖြင့် ဆက်လက် ပင်ပန်းခံနေရန် မလိုအပ်တော့ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ဆုမို ကို တစ်ချက် အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မြေးတပည့် ဖြစ်သူမှာ မျက်နှာ နီမြန်းနေခြင်း၊ အမောတကော ဖြစ်နေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင် နည်းနည်းလေးမျှပင် မတွေ့ရချေ။
တစ်ခဏတာမျှ သူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့၏။
“ကလေးလေး... မင်းက ဒီလောက်တောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ အတွင်းအား တွေကို ဘယ်လိုများ ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေရတာလဲ”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာ တွေက တကယ်တော့ မတူညီတဲ့ ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ တစ်ခုကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ... ဆရာအဘိုး သိချင်တယ် ဆိုရင်၊ ဆရာအဘိုး ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားတဲ့ အခါကျမှ ကျွန်တော် အသေးစိတ် ရှင်းပြပါ့မယ် ခင်ဗျာ”
“ကောင်းပြီလေ”
လီကျန်းယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ပြင်ပက စစ်မှန်သော ချီ များကို ဆက်လက် ဖယ်ရှား ရှင်းလင်းနေကြတော့၏။
သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် အတွင်း၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး၊ သန့်စင်သော ယန် ကောင်းကင်ဘုံ ရေကန် ထဲရှိ ရေများမှာ အဆုံးအစမရှိ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ဆက်တိုက် ရိုက်ခတ် လှုပ်ရှားနေလေတော့၏။
...
...
သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် အတွင်း၌ အဘိုးအို နှင့် လူငယ်လေး တို့ နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များဖြင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသနေကြသည်။
သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ သွမ့်ဆုန် နှင့် ဝေဇီယီ တို့ နှစ်ဦးမှာ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် အတော်လေး ပျင်းရိ ငြီးငွေ့နေကြပြီ ဖြစ်၏။
သွမ့်ဆုန် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတွေးနက်နေလိုက်၊ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကြယ်ခူးဓား ကို သဘောကျ နှစ်ခြိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေသော ဝေဇီယီ အား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
တစ်ခဏတာမျှ သူက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်ငြားလည်း ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်းမသိဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေပုံ ရသည်။
ဝေဇီယီ မှာ သွမ့်ဆုန် ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို အစောကြီးကတည်းက သတိပြုမိနေသော်ငြားလည်း၊ သူမက လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ သွမ့်ဆုန် က ခပ်တိုးတိုး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
“သခင်မလေး ဝေ...”
“စီနီယာ သွမ့်”
ဝေဇီယီ က မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာထားက ကြည်လင် တည်ငြိမ်နေသော်ငြားလည်း၊ မျက်ဝန်းများထဲရှိ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များက ယွင်ကျိုယင်း နှင့် လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် တူညီနေပေသည်။
သွမ့်ဆုန် က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“ဒီနှစ်ဆိုရင် သခင်မလေး ဝေ ရဲ့ အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ”
“အင်း... ဒီနှစ်ဆို ကျွန်မ အသက် (၁၉) နှစ် ပြည့်ပါပြီ ရှင်”
“တကယ့်ကို နုပျိုလန်းဆန်း တဲ့ အရွယ်လေးပဲ”
သွမ့်ဆုန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် (၂၀) တုန်းက... မင်းရဲ့ ဆရာသခင် ရယ်၊ တခြား လူတစ်ယောက် ရယ်၊ ပြီးတော့ ငါရယ်... အဟမ်း... ငါတို့တွေ တုန်းချန် မှာ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းဖို့ ဓားတွေကို ကိုင်ဆောင်ခဲ့ကြတုန်းကလေ... မင်းရဲ့ ဆရာသခင် က အခု မင်းရဲ့ အရွယ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်... မင်းထက်တောင် နည်းနည်းလေး ပိုငယ်သေးတယ်”
“အချိန်တွေက ဘယ်လောက်တောင် မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားသလဲ ဆိုတာ ငါတို့ လုံးဝ ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူးလေ... မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာတင် ငါ့ရဲ့ နားထင်က ဆံပင်တွေတောင် နှင်းလို ဖြူသွားခဲ့ပြီ... မင်းရဲ့ ဆရာသခင် ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ပုံစံ နဲ့ နည်းနည်းလေးတောင် မပြောင်းလဲသွားဘူးပဲ”
သူ၏ စကားများကြောင့် အငိုက်မိသွားသော ဝေဇီယီ တစ်ယောက် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက နှုတ်ဆိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အပြုံး တစ်ခုဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
သွမ့်ဆုန် ၏ ရင်တွင်း၌ ပို၍ပင် နောင်တရသွားပြီး၊ ဤသို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို ပြောဆိုမိသည့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်မိလေတော့သည်။ သူက စကားစရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေချင်ခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများမှာ သူ မည်သည့်အခါမျှ မကျွမ်းကျင်ခဲ့သော အရာများ ဖြစ်ပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေလျက် သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးချလိုက်သည်။
“သခင်မလေး ဝေ... မင်းမှာများ စေ့စပ်ထားတဲ့ သူရှိလား”
“မရှိပါဘူး”
ဝေဇီယီ က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။
“နက်ရှိုင်းတဲ့ သွေးကြွေး ကို ထမ်းပိုးထားရတာ... အဖေ့ရဲ့ သေဆုံးမှု အတွက် လက်စားမချေရသေးခင် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် တွေးနိုင်မှာလဲရှင်”
“... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲလေ”
သွမ့်ဆုန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို သူ အတိအကျ မသိသော်ငြားလည်း အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်ထားပေသည်။ ဝေဇီယီ ထမ်းပိုးထားရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ မပေါ့ပါးကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။
သူမ စကားပြောပြီးသွားသောအခါ၊ သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက် ဘာဆက်ပြောရမည်ကို ပို၍ပင် မသိအောင် ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။
“ဒီ အဘိုး နဲ့ မြေး နှစ်ယောက်... စံအိမ် ထဲကနေ အခုထိ ထွက်မလာကြသေးဘူးနော်...”
“မိသားစုတွေ ပြန်လည် ဆုံစည်းကြတဲ့ အခါကျတော့... သဘာဝကျကျပဲ ပြောစရာ စကားတွေ ထောင်သောင်းမက ရှိနေမှာပေါ့”
ဝေဇီယီ က ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ သွမ့်ဆုန် ကို ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါပေမဲ့ အတွင်းအား တွေ ပြန့်ကျဲနေတာကို ကြည့်ရင်... သူတို့က ကုသမှုတွေ လုပ်နေပုံရတယ်... ဟုတ်တယ်မလား”
“ကုသမှု လုပ်နေတယ်”
သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“အဲဒါက... အောင်မြင်နိုင်ချေ ရှိလို့လား”
“အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
ဝေဇီယီ က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်၏။
“ဆုမို ရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည် က ကျွန်မထက် အများကြီး သာလွန်တယ်လေ... သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံ တွေနဲ့ စွမ်းရည်တွေက ကျွန်မ နားလည်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ ထက်ကို ကျော်လွန်နေတာ... သူက အမြဲတမ်း သတိကြီးကြီး ထားတတ်ပြီးတော့... လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည်မှု မရှိဘဲနဲ့ ဘာကိုမှ ရမ်းလုပ်မယ့် သူမျိုး မဟုတ်ဘူး”
“အင်း...”
သွမ့်ဆုန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီကျန်းယွမ် ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဝေဇီယီ အား ဆက်လက် မေးမြန်းရန် ခေတ္တ မေ့လျော့သွားစေခဲ့ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ လီကျန်းယွမ် ၏ အခြေအနေကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် ဝေဇီယီ ၏ မှတ်ချက်က ဆုမို သည် သေချာမှု မရှိဘဲ မည်သည့်အခါမျှ မလှုပ်ရှားတတ်ကြောင်း သူ့ကို ပြန်လည် သတိရသွားစေခဲ့သည်။ လီကျန်းယွမ် လည်း ထိုနည်းတူပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤအကြောင်းပြချက်များ အရဆိုလျှင်၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။ သူ ပြုလုပ်နိုင်သမျှမှာ ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ ရှိလေတော့သည်။
ထို စောင့်ဆိုင်းမှုက မနက်ခင်းမှသည် ညအချိန်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာလုံးလုံး သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် သိမ့်သိမ့်ခါအောင် တုန်ခါနေခဲ့၏။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသက်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရှေ့တံခါးကြီးများကို လာရောက် ရိုက်ခတ်ကာ ကျယ်လောင်သော ချလွင် ဟူသည့် အသံကြီးများကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုမျှ မရှိတော့သည်မှာ နှစ်နာရီ တိတိ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သွမ့်ဆုန် အဖို့မူကား ဤ နှစ်နာရီ အချိန်က တစ်နေ့တာလုံး စောင့်ဆိုင်းရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ခံစားရ ခက်ခဲနေတော့၏။ သူက မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်...”
သူ၏ နှုတ်မှ စကားလုံး နှစ်လုံး သာ ထွက်ရသေးသည်၊ သန့်စင်သော ယန် စံအိမ် ၏ တံခါးကြီးများက ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ပွင့်ဟလာတော့သည်။
ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသူမှာ လီကျန်းယွမ် ပင် ဖြစ်၏။ အဘိုးအို က လေထဲတွင် မျောလွင့်လာသည့်အလား ထွက်လာပြီး၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်များနှင့် ဆံပင်များက ညနေခင်း လေပြေညင်း နှင့်အတူ လွင့်ဝဲနေသည်။ သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံနှင့် အင်္ကျီလက်များက သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ သန်မာထွားကျိုင်းသော အဘိုးအို တစ်ဦး ထက် ပညာရှိ သူတော်စင် တစ်ပါး ၏ အငွေ့အသက်များကို ပိုမို ပေးစွမ်းနေပေသည်။
သူ၏ နောက်တွင်တော့ သေချာပေါက် ဆုမို ပါလာသည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ သွမ့်ဆုန် က ကပျာကယာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်၏။
“ဂိုဏ်းချုပ်.. ခင်ဗျား... အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ”
“မိုအာ ရဲ့ အကူအညီ ကြောင့်သာ... ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ္ဆေငါးပါး ချီ တွေ အားလုံးကို လုံးဝ ဖယ်ရှား သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီ”
လီကျန်းယွမ် က ဆုမို အား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု များ ပြည့်နှက်နေလေတော့၏။
--