အခန်း ၂၉၉

အခန်း (၂၉၉) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း (၁)

တုံလင်နိုင်ငံသည် စစ်သည်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အဆုံးရှုံးမရှိဘဲ ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲကြီးကို ရရှိခဲ့ပြီး ရှီဆိုင်နိုင်ငံသည် လက်နက်ချအရှုံးပေးရုံသာမက နယ်မြေများ ခွဲပေးကာ စစ်လျော်ကြေးများပါ ပေးအပ်ခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ နှိမ့်ချသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်သွားခဲ့ရလေသည်။

အကြောင်းမူကား…

တောင်တစ္ဆေသည် တုံလင်နိုင်ငံကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီလာများက ဆိုကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အရှေ့ဘက်ရှိ တော်ဝင်နန်းတွင်းဆီသို့ မျက်နှာမူထားလေသည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေသော ကြယ်ပွင့်လေး... အရှေ့ဘက်ကံကောင်းခြင်း ပြယုဂ်လေးဖြစ်ရတာ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါပေသည်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်နေပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ အနားသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အမတ်ယွင်... မဆိုးဘူး... မင်းမှာ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်ရဖို့ သေချာစေမယ့် သမီးကောင်းတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး မည်သည့် နှိမ့်ချမှုမျိုးကိုမျှ မပြသပေ။

“အရှင်မင်းကြီး အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အင်း... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သမီးငယ်လေးက အရမ်းကို အကူအညီဖြစ်ခဲ့ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးက သူမကို ဘယ်လိုဆုလာဘ်မျိုး ချီးမြှင့်ချင်ပါသလဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် စကားကောင်းအနည်းငယ်မျှဖြင့် နှစ်သိမ့်၍ရနိုင်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ လှည့်ကွက်ဟောင်းကို အသုံးပြုကာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အရှေ့အနောက် ပွတ်သပ်ပြလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်ခွံများမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားလေသည်။

သူမသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေများကို လုံးဝနီးပါး ပြောင်သလင်းခါသွားစေခဲ့ပြီး ထိုကောင်မလေးသည် အိမ်တော်များအတွင်းရှိ ရတနာများနှင့် အဆင်တန်ဆာများကိုပင် အလိုမရှိပေ။ သူက သူမကို မင်းသမီးဘွဲ့ ပေးအပ်ထားပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ဘာများ ဆုချနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်က သူ့အား တကယ့်ကို ခေါင်းကိုက်စေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာမူ အလျင်စလိုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည့် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ဧကရာဇ်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

အမတ်များသည်လည်း တည်ငြိမ်နေကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူတို့၏ ရွှေအမြောက်အမြားကို နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ယူဆောင်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ငါ သိပြီ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်းကို ပြုံးလျက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများက ယွင်ရှောင်ထျန်းကို အနေရခက်သွားစေလေသည်။

"အမတ်ယွင်... ဟိုကောင်မလေး ညီလာခံစတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့က သူမရဲ့ ဆန္ဒနှစ်ခုကို မှတ်မိသေးလား... တစ်ခုက မင်းသမီး ဖြစ်လာဖို့နဲ့ နောက်တစ်ခုက သူမရဲ့ ဖခင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကို သတ်ပြီး ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာဖို့လေ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်း "..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမတ်ကြီး... မင်း ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပြီး ဝန်ကြီးချုပ်နေရာကို မင်းရဲ့ သမီးအငယ်ဆုံးဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ယွင်မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူထားတာဆိုတော့ ဒီနေရာကို ဘယ်သူယူယူ ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

စကားပြောဆိုအပြီးတွင် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အပြုံးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ အကြံကောင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးက သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်သွားပေလိမ့်မည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို ရိုသေစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အစီအစဉ်များအတိုင်း ကျွန်တော်မျိုး လိုက်နာပါ့မယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လျင်မြန်သော အလျှော့ပေးမှုက ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို မှင်တက်သွားစေပြီး သူက ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း... မင်းက ဒီအတိုင်း သဘောတူလိုက်တာလား... မင်း နည်းနည်းလေးတောင်မှ မငြင်းဆန်တော့ဘူးလား..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အသက်အရွယ်ရလာပြီဖြစ်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူနဲ့အတူ သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်... အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သမီးလေးက နောင်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်ခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်ပူပန်တာ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဤနည်းအားဖြင့်သာ အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရှည်ပြီး ကျန်းမာစွာ နေထိုင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

"ဒါနဲ့... အခြားအမတ်တွေ အားလုံးအတွက်လည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သမီးလေးက ငယ်ရွယ်သေးပြီး အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါမှာ အင်အားကို အဓိက မှီခိုတတ်ပါတယ်... အကယ်၍ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေရှိခဲ့ရင် မင်းတို့အနေနဲ့ ပိုပြီး သည်းခံပေးနိုင်ဖို့နဲ့ သူမရဲ့ စွမ်းအားတွေ တည်ဆောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ပြီးတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး နှလုံးဆေးအချို့ကိုလည်း ဆောင်ထားပေးကြပါ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းနှင့် သူ၏ အရာရှိများက အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းပင်။

ဤသည်က သေချာပေါက် ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အမတ်ယွင်က သူရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်အရွယ်မှာရှိနေဆဲပါ... သူက နည်းနည်းလေးမှ အိုမင်းနေပုံ မပေါ်ပါဘူး... ဝန်ကြီးချုပ်နေရာမှာ နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ထိုင်နိုင်ပါသေးတယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအမြင်ကို ကျွန်တော်မျိုး ထောက်ခံပါတယ်... အမတ်ယွင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိပြီး ရိုးသားတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးပါ... အရှင်မင်းကြီး ပြန်လည်စဉ်းစားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... တုံလင်နိုင်ငံက အမတ်ယွင် မရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"ဒီအမြင်ကို ကျွန်တော်မျိုးလည်း ထောက်ခံပါတယ်..."

သို့မဟုတ်ပါက သေရမည့်သူများမှာ သူတို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည့် မြင်ကွင်းက ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို ခေါင်းကိုက်သွားစေပြီး သူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါက သူမကို ဘာနဲ့ ဆုချရမလဲ ပြောကြစမ်း... အဲ့ကောင်မလေးက မင်းတို့ရဲ့ အရာရှိရာထူးတွေကိုတောင် အလိုမရှိဘူး..."

"အတိုချုပ်ပြောရရင်... ငါ့မှာ ဆုချဖို့ ရွှေလေးတွေ မရှိတော့တဲ့အတွက် ဝန်ကြီးချုပ် ရာထူးကိုပဲ ခန့်အပ်နိုင်တော့မယ်..."

သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားသော ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အလိုအလျောက် ပြုံးလိုက်မိပြီး တွေးလိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်တွေကို ခါးပတ်အောက်မှာ တင်းကျပ်စွာ သိမ်းထားဦးမယ်ဆိုရင် ငါက ညစ်ပတ်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေ သုံးတာကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

နန်းတွင်းအမတ်များနှင့် စစ်သူကြီးများ "..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ ရွှေအနည်းငယ် ရှိပါတယ်... ယုံအန်းမင်းသမီးက နိုင်ငံတော်အတွက် အမှုထမ်းနေတာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဝေစုကိုလည်း ထည့်ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"အမတ်ကျိုး ပြောတာ မှန်ပါတယ်. ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူ၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမတ်တို့... ထကြပါ... မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို မျှဝေခံယူပေးကြတဲ့အတွက် ဒီဟာကို ငါ တွန့်ဆုတ်စွာနဲ့ပဲ လက်ခံပေးလိုက်မယ်.. အမတ်ယွင်... မင်းက ဝန်ကြီးချုပ်နေရာမှာ ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်တာ်..."

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

မင်းသားစုသည် သူ၏ သားဖြစ်သူ ပွေ့ချီထားသော ကလေးငယ်ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လုံးဝ မှင်တက်သွားလေသည်။

သူသည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ငရဲလကျောက်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လုယူလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သား... မင်းနဲ့ ရှောင်ဟွားက ဒီလောက်မြန်မြန် သားတစ်ယောက် ရနေပြီလား... မင်းရဲ့ ယောက္ခမက မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား..."

*ဘုရားရေ... ဒီကောင်လေးက ကောင်မလေးနဲ့ တကယ်ကို တူတာပဲ…*

"လိမ္မာပါတယ်... ငါ့ကို အဘိုးလို့ ခေါ်လိုက်စမ်းပါ..."

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် ငရဲလကျောက် "..."

သို့သော် မင်းသားစု၏ အကြည့်များက ရှောင်ဟွားအာ၏ ထိပ်ပြောင်နေသော ခေါင်းသေးသေးလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ရယ်မောလေတော့သည်။

"ဟားဟားဟား..."

"ကောင်မလေး... မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... သီလရှင်ပေါက်စလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား..."

ယွင်ဟွားသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်တာအိုကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အစမှအဆုံးတိုင် ကျိန်ဆဲနေလေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်..."

ဇနီးသည်၏ နစ်နာနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ နှလုံးနာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အဖေ... အကယ်၍ အဖေရဲ့ ဆံပင်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားချင်သေးရင် ရယ်တာကို ရပ်လိုက်တော့..."

သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတွင် ယမမင်း၏ ဆံပင်အချို့ပင် ကပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မင်းသားစုသည် ဤကောင်စုတ်က မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ရဲကြောင်း သဘာဝကျစွာပင် သိရှိထားသဖြင့် ချက်ချင်း အပြုံးရပ်သွားလေသည်။

"နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီကလေးငယ်လေးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..."

ထိုကောင်မလေး မည်မျှပင် အရည်အချင်းရှိစေကာမူ ညတွင်းချင်း ဤမျှကြီးမားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို မမွေးဖွားနိုင်ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ယောက္ခမကြီးရဲ့ သား... ရှောင်ဟွားရဲ့ မောင်လေးပါ..."

*ဘာ...အဘိုးကြီးယွင်ဆီကလား…”

မင်းသားစုသည် သူ၏ သားကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးသို့ လှည့်ကာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကောင်မလေး၏ အတွေးများကို နားထောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လည်ပင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ဆန့်ထုတ်ထားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မကြားရပေ။

သူ မသိခဲ့သောအရာမှာ ကြားခံအဖြစ် ငရဲလကျောက် မရှိတော့သဖြင့် လူတိုင်းက ယွင်ဟွားနှင့် ကလေးငယ်လေးများ၏ အသံများကို မကြားနိုင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ယွင်ဟွားသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၊ တရားသူကြီးစုတ်တံတို့နှင့် ပြုလုပ်ထားသော သူမ၏ စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်လေသည်။ ထိုသတ္တဝါငယ်လေးနှစ်ဦးသည် ယွင်ဟွား၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ဆက်လက် မနေထိုင်နိုင်တော့ဘဲ နန်ကုန်းယွမ်၏ ဖန်တီးမှုဖြင့် လက်ကောက်တစ်စုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များပေါ်တွင် နေရာယူထားကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်လိုက်စမ်း... သူက နင့်ရဲ့ အတွေးတွေကို ထပ်ပြီး ခိုးနားထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ အမှားလုပ်မိသွားပြီ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ၎င်း၏ မူလပုံစံကို မဖော်ပြဘဲ ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ဟွားဟွား... ငါတို့ ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ လက်တွေကို မဖော်ပြရမှာလဲ... ပေပေ့က အဲ့ဒါကို ဖော်ထုတ်ချင်နေပြီ... အဲ့ဒါက နောက်ကျရင် သူတို့ကို သေလုမတတ် ကြောက်သွားစေလိမ့်မယ်..”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ပြဿနာရှာရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ၎င်းက ဟွားဟွားအတွက် လောကကြီးကို စိုးမိုးချင်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

“မလောပါနဲ့... မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျမှ အဲ့အကြောင်းကို ပြောကြရအောင်…”

"အရှင်မင်းသား... သူရဲ့ နာမည်က ယွင်ယိုပါ... သူ့ကို ယွင်မိသားစုရဲ့ အဝေးဆွေမျိုးတစ်ယောက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

ယွင်ဟွားသည် ဤကလေးကို ဖခင်၏ အမည်အောက်တွင် မထားရဲပေ။ သို့မဟုတ်ပါက မိခင်ဖြစ်သူ ပေါက်ကွဲသွားပေလိမ့်မည်။

ငရဲလကျောက်သည် မင်းသားစုကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ယိုယိုလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

“ရှောင်ယိုယို…”

မင်းသားစု၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားလေသည်။

ကောင်မလေး၏ ဘေးတွင် ရှောင်ယိုယိုအမည်ရှိသော မှော်ဆန်သည့် ကျောက်တုံးလေးတစ်ခုရှိကြောင်း သူ မှတ်မိသွားလေသည်။

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား…

မင်းသားစုသည် သူ့အား အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ထို့နောက်တွင် သူ၏ ဖောင်းအစ်နေသော မျက်နှာလေးကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့…

ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ချစ်စရာကောင်းနေသရွေ့ ဤသည်က အဓိကပါပဲ။

မင်းသားစုသည် ကလေးငယ်လေးဖြစ်သော ငရဲလကျောက်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ရာ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့ကို နှလုံးကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရစေသည်။

“ပန်းကလေး... ဒီစာအုပ်အစ်မက အခုကစပြီး ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံပြီးတော့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လူ့အသွင် ပြောင်းလဲမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ…”

“ပေပေ့လည်း လိုချင်တယ်…”