အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄) နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေး

နန်ကုန်းယွမ်သည် တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူ၏ အစွမ်းကုန် အားယူကာ ရှောင်ဟွားအာဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားကာ ဆုတောင်းနေသော်လည်း ထိုဆုတောင်းသံများသည် တဂျုန်းဂျုန်း မြည်ဟည်းနေသော မိုးခြိမ်းသံများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်နေပြီး ကလေးသုံးဦးသည်လည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြလေသည်။

ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးတွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနီရောင် လျှပ်စီးတန်းများကို အခါအားလျော်စွာ မြင်တွေ့နေရ၏။ ထိုမိုးကြိုးများသည် သူမဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်ဟု ယွင်ဟွား ခံစားနေရလေသည်။

"ဝုန်း..."

"ဝုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လေနှင့် တိမ်များ ဆူပွက်နေပြီး အားကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသည့် လေပြင်းများကြောင့် ယွင်ဟွား၏ အဝတ်အစားများသည် တဖျပ်ဖျပ် မြည်နေလေသည်။

“ဒါ... ဒါက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးပဲ..”

ငရဲလကျောက်၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်က ၎င်းသည် ဤနတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးအောက်တွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

“ရှောင်ယိုယို... နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ အသံက တုန်လှုပ်မှုကြောင့် အက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းသည် ရှောင်ယိုယိုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရမ်းလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေး... ဒါက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးလို့ နင် ပြောလိုက်တာလား…”

“ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ပန်းကလေးရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အဆင့်ကို လုံးဝ မရောက်သေးဘူးလေ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ အကယ်၍ သူမသည် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို မခုခံနိုင်ပါက ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

“ဝါး…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ငိုကြွေးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်တာအိုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"သေချင်းဆိုး ကောင်းကင်တာအို... မင်း မှားနေတာလား... ဟွားဟွားက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ... မင်းက ဟွားဟွားကို သေစေချင်နေတာလား..."

“မင်းကို သေပါစေလို့ ငါ ကျိန်ဆဲတယ်... မင်း သေပါစေ…”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ရင်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များအောက်တွင် လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လျက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်တာအို... နင် ဒါကို တမင်သက်သက် လုပ်လိုက်တာမလား..."

“နင် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်စမ်း... ဒီကပ်ဘေးက ငါ့အတွက် ဟုတ်ရဲ့လား..."

သူမသည် မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ သူမသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ယခုလေးတင် ကျော်ဖြတ်ထားရပြီး နာလန်ပင် မထူနိုင်သေးမီ အဘယ်ကြောင့် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်နေရသနည်း။

ကောင်းကင်တာအိုသည် မသိကျိုးကျွန်ပြုနေသည့်ဟန်ဖြင့် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဆက်လက် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ငရဲလကျောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။

“ပန်းကလေး... ဒီကိစ္စက ငါ့သခင်နဲ့... ဆက်စပ်နေလောက်တယ်... သူက ဖုန်းတုဧကရာဇ်လေ... နင့်မှာ သူနဲ့ ကံကြမ္မာ အဆက်အစပ်ရှိနေပြီး နင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသိအမှတ်ပြုထားကြတယ်... ဒါ့ကြောင့် နင်က နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့အတွက် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို မဖြစ်မနေ ကျော်ဖြတ်ရမယ်…”

"ဘာ..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ သူမသည် လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကောင်းကင်ယံကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မတရားဘူး... နင် ငါ့ကို ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်လောက်တော့ ပေးသင့်တယ်လေ..."

ငရဲလကျောက်သည် သွေးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အထက်ရှိ နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... အရာအားလုံးကို ပန်းကလေးဆီ ပေးလိုက်ကြ..."

နတ်ဘုရားမိုးကြိုးကြောင့် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အလွန်တရာ လေးလံဖိစီးနေလေသည်။ ငရဲလကျောက်၏ စကားများသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့အတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။ သူတို့သုံးဦးသား မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ သူတို့၏ ရတနာအားလုံးကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ထုတ်ယူလိုက်ကြလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မိုးခြိမ်းသံများ ဆူညံနေလေသည်။ နတ်ဘုရား မိုးကြိုး ပစ်ချတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ လှည့်ပြေးလေတော့သည်။

နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် သာမန် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကပ်ဘေးနှင့် မတူပေ။ ကောင်းကင်တာအိုသည် သူမကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျယ်လောင်သော "ဝုန်း" ဟူသည့် အသံကြီးတစ်သံနှင့်အတူ။

ပထမဆုံး နတ်ဘုရား မိုးကြိုးက ယွင်ဟွားအပေါ်သို့ ပစ်ချလာလေသည်။ သူမသည် ရတနာများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းအားက ၎င်းတို့ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ချေမှုန်းပစ်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွား၏ စွမ်းအားသည် လုံလောက်မှု မရှိပေ။ ရတနာက သူမအတွက် စွမ်းအားအချို့ကို တားဆီးပေးခဲ့သော်လည်း သူမသည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။

"ဖူး..."

ယွင်ဟွားသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ စုတ်ပြတ်သတ်စွာ လဲကျသွားလေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အကြောသေသွားကာ ယာယီလှုပ်ရှား၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ပန်းကလေး…”

“ဟွားဟွား…”

“ဟွားဟွား…”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံ သုံးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့သည် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ယွင်ဟွားဆီသို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

"အနားကို မလာကြနဲ့..."

ယွင်ဟွားသည် အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မလာကြနဲ့... အနားကို မလာကြနဲ့... ငါ အဆင်ပြေတယ်..."

သူမသည် ဝိညာဉ် ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် ခံစားချက်ကို သည်းခံကာ မြေပြင်ပေါ်မှ နည်းနည်းချင်းစီ ရုန်းကန်ထလာလေသည်။

ဒဏ်ရာများ ကွဲဟသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။ ကလေးသုံးဦးမှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ငိုကြွေးနေကြလေသည်

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့် သတင်းပို့ရန် ငရဲပြည်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားကြလေသည်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဧကရာဇ်၏ ကြယ်ပွင့်လမ်းကြောင်းကို လင်းလက်စေလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြယ်ပွင့်လမ်းကြောင်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

ယခုမူ…

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ၎င်းသည် သူမကို အထူးလေ့ကျင့်မှုများ ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးပြီးနောက် သူမသည် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကိုးချက်ကိုသာ သည်းခံရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် ယခုထက် ပို၍ အန္တရာယ်များသော စွမ်းအားများကို သည်းခံရင်း စမ်းသပ်မှု ရှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်ကို ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်ပြီး ဖုန်းတုဧကရာဇ်ပင်လျှင် ကူညီပေးနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ သူမကိုယ်တိုင် အားလုံးကို ထမ်းရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် ဤမျှကိုပင် သည်းမခံနိုင်ပါက သူမသည် မည်သို့လျှင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်တည်နိုင်မည်နည်း။

ကောင်းကင်တာအိုသည် အကောင်ပေါက်လေး အနည်းငယ် နာလန်ထူလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးက သူမအား ပစ်ချလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားက နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ဝေါ့..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ။

သူမသည် ရုတ်တရက် သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်လိုက်ရရာ ကလေးလေးများကို အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးသွားစေလေသည်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် ၎င်း၏ တတိယမြောက် မိုးကြိုးကို ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ လေပြင်းများ ဆက်တိုက် တိုက်ခတ်နေပြီး ယွင်ဟွားက စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်သံကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လူမိုက်လေး... မင်း ဘာလို့ ကုသိုလ်စွမ်းအားကို အသုံးမပြုတာလဲ..."

ယွင်ဟွားက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အံကြိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသက်ရှင်သန်လိုစိတ် ပြင်းပြမှုများ တောက်ပသွားလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အစွမ်းကုန် အားယူကာ ဒန်တျန်ထဲရှိ အနီရောင် ပုလဲငယ်လေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အလင်းဒိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်တာအိုက တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်... ထို့နောက် အဋ္ဌမမြောက် နတ်ဘုရား မိုးကြိုးအထိ သူမအား အဆက်မပြတ် ပစ်ချလေတော့သည်။ ယွင်ဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲသည်လည်း သူမ၏ သခင်အတွက် ဒဏ်ရာများကို ခံယူပေးရန် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နတ်ဘုရား မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ပစ်ချခံရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အသံအားလုံး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ယွင်ဟွား ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် နည်းနည်းချင်းစီ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမသည် မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးသော ကုသိုလ်စွမ်းအား ရွှေရောင်အလင်းတန်းပင်လျှင် အက်ကွဲသွားလေပြီ။

ကလေးသုံးဦးစလုံးက အလွန်တရာ နှလုံးကွဲကြေနေကြလေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ သွေးများပင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေသည်။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ယွင်ဟွားကို အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

သွေးလွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် နန်ကုန်းယွမ်၏ တုန်ယင်နေသော လက်များသည် ရှောင်ဟွားအာ၏ အသက်ရှူသံကို စမ်းသပ်ရန် လှမ်းသွားလေသည်။

အသက်ရှင်သန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မြင့်တက်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ယွင်ဟွား၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ကလေးသုံးဦးသည် မျက်ရည်ခမ်းသည်အထိ ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသော်လည်း ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်ယင်သွားကြလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယခင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသော ထိတ်လန့်မှုမျိုးဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ သူ၏ ကြည်လင်နေသော ဖြူမည်းမျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ မှေးမှိန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်များက ကမ္ဘာလောကတစ်ခွင်သို့ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ငရဲလကျောက်က ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဟထားမိလေသည်။

"ဒါ... ဒါက သခင်ရဲ့ စွမ်းအားလား..."

သို့သော် သခင်က ပြန်မရောက်သေးပေ။ မည်သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

ကောင်းကင်တာအိုက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေသည်။ ယွင်ဟွားဟူသော အကောင်ပေါက်လေးတွင် အသက်ရှူသံ သို့မဟုတ် နှလုံးခုန်သံ မရှိတော့သော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရက်လုပ်နေကြောင်း ၎င်းက ခံစားမိလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံး နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေး။

ဤအကောင်ပေါက်လေးက အနည်းငယ် ဒုက္ခပေးနေသည်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် ထိုကျောက်တုံးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် လောင်းကစားလုပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ရပ်တန့်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်း၏ ယခင် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စုစည်းနေပြီး လေထုမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသဖြင့် ကလေးသုံးဦးကို အလွန်တရာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားစေလေသည်။

"ရှောင်ဟွား... ရှောင်ယွမ်ယွမ်က မင်းနဲ့ အတူရှိနေပေးမယ်နော်..."

သူက ယွင်ဟွား၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာလေးကို သုတ်ပေးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်။

သူသည် ဧကရာဇ်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်သာရှိပြီး အမှန်တကယ် စွမ်းအားမရှိသော မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေမိလေသည်။

ငရဲလကျောက်က ၎င်း၏ သခင်နှင့် ပန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်တာအို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ပန်းကလေးသည် ကပ်ဘေးကိုးခုကိုသာ ဖြတ်သန်းရန် လိုအပ်ကြောင်း သိရှိလိုက်လေသည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေတွင် သခင်က ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် ပန်းကလေးကို မကူညီနိုင်ပေ။

“သခင်... သခင်... ပန်းကလေးကို ထားခဲ့ပါ..”

“သခင်က သာမန်လူသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... အကယ်၍ နတ်ဘုရား မိုးကြိုး အပစ်ခံရရင် သခင်လည်း ပြာအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ပန်းကလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ကယ်တင်နိုင်တော့မှာလဲ…”

ငရဲလကျောက်သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“သခင်... ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်... သခင် အခုချက်ချင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရမယ်…”

၎င်းက 'သတ်' ဟူသော စကားလုံးကို ပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ ကမ္ဘာလောကကို ဖျက်ဆီးမည့် ပျက်စီးခြင်း အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေသော နောက်ဆုံး နတ်ဘုရား မိုးကြိုးသည် ထိုနှစ်ဦးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်ချလာလေတော့သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့…”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံ သုံးသံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ငရဲလကျောက်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားသွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ၎င်း၏ သခင်နှင့် ပန်းကလေးဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သခင်အတွက် အသေခံမည့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် သူတို့ကို ထားရစ်ခဲ့ရမည့်အတွက် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းလွမ်းဆွတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

၎င်းသည် ငရဲလကျောက်ဖြစ်ပြီး လောကတွင် တစ်ခုတည်းသော အရွက်ကိုးရွက်ပါ သွေးသလင်းကျောက်ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ကျော်လွန်၍ အသက်နှင့် သေခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်မိုက်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။

အချိန်တွေက ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့သည် သူတို့၏ ဘေးတွင် ကျကျန်ရစ်ခဲ့သော အပိုင်းအစသေးသေးလေးများကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စိတ်မငြိမ်သက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။

မျက်ရည်များ…ထပ်မံ၍ စီးကျလာပြန်သည်။