အခန်း ၃၈၄
Vol. 21 Ch. 384
အပိုင်း (၃၈၄) မှော်ရတနာ သုံးပါး။
မော့ရှောင်ဟူကလည်း ဆက်တိုက် တိုက်တွန်းလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ရောက်လာမှတော့… ဆရာ အလောတကြီး မပြန်ပါနဲ့အုံး။ ကျုပ် အခုပဲ ပစ္စည်းကောင်း သွားယူပေးမယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အခြားတစ်နေရာသို့ ပစ္စည်းယူရန် အပြေးလေး ထွက်သွားတော့သည်။ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ပိုက်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် မြက်ခြောက်များမှလွဲ၍ ပစ္စည်းသုံးခုသာ ရှိသည်။
မော့ရှောင်ဟူသည် ပထမပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ကျောက်လျဲ့ ပြောတဲ့ လက်ကိုင်သေနတ်ပဲ။ သုံးချက်ပစ် လက်ကိုင်သေနတ်လို့ ခေါ်တယ်။ သုံးချက် ဆက်တိုက် ပစ်လို့ရတယ်။
စွမ်းအားက မီးကျောက်သေနတ်ကို မမီပေမယ့် အဆင်ပြေပြေ ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ဆိုရင် အသင့်တော်ဆုံးပဲ။”
ကျောက်လျဲ့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့၏။ “ကောင်းတယ်။ ဒီပစ္စည်းပဲ။”
“ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက် ကျုပ်လာတုန်းက ခင်ဗျားတို့ မပြီးသေးဘူးလို့ ပြောတယ်နော်။ ဒီတစ်ခေါက် ထုတ်လာတာကတော့ ပြီးစီးသွားတဲ့ ပစ္စည်း ဖြစ်ရမယ်။”
မော့ရှောင်ဟူက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ “ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ အခုဟာကလည်း သခင်လေးရဲ့ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း မပြည့်မီသေးဘူး။ ဒီပစ္စည်းက အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ကျည်ဆန် လဲတာ အရမ်းနှေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်ပြီး ကျည်သုံးတောင့် ထည့်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ မမျှော်လင့်တဲ့ အခြေအနေတွေကို ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။
တကယ်တော့ သုံးချက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျည်ဆန် ပိုပြီး ထည့်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေအတွက် များလေလေ၊ ကျည်ဆန်ညပ်တာ၊ ပြောင်းကွဲတာတွေ ဖြစ်ဖို့ ပိုလွယ်လေလေပဲ။ အခုထိတော့ အဲဒီပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူး။
“ကျုပ်တို့ ဌာနမှာ လူသိပ်မရှိဘူး။ သုံးချက်ဆက်တိုက် ပစ်နိုင်အောင်တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထားတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီသေနတ်တစ်လက်ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က ငွေတုံး ခြောက်ရာကျော်တောင် ရှိတယ်။”
ငွေတုံး ခြောက်ရာလား။ ရှဲ့ရှန်းသည် လက်ကိုင်သေနတ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ ဤပစ္စည်းက တော်တော်လေး တိုပြီး ထူထဲပုံရသောကြောင့် ပေါက်ကွဲပြီး သေနိုင်မည် မထင်ပေ။
“ဒီပစ္စည်းက… မပေါက်ကွဲနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဘယ်စက်ပစ္စည်းမဆို ပြဿနာ မရှိဘူးလို့တော့ အပြည့်အဝ အာမမခံရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသေနတ်ရဲ့ လုံခြုံရေး ကတော့ ကောင်းပါတယ်။ သေနတ်ပြောင်းကို ထူထားတဲ့အတွက် ပြောင်းကွဲနိုင်ခြေ အရမ်းနည်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျည်ဆန်ညပ်တာတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
မော့ရှောင်ဟူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ သေနတ် နှစ်လက်လောက် ပိုသယ်သွားပေါ့။ ပျက်သွားရင် လဲသုံးလိုက်ရုံပဲ။”
ကျောက်လျဲ့သည် လက်ကိုင်သေနတ်ကို အလွန်သဘောကျနေသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူက ချီးကျူးလိုက်သည်။ “ကောင်းတယ်။ အခု သုံးချက် ဆက်တိုက် ပစ်နိုင်တယ်ဆိုရင် နောက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် အချက်သုံးဆယ် ဆက်တိုက် ပစ်နိုင်တာကို လုပ်နိုင်မှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားပြီပေါ့။
အရင်ဆုံး တစ်ချက်လောက် ပစ်ကြည့်ပါအုံး … စွမ်းအား ဘယ်လိုရှိလဲ သိရအောင်။ အသုံးတည့်တယ်ဆိုရင် မင်းဆီမှာ ဘယ်နှစ်လက် ရှိရှိ အကုန်ယူမယ်။”
မော့ရှောင်ဟူက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “လေးလက်ပဲ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ လိုချင်ရင် အကုန်ယူသွားလိုက်ပါ။ ကျန်နေတဲ့ ကျည်ဆန်နဲ့ ယမ်းမှုန့်တွေကို မြေပြင်ပေါ်က သုတေသနဌာနမှာ သိမ်းထားတယ်။
ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ဆီမှာ အခု ရန်ပုံငွေ မရှိတော့ ပုံဆွဲတဲ့ အလုပ်ပဲ တာဝန်ယူနိုင်တော့တယ်။ အာ… ဟုတ်သားပဲ။ ယမ်းမှုန့်ယူတာနဲ့ စမ်းသပ်ပစ်ခတ်တဲ့အခါမှာ မြို့တော်က လူတွေကို ရှောင်ဖို့ သတိထားပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပုံမှန်ဆိုရင် နှင်းလမင်းစံအိမ်မှာ နေကြတာဆိုတော့ ပြဿနာ သိပ်မရှိလောက်ပါဘူး။
သေနတ်သုံးရတာ အရမ်းလွယ်တယ်။ ခလုတ်ကို ဆွဲပြီး ရန်သူကို ချိန်ရွယ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ။ ကျည်ထည့်တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ အပေါ်ကလူတွေ သင်ပေးလိမ့်မယ်။”
ရှဲ့ရှန်းသည် သေနတ်ကို ယူ၍ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ထို့နောက် မော့ရှောင်ဟူသည် သေတ္တာထဲမှ သစ်သားသေတ္တာကြီး တစ်ခုကို သတိတရဖြင့် ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။
ကျောက်လျဲ့က မြင်တော့ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ။ ကျုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါလား။”
မော့ရှောင်ဟူက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။ “ဒါကို မိုင်းဗုံး လို့ခေါ်တယ်။ အထဲမှာ စက်ယန္တရားလေးတွေ ပါပြီး နင်းမိတာနဲ့ ယမ်းမှုန့်တွေ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မယ်။ ထိတဲ့လူ သေချာပေါက် သေမှာပဲ။ ဒီအထဲမှာတော့ ယမ်းမှုန့်ထုပ် မထည့်ထားဘူး။ သေနတ်သုံးရတာထက် နည်းနည်း ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ ပြီးတော့ ကာကွယ်ဖို့ပဲ သုံးလို့ရပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ သုံးလို့မရဘူး။
ခြေထောက်နဲ့ နင်းတာအပြင် တိုက်ကြိုး ကို သုံးပြီးတော့လည်း ပေါက်ကွဲအောင် လုပ်လို့ရတယ်။ ဒီရတနာကို သခင်လေးတောင် မမြင်ဖူးသေးဘူး။”
ကျောက်လျဲ့ ကြားလိုက်သည့်အခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ “ကောင်းတယ် .. ကောင်းတယ်။ ဒါမှ တကယ် အသုံးတည့်တာ။”
“တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကျားလိုက်ဖမ်းတဲ့အခါ ဒါလေးရှိရင် အများကြီး သက်သာသွားမှာပဲ။ ဘာလို့ အစတည်းက မထုတ်ပြတာလဲ။”
မော့ရှောင်ဟူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မကြာသေးခင်ကမှ လုပ်ထားတာလေ။ ဒီပစ္စည်းရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက မရှုပ်ထွေးသလို လုပ်ရတာလည်း လွယ်တယ်။ အရေးအကြီးဆုံးက ပိုက်ဆံချွေတာဖို့ပဲ… ကျုပ်တို့ လက်သမား နှစ်ယောက် ရှာပြီး လုပ်လိုက်တာ။ မီးကျောက်နဲ့ ယမ်းမှုန့်ကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန် သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတာ။
ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ယမ်းမှုန့်ထည့်တဲ့အခါ ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ဒါမှမဟုတ် သံပြားလေးတွေ ထည့်ပေးလိုက်ရင် စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားလိမ့်မယ်။”
ကျောက်လျဲ့သည် သစ်သားသေတ္တာကို ယူ၍ ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့လည်း တော်တော် ပင်ပန်းမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ခြေထောက်နဲ့ နင်းတာကိုတော့ ကျုပ် ကြည့်ရတာ မလိုဘူး ထင်တယ်။
ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရာကြီးကို နေရာချထားဖို့က အရမ်း ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ ကျုပ်တို့က မြို့ထဲမှာ အများဆုံး လှုပ်ရှားရတာဆိုတော့ မြေမြှုပ်မိုင်းထောင်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မျက်စိမပါတဲ့ ဘယ်အရူးက လာနင်းမှာလဲ။”
မော့ရှောင်ဟူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လှည့်ကာ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ယူ၍ မိုင်းဗုံးသေတ္တာပေါ်တွင် စာလုံးကြီးကြီးဖြင့် ရေးလိုက်သည်။
(ကဲ … နင်းရဲရင် တစ်ချက်လောက် နင်းကြည့်လိုက်)။
“အခု နင်းချင်သွားပြီ မဟုတ်လား။”
ကျောက်လျဲ့ “…”
ရှဲ့ရှန်း “…”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခဏမျှ စကားပြောမထွက်တော့ချေ။
တကယ် နင်းချင်သွားပြီပဲ… ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်။
“မြို့ထဲမှာဆိုရင်လည်း အတူတူပဲ သုံးလို့ရပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားက တိုက်ကြိုးကို ရှည်ရှည်လုပ်ပြီး ဆွဲလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားမှာပဲ။”
ကျောက်လျဲ့သည် တွေးတောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အင်း… ကောင်းတယ်။ ပစ်ထည့်ပြီး ဖောက်ခွဲတာက နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒီအသုံးပြုနည်း ကောင်းတယ်။”
နောက်ဆုံးတွင် မော့ရှောင်ဟူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ နောက်ဆုံးပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ပုံစံအနည်းငယ် ထူးဆန်းသော ဓားမြှောင်တစ်လက် ဖြစ်သည်။
“ဒါက ဓားမြှောင်တစ်လက်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ သေနတ်တစ်လက်ပဲ။ ဒီမှာ ခလုတ်လေးတစ်ခု ရှိတယ်။ ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်တာနဲ့ ဓားရိုးအောက်ခြေကနေ ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ပစ်ထွက်သွားမယ်။ စွမ်းအားက သေလောက်တဲ့အထိ မပြင်းထန်ပေမယ့် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ ရုတ်တရက် အနိုင်ယူနိုင်တယ်။
လက်ကိုင်သေနတ်နဲ့ ဓားမြှောင်ရှိရင် လေ့ကျင့်မှုမရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်က အနီးကပ် တိုက်ပွဲမှာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သား သုံးလေးယောက်ကိုတောင် ကာကွယ်နိုင်တယ်။
မိုင်းဗုံးပါ ပေါင်းလိုက်ရင် တိုက်ခိုက်လို့ရသလို ကာကွယ်လို့လည်း ရပြီပေါ့။ တစ်ဖက်လူ အရေအတွက်က ခင်ဗျားတို့ထက် အများကြီး မပိုဘူးဆိုရင် လုံခြုံရေးအတွက် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။”
ရှဲ့ရှန်းသည် လေးစားသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ကြည့်ရသည်မှာ မီးပေါက်ကွဲစေတတ်သော လက်နက်ဌာနမှ လူများသည် အတော်လေး အသုံးတည့်ပုံရသည်။ သူ ပြန်ရောက်လျှင် သခင်လေးထံ သွား၍ ရန်ပုံငွေ တောင်းပေးရန် စဉ်းစားရပေမည်။
“ပစ္စည်းတွေကတော့ ဒါအကုန်ပါပဲ။ ဆရာ ဘယ်လိုထင်လဲ။” မော့ရှောင်ဟူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။
ဤနှစ်နှစ်အတွင်း မီးပေါက်ကွဲစေတတ်သော လက်နက်ဌာနသည် ရေနွေးငွေ့ဌာန၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို အမြဲခံခဲ့ရသည်။ ရန်ပုံငွေ ရမရ ဆိုသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့၏။
“အရမ်းကောင်းတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကျုပ် သုံးကြည့်ပြီးရင် သခင်လေးဆီကို သွားပြီး ဒီကိစ္စကို တင်ပြပေးမယ်။”
မော့ရှောင်ဟူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ ကောင်းပါပြီ။ ရန်ပုံငွေ ကျလာရင် ဆရာ့ကို နှင်းလမင်းစံအိမ် ခေါ်သွားပြီး တစ်ဝကြီး ပျော်ပါး ခိုင်းမယ်။”
“ကျုပ်လည်း သွားချင်တယ်။” ကျောက်လျဲ့က ပြောလိုက်၏။
“ဒါဆို ခင်ဗျားကိုပါ ထည့်လိုက်မယ်။”
“ဆရာ… ပစ္စည်းတွေ အကုန်စုံပြီ။ ကျုပ်တို့ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုသေးလဲ။ ပြင်ဆင်စရာ မလိုတော့ဘူးဆိုရင် အချိန်မရွေး ထွက်ခွာလို့ ရပြီ။”
ယခု ထွက်ခွာမည့်အချိန်သည် အနည်းငယ် လောလွန်းနေပုံရ၏။ သခင်လေးက ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တစ်လ ပေးထားသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ကမန်းကတန်း ခရီးမထွက်နိုင်ပေ။
တောင်ပိုင်းရှိ ချီယန်တိုင်းပြည် နယ်မြေဟောင်း၏ အခြေအနေများကို သိရှိရန် ကျိုးထျဲ့နှင့် ချီယန်တယ်ရှန်း တို့ကို သွားရောက်မေးမြန်းရဦးမည်ဖြစ်ပြီး လူအင်အား ထပ်မံရှာဖွေကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရဦးမည်။
ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ လောလောဆယ် အလုပ်လုပ်မည်ဆိုလျှင် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပြီး ထိုအခါမှသာ အကူအညီ တောင်းခံရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင် ပြဿနာ ရှိသွားနိုင်သည်။
ရှဲ့ရှန်းသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “မလောနဲ့အုံး။ သခင်လေးက ကျုပ်ကို အချိန်တစ်လ ပေးထားတယ်။ ကျုပ် ဒီသေနတ်ကို အရင် လေ့ကျင့်အုံးမယ်။ တောင်ပိုင်း ဆားထွက်တဲ့ ဒေသတွေရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း သေချာ ထပ်ပြီး လေ့လာရအုံးမယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ထွက်မယ့်အချိန်က အလျှင်မလိုဘူး။ ခင်ဗျားတို့လည်း အိမ်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်မှု နည်းနည်း လုပ်ထားကြ။
ပြီးတော့… ကျုပ်တို့ သွားရမယ့် နေရာတွေက အများကြီး ဖြစ်နိုင်တယ်။ နယ်စပ်ဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်တွေ ပြင်ဆင်ဖို့ စာပုံနှိပ်တိုက်ကိုလည်း သွားရအုံးမယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျုပ်တို့လူတွေ အပြင်မှာ သွားလာတဲ့အခါ လှုပ်ရှားမှု သိပ်ကြီးသွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျင်းယီဝေလို့ ပြောလိုက်။”
“ကျင်းယီဝေ ဆိုတာ ဘာလဲ။”
“ဒါကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျင်းယီဝေလို့ မှတ်ထားလိုက်ရင် ရပြီ။”
“နားလည်ပါပြီ။”