အခန်း ၂၉၇

အခန်း (၂၉၇) ကောင်းကင်တာအိုနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း

"မင်း ကောင်မစုတ်လေး အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်တုံးစုတ်လေးက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးတစ်ချက်ကိုတော့ ခံယူရမှာပဲ..."

"ငါ နားမထောင်ဘူး... ငါ နားမထောင်ဘူး… နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ... ရှောင်ယိုယိုရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေးက အရမ်းအားနည်းနေပြီ... အကယ်၍ နင်က သူ့ကို နတ်ဘုရား မိုးကြိုးနဲ့ ပစ်ချလိုက်လို့ သူ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါ့အပေါ်ကိုပဲ ပစ်ချလိုက်... အားလုံး ငါ့အပေါ်ကိုသာ ပစ်ချလိုက်... မဟုတ်ရင် ငါ နင်ကို ဆက်ရိုက်နေမှာပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ သွားများကို ရက်စက်စွာ ပေါ်လွင်အောင် ပြသလိုက်လေသည်။ ရှောင်ယိုယိုအတွက်ဆိုလျှင် သူမ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်တာအိုခမျာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

၎င်းသည် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ယွင်ဟွားနှင့် စတင်တိုက်ခိုက်တော့ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းကို မာနကြီးပြီး ကြွားဝါချင်နေတဲ့အကျင့် ပျောက်သွားအောင် ငါ သင်ခန်းစာပေးမယ်... ဒီကောင်းကင်တာအို မွေးဖွားလာကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရတာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ..."

"ငါက အရှေ့ဘက်ပင်လယ်အထိ ရေလွှမ်းမိုးပေးခဲ့ပြီးပြီ... မင်း ဘာများ ထပ်လိုချင်သေးတာလဲ... မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကောင်းကင်တာအို လုပ်လိုက်ပါတော့လား..."

ကောင်းကင်တာအိုသည် ဤကောင်မစုတ်လေးကြောင့် ရူးသွပ်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

ယွင်ဟွားသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရဲတင်းစွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“အဲ့လိုဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်..."

ကောင်းကင်တာအိုခမျာ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အား..."

"ငါ ကောင်းကင်တာအိုက မင်း သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်..."

ကောင်းကင်ယံအထက်တွင်။

လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့် မိုးခြိမ်းသံများက ယခင်ကထက် ပို၍ ပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေလေသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်သွားရုံသာမက ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခွင်လုံးတွင်လည်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

လူအုပ်ကြီးကို ကြောက်ရွံ့မှုများက ဖမ်းဆုပ်သွားလေသည်။

ပေကျန်းနိုင်ငံ။

ဧကရာဇ်ဝူကျီက လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ကင်းထောက်များထံမှ သတင်းအချက်အလက်များကို နားထောင်နေလေသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်။

သူ့ဆရာသခင်၏ ကျောထောက်နောက်ခံဖြင့် သူသည် တုံလင်နိုင်ငံအပေါ် စစ်မကြေညာခဲ့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက။

ယခု ဒုက္ခရောက်နေသူမှာ ရှီဆိုင်မဟုတ်ဘဲ ပေကျန်းဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပေကျန်းနိုင်ငံ၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်…အရင်က တုံလင်နဲ့ အနှစ်ငါးဆယ် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့တာက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပါပဲ..."

ရှီဆိုင်၏ တပ်မတော်က လုံးဝနီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသာ ပေကျန်းတပ်မတော် ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်။

ပေကျန်း၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ၏ လူဦးရေ တိုးပွားရေး အစီအစဉ်သည် ယခုအခါ ပို၍ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီး ငရဲပြည်သို့ သူ မည်သို့ ပြန်သွားနိုင်မည်နည်း။

ထိုနှစ်ဦးသည် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို အချင်းချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။

ငရဲလကျောက်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

၎င်း၏ အသက်ကို စွန့်၍ ကယ်တင်ခဲ့ရသော ပန်းကလေးသည် ဟွန်ယွမ် ကောင်းကင်တုန်ခါအုတ်ခဲကို ကိုင်ဆောင်ကာ အံကြိတ်၍ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် တိုက်ခိုက်နေပြီး နတ်ဘုရား မိုးကြိုးများ သူမအပေါ်သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပစ်ချနေသည်ကို ၎င်းက စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"ပန်းကလေး..."

"ငါ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသားပဲ..."

ငရဲလကျောက်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အတူတကွ နပန်းလုံးနေကြသော အရိပ်နှစ်ခုကိုကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွမ်သည် အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူပါ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ရှောင်ယွမ်ယွမ်ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးသွားလေသည်။

ယခင်က သူမ၏ စိတ်သည် ရှောင်ယိုယိုအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ချစ်လှစွာသော ခင်ပွန်းလေးကို မေ့လျော့နေစေရန် ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... နင့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ နိုးထလာပြီး နင့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီပဲ..."

"အင်း..."

နန်ကုန်းယွမ်က အလိုလိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ဤပူပင်သောကကင်းမဲ့သော ဇနီးလေးသည် ထိုအခါမှသာ သူမ၏ အမှားကို သတိပြုမိသွားလေသည်။ သူသည် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြုံးက မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေသည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေးကြောင့် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသော ဆံပင်များသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ပြန်လည်ပေါက်ရောက်လာမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် အတော်လေး ချောကျိကျိ ဖြစ်နေလေသည်။

သွားဖြူဖြူကြီးရှစ်ချောင်း ပေါ်လွင်နေသော မည်းနက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲငင်ကာ ကောင်းကင်တာအိုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး စတင်စွပ်စွဲတော့သည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... သူက ငါနဲ့ ရှောင်ယိုယိုကို အနိုင်ကျင့်တယ်... တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာ..."

ကောင်းကင်တာအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ယွင်ဟွားကို အထက်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာလား..."

"အကောင်ပေါက်လေး... မင်း ပြောနေတာကို မင်းကိုယ်တိုင် ပြန်နားထောင်ချင်လား... မင်းက လူစကားပြောနေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား..."

"အကယ်၍ ဧကရာဇ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါက မင်းအပေါ် သက်ညှာပေးပါ့မလား... ဟွန့်..."

ကောင်းကင်တာအိုသည် အရိုက်ခံထားရသဖြင့် နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော ၎င်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"နှလုံးသားမရှိတဲ့ အကောင်ပေါက်လေး... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်သင့်တာ..."

"ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... အကယ်၍ မင်း ငါ့ကို ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေမယ်ဆိုရင် ငါက..."

နန်ကုန်းယွမ်က ကောင်းကင်တာအိုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်များက ကောင်းကင်တာအို ပြောချင်နေသော စကားများကို ချက်ချင်း ပြန်မျိုချသွားစေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တာအိုသည် ၎င်း၏ ဒေါသမီးများကို နန်ကုန်းယွမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှည့်ပြောင်းလိုက်လေသည်။

“သေစမ်း... အကောင်စုတ်... မင်းက ဇနီးသည် ရလာတော့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကို မေ့သွားပြီမလား... နောက်ဆိုရင် ငါ့ဆီကနေ အကူအညီ လာမတောင်းနဲ့..."

နန်ကုန်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ငါ့ကိုလည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ..."

ကောင်းကင်တာအိုက စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက ငါ့ကို မေ့မြောသွားလုနီးပါးအထိ ပစ်ခတ်ခဲ့တယ်..."

ကောင်းကင်တာအိုမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူက ဘယ်သူ့အတွက် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ပေးနေရသနည်း။ သူ့ကို သူ၏ မှန်ကန်သော နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် မဟုတ်ပါလော။

ကောင်းကင်တာအိုသည် ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း နန်ကုန်းယွမ်သည် မကြားဟန်ဆောင်နေလိုက်ပြီး ယွင်ဟွားအား နူးညံ့သောအသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

"လိမ္မာပါတယ်... ကောင်းကင်တာအိုက အနည်းငယ် မုန်းစရာကောင်းပေမယ့် သူ့ရဲ့ မူလသဘာဝက မဆိုးပါဘူး... သူပြောတာ မှန်တယ်... ငရဲလကျောက်က နတ်ဘုရား မိုးကြိုး အပစ်ခံရမှာကို မလွှဲမရှောင်သာဘူး... အဲ့တာက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး ပြန်လည်နာလန်ထူလာဖို့အတွက် အရေးပါတဲ့ ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ စကားများကြောင့် ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

သူမသည် ရှောင်ယိုယို၏ ပွင့်လင်းမြင်သာလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဒါပေမယ့်... ရှောင်ယိုယိုက မခံနိုင်မှာကို ငါ ပိုပြီး စိုးရိမ်နေတယ်... ငါက တကယ်ပဲ မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရာ ၎င်းက ယွင်ဟွား၏ နှလုံးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားစေလေသည်။

"ပန်းကလေး... အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်..."

ငရဲလကျောက်သည် ယုံကြည်မှု မရှိသော်လည်း ပန်းကလေးကို သူ့အတွက် ဆက်၍ စိုးရိမ်ပူပန်မနေစေချင်တော့ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းဆူနေသော ယွင်ဟွားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိန်ဆဲနေဆဲဖြစ်သော ကောင်းကင်တာအိုကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အလိုအလျောက် အပေါ်သို့ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

"ရှောင်ဟွားအာ... ငရဲလကျောက်က နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကို ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပေမယ့် ငါတို့က မိုးကြိုးရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ စွမ်းအားကို ဆွေးနွေးလို့ ရပါသေးတယ်..."

"ဟုတ်တယ်မလား... ကောင်းကင်တာအို..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ၎င်းအား နောက်ပြောင်ချင်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာမူ တောက်ပသွားလေသည်။

ကောင်းကင်တာအိုခမျာ အလွန်တရာ မှင်တက်သွားရလေသည်။

ယခုမူ။

၎င်း၏ ကျိန်ဆဲသံများသည် နားထောင်ရန် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာလေသည်။

ယွင်ဟွားအတွက်မူ ၎င်းအား ဆဲဆိုခွင့် ပေးထားလိုက်မည်ဖြစ်ပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကို နာကျင်စေမည် မဟုတ်ပေ။

"ထျန်းထျန်းလေး... နင် ဆဲရတာ ပင်ပန်းနေပြီလား... ဟွားဟွားက နင့်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ယူပေးရမလား... ဒါမှမဟုတ် ပခုံးနှိပ်ပေးတာ ဒါမှမဟုတ် ခြေထောက်နှိပ်ပေးတာမျိုး လုပ်ပေးရမလား..."

ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ယိုယိုအတွက်ဆိုလျှင် အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိကာ ပြတ်သားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်မည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် ဖားယားနေသော ယွင်ဟွားကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျိန်ဆဲမည့် စကားများသည် ၎င်း၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချက်ချင်း တစ်ဆို့သွားလေသည်။

၎င်းသည် မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့... မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံရတာက ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ကံဆိုးမှုပဲ..."

ထို့နောက်။

ယွင်ဟွား၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ကောင်းကင်တာအိုက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကို ဘောလုံးအရွယ်အစားခန့်အထိ အဆက်မပြတ် သေးငယ်သွားစေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နောက်သွားများကို ခေါက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များက ကောင်းကင်တာအို၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကင်တာအိုလေး... နင်က ချောမောပြီး သပ်ရပ်တယ်... ကောင်းကင်တာအိုက နှလုံးသားမရှိဘူးလို့ လူတွေက ပြောကြပေမယ့် ငါ့အမြင်မှာတော့ နင်က နှလုံးသားအနူးညံ့ဆုံးနဲ့ သံယောဇဉ်အကြီးဆုံးပဲ..."

"ကမ္ဘာလောကကြီးက နားမလည်ပေမယ့် ငါက နားလည်ပါတယ်... ငါ လူ့ပြည်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် နင့်ကို သေချာပေါက် ကြော်ငြာပေးမှာမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး သေးငယ်ပါစေ... ပိုသေးငယ်ပါစေ..."

ယွင်ဟွား၏ မြှောက်ပင့်ဖားယားမှုများကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်တာအိုက နတ်ဘုရား မိုးကြိုးကို ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိတော့သည်အထိ အလိုအလျောက် သေးငယ်သွားစေလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်တာအို သတိဝင်လာချိန်တွင်မူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရား မိုးကြိုးက ငရဲလကျောက်အပေါ်သို့ ပစ်ချပြီးသွားခဲ့လေပြီ။

ငရဲလကျောက်ခမျာ လုံးဝ မှင်တက်သွားလေသည်။

“ဒါက... ဒါက ကလိထိုးနေသလိုမျိုးပဲ..."

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်။

ရွှေရောင် မီးတောက်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ပူလောင်သော ခံစားချက်ကြောင့် ငရဲလကျောက်ကို အံကြိတ်ထားရစေလေသည်။

ဤသည်မှာ ၎င်း၏ မူလပုံစံကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် နောက်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး ပန်းကလေးက သူ့အတွက် ရယူပေးခဲ့သော အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသေးသော ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်း စုစည်းရန်အတွက် သူ၏ နောက်ဆုံးခွန်အား အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မီးလုံးကြီးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး ငရဲလကျောက်အတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ အားပေးနေလေသည်။

သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သီးကို ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာပြီး သူမ၏ နားဘေးမှ ရှောင်ယွမ်ယွမ်၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျောက်တုံးအစုတ်လေးက အရမ်းခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ရှိပါတယ်..."

၎င်းသည် နတ်ဘုရား မိုးကြိုး ရှစ်ဆယ့်တစ်ချက်အောက်တွင်ပင် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်းက ၎င်း၏ နှလုံးသားသည် မည်မျှ စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း ပြသနေလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းသေးသေးလေးကို ရှုံ့လိုက်လေသည်။

ရှောင်ယွမ်ယွမ် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သူမက ရှောင်ယိုယိုကို ယုံကြည်သင့်လေသည်။

အချိန်တွေ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။