အခန်း ၂၉၈

အခန်း (၂၉၈) ကျွန်တော်က အမေ့ရဲ့သားပါ...

တစ္ဆေသံတမန်များ ပြိုလဲသွားခြင်း

ထိုတောက်လောင်နေသော မီးလုံးကြီးသည် ၎င်း၏ ပထမဆုံးသော သွေးရောင် သလင်းကျောက်ပွင့်ဖတ်ကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ချိန်တွင် ယွင်ဟွားသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။

ဒုတိယတစ်ပွင့်... တတိယတစ်ပွင့်...

နဝမမြောက် သွေးသလင်းကျောက်ပွင့်ဖတ် ပွင့်လန်းလာသောအခါ ရွှေရောင်မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဧရာမ အရွက်ကိုးရွက်ပါ သွေးသလင်းကျောက်ကြီးတစ်ခု လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာရာ ယွင်ဟွားက ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုကြွေးမိလေတော့သည်။

"ရှောင်ယိုယို..."

ယွင်ဟွားသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွမ်က သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်တားလိုက်လေသည်။

"ခဏနေပါဦး..."

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်ကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ် အရွက်ကိုးရွက်ပါ သွေးသလင်းကျောက်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာလေရာ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားလိုက်ကြလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ယွင်ဟွားသည် 'တောက် တောက်' ဟူသော အသံနှစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို တစ်စုံတစ်ရာက လာရောက်ဖက်တွယ်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ။

သူမနှင့် အလွန်တူသော ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသည် အဝတ်မပါဘဲ မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်များ ခဏတာ ဗလာကျင်းသွားလေသည်။

"အမေ... ကျွန်တော်က အမေ့ရဲ့ သားပါ..."

ယွင်ဟွားသည် အံ့သြမှင်တက်သွားလေသည်။

ထို "အမေ" ဟူသော စကားလုံးကြောင့် သူမ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

ကောင်းကင်တာအိုထံမှ "ဖူး" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ ခါးကိုင်းသွားသည်အထိ အော်ဟစ်ရယ်မောလေတော့သည်။

နန်ကုန်းယွမ်က မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ယွင်ဟွား၏ ခြေထောက်များပေါ်မှ ငရဲလကျောက်ကို ဆွဲခွာလိုက်လေသည်။

“နင်... နင်က ဘယ်သူလဲ..."

ယွင်ဟွားသည် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး အသက်နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် အရွယ်ရှိသော ထိုကလေးငယ်ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်တာအိုသည် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်အထိ ရယ်မောနေပြီး ဆက်လက်၍ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... သူက မင်းကို အမေလို့ ခေါ်တာ မကြားလိုက်ဘူးလား... အင်း... သားအမိနှစ်ယောက်က တော်တော်လေး ရုပ်ဆင်တာပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်တာအိုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်လုမတတ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျောက်တုံးအစုတ်လေး... မင်းက ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး လူ့အသွင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီပဲ..."

ထို့နောက် သူသည် သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှ အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ငရဲလကျောက်အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားက အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"သူက ရှောင်ယိုယိုလား..."

သူမသည် ငရဲလကျောက်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ငရဲလကျောက်သည် ၎င်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို အပြင်သို့ ထုတ်ပြလိုက်ရာ အလွန်အမင်း ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ပန်းကလေး... နင် မအံ့သြသွားဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေလေသည်။ ဇနီးသည်လို ဟန်ဆောင်နေရတာက ဘယ်လို အမူအကျင့်မျိုးလဲ။

"မင်းရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ထပ်ပြောင်းလိုက်စမ်း..."

ငရဲလကျောက်သည် ၎င်း၏ သခင်ဟောင်းကို ကြက်သေသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

၎င်း၏ အသွင်အပြင်သည် ဖွဲ့စည်းပြီးဖြစ်ရာ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်တာအိုသည် ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းနောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းရင်းကို ၎င်းက သိရှိထားလေသည်။

"ကျောက်တုံးစုတ်လေးက အရင်တည်းက သူမနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားခဲ့ပြီး အခုအခါမှာတော့ သူတို့ကြားမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်... သဘာဝကျစွာပဲ သူက သူမရဲ့ အသွင်အပြင်အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ... ဒါ့ကြောင့် အဲ့အတိုင်းပဲ လက်ခံလိုက်ပါတော့..."

"ဟားဟားဟား..."

"ငါ့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ ငါ မင်းတို့နဲ့ ဆက်ပြီး မဆော့တော့ဘူး..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်တာအိုက လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

နန်ကုန်းယွမ်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေပုံရလေသည်။

ရှောင်ယိုယို၏ ကြောင်တောင်တောင် အသွင်အပြင်ကြောင့် ယွင်ဟွားသည် သဘောကျသွားပြီး ၎င်းကို ဖက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွမ်က ၎င်းကို အရင် လုယူသွားလေသည်။

"ပန်းကလေးနဲ့ ကျောက်တုံးအစုတ်လေးက ဘယ်မှာလဲ... သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီလား..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ယွင်ဟွား၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည်လည်း ထိုနည်းတူ စိတ်ပျက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ရှောင်ပေပေ့... အဘိုးကျောက်တုံး ပြန်ရောက်လာပြီ..."

ရင်းနှီးနေသော အသံက အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့မှာ ပျော်ရွှင်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။

အရွယ်အစားမကိုက်ညီသော အဝတ်အစားများနှင့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလှဆင်မှုများဖြင့် ကျောက်တုံးစုတ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့သည် ပြိုလဲသွားကြလေသည်။

ထို့နောက် ထိုရင်းနှီးနေသော အော်ဟစ်သံက နေရာအနှံ့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"ကျောက်တုံးအစုတ်လေး... မင်းက ငါတို့ကွယ်ရာမှာ လူအသွင် ပြောင်းလဲသွားတယ်ပေါ့... မင်းပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အသွင်တွေ အများကြီးရှိတဲ့ထဲကမှ မင်းက ပန်းကလေးအသွင်ကို ပြောင်းလဲရတယ်လို့..."

၎င်း၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်များတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေလေသည်။

"အား..."

"ရှူးရှူး...ဒီကောင်စုတ်လေးက ရှောင်ဟွားဟွားနဲ့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူနေတယ်... ပေပေ့... ပေပေ့က သူ့ကို ရိုက်ဖို့ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေတယ်..."

တရားသူကြီးပေပေ့သည် သူ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ကုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

“နင် မရိုက်နိုင်ရင်တောင်မှ မဖြစ်မနေ ရိုက်ရမယ်... သူ့ကို ရှောင်ယန်ယန်နဲ့ ရှောင်ကျွယ့်ကျွယ့်လို့ သဘောထားပြီးသာ ရိုက်လိုက်စမ်းပါ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာကြသော ယမမင်းနှင့် ချွေ့ကျွယ်တို့၏ မျက်ခွံများမှာ အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်သွားကြလေသည်။

သူတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းတီးနေရတာလဲ။

ယမမင်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေကာ သူ၏ အကြည့်များသည် သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ စူးစိုက်နေလေသည်။ သူသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဧကရာဇ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာကို ကျွန်တော်မျိုး ကြိုဆိုပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်က တိုးညှင်းစွာ "အင်း" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ယမမင်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ အနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ရင်းနှီးနေသော မိတ်ဆွေဟောင်းများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ယမမင်း၏ အကြည့်များက စူးရှသွားလေသည်။

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ... ဧကရာဇ်ရဲ့ အနားကို ဒီလောက်ထိ ချဉ်းကပ်ရဲအောင် ဒီထိပ်ပြောင်နေတဲ့ ကျောက်မီးသွေးတုံးလေးက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ... မင်းရဲ့ မည်းနက်နေတဲ့ လက်သေးသေးလေးတွေကို အခုချက်ချင်း အောက်ချလိုက်စမ်း... ဧကရာဇ်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို မင်းက ကိုင်ရဲတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ယမမင်းသည် ယွင်ဟွားကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ မနေခဲ့ဖူးချေ။

လူတိုင်း "..."

"ဒါ့အပြင် မင်း ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... အကယ်၍ မင်းက ရဲတင်းစွာနဲ့..."

ချွေ့ကျွယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်ကာ ယမမင်း၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲငင်လိုက်ပြီး သူ့အား ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ယမမင်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချွေ့ကျွယ်၏ လက်ကို ပုတ်ချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့ ဆွဲနေတာလဲ... ဒီကျောက်မီးသွေးခေါင်းနဲ့ကောင်က ပုန်ကန်နေတာလေ... ငါက သူ့ကို ဆုံးမလို့တောင် မရဘူးလား..."

"ဝါး... ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ရှောင်ယန်ယန်က ငါ့ကို ထိပ်ပြောင်နေတဲ့ ကျောက်မီးသွေးတုံးလေးလို့ ပြောတယ်..."

ယွင်ဟွား၏ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံက ယမမင်းအား သူ ပြောမည့်စကားများကို ချက်ချင်း ပြန်မျိုချသွားစေလေသည်။

သူသည် ဒေါသကြောင့် ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာလေးကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မည်းနက်နေသော အသားအရေမှာ ဖောင်းကားနေလေသည်။

"မင်း... မင်းက ပုလဲ... ပုလဲလေးလား..."

ဤအချိန်တွင် ယမမင်းနှင့် တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အသံထွက် မရယ်မိစေရန် ရုန်းကန်နေရပြီး သူတို့ဘဝရှိ ခါးသီးသော အရာအားလုံးကို အသည်းအသန် ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယမမင်း ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုကို အေးစက်စွာ မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ ဇနီးလေး၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ယမမင်းနှင့် ချွေ့ကျွယ်တို့၏ ပခုံးများ တုန်ယင်နေပြီး အံကြိတ်ထားသည်ကို ယွင်ဟွားက မည်သို့လျှင် မမြင်ဘဲ နေမည်နည်း။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... သူတို့က ငါ့ကို တိတ်တိတ်လေး ရယ်နေကြတယ်..."

ယွင်ဟွား၏ ချွဲနွဲ့မှုများက နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမြဲတမ်းလိုလို ချစ်စရာကောင်းနေသော်လည်း အခြားသူများအတွက်မူ တကယ့်ကို ကြည့်ရဆိုးလွန်းနေလေသည်။

ဤအမှတ်တွင် သူတို့သည် သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုများကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားကြလေတော့သည်။

"ဖူး.ဟားဟား..."

"ဖူး..ဟားဟား..."

ယွင်ဟွားသည် နှုတ်ခမ်းဆူကာ နန်ကုန်းယွမ်ကို သနားစရာကောင်းအောင် ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... ငရဲပြည်က လူတိုင်းကို ခေါင်းတုံးတုံးပစ်ဖို့ ကိုယ် ခဏနေရင် အမိန့်ပေးလိုက်မယ်..."

ယမမင်းနှင့် ချွေ့ကျွယ်တို့၏ ရယ်မောသံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူတို့သည် ဧကရာဇ်က ပုလဲလေးကို အလိုလိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... နင်က အကောင်းဆုံးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ခုန်တက်ကာ နန်ကုန်းယွမ်ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... နင်ရော ဘာလို့မလုပ်တာလဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ ယမမင်းနှင့် ချွေ့ကျွယ်တို့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် လူ့ပြည်မှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

ယမမင်းက ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ဧကရာဇ်ကို ငရဲပြည်ကိုးထပ်ဆီ ပြန်လာဖို့ ကြိုဆိုနေပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်လိမ်သွားပြီး သူသည် ရှောင်ဟွားအာ၏ သိသိသာသာ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရှောင်ဟွားသည်လည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

လူ့ပြည်သည် သူတို့ နေထိုင်ရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်တော့သော်လည်း ဤလောကရှိ သူမ၏ မိသားစုကို ထားရစ်ခဲ့ရန် ရှောင်ဟွားအာ၏ တွန့်ဆုတ်နေမှုများကို သူက ပို၍ပင် နားလည်ထားလေသည်။

တုံ့ဆိုင်းမှုသည် တစ်ခဏသာ ကြာရှည်လေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူနှင့် ရှောင်ဟွားအာ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များကို ချိတ်ပိတ်လိုက်လေသည်။

"ငါနဲ့ ရှောင်ဟွားအာက ငါတို့ရဲ့ လူ့သက်တမ်းကို အပြည့်အဝ မခံစားရသေးဘူး... မင်းတို့ အရင် ပြန်သွားနှင့်ကြ... ငါတို့က နောက်နှစ်ရှစ်ဆယ်ကြာမှ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ယမမင်း "..."

*အရှင်က ခေါင်းဆောင်ပဲလေ... အရှင်ပျော်သလိုသာ လုပ်ပါတော့…*

"နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော်မျိုး နာခံပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်၏ လည်ပင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ့အား မြန်ဆန်စွာ အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်... ငါ နင့်ကို အချစ်ဆုံးပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှလုံးသားသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့က သူ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်း လှုပ်ခတ်သွားစေလေသည်။

သူ၏ ဇနီးလေးက သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်တကား။

သူမ သူ့ကို နမ်းလိုက်ပြီ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...

ယမမင်းနှင့် ချွေ့ကျွယ်တို့ခမျာ ခေါင်းတုံးများနှင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ကာ ငရဲပြည်သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ အသစ်ပေါက်လာသော ဆံပင်များသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ရိတ်ပယ်ခံလိုက်ရကာ ရလဒ်အနေဖြင့် ငရဲပြည်တစ်ခုလုံးသည် ထိပ်ပြောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။

တစ္ဆေသံတမန်များခမျာ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲသွားကြပြီး လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ကြလေသည်။

ယမမင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖုန်းတုဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ပဲ..."

တစ္ဆေသံတမန်များသည် ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားကြပြီး ထို့နောက်တွင်မူ သရဲပေါက်စလေးများပါ ဒုက္ခရောက်ကြလေတော့သည်။