အခန်း ၄၆၄

အခန်း (၄၆၄) သေသွားပြီလား.. (အပိုင်း ၃)

ဟွာယန်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ထာဝရညတောင်ကြားမှ သူလျှိုကို သူ မည်သို့သိရှိသွားသည်ဖြစ်စေ၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားမှ ပဋိပက္ခမှာ အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်ပွားပြီး နောက်ဆက်တွဲ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပွဲ အသေးစိတ်က မည်သို့ရှိသည်ဖြစ်စေကာမူ၊ အချိန်တိုအတွင်း ဤကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက်သုံးခုနှင့် လူတစ်ဦးတည်း ဆုံတွေ့နေရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဝေဇီယီအဖို့မူကား တွေးစရာတွေက ပို၍ပင် များပြားနေတော့၏။ အကြောင်းမှာ ဝမ်ချန်ရှင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဒုတိယမြောက် အဖြစ်အပျက်မှာ မြစ်ကမ်းဘေး ရေတပ်စခန်း၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော မဟာမိတ်ဖွဲ့ပွဲနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

'မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်က အေးဆေးနေတာ ကြာပြီပဲ။ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး မဟာမိတ်ဖွဲ့ချင်ကြတယ်ဆိုတာက အမြင်ကပ်စရာကြီး။ အဲဒီတုန်းကတော့ ငါ သိပ်မတွေးမိခဲ့ဘူး။ အခု ချူချိုယွီ ပြောတာကြားမှပဲ ငါ့ခေါင်းထဲ တစ်ခုခု လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့တယ်။'

'အဲဒီ မဟာမိတ်ဖွဲ့ပွဲက အတုအယောင်ပဲ။ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က ပြဿနာတွေ ဖန်တီးချင်တာ။ အဲဒီကနေမှ ဝမ်ချန်ရှင်းက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးတဲ့ သူတော်ကောင်းကြီးအဖြစ် နာမည်ယူချင်တာပေါ့။ အဲဒီညက ဆုမို လုပ်သွားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍမျိုးကို သူက လိုချင်နေတာလေ။'

'ဒီလိုဆိုရင် ကျောက်လုံအသင်းတို့၊ ဟုန်ရွက်နီ ဂိုဏ်းတို့က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခု စဉ်းစားလို့မရတာက... သူ့မှာ မြစ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို မုန်တိုင်းထန်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်၊ ရေငရဲမင်း ချီရှောက်မင် လို လူမျိုးကိုတောင် ခိုင်းနိုင်တယ်ဆိုရင်... ဘာလို့ ဒီလို မြစ်ကြောင်းခေါင်းဆောင်လေးတွေရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို လိုက်ခံနေရမှာလဲ။'

သူမ၏ အတွေးများက ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဆုမို၏ မျက်နှာထားမှာမူ ရေပြင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို ဝေဇီယီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နင်ကတော့လေ... အကုန်လုံးကို ကြိုသိနေပြီးသား မဟုတ်လား"

သူမက မအောင့်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သော်လည်း ဆုမိုက ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝုန်းခနဲ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

"ဝမ်ချန်ရှင်း... မင်း တကယ်ပဲ ပါးနပ်တယ်ဆိုရင် ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ အခုမှ တဲအိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ မင်းလို ကလေးကလားက သိုင်းလောကရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို သိမှာမဟုတ်ဘူး"

လူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သလို၊ အခြားတစ်ဦးကလည်း ဆက်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မင်းရဲ့ ထျန်းချူဓားပြိုင်ပွဲကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရင် အရင်ကိစ္စတွေကို အကုန် မေ့ပေးလိုက်မယ်..."

'ဟက်... ဒါမျိုးကို သုံးနှစ်သားကလေးတောင် ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင်တွေကတော့ လူကို အရူးမှတ်နေသလား မသိဘူး။'

အခန်းအတွင်းမှ နေ၍ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ ရယ်သံ ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်က ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ သခင်ကြီး လျူ ရောက်လာမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က ညတိုင်း လာနှောင့်ယှက်နေကြတော့ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ အခုလည်း ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားချင်ကြတယ်ပေါ့... အင်း... အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝမ်ချန်ရှင်း၏ အစောပိုင်းစကားများကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် အခြေအနေက အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"မင်း ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာဖို့ ဘာလိုအပ်လဲ"

တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"မခက်ပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။ သူက သဘောတူတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း သဘောတူပါ့မယ်"

ဝမ်ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"မင်း... မင်း သူ့ကို မေးပြီးပြီလား"

မေးမြန်းသူမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်နေတော့သည်။

"မေးပြီးပြီလေ"

"သူက ဘာပြောလဲ"

"သဘောမတူဘူးတဲ့"

ထိုစကားလုံးလေးလုံး အဆုံးတွင် 'ဝူး' ဟူသော အသံများနှင့်အတူ အခန်းတွင်းရှိ ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများ အားလုံး ဝုန်းခနဲ ပွင့်ဟသွားတော့၏။ တောက်ပထည်ဝါလှသော ဓားချီများက လေထုကို ဖြတ်သန်းလျက် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ရောက်နေသော လူရမ်းကားအချို့မှာ လက်နက်ပင် ဆွဲထုတ်ချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားသွားအောက်တွင် လဲကျသွားကြရ၏။ အချို့ကမူ လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း၊ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားက လေထဲတွင်ပင် ၎င်းတို့ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သီးခြားစီ ပြုတ်ကျကုန်ကြသည်။

ဓားအလင်းတန်းများမှာ စူးရှတောက်ပလှသော်လည်း ဓားသွားမှာမူ အလွန်တရာ ရက်စက်လှပေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ခြံဝင်းကို ဝိုင်းရံထားသူ အများစုမှာ အသက်ပျောက်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။

'ဟ... ဝမ်ချန်ရှင်းရဲ့ အစွမ်းက မနည်းဘူးပဲ။ သခင်ကြီး လျူကတော့ သူ့ကို သိပ်ဂရုစိုက်စရာမလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့... အခု ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။'

ဆုမိုသည် ကျန်ရှိနေသောသူများ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဝေဇီယီအား ကြည့်လိုက်သည်။

"ပွဲကတော့ ပြီးသွားပြီ... သွားကြစို့"

"ဓားသိုင်းက တကယ်ကို လှတာပဲ"

ဝေဇီယီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"မြစ်ပေါ်မှာတုန်းက လူဆယ်ယောက်စာလောက် မြင့်တဲ့ ဓားချီတွေကို သူတို့ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တာကတော့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ"

ဆုမိုက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝေဇီယီအား တည်းခိုခန်းဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် တည်းခိုခန်းသို့ မရောက်မီမှာပင်၊ သူတို့၏ အနောက်ဘက်ဆီမှ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ဓားချီတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောပြင်ကို အပ်ဖြင့် ဆွသကဲ့သို့ စူးခနဲ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့သည် ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ထို ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာမှာ ဝမ်ချန်ရှင်း ရှိနေသည့် ခြံဝင်းအတွင်းမှပင် ဖြစ်နေပေသည်။

'ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူကများ လက်ဦးမှု ရယူသွားတာလဲ။'

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်ဝန်းများတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည် ခုန်တက်သွားကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုခြံဝင်းရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေတော့၏။ ဝမ်ချန်ရှင်း ရှိနေခဲ့သော အခန်း၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင်မူ ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

အနောက်ဘက်ဆီသို့ ပြေးလွှားသွားသော အရိပ်အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့သည်လည်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုအရိပ်များနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြ၏။ ထိုအရိပ်များမှာ စောစောက ပြဿနာရှာသူများ မဟုတ်ဘဲ၊ ဝမ်ချန်ရှင်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စိုးရိမ်သဖြင့် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့က ဝမ်ချန်ရှင်း အနိုင်ရမည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ထားသူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ထိုလူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူလိုက်ကြ၏။

သူတို့ထံမှ သိလိုက်ရသည်မှာ... သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ချန်ရှင်း၏ အခန်းထဲသို့ အခြားလူတစ်ဦး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်က လူတွေကတော့ ပုံမှန်ပဲဟု ထင်နေကြသည်။ သို့သော်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အထဲကလူ နှစ်ယောက် ဓားတစ်ချက် အလဲအလှယ် လုပ်လိုက်တာနှင့်တင် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျမတတ် ဓားချီတွေ ထွက်လာပြီး ခေါင်မိုးက ပွင့်ထွက်သွားသည်ပင်။

ထို့နောက်တွင် ဝမ်ချန်ရှင်းသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ အပေါက်မှတစ်ဆင့် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ အနက်ရောင်ဝတ်၊ မျက်နှာဖုံးစွပ် ဓားသမားတစ်ဦးကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်သွားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

ထိုသူတို့သည် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအကြောင်းကို သိရသည်နှင့် ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့သည် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အစွမ်းကုန် ဖော်ထုတ်ကာ ခြေလှမ်းများ မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထျန်းချူမြို့တော်ကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

မိုင်ပေါင်းများစွာ ပြေးလွှားပြီးနောက်၊ ထူထပ်လှသော တောအုပ်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

တောအုပ်ရှေ့ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် လူတစ်ဦးမှာ သစ်သားတိုင်နှင့်အတူ ရိုက်နှက် သံမှိုစွဲခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်မှာ... ကျောက်တိ၏ ကျေးရွာတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အနောက်ဘက် နယ်စပ်မှ ရာဇဝတ်ကောင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ပုံတူပန်းချီကားထဲမှ လူနှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေပေသည်။

သူသည်ကား ဝမ်ချန်ရှင်း ပင် ဖြစ်သည်။

'ဒါပေမဲ့... သူက တကယ်ပဲ သေသွားတာလား။'

--