အခန်း ၄၅၃

အခန်း (၄၅၃) စုံစမ်း မေးမြန်းခြင်း

ဇီယန်ဂိုဏ်း အတွင်းရှိ ချမ်ရှီ ဆောင်..

ချမ်ရှီ ဆောင် ဆိုသည်မှာ အတိတ်ဘဝ အကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။

အနာဂတ် သင်ခန်းစာများကို မမေ့မလျော့ဘဲ အတိတ်မှ သင်ခန်းစာ ယူရမည် ဟူသော ဒဿန ကို ခံယူထားပြီး၊ သိုင်းလောက အတွင်းရှိ ပုံပြင်များ နှင့် လေ့လာတွေ့ရှိချက် အမျိုးမျိုးကို သိမ်းဆည်းထားသော နေရာ ဖြစ်ပေ၏။

စာရေးစားပွဲ ဘေးတွင် ဝေဇီယီ က စာအုပ်များကို အဆက်မပြတ် လှန်လှော ရှာဖွေနေပြီး၊ ခေါင်းထဲတွင် ထုံထိုင်းသော နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

သူမက မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော ဆုမို အား မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်၏။

"ဇီယန်ဂိုဏ်း ထဲမှာ ဝေလငါး အစာမြိုသိုင်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိတယ် ဆိုတာ... နင် တကယ် သေချာလို့လား"

ဆုမို က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... သေချာတယ်"

ဤအရာက ယန်ရီဇီ သူ့ကို ပြောပြခဲ့သော အကြောင်းအရာ ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့မည် ဆိုပါက ဆုမို အနေဖြင့် ဤမျှလောက် သေချာနေမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဆုမို သည် ယန်ရီဇီ ကို ယုံကြည်ပေသည်။

ယန်ရီဇီ၏ ရာထူး အဆင့်အတန်း ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ယန်ရီဇီ၏ စရိုက်လက္ခဏာ ကြောင့်ပင်။

ယန်ရီဇီက သေချာမှု မရှိဘဲ မည်သည့်အခါမျှ အလွတ်သဘော ပြောဆိုမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ဝေဇီယီ ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဆုမိုလည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဆက်ရှာကြည့်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီလေ..."

ဝေဇီယီ က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ရှာဖွေနေတော့၏။

ဆုမို ၏ ရင်တွင်း၌ အကူအညီမဲ့ သွားသော ခံစားချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝေဇီယီ ၏ စိတ်မရှည်မှုကို သူ အပြစ်မတင်လိုချေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူတို့သည် ဤ ချမ်ရှီ ဆောင် အတွင်းရှိ စာအုပ်များကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေခဲ့သည်မှာ (၇) ရက် တိတိ ရှိနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဆုမို က လီကျန်းယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ နတ်ဆိုးတစ္ဆေငါးပါး ချီ များကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ ယခုဆိုလျှင် (၈) ရက် တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးနေ့ကမူ လီကျန်းယွမ် ၏ မေးခွန်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် ဗုံးကြဲခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။

မေးမြန်းမှုများက ဆုမို ၏ သိုင်းပညာ အကြောင်း သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ဘဝ ဖြတ်သန်းမှုများ အကြောင်းကိုပါ အသေးစိတ် မေးမြန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီကျန်းယွမ် ၏ စိတ်ဝင်စားမှု က ဆုမို မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြီးမားနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ဇီယန်ဂိုဏ်း အတွင်းရှိ အကြီးအကဲ များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရ၏။

သူတို့ အများစုမှာ ဆုမို ၏ ဖခင် နှင့် ရွယ်တူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့က ဆုမို ကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တူအရင်း တစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အလွန်တရာ နွေးထွေး ပျူငှာစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြပါ၏။

ဆုမို အတွက် တစ်ခုတည်းသော အနေရခက်မှု မှာ ထို အကြီးအကဲ များက လူကြီးဟန် ဖမ်းကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆုထျန်းယန် ငယ်စဉ်က လုပ်ခဲ့သော နောက်ပြောင်မှု များအကြောင်းကို ထည့်သွင်း ပြောဆိုတတ်ခြင်း ပါ။

ပြီးတော့ ထို ပုံပြင်များ ထဲမှ အခြား အဓိက ဇာတ်ကောင် တစ်ဦးမှာ သွမ့်ဆုန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဥပမာအားဖြင့် ဆုထျန်းယန် သည် သွမ့်ဆုန် ကို ချေးတွင်း ထဲသို့ အကြိမ်ပေါင်း မြောက်မြားစွာ တွန်းချခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ထို့ပြင် သူတို့ ရေစည်ကြီး တစ်လုံးပေါ်တွင် ခြေလှမ်း သိုင်းကွက် ကို လေ့ကျင့်နေစဉ်၊ ဆုထျန်းယန် က အနည်းငယ် နှေးကွေးဟန် ဆောင်ကာ မတော်တဆ သွမ့်ဆုန် ကို ရေစည်ထဲသို့ ပြုတ်ကျအောင် ဝင်တိုက်ခဲ့ဖူးကြောင်း။

သူတို့ နှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ ထင်းရူးစေ့ သွားကောက်ကြစဉ်၊ သွမ့်ဆုန် မှာ လိုဏ်ဂူ တစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရပြီး သုံးရက်လုံးလုံး ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ခံစားခဲ့ရကာ၊ သူ့ကို ပြန်လည် ရှာတွေ့ချိန်တွင် တောင်ပေါ်၌ ကလေးတွေကို စားတဲ့ မိစ္ဆာ သရဲတွေ ရှိတယ် ဟု အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေခဲ့ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပါ။

ပို၍ပင် ရယ်စရာ ကောင်းသည်မှာ တစ်ခါက မြစ်ကမ်းဘေးတွင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နေစဉ်၊ သွမ့်ဆုန် မှာ ငါးကြီး တစ်ကောင်၏ သယ်ဆောင်သွားခြင်းကို တကယ်ကြီး ခံလိုက်ရဖူးခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ရက်နဲ့ တစ်ည အပြည့် ကြာပြီးမှသာ သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူက ဆုထျန်းယန် ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မတရား အနိုင်ကျင့်ခံထားရသော သမီးငယ်လေး တစ်ယောက်အလား၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မကျေနပ်မှု များနှင့် နာကြည်းမှု များက ရောယှက်နေတတ်တော့၏။

ဤ ပုံပြင်များ ကို ကြားရသောအခါ ဆုမို ၏ ကျောရိုး တစ်လျှောက် အေးစက်စိမ့်တက် သွားပြီး၊ ‘ဒီလောက် အဖြစ်အပျက် တွေ အများကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာတောင် သွမ့်ဆုန် တစ်ယောက် အခုထိ အသက်ရှင် နေသေးတာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူတို့၏ စကားဝိုင်းများ အတွင်းတွင်၊ ဆုထျန်းယန် အကြောင်း အများဆုံး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်မှာ ဆုထျန်းယန်သည် မည်မျှလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်း၊ ပါးနပ်ပြီး၊ ကောက်ကျစ် စဉ်းလဲစွာ နောက်ပြောင်တတ်သနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။

သွမ့်ဆုန် နှင့် ပတ်သက်၍မူကား သူတို့က ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ကောင် ဟု တိုက်ရိုက်ပင် ခေါ်ဆိုကြသည်။

ဤလူများ အားလုံးက သွမ့်ဆုန် နှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ စကားများတွင် မည်သည့် အကာအကွယ်မျှ မရှိဘဲ သွမ့်ဆုန် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု ထားကြခြင်း ပါ။

ထို့ကြောင့် ဆုမို ထက် ပို၍ အနေရခက်နေသူမှာ သွမ့်ဆုန် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်တော့၏။

ထိုအဖြစ်အပျက်များ အပြီးတွင် ဆုမို နှင့် လီကျန်းယွမ် တို့က ဝေလငါး အစာမြိုသိုင်း အကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး၊ လီကျန်းယွမ် က သူ့အား ချမ်ရှီ ဆောင် သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ချမ်ရှီ ဆောင် သည် သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက် ကျမ်းများကို သိမ်းဆည်းထားသော သိုင်းကျမ်းတိုက် တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ဇီယန်ဂိုဏ်း မှ တပည့်များ၏ သိုင်းလောက အတွင်း ခရီးသွား မှတ်တမ်းများ နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက် များကို သိမ်းဆည်းထားသော နေရာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို မှတ်တမ်းတင်ထားသော အဖြစ်အပျက်များက နောင်လာမည့် တပည့်များအတွက် လမ်းညွှန်မှု ပေးရန် လုံလောက်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ချမ်ရှီ ဆောင် ဟု အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

လီကျန်းယွမ် က ဆုမို အား ပြောခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ ဝေလငါး အစာမြိုသိုင်း နှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းများ တကယ် ရှိနေခဲ့မည် ဆိုပါက ဤနေရာတွင် ရှိနေရမည် ဟူ၍။

ဆုမို က ရှာဖွေရန် ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝေဇီယီ ကလည်း ကူညီရန် ဆန္ဒအလျောက် ပါဝင်လာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သွမ့်ဆုန် နှင့် ဇီယန်ဂိုဏ်း မှ ဦးလေး အချို့လည်း ကူညီ ရှာဖွေပေးရန် ဝင်လာခဲ့ကြသေး၏။

သို့သော် တစ်ရက် နှစ်ရက် လောက်က အဆင်ပြေသော်ငြား၊ သုံးလေးရက် လောက်လည်း ကြာရော သူတို့ အားလုံး လက်လျှော့သွားကြတော့သည်။

သွမ့်ဆုန် က ပထမဆုံး အနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ့နောက်တွင် အခြား ဦးလေး များကလည်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ပေးကာ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆုမို နှင့် ဝေဇီယီ တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ဝေလငါး အစာမြိုသိုင်း ကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

သို့ရာတွင် သူတို့၏ ရှာဖွေမှု က ယခုတိုင်အောင် မည်သည့် ရလဒ်မျှ မထွက်ပေါ်လာသေးချေ။

ယန်ရီဇီ ၏ ယုံကြည် စိတ်ချရသော စရိုက်လက္ခဏာ သာ မရှိခဲ့ပါလျှင်၊ ဆုမို အနေဖြင့် သူ မှတ်ဉာဏ် မှားယွင်းနေသလား ဟုပင် သံသယ ဝင်မိတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်း လောက်က... တောင်အောက် ကနေ သတင်းတွေ ရောက်လာတယ်"

စာအုပ်များကို လှန်လှောနေရင်း ဝေဇီယီ က တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဆုမို အား ပြောလိုက်သည်။

"လျူဆွေ့ဖုန်း က မနေ့က ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်း ကို စိန်ခေါ်ခဲ့တယ် တဲ့"

"ဪ"

ဆုမို က သူ ကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး အခြား စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။

"ရလဒ် က ဘယ်လိုတဲ့လဲ"

"ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်း က သူတို့ရဲ့ ယာယီ ခေါင်းဆောင် ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တယ် တဲ့"

"လျူဆွေ့ဖုန်း က တော်တော်လေး ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတယ် လို့ ဆိုတယ်... သူ အနိုင်ရခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့၊ ဒဏ်ရာ တချို့လည်း ရသွားတယ် တဲ့လေ"

ဝေဇီယီ က ဆုမို အား အကြည့်ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာ က တကယ့်ကို ထူးကဲ ပြောင်မြောက်တယ်... ဓားသိုင်း နဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်း ထဲမှာ နံပါတ် တစ် နေရာမှာ ရှိနေတာ... ပြီးတော့ ဒီ ယာယီ ခေါင်းဆောင် ရဲ့ သိုင်းပညာ ကလည်း လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် နဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်း နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ယှဉ်ကြည့်မယ် ဆိုရင်တော့... သူက ငါ့ဆရာသခင် ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆုမို က ပြုံးလိုက်သည်။ သိုင်းပညာ ယှဉ်ပြိုင်မှု တွင် အချိန်အခါ၊ နေရာဒေသ နှင့် သဟဇာတ ဖြစ်မှု စသည့် အချက်များစွာကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။

တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် ယွင်ကျိုယင်း ၏ သိုင်းပညာ မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော်ငြားလည်း၊ လျူဆွေ့ဖုန်း ၏ နတ်ဘုရားသက်တံ နှလုံးသားရှာဖွေခြင်း ဓားသိုင်း ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို တိုက်ဆိုင်စွာ ခံလိုက်ရခြင်း ပါ။

ဤ အရေးနိမ့်မှု မှာ ကြိုတင် ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်သော အရာ ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမို သည် ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ သိုင်းပညာ များနှင့် ပတ်သက်၍ အများကြီး မသိထားသော်ငြားလည်း၊ တတိယမြောက် နန်းတော်သခင် လိုမျိုး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက် တွေ သူတို့မှာ ရှိမနေတာကြောင့် လျူဆွေ့ဖုန်း အနေနဲ့ ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲ ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

သို့သော် ဤအကြောင်းကို ပြောရင်း ဆုမို က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာ က... လန်ယွဲ့နန်းတော် နဲ့တောင် ယှဉ်လို့ မရဘူးလား"

"လန်ယွဲ့နန်းတော် ကလည်း ဓား ကို အသုံးပြုတာ မှန်ပေမဲ့... သူတို့ဆီမှာ တခြား သိုင်းပညာ တွေလည်း ရှိသေးတယ်လေ... တစ်ခုချင်းစီ က မတူညီတဲ့ နယ်ပယ် အသီးသီးမှာ ထူးချွန်ကြတာ”

--