အခန်း ၄၆၁

အခန်း (၄၆၁) ထျန်းချူမြို့ (အပိုင်း ၃)

ထျန်းချူမြို့တော်၏ မြင့်မားထည်ဝါလှသော ကျောက်တံခါးကြီးများရှေ့တွင် ခရီးသွားများ၊ သိုင်းလောကသားများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။ ဤမြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်စေ၊ တုန်းချန်အရပ်ရှိ အခြားသော ဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှ ဖြစ်စေ ထုတ်ပေးထားသော အထောက်အထား လက်မှတ်တစ်ခုခု ရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ယင်းမှာ မူမမှန်သော လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ဇာစ်မြစ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်၏။

သေချာသည်မှာ တုန်းဟွမ်တစ်ခွင်၌ နာမည်ကျော်ကြားလှသော သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ အဖို့မူကား၊ ရုပ်ဖျက် ဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာနှင့် ဟန်ပန်ကိုယ်နှိုက်ကပင် လုံလောက်သော အထောက်အထား ဖြစ်နေပေသည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် မြို့ဝင်ခွင့် စည်းကမ်းချက်များမှာ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားခြားနားမှုများ ရှိနေသည်။

ဆုမိုတို့ မထွက်ခွာမီလေးတွင် လီကျန်းယွမ်က သူ့အား အဆောင်အယောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့ရာ၊ ယခုအခါ ထိုအရာက အလွန်တရာ အသုံးဝင်လာခဲ့တော့၏။ မြို့တံခါးစောင့်သည် ထိုတံဆိပ်ပြားကို တစ်ချက်မျှသာ စောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ဆုမိုအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အံ့မခန်းဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ခပ်ရေးရေးမျှ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ဆုမိုက ထိုတံဆိပ်ပြားအား သူ၏ ခါးဆွဲအိတ်ငယ်လေးထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ထည့်လိုက်ရာ၊ အထဲရှိ အရာများနှင့် ထိခိုက်မိပြီး 'ချလွင်' ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါ တော်တော်လေးတဲ့ပုံပဲနော်"

ဝေဇီယီက သူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ စပ်စုလိုက်သည်။

"အင်း... လေးတော့ လေးသားပဲ"

'သံတုံးကြီးတွေလေ... မလေးဘဲ နေမလား။ ဒီသောက်ဂိုဏ်းတွေကလည်း တကယ်ပါပဲ။ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဇီယန်ဂိုဏ်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အဆောင်အယောင် တံဆိပ်ပြားဆိုရင် သံတုံးကြီးတွေချည်း လုပ်နေကြတာ။ တချို့ဆို လျှို့ဝှက်သံမဏိတွေနဲ့တောင် လုပ်သေးတယ်။ လူကို ခါးကျိုးအောင် တမင်သက်သက် လုပ်နေကြသလား မှတ်ရတယ်။'

"နင်ကတော့ တကယ်ပါပဲဟာ"

"တခြားလူတွေ အိပ်မက်ထဲတောင် ထည့်မက်ခွင့်မရတဲ့ အရာကြီးကို၊ နင်ကျမှပဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးလို ဖြစ်နေတော့တာပဲ"

ဝေဇီယီက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သော်ငြားလည်း၊ ဆုမိုသည် သူမ၏ စကားကို အရေးမလုပ်တော့ဘဲ မြို့တော်၏ ထောင့်တစ်နေရာဆီသို့သာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ဧရာမ မြို့တံခါးကြီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းမကြီးများနှင့် အရောင်းဆိုင် မျိုးစုံကို တွေ့မြင်ရပေသည်။ လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဈေးသည်ငယ်လေးများ ရှိနေသော်ငြားလည်း၊ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းမကြီးများကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းထားနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့်၊ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အနည်းငယ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထျန်းချူ ဓားပြိုင်ပွဲကြီး နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရာ၊ လမ်းမများထက်တွင် ဓားကိုယ်စီ၊ လက်နက်ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြသော သိုင်းလောကသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။ မြင်းများကို ဆွဲကာ သွားလာနေကြသူများ၊ အရက်ဆိုင်နှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ အတွင်းမှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေး ငြင်းခုံနေကြသည့် အသံများက မြို့တော်၏ လေထုကို အသက်ဝင်စေသည်။ ပြိုင်ပွဲကြီး မစတင်သေးသော်ငြားလည်း၊ အချို့သော သူများသည် အမြင့်ပိုင်း နေရာများတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အချင်းချင်း ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အငြိုးအတေးများကို ဖြေရှင်းနေကြသည်ကိုပင် ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ရပေသည်။

ဆုမိုနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ အကဲခတ်နေကြကာ၊ မကြာမီမှာပင် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စားပွဲထိုးလေးမှာ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ဆီးကြိုလေတော့သည်။

ဤခရီးစဉ်တွင် ဆုမိုသည် ဇီယန်ဂိုဏ်း၏ တည်းခိုဆောင်၌ နားနေရန် အစီအစဉ် မရှိသဖြင့်၊ သူ၏ မြင်းကို စားပွဲထိုးလေးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး မြင်းတင်းကုပ်၌ သေချာစွာ စောင့်ရှောက်ထားရန် မှာကြားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဝေဇီယီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"နင့်မှာ ဘာအစီအစဉ် ရှိသေးလဲ"

"လန်ယွဲ့နန်းတော်ရဲ့ တည်းခိုဆောင်ကို သွားမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နဲ့ပဲ ဒီမှာ တည်းမှာလား"

"ငါလည်း နင်တို့နဲ့ပဲ တည်းမယ်လေ"

'လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြင်းစီးလာရတာ အရိုးတွေတောင် ကျိုးမတတ်ပဲ။ ဘယ်မှ မသွားနိုင်တော့ဘူး။ ဒီညတော့ အသေအလဲ အိပ်ပစ်လိုက်ဦးမယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျမှပဲ ဂိုဏ်းကို မျက်နှာ သွားပြလိုက်တော့မယ်။'

"ဒီခရီးက တော်တော်လေး ပင်ပန်းတာပဲ... ဒီနေ့တော့ သေချာ အနားယူလိုက်ဦးမယ်။ မနက်ဖြန်မှပဲ သွားသတင်းပို့တော့မယ်"

"အိုကေလေ"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်း လေးခန်းကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။ ဆုမို၊ ဝေဇီယီနှင့် ဖုဟန်ယွမ်တို့သည် ကိုယ်ပိုင် အခန်းတစ်ခန်းစီ ရရှိကြပြီး၊ ဟူဆန်းတောက်မှာမူ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းနှင့် အခန်းတစ်ခန်းတည်း အတူတူ နေရမည် ဖြစ်၏။

ဒါက ဆုမို တမင်တကာ စီစဉ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ချေ။ မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိ၊ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းသည် ဟူဆန်းတောက်၏ အနားမှ တစ်ဖဝါးမျှ မခွာဘဲ ကပ်တွယ်နေရန်သာ အသေအလဲ တောင်းဆိုနေသောကြောင့်ပါ။

'သေစမ်း... ဒီအမာရွတ်လူက ဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ လာလာကပ်နေရတာလဲ။ အရင်တည်းခိုခန်းတွေတုန်းကလည်း ဂိုဏ်းချုပ်က ငါးခန်း သီးသန့် ယူပေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မနက်မိုးလင်းရင် ဒီကောင်က ငါ့ကုတင်ပေါ် အမြဲရောက်နေတာ။ အတင်းမောင်းထုတ်လို့ကလည်းမရ၊ ရိုက်ထုတ်လို့ကလည်း မရနဲ့။ အေးလေ... ငါ့ဝဋ်ကြွေးပဲလို့ သဘောထားလိုက်ရတော့မှာပဲ။'

ယခုအခါ ဆုမို၏ နေရာချထားမှုကို ကြားလိုက်ရသော်ငြားလည်း၊ ဟူဆန်းတောက် တစ်ယောက် လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့သည့် အမူအရာဖြင့် ဘာမှမထူးခြားသကဲ့သို့သာ တည်ငြိမ်နေတော့၏။

သူတို့အားလုံး ပစ္စည်းများကို နေရာချပြီးစီးသွားသောအခါ၊ တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာကြသည်။ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ ခရီးသွား ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သုံးယောက်တစ်စု၊ နှစ်ယောက်တစ်စုဖြင့် အရက်သောက်ရင်း၊ အစားအသောက်များ စားရင်း တီးတိုး စကားပြောဆိုနေကြပေသည်။

ဆုမိုနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများလည်း စားပွဲတစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး၊ စားပွဲထိုးလေးအား လိုအပ်သည်များ မှာကြား၍ လွှတ်လိုက်ချိန်မှာပင် တံခါးပေါက်မှနေ၍ လူတစ်စု ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တည်းခိုခန်းများတွင် ဤကဲ့သို့ လူဝင်လူထွက် ရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သဖြင့် အစပိုင်းတွင် ဆုမို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိခဲ့ချေ။ သို့သော် ထိုလူတစ်စုနှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်တို့၏ စကားပြောသံများက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာတော့၏။

"ဒါက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ.."

"ဟွာယန်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်းလောက် မကြီးကျယ်ဘူးဆိုပေမဲ့၊ တုန်းချန်အရပ်မှာ နာမည်နဲ့ဂုဏ်နဲ့ ရပ်တည်နေတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုကွ"

"မင်းက အခန်းလွတ်မရှိဘူးဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ငါတို့ကို တည်းခိုခန်းကနေ နှင်ထုတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

'ဟွာယန်ဂိုဏ်း... အင်း... လန်ယွဲ့နန်းတော်ရဲ့ ကြယ်ကြည့်လသာဆောင်ပေါ်မှာ ချူချိုယွီ ပြောဖူးတယ်။ ဝမ်ချန်ရှင်း ဒီကိုရောက်လာပြီး လုပ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးကိစ္စက ဟွာယန်ဂိုဏ်းထဲက မိစ္ဆာသူလျှိုကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာဆိုပဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။'

ထိုစကားသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမိုက မော့ကြည့်လိုက်သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ အကြည့်များက ဟွာယန်ဂိုဏ်းသားများဆီသို့ မရောက်ဘဲ အမာရွတ်နှင့် လူစိမ်းထံသို့သာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုလူစိမ်းသည် ဟူဆန်းတောက်၏ ထိုင်ပုံထိုင်ဟန်ကို အတိအကျ လိုက်လံ အတုခိုးနေပြီး၊ အနည်းငယ် ရွဲ့စောင်းနေသော နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကအစ ပုံစံခွက် တစ်ခုတည်းက ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

'ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပါပဲ။ တစ်ယောက်က ထိုင်နေတာကို နောက်တစ်ယောက်က အတိအကျ လိုက်တုနေတယ်။ မျောက်တွေ ကျနေတာပဲ။'

ဆုမိုသည် ခပ်ဟဟမျှသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအရာကို ဆက်လက် အာရုံမထားတော့ဘဲ တံခါးပေါက်ဆီသို့သာ နားစွင့်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ဖြောင်းဖျသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ထားလိုက်ပါ... ထားလိုက်ပါ"

"ထျန်းချူ ဓားပြိုင်ပွဲကြီးကလည်း နီးလာပြီဆိုတော့ တည်းခိုခန်းတွေ ပြည့်နေတာ သဘာဝကျပါတယ်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေရောက်ရင်တောင် ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ တည်းခိုဆောင်မှာပဲ တိုးဝှေ့ပြီး နေလိုက်ကြတာပေါ့"

'ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်းကွာ... ကိုယ့်ဂိုဏ်းတည်းခိုဆောင်က ကြွက်တွင်းလောက်ပဲ ရှိတာကို။ ဒီလူအုပ်ကြီး ဘယ်လိုလုပ် သွားဆံ့မှာလဲ။ ဇီယန်ဂိုဏ်းကြီးလို ချမ်းသာတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။'

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟွာယန်ဂိုဏ်းသား အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြသည်။ ထိုအခါ လူတစ်ဦးက ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်၏။

"သူရဲကောင်းဝမ် က ဒီပွဲမှာ နာမည်တစ်လုံးရဖို့ လုပ်နေတာကို..."

"ငါတို့က ဘာလို့ ဒီအထိ အလျင်စလို လာပြီး မျက်နှာလာပြနေရတာလဲ။ အခုတော့ ကြည့်... နေစရာတောင် မရှိဘူး"

"တိတ်စမ်း.."

အဘိုးအို၏ ဒေါသတကြီး ဟောက်သံက လေထုကို ခေတ္တမျှ တုန်ခါသွားစေသည်။

"သူရဲကောင်းဝမ် က ငါတို့ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကြီးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တာ"

"ငါတို့က သူ့ကို ထောက်ခံအားပေးဖို့ ဒီကို မဖြစ်မနေ လာရမှာပဲ။ နေစရာကိစ္စက သေးသေးလေးပါ၊ ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်... တပည့် အမှားလုပ်မိသွားပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါ"

ထိုအချိန်မှာပင် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ကပျာကယာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ လူကြီးမင်းတို့"

"ဒီကနေ သုံးလမ်းလောက်ကျော်ရင် ဖန်လိုင် တည်းခိုခန်း ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါက ဒီထက်အများကြီး ပိုကျယ်တယ်။ လူကြီးမင်းတို့ သေချာပေါက် နေရာရပါလိမ့်မယ်"

"ဪ... လူကြီးမင်းတို့ ခုလေးတင်ပြောသွားတဲ့ သူရဲကောင်း ဝမ်ချန်ရှင်း ကလည်း အဲဒီမှာပဲ တည်းနေတာဗျ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွာယန်ဂိုဏ်းသားများ အားလုံး ဝမ်းသာယ်လဲရဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတော့၏။ ဂိုဏ်းချုပ်အဘိုးအိုသည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်အား ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ မာနတရားများ အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် တစ်ခဏမျှ လိုက်ကြည့်နေသော်ငြားလည်း သိပ်မကြာမီမှာပင် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် အာရုံမထားတော့ဘဲ၊ ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ အခြား စားပွဲများမှ စကားပြောသံများကိုသာ နားစွင့်နေလိုက်တော့၏။ မကြာသေးမီက ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်များ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သလား ဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

'သွားကြပါစေလေ... အခုတော့ သခင်လေး စစ်ထူ တို့ ဘယ်တွေများ ရောက်နေပြီလဲ မသိဘူး။ ထျန်းချူမြို့ကိုရော ရောက်နေလောက်ပြီလား။'

--