အခန်း ၃၀၆

အခန်း (၃၀၆) အချပ်ပို(၄) မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ

"ပန်းကလေး... ပန်းကလေး... ငါတို့ ငရဲပြည်ကနေ ဘာကောင်းတဲ့အရာတွေ ယူလာခဲ့သလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည် လူ့ပြည်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ အောင်မြင်မှုများကို ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပန်းကလေးအား ချက်ချင်း သွားရှာလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ ငွေမက်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... အထဲမှာ ဘာတွေပါလဲ..."

ကလေးငယ်သုံးဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အခန်းထဲတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားကာ ယွင်ဟွားမှာ ရတနာပုံကြီးအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

သူမသည် ထိုအရာများကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်တို့သုံးယောက် ငရဲပြည်ကို ဓားပြတိုက်လာကြတာလား..."

ထိုသုံးယောက် ငရဲပြည်မှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး မှတ်သားလောက်စရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟွားဟွား... ရတနာတွေအားလုံးကို မြန်မြန် သိမ်းလိုက်..."

တရားသူကြီးစုတ်တံက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

“ဒါက ငါတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေပါနော်. ပန်းကလေး…ငါတို့က ဘယ်ကမှ မလုယက်ခဲ့ပါဘူး... နင် မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ်ကို ကြားကြလို့ သူတို့က ဒါတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ကြတာ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းတုဧကရာဇ်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလည်းဖြစ်တော့ သူတို့အနေနဲ့ တစ်ခုခုတော့ ပြန်လည်ပေးအပ်ရမယ် မဟုတ်ပါလား..."

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် အဓိပ္ပါယ်မရှိသော စကားများကို ပြောဆိုနေသော်လည်း ယွင်ဟွားက ယုံကြည်သွားလေသည်။

သူမက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရတနာအားလုံးသည် သူမ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အခွင့်ကောင်းကို အသုံးချ၍ ငရဲလကျောက်သည် ဟို့ထုနတ်သမီး၏ ရတနာကို ထုတ်ယူကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... မြန်မြန်စားလိုက်…ဒါက နင့်ရဲ့ အစ်မကြီးဆီက လက်ဆောင်ပဲ.."

ယွင်ဟွားသည် ရှောင်ယိုယို၏ လက်ထဲရှိ အရာဝတ္ထုကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သိမ်မွေ့သော ရနံ့တစ်ခုက သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။

ဤသည်မှာ မည်သည့်အရာနည်း။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

ငရဲလကျောက်သည် ယွင်ဟွား၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထိုးသွင်းခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း အရည်ပျော်ကျကာ ယွင်ဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။

မင်းသား၏ ကလေးငယ်များကို သုံးနှစ်ကြာ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယခင်သခင်ဟောင်းနှင့် ပန်းကလေးတို့၏ ကလေးငယ်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ခွင့် ရရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူက သူမကို အစွမ်းကုန် အလိုလိုက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ငရဲလကျောက်က မည်သည့်အရာမျှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အသေးစိတ် ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေးငယ်များသည် သူမကို အန္တရာယ်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယွင်ယာ၊ ယွင်ဝေနှင့် ချွေးမဖြစ်သူ ကျန်းယွင်ကျင်းတို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ထိုနှစ်က အင်ပါယာစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးသည် ကျန်းယွင်ကျင်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး နောက်နှစ်တွင် ယွင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ ယွင်ယန်ကျစ်ကို မွေးဖွားခဲ့ရာ ယခုအခါ အသက် တစ်နှစ်ခွဲအရွယ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ချစ်စနိုးအမည်မှာ ရှောင်ချာဟွာ (လက်ဖက်ပန်းလေး) ဖြစ်သည်။

ယုံမှားသံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ယွင်ဟွားကပင် ဤအမည်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဒေါ်လေး... ဖက်ထားချင်တယ်..."

ကလေးငယ်သည် ယွင်ဟွား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးများ ပေကျံသွားစေလေသည်။

"အဆိုးလေး..."

ယွင်ဟွားက သူ၏ နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ခယ်မဖြစ်သူနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်း နူးညံ့သွားစေလေသည်။ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မနှင့် တတိယအစ်မတို့သည်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရလျက် သူမအား တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယွင်ယာနှင့် ယွင်ဝေတို့သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကမှ နှစ်လခြားကာ လက်ထပ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က တတိယအစ်မသည် ဤမျှစောစော လက်ထပ်ရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး သူမနှင့်အတူ လက်ထပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းမည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ရာ တတိယမင်းသားမှာ နေ့စဉ် သူမထံ လာရောက်ငိုကြွေးပြီး ယွင်မိသားစုထံမှ မထွက်ခွာဘဲ နေခဲ့လေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အဘိုးကြီးယွင်က သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မဖြစ်မနေ လက်ထပ်ရမည်ဟု ကြေညာခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ အဓိကအားဖြင့် သူသည် သမက်ဖြစ်သူ တတိယမင်းသားကို တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ယွင်ဟွား၏ ကြက်ဖဖြစ်သူ ပန်းနီလေးကိုပင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

အဓိကအားဖြင့် သူသည် ကြက်ကို မကြာခဏ အစာကျွေးလေ့ရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် သံယောဇဉ် တွယ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် သတို့သမီးကို လာကြိုသော အမျိုးသားက ရင်ဘတ်တွင် ပန်းနီပွင့်ကြီးတစ်ပွင့်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး မြင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေခဲ့သဖြင့် လူတစ်စုမှာ မှင်သက်အံ့ဩသွားခဲ့ရလေသည်။

"ဟွားအာ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ အသံမှာ မသိမသာ တုန်ယင်နေလေသည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံး သမီးငယ်လေး လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူမသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။

"မနက်ဖြန်က မင်္ဂလာဆောင်နေ့ဖြစ်လို့ သမီး အရင်လို အဆော့မက်လို့ မရတော့ဘူး... နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက်တော့ သည်းခံလိုက်ပါ... နားလည်လား..."

ဘဝ၏ အရေးကြီးဆုံးအချိန်လေးတွင် မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ ဖြစ်ခွင့်မရှိပေ။

ပြီးခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း...

ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်သတ္တဝါလေးများ၊ အိမ်ရှေ့စံ၏ ကလေးနှစ်ဦး၊ သူမ၏ မောင်အငယ်ဆုံးလေးနှင့် ချန်မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးတို့နှင့်အတူ အုတ်ခဲကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ကာ မြို့တော်အတွင်း ဆူပွက်လုမတတ် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

သေချာပေါက် သူမက ကောင်းမှုကုသိုလ်များလည်း ပြုလုပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထိုအလိုလိုက်ခံထားရသော ကလေးဆိုးများနှင့် သူခိုးသေးသေးမွှားမွှားများကို အသေအချာ နှိမ်နင်းခဲ့ကြလေသည်။

ထို့အပြင် သမက်ဖြစ်သူ နန်ကုန်းယွမ်ကလည်း နေ့စဉ် သူမ၏ နောက်ပြောင်မှုများတွင် ပါဝင်လေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင်...

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အမတ်များထံမှ တိုင်ကြားစာများဖြင့် အဆက်မပြတ် ဗုံးကြဲခံခဲ့ရလေသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မင်းသားစု၊ အိမ်ရှေ့စံနှင့် အမတ်ချန်တို့သည်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း နန်းတော်သို့ အခေါ်ခံရကာ အဆူအပူ ခံခဲ့ကြရလေသည်။

ယွင်ဟွားက ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“တစ်ရက်တည်းပဲလေ… သမီး ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်…”

သူမ၏ သမီးငယ်လေး လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်တစ်ရံ ပါဝင်သည့် ပိုးထည်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ဟွားအာ... ဒါက အမေ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက သမီးရဲ့ အဘွားပေးခဲ့တာ... အခု အမေက သမီးကို ပေးမယ်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သမီးရဲ့ ဒုတိယအစ်မနဲ့ တတိယအစ်မတို့မှာလည်း ရှိပါတယ်... ဒါက သမီးရဲ့ဝေစုပါ..."

ယွင်ဟွားက ပိုးထည်သေတ္တာကို လက်ခံရယူလိုက်သည်နှင့် ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူက သူမ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်ကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ ပန်းရောင်ပုလဲများ စီခြယ်ထားသော ရွှေနားကပ်တစ်ရံ ဖြစ်သည်။

"ညီမလေး... ပုလဲတွေက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်... နင် အမြဲတမ်း လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်မ..."

ပုလဲများသည် အတွေ့ရများသော်လည်း ပန်းရောင်ပုလဲများကိုမူ ရှာဖွေရန် များစွာ ခက်ခဲလေသည်။

"ငါလည်း ပေးမယ်..."

ယွင်ဝေသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသော်လည်း သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

"တတိယအစ်မကတော့ ပန်းထိုးတဲ့အရာတွေပဲ ပေးနိုင်တယ်... မျက်နှာပြင်ကို အမတ်ကျန်းဝမ်ချန်က နင့်အတွက် ထိုးပေးထားပြီးပြီဆိုတော့ ငါက အဝတ်အစားနှစ်စုံနဲ့ မန်ဒရင်းဘဲအရိုင်းစုံတွဲပုံ စောင်စွပ်တစ်စုံ လုပ်ပေးမယ်... နင် ညည်းတွားရဲရင် ညည်းကြည့်လေ..."

"ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး... အခုကစပြီး ငါ့အဝတ်အစားတွေ အားလုံးကို တတိယအစ်မကိုပဲ ချုပ်ပေးစေချင်တယ်..."

ယွင်ဝေ "..."

*ငါ ဘာလို့ သူမကို ထိုးကြိတ်ပစ်ချင်နေရတာလဲ…*

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယွင်ကျင်းက သူမ ပြင်ဆင်ထားသောအရာကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ အထူးမှာယူပြုလုပ်ထားသော ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ ခေါင်းဆောင်းနှစ်စုံ ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ကျိန်းစပ်သွားလေသည်။

"အမေ၊ ဒုတိယအစ်မ၊ တတိယအစ်မ၊ ခယ်မ... အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သမီး အားလုံးကို အရမ်းသဘောကျပါတယ်..."

၎င်းသည် သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ မိသားစုထံမှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

လက်ထပ်မည့် မောင်နှံများသည် မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ သုံးရက်အလိုတွင် တွေ့ဆုံခွင့်မရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ကံမကောင်းဟု ယူဆကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် လူသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးစံများကို လိုက်နာကာ နောက်ဆုံးနေ့အထိ သည်းခံနေခဲ့ပြီး ဖိတ်ကြားမထားသော ဧည့်သည်သုံးဦးကိုလည်း ကြိုဆိုခဲ့ရလေသည်။

“မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်နေကြတာလဲ…”

နန်ကုန်းယွမ်သည် နောက်တစ်နေ့တွင် သူ ချစ်မြတ်နိုးရသော ဇနီးလေးနှင့် လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်၍ အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီးဖြစ်ရာ ယွင်ချင်းမော့၊ တတိယမင်းသားနှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်တို့ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

တတိယမင်းသားသည် သူ၏ အရင်ပုံစံအတိုင်းပင် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီလေး... ငါ့ကို အဲ့လိုမကြည့်နဲ့... ငါတို့သုံးယောက်စလုံးက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့လူတွေဆိုတော့ မင်းကို အထူးလက်ဆောင်တစ်ခု ပေးရမှာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု အလိုလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ကာ ထိုလူစုအား သံသယဝင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

တတိယမင်းသားမှာ ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်ရလေသည်။

"မဟုတ်ဘူးလေ... မင်းက နည်းနည်းလေးတောင် မမျှော်လင့်နေဘူးလား…ဒါက ကောင်းသောအရာပါဟ..."

"ငါ မမျှော်လင့်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ရာ သူတို့၏ လှောင်ပြောင်နေသော မျက်နှာထားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် သေချာပေါက် လူကောင်းများ မဟုတ်ကြပေ။

"ကောင်းပြီ... အဲ့တာကို ထုတ်လိုက်ကြစို့..."

ယွင်ချင်းမော့က ပြောလိုက်ရာ တတိယမင်းသားသည် တံခါးဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထုတ်ယူ၍ နန်ကုန်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အမည်မပါသော စာအုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့သုံးယောက်အား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ချင်းမော့က လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်စမ်းပါ..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် သံသယဖြစ်စရာ နေရာမချန်ထားဘဲ စာမျက်နှာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လှန်လိုက်လေသည်။

ထိုခဏ၌…

အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ထူးဆန်းစွာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ…

နန်ကုန်းယွမ်၏ နားရွက်များမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး စာအုပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ချလိုက်လေသည်။

တတိယမင်းသားသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီလေး... ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ ဒါကကောင်းတဲ့အရာပါလို့. ငါ့ဆီကဟာက ပထမတွဲဖြစ်ပြီး အခြေခံအဆင့်ပဲရှိသေးတယ်... ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်ရဲ့ လက်ထဲကဟာကတော့ ဒုတိယတွဲဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်အဆင့်ပဲ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က စာအုပ်ကို နန်ကုန်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ချထားလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီအစ်ကို... မင်း ဒီအထဲမှာပါတဲ့ အနေအထားတွေကို အရင်ဆုံး လေ့လာနိုင်တယ်... မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ... အားလုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် သာယာစရာကောင်းတယ်..."

"အော်... စကားမစပ်... ငါ့ယောက်ဖဆီမှာ နောက်ထပ် တစ်အုပ်ရှိသေးတယ်... ဒုတိယတွဲပေါ့... တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ငါတို့ မင်းအပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲဆိုတာ မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ..."

ယွင်ချင်းမော့သည် မျက်နှာပူခြင်း သို့မဟုတ် တုန်လှုပ်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ ဒုတိယတွဲကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူများဖြစ်ရာ ရှက်စရာအကြောင်း မရှိပေ။

"ရော့... မင်္ဂလာလက်ဆောင်..."

နန်ကုန်းယွမ် "..."

ဤအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မင်ရည်များပင် ကျဆင်းလာနိုင်လောက်အောင် မည်းမှောင်နေလေသည်။

သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် မင်းသားစုအိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေရင်း လုံးဝကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြလေသည်။

ယွင်ချင်းမော့က ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ညီမလေးက သူ့ကို ကောင်းတဲ့အရာတွေ အတော်များများ ပေးထားပုံရတယ်..."

ထိုသုံးယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် နန်ကုန်းယွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်သုံးအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။ လက်ဖက်ရည်မှာ အေးစက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲရှိ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုကိုမူ မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

*ငါ ထိန်းထားခဲ့တယ်…*

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စာအုပ်များထဲမှ တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပထမနှစ်အုပ်ကို ကျော်ကာ အခက်ခဲဆုံးတစ်အုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာနီရဲလျက် ဖတ်ရှုနေလေတော့သည်။