အခန်း ၂၉၆

အခန်း (၂၉၆) ရှောင်ယိုယို၏ အခွင့်အရေး

ယမမင်းက ချွေ့ကျွယ်အား အထင်သေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟာသတွေ... တိုက်ဆိုင်မှုဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူး..."

သူက ရှောင်ကျွယ့်ကျွယ့်ကို လှောင်ပြောင်ချင်၍ မဟုတ်သော်လည်း အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်သည်ဆိုလျှင်ပင် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းတစ်ခုတော့ ရှာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်သည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော ခံယူချက်များ တောက်ပနေလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း ချွေ့မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးဆွေစဉ်မျိုးဆက် မှတ်တမ်းကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ပါဦးမယ်..."

ချွေ့ကျွယ်က ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားရာ ယမမင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ငါလည်း သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

ယမမင်းနှင့် ချွေ့ကျွယ်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားမလည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

"လောင်... ဟေး... မင်းရဲ့ အရင်နာမည်က ဘာလဲ... ငါတို့ကော သွားရှာကြည့်ရအောင်..."

သေမင်းတမန်အဖြူသည် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပင့်ပြလိုက်သော်လည်း သေမင်းတမန်အမည်းက သူ့အား ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာစောင့်နေတာလဲ... သွားကြစို့..."

နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး မိုးခြိမ်းသံများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ ချိုမြိန်သော နှင်းရည်များ ကျဆင်းလာပြီး ယွင်ဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို တဖြည်းဖြည်း ကုသပေးနေလေသည်။

ယွင်ဟွားက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် ရှောင်ယိုယို ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်သာ ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က တောက်ပနေခဲ့သော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ယခုအခါတွင် မှေးမှိန်ကာ အသက်ကင်းမဲ့နေလေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးဖြစ်ရာ ငရဲလကျောက်က သူတို့အတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့သည်ကို သဘာဝကျစွာပင် သိရှိနေလေသည်။

၎င်းသည် သူ့အတွက် ကပ်ဘေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ရှောင်ဟွားအာအတွက် အသက်နှင့် သေခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ရှောင်ယိုယို ထွက်သွားပြီ... ပျောက်ကွယ်သွားပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလေသည်။

"ငါ သိပါတယ်…”

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွားကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရှောင်ဟွားအာ၏ ငိုကြွေးမှုက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ခွန်အားများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး သူမအား ကူကယ်ရာမဲ့ကာ အားနည်းသွားစေလေသည်။

သူမကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို သူ တကယ်ပင် မသိသဖြင့် သူမ၏ အနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ကာ အားပေးထောက်ခံမှုများသာ ပြုလုပ်ပေးနိုင်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ရှောင်ယိုယို ပြောခဲ့တယ်..."

"သူက ငါနဲ့ ယင်စွမ်းအင်တွေကို ထပ်ပြီး လုယူတော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့... ပြီးတော့ ဘယ်သူမှလည်း ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို ကြားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့..."

"ဒါပေမယ့် ငါက ဘာလို့ အခု သူနဲ့ပဲ ဆက်ပြီး ချည်နှောင်ခံထားချင်နေရတာလဲ..."

"သူက ငါတို့နဲ့ အတူရှိနေရတာ ပျော်ရွှင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ငါက ဘာလို့ အခု နည်းနည်းလေးတောင် မပျော်ရွှင်ရတာလဲ... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ငါ့နှလုံးသားတွေ အရမ်းနာကျင်နေတယ်..."

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ငါ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား..."

ယွင်ဟွားသည် အဆက်မပြတ် ရှိုက်ငိုနေပြီး နန်ကုန်းယွမ်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေလေရာ သူမ၏ မျက်ရည်များသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေပြီး သူ၏ နှလုံးသားကိုလည်း ကွဲအက်သွားစေလေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ... ငိုလိုက်ပါ... ရင်ထဲမှာရှိတာတွေ အကုန်လုံး ငိုချလိုက်ပါ... ငိုပြီးသွားရင် မင်းက အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေတတ်တဲ့ ပန်းကလေး ဖြစ်နေဆဲပါပဲ..."

ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ ရှိုက်ငိုသံများသည် တဖြည်းဖြည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ရော တရားသူကြီးစုတ်တံပါ ငရဲလကျောက်နှင့် မည်သည့် ဆက်သွယ်မှုကိုမျှ မခံစားရတော့ပေ။ ကြိုးပြတ်သွားသော ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ပေကျံနေပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် ရှောင်ယိုယို၏ အပိုင်းအစလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဝါး... ကျောက်တုံးစုတ်လေး... နင်က ငါတို့အားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စွန့်ပစ်သွားရက်တာလဲ..."

"ကပ်ဘေးဒုက္ခလေးပါးကနေ ကပ်ဘေးဒုက္ခသုံးပါး ဖြစ်သွားတာ... နားထောင်လို့ လုံးဝ မကောင်းဘူး..."

ကောင်းကင်တာအို "..."

အောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကို ကြားရသောအခါ ၎င်းမှာ နားအူသွားသလိုသာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းဆီးထားသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

"နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူတို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ..."

"အရွက်ကိုးရွက်လေး... မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို အရမ်းလွန်ဆန်နေပြီး ဒီကမ္ဘာလောကမှာ မရှိသင့်တော့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး အခုအခါမှာတော့ မင်းက ဒီအကောင်ပေါက်လေးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်... မင်း အဆင့်ချိုးဖျက်ပြီး ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက်…

၎င်းသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေးကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွား "..."

သူမ မှင်တက်သွားပြီး နီရဲကာ ရောင်ရမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

“နင် ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီလား… နင် ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် အဆုံးမဲ့ ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေလေသည်။

"ကောင်းကင်တာအို... ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ အလွတ်မပေးဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ ရှောင်ယိုယိုကို ပြန်ပေးစမ်း..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို လှန်လိုက်ရာ ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။ သူမသည် အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ငါ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာပြီ... ငါ အခု နင့်ကို မကြောက်တော့ဘူး... ငါ နင်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်းချပြီး နင့်ရဲ့ ခေါင်းကို ခွဲပစ်ချင်တယ်..."

ကောင်းကင်တာအို "..."

သောက်ကျိုးနည်း…

ထိုအသုံးမကျသည့် ကောင်မလေးကို ငါက သူမကို ဆက်ပြီး နာကျင်အောင်လုပ်ကာ နေ့သုံးရက် ညသုံးရက်လောက် ငိုခိုင်းထားသင့်တာ...။

မဟုတ်ဘူး... ဆယ်ရက်လောက်ကို ငိုခိုင်းထားသင့်တာ...။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို ခံစားမိသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားလေသည်။

၎င်းသည် ဘာလဲဆိုတာကို သူ ခန့်မှန်းမိသွားပုံရလေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ... ခံစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ရှောင်ယိုယိုရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေးကို မင်း ခံစားမိလား..."

ယွင်ဟွားက နန်ကုန်းယွမ်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သူမက အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

"ရှောင်ယိုယိုပဲ... အဲ့တာက ရှောင်ယိုယိုရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်တာအိုက ငရဲလကျောက်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနေတာပဲ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က သူ့ရဲ့ ပြန်လည်ပုံဖော်မှုကို ခံထားရပြီး မင်းနဲ့ သူ့ကြားမှာ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်... ဒါ့ကြောင့် မင်းက သူ့ကို မိုးကြိုးကပ်ဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူလာအောင် ကူညီပေးသင့်တယ်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားက သူမ၏ ကြောင်မျက်နှာလေးဖြင့် ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်ယိုယို... နင့်ရဲ့ အစ်မဟွား ရောက်လာပြီ..."

ယွင်ဟွားက အုတ်ခဲကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ဟွားအာသည် အသက်ဝင်ပြီး စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နူးညံ့မှုနှင့် အလိုလိုက်ချင်မှုများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

စစ်စခန်းသည် အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိလေသည်။

မင်းသားစုသည် ပြားချပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော တောင်တန်းကြီးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကပ်ဘေးက အဲ့လောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား..."

"မကြာခင်ကမှ နှစ်ကြိမ်တောင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သေးတယ်... ဘာလို့ အခု ပြန်ဖြစ်လာရပြန်တာလဲ... မှောင်မိုက်နေတဲ့ တိမ်တိုက်ကြီးတွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

မင်းသားစုသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှီဆိုင်အတွက် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့... ကောင်စုတ်လေး... မင်းက အဲ့ကောင်မလေးကို နောင်ကြရင် ဒေါသမထွက်စေတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ မင်းသားစုရဲ့ အိမ်တော်က သူမ ထွက်ပြေးဖို့အတွက် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မင်းသားစုသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်ကို ပြောင်းသွားရင် မကောင်းဘူးလား..."

"ဟင့်အင်း... အကယ်၍ မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်ကို ပြောင်းသွားရင် ငါ့မိန်းမက မင်းတို့နောက်ကို လိုက်သွားနိုင်တယ်... ထားလိုက်ပါတော့... မင်းတို့ အိမ်မှာပဲ နေသင့်တယ်..."

“ဟင်း…”

မင်းသားစုသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မကြားရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒုတိယစစ်သူကြီးကျူး... ငါ့ရဲ့ ကြီးကောင်ဝင်နေတဲ့ သား ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ဒုတိယစစ်သူကြီးကျူး "..."

"ထားလိုက်ပါတော့... အကောင်စုတ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေမှာမှ မဟုတ်တာ..."

ခေါင်းပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့် မိုးခြိမ်းသံများကြားတွင် မင်းသားစုသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အကြမ်းပတမ်း ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်မဖြင့် နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဒုတိယစစ်သူကြီးကျူး... မင်း... တိမ်တိုက်တွေထဲမှာ... ထိပ်ပြောင်နေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက တစ်ခုခုကို... ရိုက်ခွဲနေတာကို... မင်း အခုလေးတင် မြင်လိုက်ရလား..."

ဒုတိယစစ်သူကြီးကျူးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... မမြင်မိပါဘူး..."

"မိုးခြိမ်းသံနဲ့ လျှပ်စီးလက်တာကလွဲပြီး... ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ဘယ်သူကများ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရဲမှာလဲ... ယုံအန်းမင်းသမီးတောင်မှ အဲ့လိုစွမ်းရည်မျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မင်းသားစုသည် ၎င်းအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်လေသည်။

အခြားကလေးငယ်များသည် သူမအတွက် အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်မိုးကြိုးရန်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် ရတနာများကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရလေသည်။

အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

အခြားမျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လူတိုင်းကို မျက်ကန်းဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေလေသည်။

"ဘုရားရေ..."

"နောက်ဆုတ်... မြန်မြန် နောက်ဆုတ်ကြ..."

မင်းသားစုသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်နေလေသည်။ ယနေ့တွင် အလင်းရောင်က အဖြူရောင်ဖြစ်လျှင်ဖြစ် သို့မဟုတ် အနီရောင် ဖြစ်နေလေသည်။

“တကယ့်ကို ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ…”

"ငါ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ငရဲလကျောက်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေးက နိုးထလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ခေါင်းပေါ်ရှိ မိုးခြိမ်းသံများသည် ၎င်းအား ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေစေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ထိုဝိညာဉ်ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် နာကျင်မှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ငရဲလကျောက်၏ အသံမှာ တိုးညှင်းနေသော်လည်း ယွင်ဟွားအတွက်မူ ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးဂီတကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ရှောင်ယိုယို... မြန်မြန်လုပ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ နင့်အတွက် ကပ်ဘေးကို ခံယူပေးမယ်... နင့်ရဲ့ မူလပုံစံကို မြန်မြန် ပြန်လည်ပုံဖော်လိုက်... ကောင်းကင်တာအိုက နင့်အပေါ်ကို သက်ညှာပေးနေတာ..."

ကောင်းကင်တာအိုက သူမကိုသာ မိုးကြိုးဖြင့် ပစ်ချနေကြောင်း ယွင်ဟွား ခံစားနိုင်လေသည်။

သူမက ၎င်းကို ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ပါချေ။

ကောင်းကင်တာအို "..."

*မင်း လူလည်မလေး... ခွေးပေါက်စလေး... ငါ မင်းကို…*

*ဝါး…..ငါခေါင်းတွေ အရမ်းကိုက်လာပြီ…*