အခန်း ၄၅၉

အခန်း (၄၅၉) ထျန်းချူမြို့

နေရောင်ခြည် အနည်းငယ် ပူပြင်းလာချိန်အထိ၊ ဆုမိုသည် သူ၏ တွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှကို တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် အသေးစိတ် ရှင်းလင်း သတင်းပို့နေခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင်မူ၊ သူသည် အဝင်တံခါးပေါက်ဆီသို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စတင်လိုက်သည်မသိ၊ လီကျန်းယွမ်သည် သူ၏ ပေါက်ပြားငယ်လေးကို ပြန်လည်ကိုင်ဆောင်ကာ စိုက်ခင်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြန်ချေပြီ။

'ဒီအဘိုးကတော့ တကယ်ပါပဲ... ခုလေးတင် အလေးအနက်တွေ ပြောနေပြီး၊ အခုတော့ ပေါက်ပြားလေးကိုင်ပြီး မြေဆွနေပြန်ပြီ။ အေးလေ... သူ့ဘာသာ ပျော်နေရင် ပြီးတာပါပဲ။'

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်၊ ဆုမိုသည် ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

အာမခံဌာနမှ လူများ တည်းခိုရာ ခြံဝင်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင်၊ အထဲသို့ပင် မရောက်ရှိသေးမီ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရ၏။ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အဖွဲ့မှူးလီ ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သိုင်းကွက်များကို အပူတပြင်း လေ့ကျင့်နေကြသော အာမခံ ညီအစ်ကိုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖုဟန်ယွမ်မှာမူ ဤသို့ လေ့ကျင့်ရန် မလိုအပ်သဖြင့်၊ ဘေးတစ်ဖက်တွင် သီးသန့်ထိုင်ကာ တရားမှတ်နေသည်။

ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ၊ အင်္ကျီချွတ်ထားသော ဟူဆန်းတောက်နှင့် အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးချင်း အသေအလဲ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ ကျောက်ရုပ်များအလား လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေကြပေသည်။

'ဟ... ဒီနှစ်ကောင်က ဘာတွေများ ဖြစ်နေကြပြန်တာလဲ။ မျက်တောင်လေး တစ်ချက်တောင် မခတ်ကြဘူး။'

ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အဖွဲ့မှူးလီ သည် ချက်ချင်း လှည့်လာပြီး ကပျာကယာ ပြေးလာကာ နှုတ်ဆက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်.."

"အဖွဲ့မှူးလီ ... ပင်ပန်းနေပြီလား။ ဒီခရီးစဉ်က တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းခဲ့တာဆိုတော့ အချိန်ရတုန်း ညီအစ်ကိုတွေကို နားခိုင်းလိုက်ပါဦးဗျာ"

ဆုမိုက အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်တွေက တစ်ရက်လောက် သိုင်းမကျင့်ရရင် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေကြတာ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့။ ကျွန်တော်လည်း ကြွက်သားတွေ နည်းနည်း လျှော့ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ... ခေါင်းဆောင် ဘာမှ စိတ်မပူပါနဲ့"

အဖွဲ့မှူးလီ က ရိုးသားသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော ခေါင်းဆောင်အပေါ် ထားရှိသည့် အလွန်တရာ ကြီးမားသော ရိုသေလေးစားမှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဟူဆန်းတောက်နှင့် အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းတို့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် အကြည့်ပို့လွှတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"သူတို့က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

"ဟား ဟား ဟား... အစ်ကိုဆန်းတောက် က ပျင်းနေတာနဲ့... ဒီ အမာရွတ် နဲ့ အစ်ကို နဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြိုင် လုပ်ကြည့်မယ် ဆိုပြီး စိန်ခေါ်နေတာလေ"

အဖွဲ့မှူးလီ က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး၊ ထိုလူနှစ်ဦး၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟူဆန်းတောက်မှာ အာရုံလွတ်သွားတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

'သေစမ်း... ခေါင်းဆောင် ရောက်လာပြီ။ ထပြီး နှုတ်ဆက်ရမလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ ထလိုက်ရင် ရှုံးသွားမှာပေါ့။ မထဘဲ နေပြန်ရင်လည်း ရိုင်းရာကျနေဦးမယ်။ ငါ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။'

ဂိုဏ်းချုပ်ကို မြင်သောအခါ သူက မတ်တတ်ရပ်၍ နှုတ်ဆက်ချင်နေသော်ငြားလည်း၊ ဤ ပြိုင်ပွဲတွင် အလွယ်တကူ အရှုံးမပေးလိုသဖြင့်၊ သူ၏ ပါးစပ်မှာ အလိုအလျောက် ရွဲ့စောင်းလာတော့သည်။

အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းမှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်တရာ တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ဟူဆန်းတောက်၏ ပါးစပ် ရွဲ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူကလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ပါးစပ်ကို လိုက်၍ ရွဲ့ပြလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟူဆန်းတောက်မှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ပက်လက်လန်ကျသွားကာ ညည်းတွားလိုက်တော့၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ဆုမိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု က နည်းနည်းလေးတော့ ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုဦးမယ် ထင်တယ်နော်"

ဆုမို လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းကလည်း ချက်ချင်း လိုက်လုပ်ပြကာ ဆိုသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု က နည်းနည်းလေးတော့ ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုဦးမယ် ထင်တယ်နော်"

'ဒီကောင်ကပါ လိုက်ပြောနေတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာက ထားပါတော့။ မင်းလိုကောင်က ငါ့ကို လာဆရာလုပ်နေရသလား။ ငါ ဒီသောက်ရူးကို သနားပြီး ကယ်ခဲ့မိတာ တကယ် မှားတာပဲ။'

ဆုမိုက ပြောခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိသော်ငြားလည်း၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းကပါ လိုက်လံ ပြောဆိုနေသဖြင့်၊ ဟူဆန်းတောက် တစ်ယောက် မိမိ၏ စေတနာဖြင့် ဤ သတ္တဝါကို ကယ်တင်ခဲ့မိခြင်း အပေါ် အလွန်အမင်း နောင်တရသွားမိတော့သည်။ သူက အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းအား မျက်ထောင့်နီကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းက ဤ အသေးစိတ် လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် မျက်ထောင့်နီကြီးဖြင့် ပြန်လည် ကြည့်ပြလိုက်သည်။

ဆုမိုမှာ မတတ်နိုင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကဲ... ကဲ... တော်ကြပါတော့။ ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေကြဦး။ အကိုဖု... ဒီနား ခဏလာခဲ့ပါလား"

"ဂိုဏ်းချုပ်.."

ဆုမို ခေါ်သံကို ကြားသည်နှင့် ဖုဟန်ယွမ်က ကပျာကယာ ပြေးလာသည်။

"အကိုဖု ရယ်... အကိုဟူ ရယ်... ပြီးတော့ သူ ရယ်..."

ဆုမိုက အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းကလည်း ချက်ချင်းပင် ဆုမိုအား လက်ညှိုး ပြန်လည် ထိုးပြလိုက်၏။

ဟူဆန်းတောက်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း သုန်မှုန်သွားတော့သည်။

"ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့.."

သူက အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း၏ လက်ကို ကပျာကယာ လှမ်းဖိချလိုက်၏။

ထိုအခါ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းကလည်း ဟူဆန်းတောက်၏ လက်ကို ကပျာကယာ ပြန်လည် ဖိချလိုက်ပြန်သည်။

"ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်နဲ့.."

'ငါ့နှယ်... ဘယ်လို လူတွေနဲ့ လာတွေ့နေတာလဲ။ ခေါင်းကို ကိုက်နေတာပဲ။'

ဆုမို တစ်ယောက် စကားပြောမထွက်အောင် ဖြစ်သွားရပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ကဲ... ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာ ပြင်ဆင်ကြတော့။ ငါတို့ မကြာခင် ထွက်ခွာကြတော့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လူတိုင်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်း တစ်ယောက်တည်းသာ နောက်ကျမှ သတိထားမိပြီးနောက်၊ ခေါင်းညိတ်ကာ လိုက်လံ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဆုမိုက ပြင်ဆင်ကြရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ အဖွဲ့မှူးလီ က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးမြန်းသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ"

"ထျန်းချူမြို့ ကို သွားမယ်"

ဆုမိုက အဖွဲ့မှူးလီ ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ထျန်းချူမြို့ က လူအရမ်းရှုပ်တယ်။ အာမခံဌာနက ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး လိုက်လာဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ခင်ဗျားတို့ ဇီယန်ဂိုဏ်း မှာပဲ စောင့်နေကြပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခေါင်းဆောင် ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါပဲ"

အဖွဲ့မှူးလီ က ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဆုမိုက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အဖွဲ့မှူးလီ အား ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ဒီမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေ့တိုင်း ထိုင်စောင့်နေရရင် ပျင်းစရာ ကောင်းနေမှာပေါ့။ ဒါကြောင့်... ဒီနေ့ ကျွန်တော် မပြန်လာခင် ဆရာအဘိုး ဆီကနေ ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို အထူး တောင်းဆိုလာခဲ့တယ်... ဒီအခွင့်အရေး ကို အသုံးချပြီး အဖွဲ့မှူးလီက သူတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးထားလိုက်ပါ"

"ဒါက ဘာလဲ ဟင်"

အဖွဲ့မှူးလီ က စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"နေမင်းတောက်ပ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဝင်္ကပါ...."

သူက ဆုမိုကို အလိုအလျောက်ပင် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သောကြာဂြိုဟ်၊ ဗုဒ္ဓဟူးဂြိုဟ်၊ စနေဂြိုဟ်၊ ကြာသပတေးဂြိုဟ်၊ သောကြာဂြိုဟ်။ ပြီးတော့ လ နဲ့ နေ... အဲဒါတွေကို ပေါင်းပြီး အလင်းတန်း ခုနစ်သွယ် လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီ နေမင်းတောက်ပ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဝင်္ကပါ က နေ နဲ့ လ တို့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ အပေါ်မှာ အခြေခံထားတာ... လူခုနစ်ယောက် ပေါင်းပြီး အသုံးပြုဖို့ လုံလောက်တဲ့ ဝင်္ကပါ တစ်ခုပဲ"

"ဒါက တိုက်ခိုက်ဖို့ သက်သက် ဝင်္ကပါ တစ်ခုထက် အများကြီး ပိုပါတယ်..."

အဖွဲ့မှူးလီ က ဆုမို စကားဆုံးသည်အထိပင် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက အသက်ကယ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင် က တကယ်ပဲ အာမခံဌာနက ညီအစ်ကိုတွေကို ဒါကို သင်ပေးချင်လို့လား"

"ဟုတ်တယ်"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဝင်္ကပါ ရဲ့ အပြောင်းအလဲ သုံးမျိုး ပဲ ပါသေးတယ်။ အပြည့်အစုံ ဆိုရင် အပြောင်းအလဲ ခုနစ်မျိုး ရှိတယ်... တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေပြီး အဆုံးအစမရှိ အသုံးချလို့ ရတယ်"

"ကျန်တာတွေကို ဘယ်တော့လောက် သင်ပေးမှာလဲ ဟင်"

အဖွဲ့မှူးလီ က ကပျာကယာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ သိုင်းပညာ တွေကို ဇီယန် အာမခံဌာန မှာ သင်ကြားပေးဖို့ ကျွန်တော် ဆရာအဘိုး ကို သတင်းပို့ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးပါပြီ။ ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေကိုတော့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာပြီး တပည့် ဖြစ်လာတဲ့ သူတွေက မလွဲမသွေ.. အမွေဆက်ခံခွင့် ရမှာပါ"

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူက အဖွဲ့မှူးလီ ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုကာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... အာမခံ ခေါင်းဆောင် တိုင်းက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမွေအနှစ် တွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု တွေ ရှိပြီးသား ဆိုတော့... ဂိုဏ်း ပြောင်းဖို့ ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဆုမို ကလည်း ငယ်ရွယ်ပြီး အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးတော့... ခင်ဗျားတို့ကို 'ဆရာ' လို့ အမည်ခံဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီ နေမင်းတောက်ပ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ဝင်္ကပါ ကိုတော့ အာမခံ ခေါင်းဆောင် တွေ အားလုံး အပြည့်အဝ သင်ယူခွင့် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ တခြားသူတွေကို လုံးဝ ဆက်လက် မသင်ကြားပေးရဘူးနော်။ မဟုတ်ရင်... ကျွန်တော်က ခွင့်လွှတ်နိုင်ရင်တောင် ဇီယန်ဂိုဏ်း က သေချာပေါက် လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”

--