အခန်း ၃၀၁

အခန်း (၃၀၁) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း (၃)

ယွင်ဟွား ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို လူတိုင်းက ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချိန်အတော်ကြာစကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်များကို ပိုက်ထားလိုက်ပြီး သူတို့၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာထားများကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် သူတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ..."

"ဒီစာအုပ်လေးက လူသားတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို စီမံအုပ်ချုပ်ရဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပဲ..."

"ဒီစုတ်တံလေးက သေခြင်းနဲ့ ရှင်ခြင်းကို ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ တရားသူကြီးစုတ်တံပဲ..."

"ငါ ယွင်ဟွားက ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို တာဝန်ယူရတဲ့ ငရဲပြည်ရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ... ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကိုတော့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး..."

"အားလုံးပဲ အံ့သြသွားကြသလား... မထင်မှတ်ထားဘူး မဟုတ်လား... စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား..."

ယွင်ဟွားသည် သူမနှင့် ရှောင်ယွမ်ယွမ်တို့၏ အခြားသော ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာများကို ထုတ်ဖော်ပြောပြ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ပြောလိုက်ပါက သူတို့ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်မည် ဖြစ်၏။

လူတိုင်းရ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“နောက်နောင် ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးကြပါဦး…ငါက အရမ်း သဘောကောင်းလို့ နင်တို့ကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် ခြိမ်းခြောက်လိုသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ သူ့လက်ထဲရှိ ဆူးပါသော တုတ်တိုကြီးကို လွှဲရမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

တရားသူကြီးပေပေ့ကလည်း သူ၏ ခေါင်းလေးကို မော့ထားကာ ခြေထောက်များကမူ တုန်ယင်နေလျက် သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ငါ ပေပေ့က မွေးကတည်းက သတ္တိနည်းတယ်... ငါက အင်အားကို မသုံးတတ်ဘူး… ဒါပေမယ့်... တစ်ခါတစ်ရံတော့ ငါ့ရဲ့ စုတ်တံကို အသုံးပြုရလိမ့်မယ်..."

လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားလေသည်။

ဤသည်ကို နားထောင်ကြည့်ကြပါ။

သူတို့ ပြောနေသည်မှာ လူစကား ဟုတ်ပါလေစ။

"ဒါဆိုရင်... ဘယ်အချိန်ကတည်းက... သမီးရဲ့ အတွေးတွေကို... သမီးရဲ့ စိတ်ထဲက အသံကို အဖေတို့ ကြားနိုင်တယ်ဆိုတာကို သမီး သိခဲ့တာလဲ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက သူ့သမီးငယ်လေး၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အင်း..."

ယွင်ဟွားက သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"အဖေ့ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေဆီ သယ်သွားတဲ့ နေ့ကတည်းက ဖြစ်မယ်.."

လူတိုင်း...

ထို့ကြောင့် ဘိုးဘေးများ ဝင်ပူးသည်ဟူသော အယူအဆမှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

လူတိုင်း အံကြိတ်နေကြသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ဟွားက သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ငရဲလကျောက်၏ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နန်းတော်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြေးသွားလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခပ်တိုးတိုးနှင့် ထင်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

"ဖရဲသီးအတွက် ပိုက်ဆံ... ဖရဲသီးအတွက် ပိုက်ဆံ... ဖရဲသီးအတွက် ပိုက်ဆံရှိရင် အရာရာက ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်..."

"ရှောင်ရှူးရှူး ပြောတာမှာ မှန်တယ်... ပိုက်ဆံက နတ်ဆိုးကိုတောင် ကြိတ်ဆုံလှည့်ခိုင်းနိုင်ပြီး ပေပေ့ကိုတောင် စာမရေးဘဲ ရပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်သွားလေသည်။

ငရဲလကျောက်၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများက လှည့်လည်သွားပြီး သူ၏ အသံက အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာလေသည်။

"ပန်းကလေး... အရင်က ငါ့ရဲ့ နားထောင်နိုင်စွမ်း ချို့ယွင်းသွားလို့ သူတို့က နင့်ရဲ့ အတွေးတွေကို ကြားသွားခဲ့ရတာ... အခု ငါက အပြင်ဘက်ကမ္ဘာရဲ့ အသံတွေကို ကြားနိုင်ပြီဖြစ်လို့ အခုမှစပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့စိတ်ထဲမှာ နင့်အကြောင်း တီးတိုးပြောရင် နင့်ကို အကုန်ပြောပြမယ်..."

လူတိုင်းမှာ အသက်ရှုမှားသွားကြလေသည်။

"ပန်းကလေး... ငါက အရမ်းတော်တယ်လိုု့ မထင်ဘူးလား..."

“တကယ်တော်တယ်..."

ငရဲလကျောက်သည် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုမူနေသဖြင့် ယွင်ဟွားက သူ့ကို ဖက်ထားကာ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှုပ်လိုက်လေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီးစုတ်တံတို့က ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာလေးများကို ထိုးပေးလိုက်ကြ၏။

နန်ကုန်းယွမ်…

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... ရှောင်ဟွားအာ... ကိုယ်လည်း တစ်ပွင့် လိုချင်တယ်..."

နန်းတော်တံခါးဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို နန်းဆောင်တွင်းရှိ သခင်မများ၏ နားထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ သတင်းပို့လိုက်ကြလေသည်။

"အထိန်းတော်ကူ မြန်မြန်လုပ်... ဖရဲသီးအတွက် ပိုက်ဆံတချို့ မြန်မြန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်... ညီမလေးရဲ့ ဝိညာဉ်လေးကို ကြည့်ဖို့ ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်... ငါက သူတို့ရဲ့အသံကိုသာ ကြားဖူးပြီး မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး... အရမ်းချစ်စရာကောင်းနေမှာ သေချာတယ်..."

မယ်တော်ကြီးသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား ထွက်သွားရာ ထိတ်လန့်နေသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးများက နောက်မှ လိုက်သွားကြလေသည်။

"မယ်တော်ကြီး... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ..."

"အထိန်းတော်ချောင်... အရှေ့နန်းဆောင်ကို အမြန်သွားပြီး အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ငါ့အတွက် သွားဖောက်ချေ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းခမျာ ဤသတင်းကြောင့် မှင်သက်သွားလေသည်။ ဤမိန်းကလေးက နောက်မှ စာရင်းရှင်းရန် အစီအစဉ်ဆွဲနေသည်လား။

ဖရဲသီးအတွက် ငွေပေးချေရန် အချိန်ရောက်လာသောအခါ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လေတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နောက်ကျသွားပါပြီ... ဧကရီ၊ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ တတိယမင်းသားတို့က အရှေ့နန်းဆောင်ထဲကို အတင်းဝင်သွားကြပြီလို့ ကြားရပါတယ်..."

အထိန်းတော်ချောင်သည် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏၊ ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။

သခင်များတွင် တောက်ပနေသော ရွှေစလေးများမှလွဲ၍ အခြားအရာအားလုံး ပေါများလှလေသည်။

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ငါသာ ကြိုသိခဲ့ရင် ပထမရက်အနည်းငယ်က အမတ်တွေကို ဒီထက်ပိုပြီး တင်းကျပ်ထားသင့်တာ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။ ဤကိစ္စမှာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုမိန်းကလေးကို ကျေနပ်စေရန်နှင့် အသက်ပိုရှည်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးချခြင်းမပြုဘဲ သူ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအစေခံအိုကြီးမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်.. တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲက နဂါးပလ္လင်အကြောင်းပါ..."

အထိန်းတော်ချောင်က အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွား၏။

"သွားလေ... ထောင့်အနည်းငယ်ကို ဖြတ်ယူလိုက်… ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ့မှ မသိစေနဲ့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ငိုချင်နေသော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။

အဆုံးတွင် သူသည် သူအချစ်မြတ်နိုးဆုံးဖြစ်သော နဂါးပလ္လင်ဆီသို့သာ အာရုံလှည့်လိုက်ရတော့သည်။

"အစောင့်တို့... အစောင့်တို့... ဒီဓားပြတွေကို ဒီနေရာက နှင်ထုတ်လိုက်စမ်း..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေလေသည်။ သူ၏ မယ်တော်က ရွှေပြားငယ်တချို့ကို လာရောက်လဲလှယ်သွားရုံရှိသေးရာ ဓားပြနှစ်ယောက်က အတင်းဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျေးဇူးပြုပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ကူညီပေးပါ... မနက်ဖြန် ငွေစက္ကူများ ပြန်ပေးပါ့မယ်..."

ဒုတိယမင်းသားက ငွေစက္ကူများကို ဆွဲယူကာ ပြေးလေတော့သည်။

အခြားသူများအားလုံးတွင် ဇနီးမယားများ ရှိကြသော်လည်း သူက လူပျိုကြီးဖြစ်နေဆဲပင်။ အရင်က သူသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မတောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်းလည်း ခိုးချင်နေတာလား..."

အိမ်ရှေ့စံသည် ဒုတိယမင်းသားကို ဖမ်းမမိခဲ့သော်လည်း တတိယမင်းသားကိုမူ တားဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

"မင်းက အတင်းပြောသမားရဲ့ မောင်လေးပဲ... သူက မင်းကို ဘယ်တော့မှ အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အစ်ကိုတော်... မှားနေပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မကြီးက ပိုက်ဆံကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြီး လူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး... ရွှေလေးကသာ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း နံပါတ်တစ်ပဲ.."

အိမ်ရှေ့စံမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တတိယမင်းသားက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

"တကယ် ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းတယ်..."

မင်းသားက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ ရွှေလေးအပါအဝင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက် သုံးခုစလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ... အချိန်ကုန်နေပြီ... ကျွန်မရဲ့ သိုလှောင်ရုံကို သွားပြီး ရွှေစလေးတချို့ အရင်သွားယူကြစို့..."

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အနီးရှိ အထိန်းတော်က ကူညီတွဲမပေးလိုက်လေသည်။ သူမတွင် အမြွှာကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ဗိုက်မှာလည်း တော်တော်လေး ကြီးနေပြီ ဖြစ်၏။

"မိန်းမ... ဖြည်းဖြည်းသွားပါ... မင်းက မွေးတော့မယ်လေ... ဒီည အောင်ပွဲခံစားသောက်ပွဲကို မသွားဘဲ နေပါလား..."

အိမ်ရှေ့စံမှာ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ဝန်ဗိုက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမတစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေလေသည်။

"ကျွန်မလည်း အဲ့လိုလုပ်ချင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီကလေးနှစ်ယောက်က သဘောမကျဘူး... ကျွန်မ မသွားချင်တဲ့အခါတိုင်း သူတို့က အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေလိမ့်မယ်... အခန်းထဲက တထွက်သွားတာနဲ့ သူတို့က ငြိမ်သက်သွားပြီး လိမ္မာကြတယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းကိုင်အမေကို တွေ့ချင်နေကြတာ မဟုတ်လား..."

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မိခင်မေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

"ချစ်လှစွာသော ညီမလေး..."

"ဟွားဟွားရဲ့ အစ်မကြီး..."

အချစ်ပိုနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ဟွားသည် ချက်ချင်း လှည့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အဟမ်း အဟမ်း..."

"အဟမ်း အဟမ်း..."

ယွင်ဟွားသည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေလေသည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ မယ်တော်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို သူမ သဘာဝကျကျပင် လွတ်သွားခြင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ...

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ဒါက နတ်ဘုရားအသိအာရုံ အငွေ့အသက်လေးတစ်ခုသာပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်ဘဲ သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"နင် အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ..."

ယွင်ဟွားက နန်ကုန်းယွမ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ သေချာသော ပြောဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

"အင်း... ရှောင်ဟွားအာ... ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေ... အဲ့တုန်းက ကိုယ် တကယ်မေ့သွားလို့ပါ... အဲ့ဒါက..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူမကို မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကတိပေးထားသည်ကို သတိရသွားပြီး တောင့်တင်းသွားလေသည်။

"နင့်ကို နောက်မှ စာရင်းရှင်းမယ်..."

ယွင်ဟွားသည် မယ်တော်ကြီး သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ယွမ်ယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

"ဟွားဟွားရဲ့... အစ်မကြီး..."

"ချစ်လှစွာသော အစ်မကြီး... ဟွားဟွားက အစ်မကြီးကို အရမ်း အရမ်းကို သဘောကျတယ်..."

ယွင်ဟွားက မယ်တော်ကြီး၏ လက်မောင်းကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်ထားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဝါး...

မိသားစုဝင်များ... တစ်ယောက်ယောက် နားလည်ကြပါသလား။

သူမချစ်မြတ်နိုးရသော ခင်ပွန်းမှာ ဖုန်းတုဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး သူမကို အလိုအလိုက်ဆုံး အစ်မကြီးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဟို့ထုနတ်သမီး၏ နတ်ဘုရားအသိအာရုံ အငွေ့အသက်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

သူမ တကယ်ကို ကံကောင်းသွားပြီ ဖြစ်၏။

"အိုကွယ်..."

"ခရီးတစ်ခေါက် သွားပြီးတာနဲ့ ညီမလေး ပိန်သွားလိုက်တာ... ဟိုကျိန်စာသင့်မယ့် မင်းသားစုနဲ့ လူဆိုးလေးယွမ်အာတို့က ညီမလေးကို ကောင်းကောင်း ဂရုမစိုက်ကြဘူးပဲ..."

မယ်တော်ကြီးက ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာလေးကို နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် ထိတွေ့လိုက်လေသည်။

"လာပါ...ညီမလေးကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးပြုစုပေးမယ်..."

နန်ကုန်းယွမ်…

သူသည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်လျှော့လိုက်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားလေတော့သည်။